I SA/Sz 468/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędzia WSA Bolesław Stachura (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Ziemowit Augustyniak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 lipca 2017 r. sprawy ze skargi N. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od marca do grudnia 2006 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Z. Urzędu Skarbowego z dnia [...] znak [...] poprzednio [...], 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. na rzecz strony skarżącej N. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowej w Sz. (dalej zwany "organem I instancji") decyzją z dnia [...] r. nr [...] określił "N." sp. z o.o. z siedzibą w W.(dalej: spółka, skarżąca) w podatku od towarów i usług za: - marzec 2006 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości [...] zł, - kwiecień 2006 r. zobowiązanie podatkowe w wysokości [...] zł, - maj 2006 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości [...] zł, - czerwiec 2006 r. zobowiązanie podatkowe w wysokości [...] zł, - lipiec 2006 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości [...] zł, - sierpień 2006 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości [...] zł, - wrzesień 2006 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości [...] zł, - październik 2006 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości [...] zł, - listopad 2006 r. nadwyżkę podatku nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości [...] zł, - grudzień 2006 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości [...] zł. Dyrektor Izby Skarbowej w Sz. ( dalej zwany "organem odwoławczym"), po rozpoznaniu odwołania ww. spółki decyzją z [...] r. nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję w części określającej nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowi za sierpień 2006 r. i umorzył postępowanie w tej sprawie, w pozostałym zakresie utrzymał w mocy ww. decyzję. Dokonując oceny poprawności zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że spółka w sierpniu 2006 r. nie wykonała czynności opodatkowanych. Zatem podatek naliczony za te miesiące, zgodnie z literalnym brzmieniem powołanego art. 86 ust. 19 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r. , Nr 54, poz. 535 ze zm. dalej zwanej: "u.p.t.u."), podlegał rozliczeniu dopiero w miesiącach, w których wystąpiły te czynności opodatkowane. W danej sprawie nie było więc podstaw prawnych do określania nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za sierpień 2006 r. Uchybienie to legło u podstaw uchylenia decyzji organu skarbowego w części określającej nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w podatku od towarów i usług za sierpień 2006 r. i umorzenia postępowania w tych sprawach. W pozostałym zakresie organy podatkowe zakwestionowały rozliczenie przez spółkę transakcji sprzedaży na aukcjach internetowych organizowanych przez firmę [...] (dalej: [...]) dostarczonych przez skarżącą towarów (skór norek), jako [...]. Organy na podstawie dowodów zebranych w sprawie ustaliły, że towary dostarczone przez spółkę na aukcje w K. wywiezione zostały z terytorium Wspólnoty. Wywozu tych towarów dokonała firma h., tj. [...], która współpracuje z [...] w K. i pełniła rolę pośrednika w dostawach towarów na aukcje do K. Tym samym organ uznał, że skoro firma h., jako pośrednik (komisant), nie dysponowała prawem do rozporządzania towarami przekazanymi jej przez skarżącą jak właściciel, to brak było podstaw do uznania, że w sprawie miały miejsce wewnątrzwspólnotowe dostawy tychże towarów. Organy stwierdziły jednocześnie, że w opisanym stanie faktycznym skarżąca dokonywała eksportu pośredniego towarów, lecz nie spełniła ona wszystkich warunków określonych w przepisie art. 41 ust. 11 u.p.t.u. uprawniających do zastosowania przy przedmiotowych transakcjach stawki VAT w wysokości 0%. Zdaniem organu skoro skarżąca na dzień złożenia deklaracji dla podatku od towarów i usług za miesiące, w których w 2006 r. dokonała dostawy towarów oraz za które to miesiące następnie nie posiadała dokumentów wydanych przez stosowny urząd celny, potwierdzających wywóz tychże towarów poza terytorium Wspólnoty, a przedmiotowe dokumenty przedłożone przez skarżącą pismem z dnia 31 marca 2011 r. potwierdzone zostały przez urząd celny wywozu R. z datą 3 marca 2011 r., to tym samym, spółka nie była uprawniona do zastosowania preferencyjnej stawki podatku VAT w wysokości 0 % i transakcje te podlegały opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w wysokości 3 %. Spółka wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, który wyrokiem z 11 kwietnia 2013 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Sz 275/12, podzielił w pełni argumentację organów podatkowych i oddalił skargę. (Wszystkie przywołane orzeczenia sądów administracyjnych opublikowane są w internetowej bazie orzeczeń NSA - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Rozpoznając skargę kasacyjną od powyższego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 września 2014 r., I FSK 1427/13 uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 11 lutego 2015 r., sygn. akt I SA/Sz 1397/14 oddalił skargę spółki na decyzję organu odwoławczego z dnia [...] r. nr [...]. W uzasadnieniu wyroku odwołano się do treści art. 42 ust. 1 i u.p.t.u., art. 42 ust. 11 u.p.t.u., jak też uchwały z dnia 11 października 2010r., I FPS 1/10 i stwierdzono, że podatnik aby mógł skorzystać ze stawki VAT 0% powinien przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy posiadać w swojej dokumentacji dowody w formie dokumentów, które łącznie potwierdzają fakt wywiezienia i dostarczenia będących [...] do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju. Zdaniem Sądu I instancji skarżąca w żaden sposób nie wykazała aby spełnione zostały przesłanki do zastosowania stawki VAT 0% o jakiej mowa w art. 42 ust. 1 u.p.t.u. W oparciu o przedłożone przez spółkę dowody nie sposób stwierdzić, jaki towar konkretnie został przewieziony do H. i był przedmiotem [...]. Dopiero ustalenie towaru będącego przedmiotem [...] pozwala na ocenę dalszych wymogów formalnych. Nadto, w ocenie Sądu I instancji pomimo tego, że czynności jakie wykonywała skarżąca mogły być zakwalifikowane jako [...], to nie można było uznać, że zostały spełnione wymogi do zastosowania stawki VAT 0% wobec nieudokumentowania jaki konkretnie towar był przedmiotem [...]. Tym samym nie została spełniona przesłanka merytoryczna [...] w zakresie wywozu konkretnego towaru do innego państwa członkowskiego. W konsekwencji naruszenie wymogów formalnych poprzez nieprzedstawienie dokumentów o jakich mowa w art. 42 ust. 1, 3 i 11 u.p.t.u. uniemożliwiało przedstawienie przekonywującego dowodu spełnienia przesłanek merytorycznych. Skoro zaś spółka nie wykazała dokumentami, jakie towary były przedmiotem [...], to nie można mówić o naruszeniu zasady proporcjonalności, a w konsekwencji i zasady neutralności VAT. Nie uwzględniono też podnoszonych w skardze zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego z uwagi na ich niezasadność. Na powyższe rozstrzygnięcie Sądu I instancji skarżąca złożyła skargę kasacyjną, po rozpoznaniu której Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 marca 2017 r., sygn. akt I FSK 1160/15 uchylił zaskarżony wyrok WSA w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, podzielając zarzut naruszenia art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej zwanej: "p.p.s.a."). NSA przypomniał w pierwszej kolejności, że już w wyroku z dnia 9 września 2014r., I FSK 1427/13, NSA jednoznacznie przesądził, że w rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że przedmiotowe skóry zostały wywiezione do firmy [...], która dokonywała ich odbioru jako przedstawiciel [...] w Europie. Podkreślił też, że organy podatkowe w swoich rozstrzygnięciach – odmiennie niż Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku – nie kwestionowały faktu specyfikacji towarów, pozwalającej na jego identyfikację, a jedynie uznawały brak podstaw do zastosowania stawki VAT 0%. Wobec tego zdaniem NSA w niniejszej sprawie, podobnie jak w sprawach I FSK 545/14, I FSK 191/14 i I FSK 1920/14, I FSK 1726/12, I FSK 657/13 i I FSK 658/13 zapadłych na gruncie tożsamego stanu faktycznego i prawnego, w odniesieniu do tego samego podatnika, a jedynie za inne okresy rozliczeniowe tj. poszczególne miesiące 2007 r. oraz od stycznia do września 2008, uprawnione jest twierdzenie, że Sąd I instancji ponownie rozpoznając sprawę przyjął ustalenia stanu faktycznego odmienne niż przyjęte przez organy podatkowe. Za uzasadniony NSA uznał również zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 42 ust. 1 i 3 u.p.t.u. w zw. z art. 28c część A, art. 28a ust. 1 lit. a) akapit pierwszy, art. 28h ust. 8 i art. 22 ust. 8 VI Dyrektywy Rady 77/388/EWG z 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych (zwanej dalej "VI Dyrektywą"). Jak wskazał NSA, Sąd I instancji swoje rozważania co do spełnienia przesłanek formalnych ograniczył wyłącznie do dokumentów określonych w art. 42 ust. 3 u.p.t.u. (tj. dokumentów przewozowych, kopii faktur oraz specyfikacji poszczególnych sztuk ładunku). Natomiast odnosząc się do dokumentów z art. 42 ust. 11 u.p.t.u. Sąd I instancji wskazał jedynie, że skarżąca nie przedłożyła żadnej korespondencji z nabywcą, dokumentów dotyczących ubezpieczenia lub kosztów frachtu. Tym samym Sąd pierwszej instancji pominął wszelkie inne dokumenty przedstawione w toku postępowania podatkowego, które łącznie stanowiły potwierdzenie dokonania wywozu konkretnych skór norek. Główny zaś nacisk w swych rozważaniach położył na brak dokumentów w zakresie konkretyzacji towarów. W sytuacji, gdy, jak to wynika z wyroku NSA z dnia 9 września 2014 r., I FSK 1427/13, organy podatkowe nie kwestionowały faktu specyfikacji towarów, pozwalającej na jego identyfikację. Końcowo NSA wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę, Sąd I instancji winien uwzględnić, że jest związany zapatrywaniem prawnym wyrażonym przez NSA, zgodnie z którym w sprawie tej skarżąca dokonała dostaw skór norek do [...] – europejskiego przedstawiciela [...] w K. - w formie wydania towarów między komitentem a komisantem (tzn. oddanie towarów w komis). Ponadto przy uwzględnieniu poglądów NSA wyrażonych w powyżej powołanej uchwale, w tym zasady proporcjonalności oraz mając na względzie stan faktyczny sprawy przyjęty przez organy podatkowe, Sąd pierwszej instancji winien stwierdzić, czy w sprawie zostały spełnione przesłanki objęcia spornych dostaw stawką VAT 0% w ramach [...]. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Na wstępie zauważyć należy, iż w przywołanym wyroku z dnia 7 marca 2017 r. sygn. akt I FSK 1160/15, Naczelny Sąd Administracyjny przedstawił wykładnię art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a., i jak można wywieść z treści uzasadnienia stwierdził, że nieuprawnione jest tak wąskie rozumienie tego przepisu, jak przyjął to sąd pierwszej instancji w wyroku z dnia 11 lutego 2015 r. sygn. akt I SA/Sz 1397/14, w którym uznał, że związanie oceną prawną sądu drugiej instancji ogranicza się do związania oceną co do tego, że skarżąca dokonała wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do [...] ([...]). Dodatkowo, należy wskazać, że - stosownie do przepisu art. 185 p.p.s.a. - w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uchyla zaskarżone orzeczenie w całości lub w części i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał orzeczenie, a gdyby sąd ten nie mógł jej rozpoznać w innym składzie - innemu sądowi administracyjnemu. Zgodnie także z art. 190 p.p.s.a., sąd któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, co wyklucza możliwość oparcia skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez sąd kasacyjny. Aczkolwiek przepis art. 190 p.p.s.a. stanowi jedynie o związaniu wykładnią prawa, to bynajmniej nie oznacza to, że sąd administracyjny, któremu sprawa przekazana została do ponownego rozpoznania w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej, nie jest związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu sądu kasacyjnego, o jakim to związaniu stanowi przepis art. 153 p.p.s.a. Przepis ten wprawdzie zawarty jest w Dziale III p.p.s.a., regulującym zasady postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym (sądem pierwszej instancji) i stanowi o związaniu oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego postępowania zarówno organu, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia, jak i sądu orzekającego w danej sprawie, to niemniej ze względu na zawarte w art. 193 p.p.s.a., odesłanie do odpowiedniego stosowania, w kwestiach odmiennie nieuregulowanych, przepisów postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym również w postępowaniu kasacyjnym, oczywiste jest, iż rozpatrując ponownie sprawę - na skutek uwzględnienia skargi kasacyjnej i uchylenia uprzednio wydanego wyroku - wojewódzki sąd administracyjny (a w ślad za nim również organ, którego działalność, bezczynność lub przewlekłość postępowania są przedmiotem zaskarżenia) związany jest nie tylko wykładnią prawa dokonaną przez sąd kasacyjny, ale również wyrażonymi w orzeczeniu tego sądu ocenami prawnymi i wskazaniami co do dalszego postępowania (vide: wyrok WSA w Szczecinie z dnia 12 stycznia 2011 r., sygn. akt I SA/Sz 598/10). Uwzględniając powyższe uwagi wstępne, należy uznać, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż uzasadnione są zarzuty skarżącej spółki. Podzielając ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania zawarte w ww. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2017 r., należy ponownie wskazać, że - zgodnie z art. 13 ust. 1 u.p.t.u. (w brzmieniu obowiązującym w 2006 r.) przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. ust. 2-8. Przepis ten stosuje się, m.in. pod warunkiem, że nabywca towarów jest podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego, innym niż terytorium kraju. Zatem, aby czynność była uznana za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów powinien nastąpić wywóz towaru z terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego. Dostawą wewnątrzwspólnotową nie jest sama czynność faktyczna, jaką jest wywóz towarów, ale wywóz powinien nastąpić w wyniku dokonania dostawy. Jest to warunek konieczny, aby nastąpiło spełnienie warunków dotyczących nabycia, przy których wymaga się nabycia prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, co następuje w wyniku dokonanej dostawy. Każdy rodzaj dostawy, w której wykonaniu następuje wywóz towarów, konstytuować będzie wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. W rozpoznawanej sprawie, niewątpliwie nastąpiła wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, co potwierdził wyraźnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 września 2014 r. w sprawie I FSK 147/13, którą to wykładnią prawa dokonaną przez ten sąd związany jest także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Zgodnie natomiast z art. 42 ust. 1 u.p.t.u. (w brzmieniu obowiązującym w 2006 r.), wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki podatku 0%, pod warunkiem, że: 1) podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej, i podał ten numer oraz swój numer, o który mowa w art. 97 ust. 10, na fakturze stwierdzającej dostawę towarów; 2) podatnik przed złożeniem deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, o którym mowa w art. 99, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. Zgodnie również z art. 42 ust. 3 u.p.t.u., dowodami, o których mowa w art. 42 ust. 1 pkt 2, są następujące dokumenty, jeżeli łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju: 1) dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju - w przypadku gdy przewóz towarów jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi), 2) kopia faktury, 3) specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku. Nadto, w art. 42 ust. 11 u.p.t.u. wskazano, że w przypadku gdy dokumenty, o których mowa w ust. ust. 3-5, nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju towarów, dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, mogą być również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa, w szczególności: 1) korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie; 2) dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu; 3) dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w takim przypadku inny dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania; 4) dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju. Polskim przepisom dotyczącym dostawy wewnątrzwspólnotowej odpowiadały unormowania zawarte w art. 28c część A, art. 28a ust. 1 lit. a) akapit pierwszy, art. 28h ust. 8 i art. 22 ust. 8 obowiązującej w 2006 roku VI dyrektywy. Uwzględniając powyższe uregulowania krajowe i unijne oraz treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2010 r. sygn. akt I FPS 1/10 - zgodnie z którą, dla zastosowania stawki 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów wystarczające jest, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art. 42 ust. 3 u.p.t.u., uzupełnione dokumentami wskazanymi w art. 42 ust. 11 lub innymi dowodami w formie dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, o ile łącznie potwierdzają fakt wywiezienia i dostarczenia towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju - jak też mając na uwadze okoliczność, że skarżąca spółka na etapie postępowania podatkowego przedstawiła kopie dokumentów [...], faktury, kopie not do każdego [...] zawierające numerację kodów kreskowych, podział na sztuki, rodzaje i inne (tzw. "[...]"), kopie dowodów wysyłki do T., rozliczenie sezonu 2005-2007, kopie wpłat, deklaracje eksportowe oraz dokumenty [...], to przedstawione przez spółkę dokumenty stanowią dowód dokonania wywozu towarów do innego państwa członkowskiego. Takie ustalenie tej okoliczności faktycznej zostało poczynione już przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 września 2014 r., sygn. akt I FSK 1427/13, który stwierdził, że "nie może budzić wątpliwości że dostarczenie przez skarżącą skór do [...]- przedstawiciela [...] w Europie (w [...]) - było dostawą towarów pomiędzy komitentem a komisantem (jego upoważnionym przedstawicielem w Europie) prowadzącą do przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, oczywiście w ramach specyficznej formy dostawy, jaką jest wydanie towarów między komitentem a komisantem" (strona 13 uzasadnienia), to przy uwzględnieniu zasady proporcjonalności oraz neutralności podatku od towarów i usług, należy zastosować art. 42 ust. 1 u.p.t.u. i przyznać skarżącej prawo do zastosowania do ww. dostaw stawki podatku 0%. Z przywołanej wyżej uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt I FPS 1/10 wynika, że wykładnia przepisów art. 41 ust. 1, ust. 3 oraz art. 42 ust. 1 i ust. 11 u.p.t.u., przy uwzględnieniu zasady proporcjonalności i neutralności podatku VAT, powinna opierać się na założeniu, że dla przyznania prawa do skorzystania ze stawki 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów wystarczające jest posiadanie dowodów, które łącznie potwierdzają fakt wywiezienia i dostarczenia towarów będących przedmiotem [...] do nabywcy na terytorium innego państwa członkowskiego. Podzielając również argumentację strony skarżącej, należy wskazać, że - przy wykładni art. 42 ust. 11 u.p.t.u. - nie można pominąć brzmienia przepisów art. 42 ust. 3 i ust. 11 u.p.t.u. określających katalog dokumentów, które mają potwierdzać dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, to jednak brzmienie art. 42 ust. 11 w powiązaniu z art. 180 Ordynacji podatkowej pozwala na stwierdzenie, że katalog dokumentów potwierdzających dostawę towarów jest katalogiem otwartym (potwierdza to również zwrot: "w szczególności", które przemawia za tym, że katalog ten nie jest zamknięty). Przywołując powyższe uregulowania, wskazać należy, że w związku z dokonaną transakcją dostawy skór przez skarżącą spółkę do [...] - przedstawiciela [...] w Europie, skarżąca przedstawiła na etapie postępowania podatkowego następujące dokumenty: kopie dokumentów [...], faktury, kopie not do każdego [...] zawierające numerację kodów kreskowych, podział na sztuki, rodzaje i inne (tzw. "[...]"), kopie dowodów wysyłki do T., rozliczenie sezonu 2005-2007, kopie wpłat, deklaracje eksportowe oraz dokumenty [...]. Zatem, skarżąca wykazała zaistnienie w sprawie przesłanek formalnych co do posiadania dokumentów określonych w art. 42 ust. 3 u.p.t.u., tj. dokumentów przewozowych, kopii faktur oraz specyfikacji poszczególnych sztuk ładunku. Okoliczności te zostały potwierdzone m.in. w decyzji organu I instancji, w której na str. 10 zawarto m.in. stwierdzenie, iż "..Spółka przy dostawie skór na aukcje do T. korzysta z usług firmy holenderskiej (...) Skórki przed wysyłką do H. są segregowane, odpowiednio znakowane - za pomocą etykiet – komputerowych kodów identyfikacyjnych (dostarczanych Spółce przez [...]) i spisywane na specjalnych formularzach (...). Na formularzach tych umieszcza się numery etykiet (pierwszy i ostatni), ilość skór samców i samic z odpowiednim numerem pudła w którym znajdują się numer konta, nazwisko oraz wskazuje giełdę na której dana partia skórek ma zostać wystawiona. (...). Tak przygotowane skórki wysyłane były do H. Spółka przedłożyła jako dowód dostawy skórek do H. noty – spisy skórek z wyszczególnionymi kodami oraz listy przewozowe [...] (...)." Nadto, jak wynika z treści decyzji I i II instancji skarżąca przedstawiła inne dokumenty, o których mowa jest w art. 42 ust. 11 u.p.t.u., tj. m.in. dowody wpłat za sprzedaż skór z norek na aukcjach w T. w K., faktury, deklaracje eksportowe, dokumenty [...], "[...]". Dodatkowo, z decyzji organu odwoławczego (str. 11) wynika, iż do akt sprawy włączono informację holenderskiej administracji podatkowej przekazanej na formularzu SCAC " z której wynika, że skóry norek polskiego podatnika [...] nim trafiły na aukcje do K, przewożone były do [...] w H." Wobec tego, prawidłowo oceniając zgromadzone w sprawie dowody, należało uznać, na co wskazał NSA, że łącznie potwierdzają one dokonanie wywozu skonkretyzowanych skór norek z terytorium Polski i dostarczenia towarów będących przedmiotem [...] do nabywcy na terytorium innego państwa członkowskiego, tj. do H. W tej sytuacji, wobec tego, że zarzuty skargi są uzasadnione, skargę - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c w związku z art. 135 p.p.s.a. - należało uwzględnić i zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji uchylić, bowiem wydane one zostały z naruszeniem art. 7 ust. 1 i art. 42 ust. 1 oraz ust. 11 u.p.t.u. w związku z art. 180 Ordynacji podatkowej, poprzez uznanie, że w sprawie nie nastąpiła wewnątrzwspólnotowa dostawa skór norek, która uprawniałaby skarżącą spółkę do zastosowania 0% stawki podatku, które to naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na podstawie art. 141 § 4 p.p.s.a., sąd wskazuje, aby w dalszym postępowaniu organy podatkowe uwzględniły ocenę prawną przedstawioną wyżej co warunków formalnych do przyznania skarżącej spółce prawa do skorzystania ze stawki 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów oraz oceniły, czy skarżąca, przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, posiadała w swojej dokumentacji dowody w formie dokumentów, które łącznie potwierdzają wywiezienie i dostarczenie będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.). Na zasądzone koszty postępowania sądowego w kwocie [...] zł składają się: uiszczony wpis od skargi w wysokości [...] zł, uiszczona opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości [...] zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości [...] zł.