I SA/Sz 492/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.), Protokolant Lidia Maląg, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 września 2013 r. sprawy ze skargi T. K. i G.H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2012 r. oddala skargę Jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy, decyzją Burmistrza z dnia 17.12.2012 r. ustalono T. K. i G. H. podatek od nieruchomości za 2012 rok w kwocie [...] zł. Od ww. decyzji T. K. i G. H. odwołali się, wnosząc o jej uchylenie w całości oraz umorzenie postępowania. Zdaniem podatników, organ podatkowy I instancji dokonał nieprawidłowej klasyfikacji opodatkowanych gruntów ze względu na niezgodność ze stanem faktycznym oraz z przepisami prawa, na co powołano treść rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Dalej odwołujący podatnicy wskazali, że z niewiadomych przyczyn 11.12.2003 r. dotychczasowy użytek o symbolu RIV-Ba został zamieniony na Ba. Od początku zaś istnienia nieruchomości nie zaszły na niej żadne zmiany uzasadniające zmianę użytku. Podatnicy wskazali, że z wizji lokalnej nieruchomości jednoznacznie wynika, że spełnia ona kryteria opisane w ust. 5 pkt 1 załącznika nr 6 do ww. rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków, a wobec tego przypisany w ewidencji gruntów i budynków użytek jest niezgodny ze stanem faktycznym i został ustalony na podstawie błędnie sporządzonego aktu administracyjnego, wskazując przy tym, że obecnie trwają czynności zmierzające do usunięcia powstałego błędu. Zdaniem strony odwołującej, organ podatkowy nie może opierać swoich decyzji o dane, o których z urzędu ma wiedzę, że są niezgodne ze stanem faktycznym. W żaden bowiem sposób nie można przyjąć, że zabudowa na działce [...] stanowi zabudowę przemysłową. Obiekt ten ma charakter rolniczy i służy do produkcji rolnej oraz przetwórstwa rolno - spożywczego. Zgodnie z treścią K.p.a., przy rozpatrywaniu przedmiotowej sprawy należy uwzględnić całokształt dowodów i okoliczności, niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego będącego następnie podstawą do wydania decyzji. Nierozpatrzenie całokształtu okoliczności i dowodów w sprawie spowodowało, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa i jest wadliwa. Szczególnie, że oczywistym jest, iż w myśl prawa geodezyjnego i rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów użytek na działce [...] został wykazany całkowicie błędnie, bo niezgodnie ze stanem faktycznym. Taki stan rzeczy spowodował, że naruszono zasadę równości podmiotów oraz swobody działalności gospodarczej. Nadto, odwołujący przywołali art. 1 i art. 2 ustawy o podatku rolnym, wskazując że przedmiotem opodatkowania stanowi gospodarstwo rolne i jest wykorzystywane do działalności rolnej. Według strony odwołującej, przedmiot opodatkowania spełnia kryteria definicji zawartych w art. 46¹ i art. 55³ Kodeksu cywilnego, zaś organ podatkowy I instancji wydając zaskarżoną decyzję nie uwzględnił tych definicji Kodeksu cywilnego, a co w efekcie w powiązaniu ze zwolnieniem z podatków z art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm.), zwanej dalej "u.p.o.l.", ma zastosowanie do przedmiotu opodatkowania. Po rozpatrzeniu zarzutów odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 15 kwietnia 2013 r., [...], utrzymało w mocy ww. decyzje organu I instancji. W uzasadnieniu ww. decyzji Kolegium ustaliło następujący stan faktyczny. T. K. i G. H. umową z dnia 19.01.1998 r. wydzierżawili od Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa na okres 10 lat licząc od 22.12.1997 r. nieruchomość rolną "[...] " położoną w gminie oznaczona w ewidencji gruntów, jako część działki nr [...] z obrębu D. o powierzchni [...] ha stanowiącą w całości tereny osiedlowe zabudowane wraz z budynkami, budowlami i urządzeniami trwale z nimi związanymi posadowionymi na gruncie. Z treści aneksu nr 1 z dnia 21.12.2007 r. do ww. umowy dzierżawy wynika, że strony umowy postanowiły przedłużyć czas trwania umowy do dnia 22.03.2008r. Z aneksu nr 2 z dnia 21.03.2008 r. do ww. umowy wynika, że strony umowy postanowiły przedłużyć czas trwania umowy do dnia 22.12.2017 r. Nadto, strony oświadczyły, że w wyniku podziału geodezyjnego działki nr [...] obrębu D. powstała działka nr [...] , której część stanowi przedmiot dzierżawy o powierzchni [...] . Z aneksu nr 3 z dnia 29.11.2010 r. do ww. umowy wynika, że strony umowy wskazały, że przedmiotem dzierżawy jest nieruchomość rolna zabudowana "[...] ", położona w gminie , oznaczona w ewidencji gruntów jako część działki nr [...] z obrębu D. o powierzchni [...] ha, w tym grunty rolne zabudowane o powierzchni [...] ha oraz budynki, budowle i urządzenia trwale związane z gruntem. Nadto wskazano, że z wypisu z rejestru gruntów wynika, że właścicielem działki nr [...] jest Skarb Państwa - Agencja Nieruchomości Rolnych. Działka ma powierzchnię [...] ha, a grunty oznaczone zostały symbolem użytku Ba. Na gruncie posadowiono 15 budynków, w tym 2 o funkcji przemysłowej oraz 13 o funkcji innej niemieszkalnej. Wskazano również, że z zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z dnia 30.03.2001 r. wynika, że G. H. rozpoczęła działalność gospodarczą w dniu 01.01.2001 r., a jej przedmiotem jest działalność przetwórcza i usługowa w rolnictwie, hodowli i dziedzinach pokrewnych, działalność handlowa produktami spożywczymi i przemysłowymi w kraju i za granicą skup i sprzedaż zbóż oraz przechowalnictwo. Miejscem działalności gospodarczej jest R. , S. i D. Następnie organ wskazał, że pismem z dnia 05.09.2012 r. organ podatkowy I instancji wezwał podatników do przełożenia informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych dla potrzeb wymiaru podatku od nieruchomości, w wykonaniu którego pismem z dnia 28.09.2012 r. T. K. poinformował, że w obiekcie dzierżawionym przez niego i G. H. nie była nigdy prowadzona działalność gospodarcza i jest on wykorzystywany wyłącznie do przechowywania płodów rolnych zebranych z pól dzierżawionych przez G. H. od Agencji Nieruchomości Rolnych. Jednocześnie podatnik załączył stosowną informację w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego, gdzie wskazał jako przedmiot opodatkowania [...] [...] m2 gruntów pozostałych [...] m2 budynków pozostałych. Nadto, podatnik nieruchomości te wykazał jako zwolnione z opodatkowania na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.l. Pismem z dnia 22.10.2012 r. organ podatkowy I instancji wezwał podatników do korekty złożonej informacji podatkowej, w wykonaniu którego T. K. wraz z pismem z dnia 15.11.2012 r. przedłożył ponownie informację podatkową wypełnioną identycznie jak informacja pierwotna, stwierdzając jednocześnie, że G. H. nie prowadziła żadnej działalności gospodarczej na działce nr ewid. [...], bowiem wcześniej istniał obowiązek rejestracji działalności niezależnie od jej charakteru. Natomiast ona zajmowała się uprawą roślin, a przedmiot dzierżawy służył jedynie jako miejsce składowania płodów rolnych. Ponadto, z umowy dzierżawy wynika, że wolą stron jest prowadzenie działalności gospodarczej, której nie określono jego charakteru. Ponadto, w umowie zastrzeżono brak możliwości zmiany charakteru i przeznaczenia przedmiotu dzierżawy, a obiekty dzierżawione nadają się jedynie do przechowywania płodów rolnych. Również, zdaniem podatnika, dzierżawca nie może odpowiadać za zmianę klasyfikacji gruntów, która nastąpiła w 2003 roku. Następnie wskazano, że w dniu 14.11.2012 r. pracownicy Urzędu Miejskiego przeprowadzili kontrolę nieruchomości zabudowanej oznaczonej nr ewidencyjnym [...] w obrębie D., w toku której ustalono, że wszystkie budynki zaznaczone jako trwale związane z gruntem, znajdujące się na mapce ewidencyjnej, są zgodne ze stanem faktycznym. W części budynków znajdują się zboża, inne pozostają puste. Na działce znajdują się elewatory wypełnione zbożem podatniczki. G. H. oświadczyła, że nie prowadzi na przedmiotowej działce działalności gospodarczej. W zabudowaniach elewatorach przechowuje zbiory z pól dzierżawionych. Zboża są suszone i przechowywane w celu dalszej odsprzedaży. W wyniku wszczętego z urzędu w dniu 27.11.2012 r. postępowania w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2012 rok, organ podatkowy I instancji wydał ww. decyzję z dnia 17.12.2012 r., wskazując w niej do opodatkowania [...] m2 innych gruntów oraz [...] m2 budynków pozostałych. Następnie Kolegium przytoczyło art. 2 ust. 1 u.p.d.o.l., wskazując na zakres przedmiotowy opodatkowania podatkiem od nieruchomości (że podatkowi od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej). Wskazano również na art. 2 ust. 2 u.p.d.o.l., zgodnie z którym opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Następnie przytoczono art. 3 ust. 1 u.p.d.o.l., wskazując na zakres podmiotowy co do obowiązku podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości, po czym pzrywołano art. 4 ust. 1 u.p.d.o.l., który reguluje sposób ustalania podstawy opodatkowania w podatku od nieruchomości. Ponadto, przywołano art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. a) – c) u.p.d.o.l., zgodnie z którym zwalnia się od podatku od nieruchomości budynki gospodarcze lub ich części służące działalności leśnej lub rybackiej, bądź położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej, bądź zajęte na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej. Kolegium, mając na uwadze wątpliwości podatników wyrażone w odwołaniu od zaskarżonej decyzji dotyczące charakteru gruntu i sposobu jego opodatkowania przywołało art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287 ze zm.), zwanej dalej "ustawą - Prawo geodezyjne i kartograficzne", zgodnie z którym podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Kolegium wyjaśniło, że w myśl tego przepisu ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach prowadzonych przez organy administracji publicznej, w tym w postępowaniach podatkowych. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem, organy ustalając wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów w danym roku podatkowym. Kolegium wskazał, że takie stanowisko znajduje odzwierciedlenie w ugruntowanej linii orzeczniczej, na co przywołano przykładowo wyroki: NSA z dnia 7.02.2006 r., II FSK 1332/05, WSA w Warszawie z dnia 28.10.2004 r., III SA 3016/03, WSA w Szczecinie z dnia 6.01.2009 r., I SA/Sz 374/08, NSA z dnia 29.06.2006r., II FSK 1506/05). Dalej wskazano, że zakładanie i prowadzenie ewidencji gruntów i budynków, jak wynika z ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29.03.2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454), zwanym dalej "rozporządzeniem", należy do kompetencji innego organu administracji publicznej, jakim jest właściwy miejscowo starosta. W przypadku, gdy podatnik uważa, że sporne nieruchomości bądź grunty są w ewidencji błędnie zakwalifikowane, to do podatnika należy inicjatywa doprowadzenia zapisów w ewidencji do zgodności z rzeczywistym stanem, nie zaś do organu, który jest związany danymi zawartymi w tej ewidencji. Zgodnie bowiem z § 44 pkt 2 rozporządzenia do zadań starosty związanych z prowadzeniem ewidencji należy utrzymanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. Natomiast § 45 ust. 1 tego rozporządzenia stanowi, że aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje przez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych, a § 46 ust. 1, iż dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek osób, organów i jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 10 i 11. Zatem, określenie na nowo prawidłowych wartości w ewidencji gruntów i budynków stanie się podstawą do ponownego przeliczenia wymiaru podatku od nieruchomości. Bowiem zgodnie z § 49 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia o dokonanych zmianach w danych ewidencyjnych starosta zawiadamia organy podatkowe — w wypadku zmian danych mających znaczenie dla wymiaru podatków: od nieruchomości, rolnego i leśnego. Kolegium uznało, że organ podatkowy I instancji prawidłowo sklasyfikował opodatkowane grunty będące we władaniu podatników, bowiem uczynił to na podstawie ewidencji gruntów i budynków, z której wynika, że nie są to grunty rolne. Z wypisu z rejestru gruntów wynika, że działka nr [...] ma powierzchnię [...] ha, a grunty oznaczone zostały symbolem użytku Ba. Na gruncie posadowiono 15 budynków, w tym 2 o funkcji przemysłowej oraz 13 o funkcji innej niemieszkalnej. Ponadto, organ podatkowy dokonał oględzin nieruchomości, w czasie której ustalono, że wszystkie budynki zaznaczone jako trwale związane z gruntem znajdujące się na mapce ewidencyjnej są zgodne ze stanem faktycznym. Zdaniem Kolegium, fakt wykorzystywania gruntów przez podatnika w celach rolniczych nie może wpływać na ich klasyfikację przez organ podatkowy. Także wykorzystanie nieruchomości w celach przechowywania płodów rolnych czy maszyn rolniczych nie zwalnia podatnika z podatku od nieruchomości. Nie mieszczą się one bowiem w kategorii budynków określonych w art. 7 ust.1 lit. a), b) i c) u.p.o.l., tj. nie są budynkami gospodarczymi służącymi działalności leśnej lub rybackiej, nie są położone na gruntach gospodarstw rolnych, służących wyłącznie działalności rolniczej oraz nie są zajęte na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej. Nadto, Kolegium zaznaczyło, że zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. użyte w ustawie określenie "grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" oznaczają grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.p.o.l., chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 kwietnia 2013 r. skarżący zarzucili naruszenie przepisów K.p.a., ustawy - Prawo geodezyjne oraz ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Skarżący podnieśli, że nie zgadzają się ze stanowiskiem Kolegium, że art. 21 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne stwierdza jedynie o tym, że dane z katastru są podstawą do wymiaru podatków i świadczeń, a nie do kwalifikacji nieruchomości do poszczególnych kategorii podatków. Nadto. skarżący wskazali, że wszczęte zostało postępowanie w zakresie doprowadzenia użytków w ewidencji gruntów do stanu zgodnego z rzeczywistym, zaś Kolegium nie odniosło się do tego, że oparto decyzję administracyjną o dane katastralne niezgodnie ze stanem rzeczywistym nieruchomości. Wbrew zapisom ewidencji gruntów na nieruchomości nie ma żadnych budynków przemysłowych. Fakt ten – zdaniem skarżących - jednoznacznie przemawia, że ewidencja gruntów nie może być podstawą do kwalifikacji nieruchomości do podatku. Kontrola Gminy nie wykazała również, aby takie obiekty istniały na nieruchomości. Kolegium pomija całkowicie fakt, że przedmiotem dzierżawy jest obiekt o przeznaczeniu rolniczym, którego właścicielem jest ANR, która z mocy ustawy jest powołana do zagospodarowania terenów po byłych gospodarstwach rolnych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę, stwierdzając niezgodność zaskarżonej decyzji z prawem nie może jej zmienić, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić (art. 145 § 1 P.p.s.a.). W przypadku zaś, gdy nie stwierdzi naruszenia prawa, skarga zgodnie z art. 151 P.p.s.a. podlega oddaleniu. Sąd, kontrolując zaskarżoną decyzję pod kątem jej zgodności z prawem, stwierdził, że wydana została zgodnie z prawem, co oznacza, że brak podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Bezspornymi okolicznościami w rozpoznawanej sprawie są: - przedmiotem dzierżawy jest nieruchomość rolna zabudowana "[...] ", położona w gminie , oznaczona w ewidencji gruntów jako działka nr [...] z obrębu D. o powierzchni [...] ha, w tym grunty rolne zabudowane o powierzchni [...] ha oraz budynki, budowle i urządzenia trwale związane z gruntem, co potwierdza aneks nr 3 do umowy dzierżawy z dnia 19 stycznia 1998 r. (pkt I ust.1 ostatnie zdanie i pkt II § 2); - ww. przedmiot dzierżawy był używany w celu wykonywania na nim działalności gospodarczej, co potwierdza § 5 aneksu nr 3 do umowy dzierżawy z dnia19 stycznia 1998 r.; - z wypisu z rejestru gruntów wynika, że właścicielem działki nr [...] jest Skarb Państwa - Agencja Nieruchomości Rolnych; działka ma powierzchnię [...] ha, a grunty oznaczone zostały symbolem użytku Ba, na którym posadowiono 15 budynków, w tym 2 o funkcji przemysłowej oraz 13 o funkcji innej niemieszkalnej. - z zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z dnia 30 marca 2001 r. wynika, że G. H. rozpoczęła działalność gospodarczą w dniu 01.01.2001 r., a jej przedmiotem jest działalność przetwórcza i usługowa w rolnictwie, hodowli i dziedzinach pokrewnych, działalność handlowa produktami spożywczymi i przemysłowymi w kraju i za granicą skup i sprzedaż zbóż oraz przechowalnictwo, zaś miejscem działalności gospodarczej jest R., S. i D.. Odnosząc się do zarzutów skargi, w pierwszej kolejności należy zauważyć, że skarżący zarzucili naruszenie przepisów K.p.a., ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, nie wskazując, które to konkretnie przepisy zostały naruszone i na czym polega ich naruszenie. W uzasadnieniu skargi wskazano jedynie na art. 21 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Zdaniem skarżących, art. 21 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne stwierdza jedynie o tym, że dane z katastru są podstawą do wymiaru podatków i świadczeń, nie zaś podstawą kwalifikacji nieruchomości do poszczególnych kategorii podatków. Nadto, skarżący wskazali, że wszczęte zostało postępowanie w zakresie doprowadzenia użytków w ewidencji gruntów do stanu zgodnego z rzeczywistym, zaś Kolegium nie odniosło się do tego, i oparto decyzję administracyjną o dane katastralne niezgodnie ze stanem rzeczywistym nieruchomości. Wbrew zapisom ewidencji gruntów na nieruchomości nie ma żadnych budynków przemysłowych. Fakt ten – zdaniem skarżących - jednoznacznie przemawia, że ewidencja gruntów nie może być podstawą do kwalifikacji nieruchomości do podatku. Kontrola Gminy nie wykazała również, aby takie obiekty istniały na nieruchomości. Nadto – zdaniem skarżących - Kolegium całkowicie pominęło fakt, że przedmiotem dzierżawy jest obiekt o przeznaczeniu rolniczym, którego właścicielem jest ANR, która z mocy ustawy jest powołana do zagospodarowania terenów po byłych gospodarstwach rolnych. W ocenie Sądu, brak jest podstaw do uwzględnienia skargi. Jak wynika z treści art. 21 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dominuje stanowisko, że organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń co do przedmiotu opodatkowania, jak i podmiotu podatkowego. Od zasady tej przewidzianej w art. 21 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne ustawodawca nie przewidział żadnych wyjątków, co oznacza, że organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie mają kompetencji do przyjęcia w zasadzie innej podstawy wymiaru podatku niż dane wynikające z ewidencji gruntów (por. uchwała NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r., II FPS 1/09, wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2010 r. II FSK 1243/08, wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2009 r., II FSK 1410/07 - publikowane w internetowej bazie orzeczeń NSA: www.nsa.gov.pl). Należy bowiem wskazać, że dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego. Podważenie tych zapisów bądź też ich zmiana może nastąpić w odrębnie wszczętym postępowaniu prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe (por. wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2008 r., II FSK 372/0 - publikowane w internetowej bazie orzeczeń NSA: www.nsa.gov.pl). W tym stanie rzeczy stanowisko Kolegium nie narusza prawa. Podważenie zapisów w ewidencji, bądź też ich zmiana, może nastąpić w postępowania prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe, gdyż organ podatkowy nie ma podstaw do zmiany danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Zasadą jest, że to podatnik kwestionujący prawidłowość danych z ewidencji gruntów i budynków, powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, którym obecnie jest starosta, a dopiero w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji, może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych. Z akt sprawy nie wynika, by skarżący tę procedurę wszczęli, a jedynie gołosłownie twierdzą, że takie działania podjęli, tym samym brak podstaw do zarzucenia zaskarżonej decyzji, że w dacie jej wydania naruszała prawo. Organy I i II instancji, działając w oparciu o wskazane przepisy prawa, prawidłowo ustaliły podatek od nieruchomości na 2012 rok na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków załączonej do akt podatkowych. Tylko bowiem te dane wynikające z ewidencji rejestru gruntów i budynków są istotne przy orzekaniu w przedmiocie podatku od nieruchomości, i dopóki nie zostaną te dane zmienione, ich treść ma moc wiążącą dla organu podatkowego w zakresie wymierzania tego podatku. Nadto, należy zwrócić uwagę, że od dnia 1 stycznia 2007 r. (art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 grudnia 2006 r. o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 249, poz. 1828) obowiązuje art. 1a ust. 3 u.p.o.l. zgodnie z którym, przez użyte w ustawie określenia: 1) użytki rolne, 2) lasy, 3) nieużytki, 4) użytki ekologiczne, 5) grunty zadrzewione i zakrzewione, 6) grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, 7) grunty pod wodami powierzchniowymi płynącymi, 8) grunty pod morskimi wodami wewnętrznymi - rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. Oznacza to, że organy podatkowe, jak również sąd, są związane danymi określonymi w ewidencji gruntów, tutaj co do rozumienia terminu "grunt", ale świadczy to o istotnym znaczeniu tej ewidencji w zakresie ustalania podatków i opłat lokalnych. Okoliczność ta nie miała jednak wpływu na wynik sprawy, skoro do tych samych wniosków organ doszedł na podstawie art. 21 ust.1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz przepisów rozporządzenia. Zwrócić również należy uwagę, że wyjątkowo organy i sąd mogą odstąpić od obowiązku uwzględnienia danych z ewidencji gruntów, ale tylko w przypadku przewidzianym w art. 194 Ordynacji podatkowej. Stosownie do art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Dokumentami urzędowymi w rozumieniu tego przepisu są ewidencje gruntów i budynków, a szczegółowe zasady jej prowadzenia uregulowane zostały w ww. rozporządzeniu. Z przepisu § 2 bowiem wynika, że § 1 stosuje się odpowiednio do dokumentów urzędowych sporządzonych przez inne jednostki, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów uprawnione są do ich wydawania. Natomiast z § 3 wynika, że przepisy § 1 i 2 nie wyłączają możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom wymienionym w tych przepisach (por. wyrok NSA z dnia 11 września 2007 r., II FSK 958/06, niepubl.). W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie wystąpiła. Strona skarżąca nie wykazała, że zachodzi podstawa do wzruszenia zaskarżonej decyzji. Poprzestała jedynie na gołosłownym twierdzeniu – co wynika zarówno z odwołania jak i skargi - że "wszczęto postępowanie w zakresie doprowadzenia użytków w ewidencji do stanu zgodnego z rzeczywistym". Jest to jednak – w świetle powyższych uwag co do mocy wiążącej danych wynikających z ewidencji – niewystarczające. W rozpoznawanej sprawie skarżący kwestionowali wprawdzie wiarygodność prowadzonej ewidencji gruntów i budynków, jednakże Sąd nie doszedł do przekonania w stanie faktycznym niniejszej sprawy, że w sprawie tej mógłby znaleźć zastosowanie art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej, mimo braku w skardze zarzutu naruszenia art. 194 § 3 Ordynacji. Istotne również znaczenie w rozpoznawanej sprawie z punktu widzenia zarzutów skarżącego co do charakteru spornej nieruchomości skarżących (obejmującej działkę gruntu nr [...], zabudowaną 15 budynkami, oznaczonej w ewidencji symbolem "Ba") jest również nawiązanie w tej samej ustawie o podatkach i opłatach lokalnych do instytucji ewidencji gruntów i budynków. A mianowicie, obowiązujący od dnia 01 stycznia 2003 r. przepis art. 7a u.p.o.l., stanowi, że: "1. Dla potrzeb wymiaru i poboru podatku od nieruchomości oraz podatku rolnego i podatku leśnego organy podatkowe prowadzą ewidencję podatkową nieruchomości w systemie informatycznym". 2. Ewidencja podatkowa nieruchomości zawiera dane o podatnikach i przedmiotach opodatkowania, w szczególności wynikające z informacji i deklaracji składanych przez podatników na podstawie przepisów ustawy oraz przepisów o podatku rolnym i podatku leśnym, danych zawartych w księgach wieczystych, w ewidencji gruntów i budynków oraz innych ewidencjach i rejestrach, w tym prowadzonych przez organy administracji publicznej, a w szczególności: 1) przed dniem wejścia w życie ustawy; 2) aktów notarialnych; 3) ewidencji decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i wydanych decyzji o pozwoleniu na budowę; 4) planu zagospodarowania przestrzennego; 5) ewidencji prowadzonych przez urzędy skarbowe; 6) Krajowej Ewidencji Podatników. 3. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, zasady prowadzenia ewidencji podatkowej nieruchomości w systemie informatycznym, z uwzględnieniem zapewnienia współdziałania z ewidencją gruntów i budynków. W rozporządzeniu minister określi zakres informacji objętych ewidencją, w tym w szczególności dane osobowe podatnika oraz dane dotyczące przedmiotu opodatkowania". Z zacytowanego przepisu art. 7a u.p.o.l. wynika, że podatkowa ewidencja nieruchomości nie jest podstawą do podejmowania decyzji podatkowych, jednakże, że ma ona charakter wtórny w stosunku do ewidencji gruntów i budynków, co oznacza, że w przypadku niezgodności danych pomiędzy tymi ewidencjami miarodajne są zawsze dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Stanowisko to uzasadnia określenie użyte w ust. 2 art. 7a, tj. "Ewidencja podatkowa nieruchomości zawiera dane o podatnikach i przedmiotach opodatkowania, w szczególności wynikające z informacji i deklaracji składanych przez podatników na podstawie (...), danych (...) w ewidencji gruntów i budynków oraz (...), a także zapis ust. 3 art. 7a wskazujący, że zasady prowadzenia ewidencji podatkowej nieruchomości w systemie informatycznym, muszą zapewniać współdziałanie z ewidencją gruntów i budynków. A zatem, zarówno dane składające się na zakres przedmiotowy (klasyfikacja gruntu, jego powierzchnia), jak i podmiotowy ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę wymierzania podatku od nieruchomości. Obowiązujące od dnia 15 listopada 2001 r. brzmienie art. 21 ust.1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, zgodnie z którym podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, nie daje podstaw do podziału tych danych na te, które są wiążące dla organów podatkowych, i te, które takiego waloru nie mają. Norma prawna wynikająca z art. 21 ust.1 Prawo geodezyjne nakazuje określonym w ust. 2 podmiotom określony sposób postępowania, a zatem ma charakter normy bezwzględnie obowiązującej na co wskazują użyte określenia, tj. "Podstawę (...) wymiaru podatków i świadczeń (...) stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków". Norma ta jest adresowana do konkretnych podmiotów, mianowicie, realizujących zadania określone w ust. 1 art. 21, tutaj, zadania w zakresie wymierzania podatków i świadczeń, a zatem norma ta adresowana jest do organów podatkowych, co tym samym wskazuje, że norma prawna wynikająca z art. 21 ust.1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne jest dla organu podatkowego wskazówką postępowania w przedmiocie wymierzania podatków, zaś ewidencja gruntów i budynków jest obligatoryjnym urzędowym dokumentem, jako niewątpliwym i bezspornym źródłem informacji o osobie właściciela lub osoby władającej oraz o samej nieruchomości, tj. o gruncie, budynkach, w oparciu o który organy podatkowe zobowiązane są ustalać wymiar podatku od nieruchomości. Takim źródłem nie mogą być oględziny spornej nieruchomości w przedmiocie orzekania co do wymiaru podatku od nieruchomości, gdyż przepisy prawa nie przewidują w tym zakresie takiego urzędowego źródła. Sumując powyższe rozważania - w ocenie Sądu – zarzuty skarżących uznać należy za bezpodstawne, nie znajdują bowiem oparcia ani w prawie obowiązującym w podatkowym roku 2012, ani też w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. Jak wynika bowiem z wypisu z rejestru gruntów i budynków według stanu na 20 marca 2012 r. dzierżawiona przez skarżących nieruchomość, obejmująca działkę gruntu nr [...], jest oznaczona symbolem "Ba", zaś na działce tej posadowionych jest 15 budynków, w tym 2 o funkcji przemysłowej oraz 13 o funkcji niemieszkalnej. W związku z tym zachodzi podstawa do przyjęcia, że sporna nieruchomość wobec faktu oznaczenia w ewidencji gruntów symbolem "Ba" spełnia wymogi terenów przemysłowych w rozumieniu § 68 ust.3 pkt 2 ww. rozporządzenia. Brak zatem podstaw do uznania, że doszło do naruszenia prawa, a w konsekwencji stanowisko Kolegium należało uznać za prawidłowe, przy uwzględnieniu okoliczności, że skarżąca dzierżawiła tę nieruchomość w celu wykonywania na niej działalności gospodarczej, stosownie do postanowień stron zawartych w umowie dzierżawy, zmienionej aneksami Nr 1, 2 i 3, co koresponduje z załączonym do akt sprawy zaświadczeniem z dnia 30 marca 2001 r. o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej dotyczącego skarżącej G. H., z którego wynika, że miejscem prowadzenia działalności gospodarczej była m. in. miejscowość D., w której położona jest sporna działka nr [...] , zaś – jak również wynika z treści ww. zaświadczenia z dnia 30 marca 2001 r. - przedmiotem działalności nie jest działalność rolnicza, o jakiej mowa w art. 1a ust.1 pkt 6 w związku art. 1a ust.2 pkt 1 u.p.o.l., co oznacza, że nieruchomość ta nie mieści się również w zakresie przedmiotowym zwolnienia od podatku od nieruchomości, o jakim mowa w art. 7 ust.1pkt 4 u.p.o.l., mieści się natomiast w definicji określenia "gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej" zawartej w art. 1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l., jest ona bowiem w posiadaniu przedsiębiorcy. Zważywszy na powyższe Sąd, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.