I SA/Sz 538/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska,, Sędzia WSA Elżbieta Woźniak (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Anna Furtak-Biernat, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 1 października 2014 r. sprawy ze skargi B. K. i B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2013 rok oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. o nr [...], wydaną m.in. na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; zwanej dalej "o.p."), Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] którą określono [...] wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za 2013 r. w kwocie [...] zł. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie, Kolegium wskazało, że Prezydent Miasta [...]wszczął w dniu [...] r. wobec [...] postępowanie podatkowe w celu określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych należnego w 2013 r. za trzy środki transportowe: dwa ciągniki siodłowe i naczepę ciężarową . Następnie, w dniu [...] r., postępowaniem podatkowym została objęta [...] - żona [...]. Powodem wszczęcia postępowania był fakt odmowy złożenia przez podatnika deklaracji na podatek od środków transportowych i niezapłacenie tego podatku, do czego był zobowiązany z mocy prawa. W wyniku postępowania organ I instancji wydał decyzję, w której określił stronom wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za 2013 rok na kwotę [...] zł, zgodnie ze stawkami wynikającymi z uchwały nr [...] Rady Miasta [...] w sprawie określenia wysokości stawek podatku od środków transportowych na terenie miasta [...]. Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem, oboje małżonkowie złożyli odrębne, ale identyczne w treści odwołania, w których zażądali uchylenia decyzji organu podatkowego I instancji i umorzenia postępowania w sprawie, z uwagi na niewłaściwą ocenę zebranego materiału dowodowego w sprawie, brak szczegółowego wyjaśnienia sprawy oraz naruszenie przepisów postępowania (art. 6-9, art. 11, art. 28, art. 35 ust. 3, art. 77 i art. 80 k.p.a.). W uzasadnieniu strony podniosły zarzut niewykazania przez organ podatkowy, że: – są właścicielami przedmiotowych środków transportowych, gdyż organ nie udokumentował tego faktu dowodami rejestracyjnymi, które to dowody znajdują się w depozycie Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego z powodu czasowego wyrejestrowania pojazdów; – małżeństwo wiąże majątkowy ustrój małżeński; – środki transportowe nie zostały przewłaszczone na rzecz banku (brak stosownego dokumentu), gdyż dowodem na stan prawny środków transportowych nie może być opinia Komornika Sądowego. Strony zakwestionowały także zasadność opierania się przez organ I instancji na wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie o sygn. akt I SA/Sz 1004/12, który dotyczy roku 2012 a nie 2013, i w którym ustalenia Sądu nie obejmują odmiennego stanu prawnego z 2013 r. Przedłożyły także postanowienie Komornika Sądowego o umorzeniu egzekucji z ruchomości, wnosząc o dopuszczenie go jako dowodu. Rozpatrując ponownie sprawę, Kolegium stanęło na stanowisku, że zarzuty odwołania nie znajdują uzasadnienia ani w stanie prawnym, ani w stanie faktycznym sprawy. Organ podatkowy I instancji miał podstawy do wszczęcia postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od środków transportowych, ponieważ podatnik - wbrew ustawowemu obowiązkowi - odmówił złożenia deklaracji podatkowych na podatek za 2013 r. ani też nie zapłacił należnego podatku. Postępowanie prowadzone było zgodnie z zasadami wynikającymi z o.p. i organ prawidłowo ustalił i wyczerpująco udowodnił, że podatnikiem podatku od środków transportowych za przedmiotowe dwa ciągniki siodłowe i naczepę ciężarową są ich właściciele, czyli małżonkowie [...] Kolegium podniosło, że w trakcie postępowania podatkowego żadna ze stron nie współpracowała z organem I instancji i nie udzielała informacji, o które organ prosił, w tym o rodzaj ustroju małżeńskiego panującego w ich związku. Wiedzę na ten temat posiadają zaś głównie strony. Z uwagi na to, że w żadnym zbiorze danych urzędowych dostępnych organowi podatkowemu nie ma informacji o rozdzielności majątkowej [...], jak również brak danych o podziale małżeńskiego majątku, ani też o posiadaniu majątku odrębnego przez [...], Kolegium za zasadne uznało przyjęcie, że w małżeństwie tym obowiązuje majątkowa wspólność małżeńska i cały majątek ruchomy, w tym także środki transportowe będące przedmiotem decyzji podatkowej, są współwłasnością [...]. Zdaniem Kolegium, fakt ten potwierdził [...] na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Szczecinie w dniu 17 kwietnia 2013 r. Stąd obecnie podnoszony zarzut, że organ I instancji nie przedstawił materialnego dowodu na ww. okoliczność jest chybiony i niezgodny z zasadami postępowania dowodowego, gdyż to nie zadaniem organu podatkowego jest udowadnianie, że [...] nie łączy małżeńska wspólność majątkowa. W ocenie Kolegium, pozostałe zarzuty również pozostają w sprzeczności ze zgromadzonym materiałem dowodowym, z którym podatnicy zostali zapoznani. Organ odwoławczy stwierdził, że - wbrew stanowisku wyrażonemu w odwołaniach - z danych z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców, oświadczenia Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym oraz pisma Starostwa Powiatowego jednoznacznie wynika, iż: [...] jest właścicielem trzech przedmiotowych środków transportowych, nie nastąpiło ich przewłaszczenie na wierzyciela, na rzecz którego na tych trzech pojazdach ustanowiony został zastaw rejestrowy, ale do licytacji pojazdów dojść nie może, ponieważ dysponuje nimi właściciel-dłużnik, który nie ujawnił miejsca ich lokalizacji), środki te nie zostały w okresie 2012-2013 wycofane z ruchu (czasowe wycofanie z ruchu miało miejsce w okresie od [...] r. do [...] r.), dowody rejestracyjne środków transportowych nie znajdują się w depozycie Starostwa Powiatowego. Odnosząc się zaś do zarzutu posłużenia się przez organ I instancji orzeczeniem sądu administracyjnego, w którym stan faktyczny nie był tożsamy ze stanem niniejszej sprawy, Kolegium wyjaśniło, że organ I instancji skorzystał z ustaleń Sądu jedynie w kwestii informacji o ustroju małżeńskim [...]. Nie wydaje się, aby ustrój ten był inny w 2012 r. niż w roku 2013. W ocenie Kolegium, w innych kwestiach organ I instancji zgromadził samodzielny i pełny materiał dowodowy, a dowód z postanowienia komornika sądowego o umorzeniu postępowania egzekucyjnego nie wpływa na ustalenia organu, ponieważ stan postępowania egzekucyjnego zmierzającego do zaspokojenia wierzycieli podatników nie wiąże się z obowiązkiem podatkowym w podatku od środków transportowych. [...] i [...] wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, domagając się: uchylenia decyzji Kolegium oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, umorzenia przedmiotowego postępowania egzekucyjnego, dopuszczenia dowodu w postaci powołania rzeczoznawcy ds. motoryzacji na okoliczność określenia stanu technicznego pojazdów i uznania ich za złom, uznania obecnego postępowania administracyjnego za postępowanie administracyjne na okoliczność określenia podatku od środków transportowych za 2013 r., a nie postępowanie egzekucyjne w administracji, przeprowadzenia dowodu z załączonych do skargi pism. W uzasadnieniu skargi skarżący opisali stan faktyczny sprawy oraz wskazali, że zaskarżona decyzja nie posiada żadnych podstaw faktycznych i prawnych, albowiem organy obu instancji błędnie ustaliły, że podatnikiem podatku od środków transportowych jest małżeństwo, a pojazdy, których dotyczy sporny podatek, od wielu lat są niewykorzystywane, od 2002 r. nie posiadają badań technicznych, są niesprawne techniczne, nie posiadają możliwości poruszania się (nie posiadają kół, uszkodzone są silniki), a ich dowody rejestracyjne od 2005 r. spoczywają w Wydziale Komunikacji Starostwa Powiatowego. Ponadto, z ostrożności procesowej, w pełni podtrzymując powyższe stanowisko, skarżący zarzucili błędne określenie wysokości zobowiązania podatkowego. Stosownie bowiem do treści [...], stawki podatku od naczepy dwuosiowej o dopuszczalnej masie całkowitej w zakresie od 28 t do 36 t i o zawieszeniu pneumatycznym lub zawieszeniu uznawanym za równorzędne wynosić winna [...] zł, a nie [...] zł, jak przyjęto w decyzji organu I instancji. Skarżący podnieśli, że zgodnie z dokumentami urzędowymi załączonymi do akt sprawy prowadzonej przez Wydział Dochodów Urzędu Miasta osobą wskazaną jako właściciel ww. pojazdów w 2014 r. oraz w latach poprzednich nie jest [...] stąd też zgodnie z przepisami art. 9 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych [...] nie jest osobą zobowiązaną do złożenia deklaracji na podatek od ww. środków transportowych za 2013 r. W skardze podniesiono również, że od 10 lat banki nie były zainteresowane licytacją tych samochodów, chociaż skarżący wielokrotnie informował, że pojazdy można zabrać, celem sprzedaży. Z kolei, sam skarżący nie mógł pozbyć się tych pojazdów w sposób prawny, ponieważ stanowią one zabezpieczenie dla wierzycieli. W konsekwencji był zmuszony do zobowiązania podatkowego od środków transportowych za 2013 r. i lata poprzednie, a obroną skarżącego przed niesłusznym, zdaniem strony, zobowiązaniem podatkowym od środków transportowych jest fakt, że skarżący złożył tablice rejestracyjne i dowody rejestracyjne w Starostwie Powiatowym, co dowodzi, że pojazdy posiadają statut złomu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Na rozprawie w dniu 1 października 2014 r., odpowiadając na pytanie Sądu, skarżący oświadczył, że związek małżeński zawarł w 1983 r., jednak działalność gospodarczą prowadził samodzielnie. Nie zawarł z żoną umowy o rozdzielności majątkowej, ale wskazuje, że samochody były jego odrębnym majątkiem. Kupił je w trakcie trwania związku małżeńskiego, ale za oszczędności z czasów kawalerskich. Początkowo samochody były brane w leasing, a potem spłacane i końcowo wykupowane. Jeżeli chodzi o naczepę, to na pewno nie ma ona zawieszenia pneumatycznego. Skarżący wskazał także, że naczepa ta została zakupiona prawdopodobnie przed zawarciem związku małżeńskiego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z póź. zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 cytowanej ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W kontekście powyższego trzeba zaznaczyć, że każde naruszenie przepisów prawa materialnego, czy procesowego należy oceniać przez pryzmat jego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, iż Sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonej decyzji niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w oparciu o wyżej opisane zasady, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że nie narusza ona prawa w sposób powodujący konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego, a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest podatek od środków transportowych, zatem zastosowanie znajdują przepisy art. 8 i art. 9 u.p.o.l. Stosownie do art. 8 u.p.o.l.: opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają: 1) samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony i poniżej 12 ton; 2) samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej równej lub wyższej niż 12 ton; 3) ciągniki siodłowe i balastowe przystosowane do używania łącznie z naczepą lub przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów od 3,5 tony i poniżej 12 ton; 4) ciągniki siodłowe i balastowe przystosowane do używania łącznie z naczepą lub przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów równej lub wyższej niż 12 ton; 5) przyczepy i naczepy, które łącznie z pojazdem silnikowym posiadają dopuszczalną masę całkowitą od 7 ton i poniżej 12 ton, z wyjątkiem związanych wyłącznie z działalnością rolniczą prowadzoną przez podatnika podatku rolnego; 6) przyczepy i naczepy, które łącznie z pojazdem silnikowym posiadają dopuszczalną masę całkowitą równą lub wyższą niż 12 ton, z wyjątkiem związanych wyłącznie z działalnością rolniczą prowadzoną przez podatnika podatku rolnego; 7) autobusy. Art. 9 u.p.o.l. reguluje kwestie związane z obowiązkiem podatkowym, stanowiąc w poszczególnych ustępach: 1. obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych, z zastrzeżeniem ust. 2, ciąży na osobach fizycznych i osobach prawnych będących właścicielami środków transportowych. Jak właścicieli traktuje się również jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, na które środek transportowy jest zarejestrowany, oraz posiadaczy środków transportowych zarejestrowanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jako powierzone przez zagraniczną osobę fizyczną lub prawną podmiotowi polskiemu. 2. Jeżeli środek transportowy stanowi współwłasność dwóch lub więcej osób fizycznych lub prawnych, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach. 3. W przypadku zmiany właściciela środka transportowego zarejestrowanego, obowiązek podatkowy ciąży na poprzednim właścicielu do końca miesiąca, w którym nastąpiło przeniesienie własności. 4. Obowiązek podatkowy, o którym mowa w ust. 1 i 2, powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został zarejestrowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a w przypadku nabycia środka transportowego zarejestrowanego - od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został nabyty. 4a. Obowiązek podatkowy, o którym mowa w ust. 1 i 2, powstaje także od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został dopuszczony ponownie do ruchu po upływie okresu, na jaki została wydana decyzja organu rejestrującego o czasowym wycofaniu tego pojazdu z ruchu. 4b. Zarejestrowanie środka transportowego oznacza jego rejestrację, z wyjątkiem rejestracji czasowej, w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. 5. Obowiązek podatkowy, o którym mowa w ust. 1 i 2, wygasa z końcem miesiąca, w którym środek transportowy został wyrejestrowany lub wydana została decyzja organu rejestrującego o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu, lub z końcem miesiąca, w którym upłynął czas, na który pojazd powierzono. 6. Podmioty, o których mowa w ust. 1, są obowiązane: 1) składać, w terminie do dnia 15 lutego właściwemu organowi podatkowemu, deklaracje na podatek od środków transportowych na dany rok podatkowy, sporządzone na formularzu według ustalonego wzoru, a jeżeli obowiązek podatkowy powstał po tym dniu - w terminie 14 dni od dnia zaistnienia okoliczności uzasadniających powstanie tego obowiązku; 2) odpowiednio skorygować deklaracje w razie zaistnienia okoliczności mających wpływ na powstanie lub wygaśnięcie obowiązku podatkowego, lub zmianę miejsca zamieszkania, lub siedziby - w terminie 14 dni od dnia zaistnienia tych okoliczności; 3) wpłacać obliczony w deklaracji podatek od środków transportowych - bez wezwania - na rachunek budżetu właściwej gminy. 7. Organem właściwym w sprawach podatku od środków transportowych jest organ podatkowy, na którego terenie znajduje się miejsce zamieszkania lub siedziba podatnika, a w przypadku przedsiębiorstwa wielozakładowego lub podmiotu, w którego skład wchodzą wydzielone jednostki organizacyjne - organ podatkowy, na terenie którego znajduje się zakład lub jednostka posiadająca środki transportowe podlegające opodatkowaniu. W przypadku współwłasności środka transportowego organem właściwym jest organ podatkowy odpowiedni dla osoby lub jednostki organizacyjnej, która została wpisana jako pierwsza w dowodzie rejestracyjnym pojazdu. Z przywołanych przepisów wynika zatem, że przy powstaniu obowiązku podatkowego w podatku od środków transportowych znaczenie ma fakt zarejestrowania. Podkreślić także należy, że konieczność opłacania podatku od środków transportowych nie jest uzależniona od faktycznego użytkowania pojazdu, obowiązek ten wygasa dopiero z chwilą wyrejestrowania pojazdu lub wydania decyzji organu rejestrującego o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu. Dopiero wydanie stosownej decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu lub o jego czasowym wycofaniu z ruchu spowoduje, że z końcem miesiąca, w którym dokonano wyrejestrowania lub wycofania z ruchu pojazdu, nastąpi wygaśnięcie obowiązku podatkowego. Dopóki właściciel nie złoży wniosku o wyrejestrowanie czy czasowe wycofanie z ruchu pojazdu i - w konsekwencji - nie zostanie wydana stosowna decyzja, dopóty ciążyć będzie na nim obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych. Pogląd ten w pełni koresponduje ze stanowiskiem doktryny, jak i jednolitym orzecznictwem (por. LEX komentarz do art. 9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U.06.121.844), [w:] L. Etel, S. Presnarowicz, G. Dudar, Podatki i opłaty lokalne. Podatek rolny. Podatek leśny. Komentarz, ABC, 2008; wyrok NSA z dnia 21 lutego 2006 r., sygn. akt II FSK 330/05,wyrok NSA z dnia 25 listopada 2008 r., sygn. akt II FSK 1094/07, wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2008 r., sygn. akt II FSK 1473/06). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że organy podatkowe obu instancji trafnie wywiodły, że na skarżących, jako współwłaścicielach w 2013 r. ciążył obowiązek opłacania podatku od trzech środków transportowych tj. dwóch ciągników siodłowych [...] o nr rejestracyjnych [...] oraz naczepy ciężarowej o nr rejestracyjnym [...]. Pojazdy te zostały nabyte przez [...] odpowiednio w 2000 r. (ciągniki siodłowe) i w 1997 r. (naczepa), czyli w czasie trwania wspólności ustawowej małżeńskiej z [...], zawarcie związku małżeńskiego, jak wynika z informacji udzielonej przez skarżącego na rozprawie nastąpiło w 1987 r. Zatem z mocy art. 31 § 1 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego stanowiącego, że z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny), wymienione środki transportowe weszły w skład majątku wspólnego. Zastosowanie zatem znajduje cytowany powyżej art. 9 ust. 2 u.p.o.l. ustanawiający solidarną odpowiedzialność współwłaścicieli w podatku od środków transportu. Podkreślenia wymaga, że organ podatkowy pierwszej instancji dążąc do wyjaśnienia kwestii wspólności środków transportowych zwrócił się do skarżącego o udzielenie informacji odnośnie ustroju małżeńskiej wspólności ustawowej (pismo z dnia [...] r.), jednak skarżący takich wyjaśnień nie udzielił. Należało zatem przyjąć, że domniemanie wspólności przedmiotów majątkowych nabytych w czasie trwania wspólności ustawowej z art. 33 § 1 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego nie zostało obalone. Tym samym [...] są podatnikami od środków transportu stanowiących przedmioty łączącej ich wspólności ustawowej. Zgodnie z cytowanym powyżej art. 9 ust. 4 u.p.o.l. obowiązek podatkowy powstał od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został nabyty i wobec niewydania decyzji o wyrejestrowaniu czy też o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu nie wygasł. Nie zaistniały bowiem przesłanki z art. 9 ust. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Bez wpływu na istnienie obowiązku podatkowego miał przy tym stan techniczny nabytych środków transportowych, faktyczny brak możliwości korzystania z posiadanego środka transportowego, czy istnienie zastawu rejestrowego. Ustawodawca nie łączy bowiem powstania obowiązku podatkowego z możliwością wykorzystywania środka transportowego, a wyłącznie z posiadaniem zarejestrowanego środka transportowego. Nie budzą także wątpliwości sądu zastosowane stawki w podatku od środków transportowych, wynikają one bowiem z uchwały Rady Miasta z dnia [...] r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od środków transportowych na terenie miasta [...]. Odnośnie naczepy dodatkowo wskazać należy, że skarżący na rozprawie w dniu 1 października 2014 r. podał, że naczepa na pewno nie ma zawieszenia pneumatycznego, zatem prawidłowo została zastosowana stawka [...] zł dla naczepy z innym niż pneumatyczne systemem zawieszenia osi. Stosownie do treści art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Tym samym postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym jest ograniczone jedynie do przeprowadzenia dowodu z dokumentu, wobec tego wniosek o przeprowadzenie opinii rzeczoznawcy zawarty w skardze należało oddalić. Mając zatem na uwadze powyższe okoliczności sąd uznał skargę za niezasadną i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.