I SA/Sz 568/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Elżbieta Woźniak po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 9 marca 2015 r. w przedmiocie podatku akcyzowego p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 9 kwietnia 2015 r. [...] prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "[...], złożył skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 9 marca 2015 r. w przedmiocie podatku akcyzowego. W skardze skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, na jego uzasadnienie podając, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w sytuacji gdy zaskarżona decyzja - w jego ocenie - została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Skarżący podniósł również, iż sytuacja materialna nie pozwala mu na wykonanie kwestionowanej decyzji, gdyż stanowiłoby to realne zagrożenie dla jego aktualnej sytuacji ekonomicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie zaś art. 61 § 3 zd. 1 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym – wedle zd. 3 § 3 art. 61 - dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Rozważając zasadność zastosowania tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie w ramach tej instytucji należy podkreślić, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie może prowadzić do wywołania skutku tożsamego z uwzględnieniem skargi. Ponadto, badając kwestię wpadkową wstrzymania wykonalności zaskarżonego aktu, Sąd nie może poddać ocenie, czy to zaskarżone rozstrzygnięcie jest zgodne z prawem. Podstawą uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mogą być zatem zarzuty kierowane przeciwko samej decyzji. Zaakcentować należy, iż strona skarżąca – wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji – ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06, publ.: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Niewystarczającą przesłanką do uwzględnienia wniosku jest jedynie ogólny wywód strony. Twierdzenia strony powinny wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wywody w tej materii powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej wnioskodawcy. W nawiązaniu do wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy podnieść, że w ocenie Sądu nie zasługuje on na uwzględnienie. Przede wszystkim należy wskazać, że skarżący bardzo lakonicznie uzasadnił wniosek, podnosząc jedynie, że jego sytuacja materialna nie pozwala na uregulowanie znacznej kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji. Na poparcie tych twierdzeń nie przedstawił jednak żadnych dowodów, nawet nie wskazując na wysokość nałożonego na niego przez organy celne zobowiązania podatkowego. Skoro strona tylko ogólnie wskazała na przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie uszczegółowiając swojej sytuacji finansowej jak i nie dokumentując w żaden sposób tej sytuacji i ewentualnego wpływu na nią wykonania zaskarżonej decyzji, tym samym uniemożliwiła określenie prawdopodobieństwa wystąpienia zdarzeń określonych w przepisie art. 63 §1 p.p.s.a. W takiej zaś sytuacji Sąd nie może przeprowadzać postępowania wyjaśniającego z urzędu, w poszukiwaniu przyczyn ubiegania się strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w postępowaniu sądowym, ani – tym bardziej – domniemywać okoliczności, które przemawiałyby za pozytywnym rozpoznaniem wniosku strony. Brak bowiem należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. postanowienia NSA: z dnia 25 kwietnia 2012 r., II FSK 498/12; z dnia 28 września 2011, I FZ 219/11; z dnia 9 września 2011 r., II FSK 1501/11, z dnia 10 maja 2011 r. II FZ 106/11 i z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07). Sąd dodatkowo zauważa, że rozpoznając niniejszy wniosek w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji, jak wyżej wskazano, nie mógł dokonywać oceny zasadności skargi, lecz badał wyłącznie, czy wystąpiły przesłanki zawarte w art. 61 § 3 p.p.s.a., uzasadniające przyznanie przedmiotowej ochrony tymczasowej. W innym przypadku Sąd, rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji i oceniając jednocześnie wagę postawionych w skardze zarzutów, dokonałby kontroli legalności decyzji administracyjnej, do czego na tym etapie postępowania sądowego nie jest uprawniony. Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowił jak w sentencji.