I SA/Sz 63/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędziowie Sędzia WSA Anna Sokołowska (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Woźniak, Protokolant sekretarz sądowy Anna Furtak-Biernat, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 marca 2015 r. sprawy ze skargi "A." spółki cywilnej R. Ż. i, J. W. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w [...] działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zastosowania przepisów prawa podatkowego. 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w [....] działającego z upoważnienia Ministra Finansów na rzecz skarżącej "A." spółki cywilnej R. Ż., J. W. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. "[...]" spółka cywilna R. Ż., J. W. – dalej zwana: "Wnioskodawczynią" w dniu 28 lipca 2014 r. złożył wniosek, o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług, w zakresie określenia stawki podatku na wykonanie kompleksowej usługi wykonania trwałej zabudowy meblowej w obiektach budownictwa mieszkaniowego. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny. Wnioskodawczyni prowadzi działalność gospodarczą polegającą na wykonywaniu zabudowy przestrzeni wnękowych z wcześniej zakupionych materiałów. Usługa świadczona przez Wnioskodawczynię polega na pobraniu wymiarów pomieszczenia, przygotowaniu projektu, nabyciu materiałów, docięciu i montażu według indywidualnego zamówienia klienta. Montaż trwałej zabudowy (uniemożliwiający jej demontaż bez uszkodzenia jej elementów i wykonania odpowiednich prac remontowych) jest ściśle związany z elementami konstrukcyjnymi budynku, poprzez przytwierdzenie do ścian, podłóg, wycięcie otworów do poszczególnych elementów, tj. płyty grzejnej, zlewozmywaka. Elementy maskujące prześwity (tzw. blendy) pomiędzy szafkami zabudowy są przyklejane na stałe klejem montażowym. Do powierzchni ścian montowane są również odpowiednio dopasowane płyty szklane, płytki ceramiczne bądź inne materiały budowlane. Na wykonanie montażu mebli kuchennych Wnioskodawczyni zawiera stosowne umowy z podwykonawcami, dotyczące prac związanych z montażem mebli, zabudową przestrzeni pomiędzy szafkami przyklejanymi na stałe płytami dekoracyjnymi, panelami szklanymi, drobną przeróbką instalacji elektrycznej (np. przesunięcie gniazd elektrycznych, podłączenie oświetlenia szafek do istniejącej instalacji, itp.), docięcia blatów kuchennych do krzywizn ścian i parapetów, wycięcia otworów w blatach na zamontowanie zlewozmywaków i baterii kuchennych, uszczelnienia szpar i szczelin silikonem, pianką montażową przy krawędziach montowanych elementów mebli. Cena ostateczna skalkulowana jest w jednej kwocie obejmującej wartość mebli, koszt materiałów niezbędnych do wykonania montażu, koszt wykonania projektu, koszt robocizny związanej z dokonaniem montażu oraz narzut marży. Elementem dominującym w ramach wykonywanych czynności jest usługa montażu, ponieważ nie ma możliwości, aby mógł go dokonać klient samodzielnie. Montaż mebli kuchennych, jak i wiele prac remontowo budowlanych wymaga dużego nakładu prac o charakterze remontowo-budowlanym i jako taki powinien być traktowany na równi z innymi usługami remontowymi stanowiącymi element składowy usługi modernizacji budynku. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie: Czy kompleksowa usługa polegająca na zaprojektowaniu, dopasowaniu i montażu zabudowy meblowej w ramach usług świadczonych w budynkach i lokalach mieszkalnych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym na podstawie art. 41 ust. 12 lit. b, może korzystać z preferencyjnej 8% stawki VAT? Zdaniem Wnioskodawczyni, Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 24 czerwca 2013 r., sygn. akt I FPS 2/13 orzekł, iż usługi stanowiące ewidentną modernizację lokalu, która w związku z dużą ingerencją w elementy konstrukcyjne pomieszczenia (ściany, podłogi, instalacje) podnosi wartość użytkową i funkcjonalną pomieszczenia, zmienia jego parametry użytkowe i techniczne i jako taka może być objęta preferencyjną 8% stawką VAT. Dyrektor Izby Skarbowej w B., działając w imieniu Ministra Finansów w wydanej interpretacji indywidualnej z dnia [...]r. nr [...], w świetle obowiązującego stanu prawnego, uznał stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego za nieprawidłowe. Organ powołując się na: – art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 2 pkt 6, art. 7 ust. 1, art. 5a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.) – zwana dalej: "u.p.t.u.", – art. 41 ust. 1 u.p.t.u. z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1 u.p.t.u., – art. 41 ust. 2 u.p.t.u. z zastrzeżeniem ust. 12 i art. 114 ust. 1 u.p.t.u., – art. 146a pkt 1 i 2 u.p.t.u. z zastrzeżeniem art. 146f u.p.t.u., – § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2011 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2013 r., poz. 247 ze zm.) – zwanego dalej: "rozporządzeniem z dnia 4 kwietna 2011 r.", – § 3 ust.1, ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 grudnia 2013 r. w sprawie towarów i usług, dla których obniża się stawkę podatku od towarów i usług, oraz warunków stosowania stawek obniżonych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1719) – zwanego dalej: "rozporządzeniem z dnia 23 grudnia 2013 r.", doszedł do następujących wniosków: Opodatkowaniu stawką w wysokości 8% podlega dostawa, budowa, remont, modernizacja, termomodernizacja lub przebudowa obiektów budowlanych lub ich części zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, z wyłączeniem lokali użytkowych, a więc m.in. do budynków mieszkalnych stałego zamieszkania sklasyfikowanych w PKOB w dziale 11, przy uwzględnieniu kryterium powierzchni użytkowej, o której mowa w art. 41 ust. 12b oraz do lokali mieszkalnych w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12. Zdaniem organu obniżone stawki podatku maja charakter wyjątkowy, i powinny mieć zastosowanie do towarów i usług wskazanych wprost przez ustawodawcę w ustawie i w przepisach wykonawczych do ustawy. Organ wskazał, że przy ustalaniu właściwej stawki podatku VAT decydujące znaczenie ma fakt, co jest przedmiotem sprzedaży, czy podatnik dokonuje dostawy towarów, czy świadczy usługę oraz czy czynność wykonywana przez podatnika mieści się w zakresie czynności wymienionych w art. 41 ust. 12 u.p.t.u. (dostawa, budowa, remont, modernizacja, przebudowa obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym). Organ odniósł się również do powołanej przez Wnioskodawczynię uchwały NSA z 24 czerwca 2013 r., sygn. akt I FPS 2/13 wskazując, że zaprojektowanie, przygotowanie i montaż polegający na zwykłym przytwierdzeniu mebli do ściany (np. powieszenie za pomocą kołków czy haków) nie jest objęte stawką obniżoną. Określając, czy do zabudowy meblowej w budynku/lokalu może mieć zastosowanie obniżona stawka podatku od towarów i usług należy przede wszystkim badać stopień konstrukcyjnego połączenia komponentów meblowych i elementów obiektu budowlanego/lokalu. Jak już wyżej wskazano, nie chodzi tutaj o badanie powiązania elementów zabudowy meblowej z konstytucyjnymi, w rozumieniu techniki budowlanej, elementami obiektu budowlanego/lokalu, lecz o tak silne połączenie konstrukcyjne komponentów meblowych i elementów obiektu budowlanego/lokalu, że powstaje trwała zabudowa spełniająca jako całość określoną funkcję użytkową. W ocenie organu, przedstawiony przez Wnioskodawczynię sposób montażu elementów mebli sprowadza się do prostego połączenia komponentów meblowych ze ścianami, obiektu budowlanego lub jego częściami. Zabiegi te nie są nadmiernie skomplikowane technicznie oraz mają charakter odwracalny (tj. demontaż zabudowy meblowej nie spowoduje naruszenia elementów konstrukcyjnych lokalu oraz obiektu. W omawianych okolicznościach do montażu przedmiotowej zabudowy meblowej (kuchennej), blatów roboczych oraz zamykających wnękę nie zostaną w sposób istotny wykorzystywane elementy konstrukcyjne budynku/lokalu w taki sposób, aby ich demontaż spowodował uszkodzenie konstrukcji budynku. W zabudowie wykorzystywane są ściany konstrukcyjne, jednak należy uznać, że związek nie jest na tyle istotny, aby wykonywane prace miały charakter modernizacji obiektu budowlanego. Z uwagi na obowiązujące przepisy oraz wnioski płynące z uchwały NSA z dnia 24 czerwca 2013 r., sygn. akt I FPS 2/13 w kontekście przedstawionego stanu faktycznego usług świadczonych przez Wnioskodawczynię, polegających na montażu stałej zabudowy meblowej (kuchennej) nie może traktować jako modernizacji, o której mowa w art. 41 ust. 12 u.p.t.u., ani za żadną inną czynność wskazaną w niniejszym przepisie (tj. remont, termomodernizację, przebudowę). Na podstawie powyższego organ uznał, że usługi wykonania i montażu zabudowy meblowej (kuchennej) nie można uznać za wymienioną w art. 41 ust. 12 u.p.t.u., jak również w § 7 rozporządzenia z dnia 4 kwietnia 2011 r. oraz § 3 rozporządzenia z dnia 23 grudnia 2013 r., a w związku z tym nie jest ona opodatkowana stawką podatku w wysokości 8%, lecz zgodnie z art. 41 ust. 1 w związku z art. 146a pkt 1 ustawy, stawką podatku w wysokości 23%. Nie zgadzając się z treścią wydanej interpretacji Wnioskodawczyni wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. Po dokonaniu analizy zarzutów postawionych w treści ww. wezwania do usunięcia naruszenia prawa, Dyrektor Izby Skarbowej w B. działający w imieniu Ministra Finansów w odpowiedzi na to wezwanie, pismem z dnia [...] r. nr [...] stwierdził brak podstaw do zmiany ww. interpretacji przepisów prawa podatkowego (data doręczenia: 8 grudnia 2014 r.). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisów art. 41 ust. 2 i ust. 12 ustawy o podatku od towarów i usług polegającą na przyjęciu, że czynności polegające na wykonaniu trwałej zabudowy meblowej z zakupionych wcześniej komponentów nie stanowią usługi modernizacji, w rozumieniu cytowanych przepisów, podczas gdy nie ma żadnych wątpliwości, ze usługi te stanowią modernizację, opodatkowana stawką obniżoną 8% podatku od towarów i usług. W związku z powyższym wniosła o: - uchylenie interpretacji indywidualnej - zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W ocenie Skarżącej, skarga zasługuje na uwzględnienie w oparciu o treść uchwały NSA z dnia 24 czerwca 2013 r., sygn. akt I FPS 2/13, albowiem usługi świadczone przez Skarżącą, opisane we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej nie różnią się od opisanych w stanie faktycznym stanowiącym podstawę orzekania przez NSA. W uchwale tej, Sąd wskazał, że jedynym warunkiem, aby zastosować perfekcyjna stawkę podatku od towarów i usług w przypadku zabudowy meblowej z nabytych uprzednio komponentów, która polega na montażu elementów mebli do zabudowy kuchennej, wnękowej, łazienkowej itp., przygotowanych na konkretny wymiar i wbudowanych w budynku mieszkalnym lub lokalu mieszkalnym w sposób trwały, jest, aby montaż nastąpił z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu), które przez konstrukcyjne połączenie komponentów meblowych i elementów obiektu budowlanego (lokalu)stworzy trwałą zabudowę spełniającą jako całość określoną funkcje użytkową. Zdaniem Skarżącej nie można zaakceptować wyrażonego przez organ stanowiska, że zabudowa ma charakter odwracalny. Ponadto Skarżąca powołała w treści uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych potwierdzających zasadność jej argumentacji tj. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 14 maja 2014 r. sygn. akt I SA/Bk 140/14, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 10 kwietnia 2014 r. sygn. akt I SA/Ol 191/14, wyrok WSA z Olsztyna z dnia 4 grudnia 2013 r. sygn. akt I SA/Ol 756/13. W odpowiedzi na skargę, organ uznał stanowisko przedstawione w kwestionowanej interpretacji indywidualnej z dnia [...] r. nr [...] za prawidłowe, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie regulacjami przepisów prawa, w tym prawa podatkowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach, których katalog zawiera art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.)- zwana dalej: "p.p.s.a.". W określonych przez ten przepis przedmiotowych granicach kognicji sądów administracyjnych mieści się m. in. orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego, wydane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uchylenie interpretacji indywidualnej może zatem nastąpić jedynie w sytuacji, gdy jej wydanie narusza prawo materialne lub procesowe (art. 146 § 1 p.p.s.a.). Podstawę formalnoprawną interpretacji stanowią przepisy art. 14b i nast. ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz.749 ze zm.) – dalej: "O.p.", regulujące sposób udzielania pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych w indywidualnych sprawach. Składając wniosek wnioskodawca jest obowiązany do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Zgodnie z art. 14c § 1 O.p. interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. Stosownie zaś do § 2 tego przepisu, w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Odnosząc te przepisy do okoliczności rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że istota sporu w tej sprawie dotyczy wykładni przepisów art. 41 ustawy z dnia11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.) - zwanej dalej: "u.p.t.u.", a w konsekwencji, czy do wskazanych we wniosku Skarżącej usług należy stosować podstawową, czy obniżoną stawkę podatku od towarów i usług. Prawidłowo w zaskarżonej interpretacji wskazano, że podstawowa stawka podatku, na postawie art. 41 ust. 1 ustawy, wynosi 22% z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1, natomiast dla towarówi usług wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, stawka podatku - stosownie do art. 41 ust. 2 ustawy - wynosi 7% (z zastrzeżeniem ust. 12 i art. 114 ust. 1). Przy czym zgodnie z art. 146a pkt 1 i 2 ustawy, z zastrzeżeniem art. 146f: 1) stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%, 2) stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8%. Zgodnie z treścią art. 41 ust. 12 u.p.t.u. obniżoną stawkę podatku od towarów i usług (obecnie 8%), o której mowa w art. 41 ust. 2, stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Przepis art. 41 ust. 2 u.p.t.u., do którego odsyła cytowany przepis statuuje natomiast obniżoną stawkę podatkową (obecnie 8%). W definicji ustawowej zamieszczonej w art. 2 pkt 12 u.p.t.u. określono, że przez obiekty budownictwa mieszkaniowego, rozumieć należy budynki mieszkalne stałego zamieszkania, skalsyfikowane w PKOB w dziale 11. Rodzaje usług wymienionych w art. 41 ust. 12 u.p.t.u. nie zostały zdefiniowane w tej ustawie. Ustawodawca nie odesłał również w tej materii do stosowania definicji zawartych w innych ustawach, w szczególności w prawie budowlanym. Zdaniem Sądu trafnie przyjęto w orzecznictwie, że czynności wymienione we ww. przepisie, w tym pojęcie modernizacji, zostały wprowadzone do ustawy w rozumieniu przyjętym w języku naturalnym (potocznym). Odniósł się do tych znaczeń również organ, powołując się na opracowania zamieszczone w słownikach języka polskiego, w tym: modernizacja, przebudowa, remont, montaż, instalować. Ponadto słusznie organ uznał, że budowa, modernizacja, przebudowa, podobnie jak w przypadku innych wymienionych w art. 41 ust. 12 u.p.t.u. czynności, powinny dotyczyć elementów konstrukcyjnych obiektów lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Uwzględniając orzecznictwo TSUE oraz uchwałę NSA z dnia 24 czerwca 2013 r. zasadnie organ zakwalifikował świadczenie kompleksowe polegające na wykonaniu zabudowy meblowej z uprzednio nabytych komponentów jako świadczenie usług. W ocenie Sądu kwestie ustalenia właściwej stawki podatku od towarów i usług wyjaśnił w uchwale składu siedmiu sędziów z 24 czerwca 2013 r., sygn. akt I FPS 2/13 Naczelny Sąd Administracyjny. NSA wyjaśnił, że przy zastosowaniu wykładni językowej pojęcie "modernizacja" oznacza unowocześnienie, ulepszenie, udoskonalenie, podniesienie standardu obiektu budowlanego lub jego części (orzeczenie dostępne jest na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W sentencji uchwały NSA stwierdził, że: "W stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2011 r. świadczenie kompleksowe polegające na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz montażu komponentów w sposób tworzący wraz z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części trwałą zabudowę meblową, wykonywane w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym stanowi usługę modernizacji opodatkowaną stawką obniżoną podatku od towarów i usług na podstawie art. 41 ust. 12 w związku z ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.)". Ponadto w treści uzasadnienia NSA wskazał, iż "obniżona stawka podatku od towarów i usług znajduje zatem zastosowanie wtedy, gdy montaż komponentów meblowych następuje z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu). W omawianym wypadku nie chodzi o jakiekolwiek wykorzystanie elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu) przy wykonywaniu zabudowy meblowej, lecz jedynie takie, które przez konstrukcyjne połączenie komponentów meblowych i elementów obiektu budowlanego (lokalu) stworzy trwałą zabudowę spełniającą jako całość określoną funkcję użytkową. Tylko bowiem w takim zakresie można mówić o modernizacji obiektu budowlanego w rozumieniu art. 41 ust. 12 ustawy o VAT". Wykładnia "trwałości zabudowy" zaprezentowana przez organ w zaskarżonej interpretacji odpowiada w istocie argumentacji zaprezentowanej w zdaniu odrębnym do uchwały NSA z dnia 24 czerwca 2013 r., sygn. akt I FPS 2/13. Jednakże zgodnie z art. 269 § 1 p.p.s.a. wynika moc wiążąca podejmowanych przez NSA uchwał. Wykładnia zawarta w uchwałach wiąże nie tylko sądy, ale pośrednio także organy administracji publicznej. Organowi nie wolno było powoływać się na argumentację zdania odrębnego cytowanej uchwały i na niej opierać wydaną interpretację. Zgodnie z powyższym rację należy przyznać Skarżącej, że w opisanym stanie faktycznym dostarczenie usługi w postaci pobrania wymiarów pomieszczenia, przygotowania projektu, montażu trwałej zabudowy ściśle związanej z elementami konstrukcyjnymi budynku, stanowi modernizację obiektu budowlanego w rozumieniu art. 41 ust. 12 u.p.t.u. Wskazany przez Skarżącą opis usługi kompleksowej odpowiada wskazaniom zawartym w uchwale NSA z dnia 24 czerwca 2013 r. i jej uzasadnieniu. Montażu elementów zabudowy meblowej dokonuje się bowiem na stałe, bez możliwości przeniesienia do innego obiektu, bez możliwości wprowadzenia ich ponownie do obrotu, ich rozmontowanie spowodowałoby bowiem uszkodzenie ścian (ich powierzchni, płyt szklanych, płytek oraz glazury, a także konieczność uzupełnienia ubytków, usunięciu podłączeń instalacji gazowych, wodociągowych i sanitarnych itp.), zaś zdemontowane elementy zabudowy nie mogłyby być ponownie wykorzystane w innym pomieszczeniu, czy lokalu z uwagi na swój zindywidualizowany charakter dostosowany wyłącznie do konkretnego miejsca. NSA wskazał w uchwale, iż w takim przypadku mamy do czynienia z usługą kompleksową, w której elementem dominującym jest ulepszenie lub unowocześnienie obiektu budowlanego lub jego części (lokalu mieszkalnego), zaś wydanie towaru w postaci elementów mebli wykonanych i dopasowanych do konkretnego obiektu, które następnie zostaną trwale związane z tym obiektem, ma charakter pomocniczy, niezbędny do wykonania usługi. Odnosząc się ponadto do przedstawionej przez organ definicji pojęcia "trwały" oznaczającego: niezmienny, nieulegający zmianom, ponadczasowy, Sąd wskazuje, iż pojęcie to przy interpretacji przepisów podatkowych musi być rozumiane zgodnie z logiką i zasadami doświadczenia życiowego. Skoro wskazywany we wniosku demontaż zabudowy meblowej może powodować zarówno uszkodzenie ścian czy podłogi, jak i komponentów meblowych, uznać należy że zabudowa taka ma charakter trwały. Nie można natomiast wymagać, aby przedmiotowe usługi miały charakter "ponadczasowy". W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a.i art. 152 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien mieć na uwadze zaprezentowaną wyżej wykładnię przepisów prawa. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Mając powyższe na względzie na mocy art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 września 2002 r.w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461) Sąd zasądził zwrot uiszczonego przez skarżącą należnego wpisu od skargi w wysokości [...] zł, wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie [...] zł oraz [...] zł tytułem opłaty od pełnomocnictwa.