I SA/Sz 65/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska, Sędziowie Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.), Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Beata Radomska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 3 listopada 2016 r. sprawy ze skargi K. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. oddala skargę. 1. Postanowieniem z dnia 15 maja 2013 r., Burmistrz C. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia S. z o.o. "K." (dalej przywoływana jako: "Skarżąca"), wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na rok 2012 i 2013. 2. Decyzja Burmistrza C. z dnia 29 października 2013 r. została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 7 marca 2014r., a decyzja Burmistrza z dnia 8 października 2014 r. została uchylona decyzją SKO w S. z dnia z dnia 12 marca 2015 r. 3. Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu Burmistrz C. wydał w dniu 6 lipca 2015 r. znak: [...] decyzję, którą określił Skarżącej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2013 w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu wskazano, że prowadzone postępowanie wykazało, że Spółka jest właścicielem nieruchomości podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, to jest zabudowanych działek nr [...] o powierzchni [...] m2 i budynków powierzchni użytkowej – [...] m2 (umowa notarialna z dnia 29 listopada 2012 r.). W trakcie postępowania Spółka złożyła deklarację wykazując te nieruchomości jako zwolnione z podatku na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. Nr 95 z 2010r., poz. 613, ze zm.). W szczególności, Organ opisał w uzasadnieniu decyzji oględziny, a także wskazał na dane w deklaracji podatkowej, dane w ewidencji środków trwałych, dane w ewidencji gruntów i budynków. W związku z tym, że Skarżąca prowadzi działalność gospodarczą, posiadane przez nią grunty o charakterze niemieszkalnym, nieużytki i grunty rolne, a także posadowione na nich budynki, z racji zajęcia ich na działalność gospodarczą podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ wyjaśnił także, że nie mógł zostać przeprowadzony dowód z zeznań świadków wskazywanych przez pełnomocnika Spółki, bowiem świadkowie ci zawiadomieni o czynności nie stawili się na nią.  4. W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka zarzuciła błędy proceduralne oraz błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu tego, że na opodatkowanej nieruchomości Skarżąca nie prowadzi działalności o charakterze skutkującym zwolnieniem z podatku od nieruchomości na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej. Skarżąca zarzuciła prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z prawem i naruszenie zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 122 oraz art. 188 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2015r., poz. 613, dalej przywoływana jako: "O.p.") poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań dla wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym pominięcie dowodów zgłaszanych przez Skarżącą. Ponadto dojść miało do naruszenia zasady prawdy materialnej stypizowanej w art. 187 O.p. poprzez zebranie materiału dowodowego w sposób przypadkowy i nierzetelny i popełnienia błędu w ustaleniach faktycznych, polegającego na przyjęciu, iż w budynkach stanowiących własność Skarżącej, położonych na terenie miejscowości C., działki gruntu nr: [...] o powierzchni gruntu [...] m2 i powierzchni użytkowej budynków [...] m2, położonych przy ul. Ż. i K. [...] nie jest przez Spółkę prowadzona działalność o charakterze skutkującym zwolnieniem z podatku od nieruchomości na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej. Zdaniem Spółki naruszona została zasada legalności działania organów podatkowych wyrażona w art. 120 O.p. poprzez wydanie decyzji sprzecznej z porządkiem prawnym, jak również naruszona została zasada zaufania z art. 121 § 1 O.p. poprzez prowadzenie postępowania w sposób nierzetelny, co doprowadziło do utraty zaufania Skarżącej do organów podatkowych. Zdaniem Spółki Organ I instancji dążył jedynie do udowodnienia z góry przyjętej tezy, zgodnie z którą w budynkach stanowiących jej własność, położonych na terenie miejscowości C., działki gruntu nr: [...] o powierzchni gruntu [...] m2 i powierzchni użytkowej budynków [...] m2, położonych przy ul. Ż. i K. [...] , nie jest przez ww. Spółkę prowadzona działalność o charakterze skutkującym zwolnieniem z podatku od nieruchomości na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej. W związku z tym uznać należy że stan faktyczny w sprawie został oparty na nieokreślonych bliżej dowodach, a ustalenia poczynione przez Organ w trakcie oględzin przedmiotowej nieruchomości w dniu 26.06.2014 r. nie zostały przedstawione w zaskarżonej decyzji. Zdaniem Spółki doszło do naruszenia zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 122 O.p. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań dla dokładnego wyjaśnienia sprawy, w tym pominięcie dowodów zgłaszanych przez Skarżącą. W ocenie Spółki w przedmiotowej sprawie Skarżąca aktywnie uczestniczyła w postępowaniu i składała wnioski dowodowe mające na celu dogłębne wyjaśnienie sprawy. Nie zostały one jednak przeprowadzone przez Organ podatkowy. Nadto Organ ten nie dążył do dokładnego wyjaśnienia sprawy dając wiarę jedynie dowodom świadczącym na niekorzyść Skarżącej. Skarżąca wskazała, iż Organ podatkowy ograniczył się jedynie do jednorazowego wezwania wskazanych przez Skarżącą świadków i nie poczynił w tym kierunku żadnych innych kroków wydając kilkanaście dni później zaskarżoną decyzję. Ponadto Organ naruszył art. 187 O.p. poprzez zebranie materiału dowodowego w sposób przypadkowy i nierzetelny. W niniejszej sprawie Organ podatkowy nie podjął się zadania uzyskania rzeczywistego obrazu sprawy. Podstawą wydania decyzji są oględziny nieruchomości przeprowadzone pod nieobecność pełnomocnika Skarżącej, mimo jego wniosku o zmianę terminu czynności, a których ustalenia nie zostały przedstawione w zaskarżonej decyzji poza lapidarnymi wzmiankami. Skarżąca podkreśliła, iż skoro wskazane oględziny nieruchomości są według Organu głównym i jedynym dowodem przemawiającym za wydaniem zaskarżonej decyzji, a nie podjęto żadnych innych czynności mających na celu wyjaśnienie sprawy, to wnioski wypływające z przeprowadzenia tej czynności winny zostać szeroko opisane i skomentowane. Ponadto Spółka wskazała, że zaistniał błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, iż w budynkach stanowiących własność spółki "K." Sp. z o.o. położonych na terenie miejscowości C., działki gruntu nr: [...] o powierzchni gruntu [...] m2 i powierzchni użytkowej budynków [...] m2, położonych przy ul. Ż. i K. [...] nie jest przez ww. Spółkę prowadzona działalność o charakterze skutkującym zwolnieniem z podatku od nieruchomości na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej. Organ podatkowy nie zgromadził w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego wskazującego na powyższe okoliczności. Tym samym, w ocenie Skarżącej niezasadnym jest przyjęcie, że nie prowadzi ona we wskazanych obiektach działalności gospodarczej. 5. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia 25 listopada 2015 r. znak [...] , utrzymało w mocy decyzję Organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Organ podniósł, że Skarżąca obok czynionych Organowi I instancji zarzutów twierdzi, że aktywnie uczestniczy w postępowaniu. Jednocześnie pełnomocnik Spółki wnosi w toku postępowania o przesunięcie terminu oględzin, a świadkowie wskazani przez Spółkę nie stawiają się na wezwanie Organu. W toku postępowania toczącego się od 15 maja 2013 r., Spółka podnosi, że korzysta ze zwolnienia. Za każdym razem nazywa je jednak inaczej. Organ wskazał, że obecnie Skarżąca wskazuje na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, bez wskazania działu tej produkcji. Organ podkreślił, że w piśmie z dnia 27 kwietnia 2015 r. Skarżąca odpowiadając na wezwanie Organu do wskazania przepisu stanowiącego o zwolnieniu oraz wskazanie podstawy prawnej, rodzaju zwolnienia, w tym rodzaju działu specjalnego produkcji rolnej, wyjaśnia krótko, że kwestia zwolnienia została uregulowana w przepisie art. 7 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. Z powyższego, w ocenie Organu, można wnosić, że podatkowy organ winien albo wybrać losowo taki dział, albo w pozaprocesowy sposób ustalić jaki to dział. Sposoby procesowe, jak wskazał Organ, w tym wezwanie do sprecyzowania treści żądania poprzez wskazanie szczegółowe zwolnienia, o jakie ubiega się Spółka, nie przyniosły bowiem rezultatu. Organ podkreślił przy tym, że Skarżąca nie wyjaśnia w żadnym z pism procesowych jakie konkretnie zwolnienie jej przysługuje. W tej sytuacji, trudno mówić o jakiejkolwiek współpracy strony z organem, gdyż problem z ową współpracą występuje już w punkcie wyjścia, to jest w momencie ustalania jakie zwolnienie ma przysługiwać Spółce. Strona twierdzi, że przysługuje jej zwolnienie, że Organ nie ustala okoliczności z nim związanych, jednak nie wyjawia temu Organowi istotnej kwestii z nim związanej, to jest tego, jaki dział specjalny produkcji rolnej prowadzi, z czym wiąże się to zwolnienie. Organ podkreślił, że poczynione przez Organ I instancji ustalenia wynikają z przeprowadzonych w postępowaniu dowodów. Organ wyjaśnił, że przedmiotem opodatkowania uczynił działki od nr [...] do nr [...] o łącznej powierzchni [...] m2, ze względu na to, że podlegają one opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości niezależnie od zajęcia ich na działalność gospodarczą. Z uwagi na ich posiadanie przez przedsiębiorcę ma do nich zastosowanie najwyższa stawka podatkowa, to jest dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.). Organ wskazał też, że występujące w sprawie grunty stanowiące nieużytek czy użytek rolny nie zostały opodatkowane podatkiem od nieruchomości. Organ nie potwierdził okoliczności podnoszonej przez Skarżącą, że prowadzi na nieruchomości działalności skutkującej zwolnieniem z podatku rolnego. Ponadto Organ wskazał, że w dniu oględzin, przedmiotowa nieruchomość nie była użytkowana oraz że nie było możliwe przeprowadzenie w pełnym zakresie oględzin z powodu nie stawienia się przedstawiciela Spółki. Jednakże, ustalenia dokonane podczas oględzin, pozwalają na dokonanie ustaleń w sprawie. Nie było możliwe również przesłuchanie zawnioskowanych przez Spółkę świadków, bowiem nie stawili się oni na wezwanie organu skutecznie doręczone na adres wskazany we wniosku dowodowym. Pomimo upływu kilku miesięcy od daty wezwania tychże świadków Spółka nie odnosi się w merytoryczny sposób do tej kwestii, zarzucając jedynie W szczególności, Spółka nie wskazała na wpływ danych okoliczności, które wynikałyby z zeznań tych świadków, na przedmiot sprawy i podjęte w niej rozstrzygnięcie. Mając na uwadze powyższe Kolegium stwierdziło, że Organ I instancji przeprowadził wszystkie dostępne mu dowody i na ich podstawie dokonał ustaleń, które nie wskazują na prowadzenie przez Spółkę działów specjalnych w rolnictwie, które uprawniałyby ją do korzystania z ulgi z art. 7 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. Powierzchnię opodatkowanych w sprawie budynków podatkowy Organ ustalił na podstawie danych ze złożonej przez Spółkę deklaracji za rok 2012 z dnia 26 czerwca 2013 r. (art. 21 § 5 O.p.). Organ nie podzielił opinii wyrażonej przez Spółkę o obowiązku organu do przeprowadzenia dowodów, także wówczas, gdy stoi temu na przeszkodzie działanie, czy też zaniechanie strony. Wskazał, że przepisy O.p. nie przewidują wielokrotnego wzywania świadków zawnioskowanych przez stronę i z nią związanych. Organ uwzględnił wniosek dowodowy Skarżącej o przesłuchanie świadków i ich wezwał, jednak pomimo prawidłowego doręczenia i upływu znacznego czasu od tej czynności nie stawili się oni do Organu. Tym samym, Organ odwoławczy uznał, że Organ I instancji wypełnił swoje obowiązki w zakresie gromadzenia materiału dowodowego. 6. W skardze na powyższą decyzję, Skarżąca zarzuciła naruszenie prawa procesowego – art. 125 § 1 O.p. poprzez niezachowanie przez Organ wymaganej wnikliwości i rzetelności oraz art. 180 § 1 w zw. z art. 188 O.p. poprzez legitymizację bezpodstawnej odmowy przeprowadzenia dowodów wskazanych przez Skarżącą i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi Skarżąca wskazuje, że doszło do szeregu uchybień i przywołała wskazywane powyżej normy prawa procesowego. Dodatkowo wskazała, iż Organ oparł się na dowodzie z oględzin, które de facto nie doszły do skutku i zostały przeprowadzone pobieżnie, pod nieobecność Skarżącej. Skarżąca zakwestionowała także jednokrotne wezwanie wnioskowanych przez nią świadków uznając to za wadę postępowania dowodowego. 7. W odpowiedzi na skargę, Organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 8. Spór w sprawie koncentruje się wokół prawidłowości ustaleń Organu w zakresie podatku od nieruchomości. 9. Na wstępie wywodu należy nakreślić ramy prawne sprawy. Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (art. 2 ust. 2 u.p.o.l.). Zgodnie z przepisem art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. (w brzmieniu obowiązującym do końca 2015 r., które ma zastosowanie w tej sprawie), grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b u.p.o.l., chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Normatywny kształt tej definicji oznacza w praktyce konieczność jej analizowania w dwóch płaszczyznach; po pierwsze przez wskazanie kryterium posiadania jako przesądzającego, po drugie przez określenie wyłączeń, ze szczególnym uwzględnieniem względów technicznych. Z kolei zgodnie przepisem art. 1a ust. 3 u.p.o.l. określenie gruntu jako użytek rolny czy też las oznacza, że grunt został w ten sposób sklasyfikowany w ewidencji gruntów i budynków (pierwsza przesłanka decydująca o opodatkowaniu gruntów). Dla przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości, w odniesieniu do gruntów, ewidencja gruntów i budynków ma niezwykle istotne znaczenie. Ustawodawca podnosi tę ewidencję do przesłanki ustawowej, a więc takiej, która wiąże zarówno organ podatkowy, jak i podatnika. Drugą przesłanką decydującą o objęciu opodatkowaniem gruntów jest ich zajęcie na prowadzenie działalności gospodarczej. Przesłanka ta dotyczy więc gruntów sklasyfikowanych jako użytki rolne, czy też gruntów sklasyfikowanych jako lasy. W praktyce sprowadza się to, jak słusznie przyjmuje się w orzecznictwie, do konieczności ustalenia w toku postępowania podatkowego, czy tak sklasyfikowany grunt jest zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej. Jest to więc pojęcie inne niż art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. określenie gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jak słusznie przyjmuje się w orzecznictwie, jest to pojęcie węższe niż określenie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Określenie gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w odróżnieniu od pojęcia gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wymaga bezpośredniego odniesienia gruntu do tej działalności w takim sensie, aby grunt ten był wykorzystywany w tej działalności. Natomiast pojęcie gruntów związanych z działalnością gospodarczą oznacza luźniejszą relację, tj. przez sam stan posiadania takiego gruntu przez określony podmiot. Ustawodawca nieprzypadkowo używa tu pojęcia wyrażającego bezpośrednie wykorzystanie gruntu w ramach czynności określonych jako prowadzenie działalności gospodarczej. Chodzi bowiem o skutek dokonanych czynności w odniesieniu do takich gruntów, których charakter wskazuje na ich opodatkowanie podatkiem rolnym bądź podatkiem leśnym. Tym samym podmiot nie tylko wyraża zamiar (sam zamiar prowadzenia działalności gospodarczej z wykorzystaniem np. użytku rolnego jest niewystarczający do opodatkowania podatkiem od nieruchomości), ale także dokonuje czynności faktycznych, które zmieniają charakter danego gruntu. Wyrażenie to zostało właściwie wyjaśnione w licznych orzeczeniach. Na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 lit c u.p.o.l. zwalnia się od podatku od nieruchomości budynki gospodarcze lub ich części zajęte na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej. Zaś na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 10 zwalnia się także grunty stanowiące nieużytki, użytki ekologiczne, grunty zadrzewione i zakrzewione, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Dokonując wykładni normy art. 7 ust. 1 pkt 4 lit c u.p.o.l. wskazać należy, iż w tym przypadku, chodzi o faktyczne wykorzystanie tych budynków (ich części) do prowadzenia działów specjalnych produkcji rolnej (por. wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2011 r., II FSK 172/10, LEX nr 1083011). Znaczenie mają zatem konkretne czynności oraz ich kwalifikacja w obszarze działalności określanej jako działy specjalne produkcji rolnej. Jak podnosi się w doktrynie, pojęcie działów specjalnych produkcji rolnej jest zdefiniowane w art. 2 ust. 3 u.p.d.o.f. i art. 2 ust. 3 u.p.d.o.p. Działami specjalnymi produkcji rolnej są: uprawy w szklarniach i ogrzewanych tunelach foliowych, uprawy grzybów i ich grzybni, uprawy roślin in vitro, fermowa hodowla i chów drobiu rzeźnego i nieśnego, wylęgarnie drobiu, hodowla i chów zwierząt futerkowych i laboratoryjnych, hodowla dżdżownic, hodowla entomofagów, hodowla jedwabników, prowadzenie pasiek oraz hodowla i chów innych zwierząt poza gospodarstwem rolnym. Przy opodatkowaniu budynków działów specjalnych zbadania wymaga, czy są one faktycznie zajęte na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej. Jeśli rzeczywiście rolnik prowadzi w nich uprawy, to podlegają one zwolnieniu (por. L. Etel, Komentarz do art. 7 u.p.o.l., w Podatek od nieruchomości. Komentarz. LEX, 2012). 10. Przenosząc powyższe na grunt tej sprawy wskazać należy, iż z akt sprawy wynika, że Skarżąca od dnia 29 listopada 2012 r. posiada zabudowane nieruchomości gruntowe, stanowiące działki nr [...] położone w obrębie C. Przy czym działki nr [...] do [...] oznaczone są w rejestrze gruntów symbolem [...] i [...] , działki nr [...] i[...] – symbolem [...] , działki nr [...] i [...] – symbolem [...] (wykaz zmian w danych ewidencji gruntów i budynków z dnia 20 grudnia 2012r.). Zgodnie z przywoływanymi powyżej przepisami, działki nr [...] i [...] o symbolu [...] nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, chyba że są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej (art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l.). Działki nr [...] i [...] o symbolu [...] , jako użytki rolne podlegają opodatkowaniu podatkiem rolnym, chyba, że są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza (art. 2 ust. 2 u.p.o.l.). Z akt sprawy wynika, że Organy przedmiotem opodatkowania uczyniły pozostałe działki od nr [...] do nr [...] o łącznej powierzchni [...] m2, ze względu na to, że podlegają one opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości niezależnie od zajęcia ich na działalność gospodarczą. Organy przyjęły bowiem, że z uwagi na ich posiadanie przez przedsiębiorcę ma do nich zastosowanie najwyższa stawka podatkowa, to jest dla nieruchomości związanych w prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.). Natomiast Organy nie opodatkowały podatkiem od nieruchomości gruntów stanowiących nieużytek czy użytek rolny. 11. Sporne w sprawie pozostaje zatem opodatkowanie budynków posadowionych na przedmiotowych działkach z uwagi na okoliczność podnoszoną przez Skarżącą o prowadzeniu na nieruchomości działalności skutkującej ich zwolnieniem z podatku rolnego. W tym miejscu Sąd wskazuje, że do zastosowania zwolnienia, o którym mowa w 7 ust. 1 pkt 4 lit c u.p.o.l. niezbędne jest wykazanie faktycznego, rzeczywistego wykorzystania tych budynków (ich części) do prowadzenia działów specjalnych produkcji rolnej. Z załączonych do akt sprawy dokumentów nie wynika jednak, że miejsce wykonywania usługi objętej zwolnieniem - hodowla ryb akwariowych odbywa się na terenie spornych nieruchomości. Ponadto, uzyskane przez podatkowy organ pierwszej instancji pismo Naczelnika Z. Urzędu Skarbowego w S. z dnia 28 sierpnia 2014 r. zawiera informację o tym, że K. Sp. z o.o. z siedzibą w S. nie zgłosiła do Urzędu miejsca prowadzenia działalności pod adresem: C. ul. K. [...] i brak informacji w Urzędzie dotyczących prowadzenia przez Spółkę działalności z tytułu działów specjalnych produkcji rolnej. Dodatkowo podnieść należy, że w dniu oględzin - 26 czerwca 2014 r., przedmiotowa nieruchomość nie była użytkowana. Okoliczność ta wraz z informacją o nie zgłoszeniu prowadzenia na spornej nieruchomości działalności gospodarczej i nie wskazaniu w fakturach tej nieruchomości jako miejsca wytworzenia towaru, prawidłowo zatem została przez Organy uznana za nie dowodzącą, że na nieruchomości jest prowadzona działalność skutkująca zwolnieniem budynków z podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. 12. Odnosząc się do zarzutów Skarżącej w zakresie naruszeń prawa procesowego co do prawidłowości postepowania dowodowego wskazać należy, że nie było możliwe przeprowadzenie w pełnym zakresie oględzin z powodu nie stawienia się przedstawiciela Spółki. Jednakże, ustalenia dokonane podczas oględzin także w ocenie Sądu pozwalały na dokonanie ustaleń w sprawie. Zawarte w decyzji ustalenia Organu dowodzą, że postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy. W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie organy podatkowe jako dowód dopuściły, zgodnie z dyspozycją art. 180 § 1 O. p., wszystko co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie było sprzeczne z prawem. Stosownie do wniosku Skarżącej wezwały świadków i dokonały oględzin. Fakt niestawienia się wnioskowanych świadków na przesłuchanie, czy też nieobecność Skarżącej podczas oględzin, nie mogą obciążać Organu. Nadto, realizując wyrażoną w art. 122 ww. ustawy zasadę dochodzenia prawdy obiektywnej postępowaniu podatkowym organy podatkowe przestrzegały wszystkich określonych w ustawie reguł postępowania dowodowego, wynikających z przepisów Ordynacji podatkowej. To, że Skarżąca, zresztą w bardzo lakoniczny sposób, odmiennie ocenia materiał dowodowy nie oznacza, że ocena dowodów została dokonana przez organy podatkowe z przekroczeniem granic zasady swobodnej oceny dowodów. Zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwalał na wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia, dokonane ustalenia faktyczne znajdujące oparcie w zgromadzonych dowodach dały też podstawę do poczynienia trafnych rozważań faktycznych i prawnych. Przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ocena materiału dowodowego nie nosi cech dowolności, a powinna być uznana za logiczną. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wyjaśniono dlaczego sprawa została załatwiona w taki, a nie inny sposób, co oznacza, że Organ wykonał ciążący na nim obowiązek przekonywania i odpowiedniej wnikliwości (art. 124 i 125 O.p.) i uczynił zadość zasadzie prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.). 13. Końcowo Sąd wskazuje, że przesłane do Sądu dokumenty, mające w przekonaniu Skarżącej potwierdzać słuszność jej stanowiska co do przysługującego jej zwolnienia, nie zasługują na uwzględnienie. Wskazać należy, że rozstrzygnięcia, na które powołuje się Skarżąca, zapadły w odmiennych stanach faktycznych, co w ocenie Sądu nie budzi wątpliwości. W przedstawionych sprawach bowiem, to nie fakt prowadzenia działów specjalnych produkcji rolnej w danej nieruchomości, a jej rozmiar był zagadnieniem spornym. W tej sprawie natomiast, brak jest dowodów przemawiających za uznaniem, że to na spornych, będących przedmiotem opodatkowania nieruchomościach, prowadzona jest działalność korzystająca ze zwolnienia, o jakim mowa w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit c u.p.o.l., co oczywiście nie oznacza, że Skarżąca nie prowadzi takiej działalności w ogóle. 14. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.