I SA/Sz 702/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka,, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.), Protokolant Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 7 lutego 2013 r. sprawy ze skargi T. R. C. W. P.S. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowo-akcyjnej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za styczeń 2011 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną z powołaniem się na art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., zwanej dalej: O.p.), oraz art. 1a ust.1 pkt 3, art. 2 ust. 1 i 2, art. 3 ust. 1 i art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm., zwanej dalej: u.p.o.l.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...]r. określającą T –P.S. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowo-akcyjna z siedzibą w S (zwanej dalej: spółka), zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za styczeń 2011 roku w wysokości [...] zł. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ podatkowy pierwszej instancji w toku wszczętego z urzędu postępowania podatkowego ustalił, że spółka była w styczniu 2011 r. użytkownikiem wieczystym działek gruntu położonych w Szczecinie oraz właścicielem budynków (szczegółowy wykaz w decyzji). Organ podatkowy I instancji wyjaśnił, że przedmiot opodatkowania stanowią: - grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni [...]m², - budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni [...]m², - budynki pozostałe o powierzchni [...]m². Organ podatkowy pierwszej instancji przedstawił szczegółowo w uzasadnieniu decyzji przebieg postępowania w sprawie, dokonane czynności, zgromadzone dokumenty oraz dokonane na ich podstawie ustalenia. W ocenie organu podatkowego pierwszej instancji, budynki o powierzchni [...]m² położone w S przy ul. C nie podlegają zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości ze względów technicznych na podstawie przepisów u.p.o.l. Organ podatkowy stwierdził, iż brak jest podstaw prawnych do całkowitego wyłączenia-zwolnienia z podatku od nieruchomości budynków będących w posiadaniu spółki na mocy art. 1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l., gdyż przepis ten nie daje do tego podstaw. Wskazany przepis nie zwalnia od podatku od nieruchomości budynków ze względu na ich zły stan techniczny, tylko wyłącza te obiekty ze stawki najwyższej, przewidzianej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W złożonym odwołaniu spółka wniosła o uchylenie decyzji Prezydenta Miasta w części dotyczącej opodatkowania budynków stawką jak od budynków "pozostałych" i umorzenie postępowania w tym zakresie, ewentualnie o uchylenie decyzji w tej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ podatkowy pierwszej instancji. Spółka zarzuciła zaskarżonej decyzji: - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu, prowadzącym do objęcia obowiązkiem podatkowym obiektów o powierzchni [...] m² położonych w S przy ul. C mimo, iż ich stan techniczny został potwierdzony ekspertyzami budowlanymi i decyzją zawartą w protokole sporządzonym przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego o bezwzględnym wyłączeniu ich z użytkowania jak również zakazie przebywania osób, - naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 188 w związku z art. 187 § 1 O.p., polegające na bezzasadnej odmowie przeprowadzenia przez organ podatkowy dowodu z oględzin nieruchomości, których dotyczy zaskarżona decyzja, podczas gdy przeprowadzenie tego dowodu jest kluczowe do ustalenia prawdziwego stanu w jakim znajdują się nieruchomości (czy jest to stan przejściowy czy stały), co w konsekwencji ma wpływ nie tylko na wysokość zobowiązania podatkowego, lecz i na samo jego istnienie, - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 68 w zw. z art. 66 ustawy prawo budowlane. Organ odwoławczy podniósł w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, że pismem z dnia [...] r. spółka zwróciła się do organu odwoławczego o włączenie do materiału dowodowego postanowienia Wydziału Urbanistyki i Administracji Budowlanej związanego z rozbiórką zespołu hal produkcyjnych w S przy ul. C oraz pismo adresowane do Wydziału Urbanistyki i Administracji Budowlanej o zawieszenie postępowania. Natomiast prokurent spółki w dniu [...]r. złożył pismo, w którym zadeklarował uzupełnienie do dnia 11 czerwca 2012 r. materiału dowodowego o odpisy zapisów w książkach obiektu budowlanego oraz odpisy złożonych projektów rozbiórki. Do dnia wydania decyzji, spółka nie nadesłała do organu odwoławczego wskazanych dowodów. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że bezspornym w sprawie pozostaje fakt, iż spółka jako przedsiębiorca (art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, Dz. U. Nr 220 z 2010 r., poz. 1447 ze zm.) wpisana do Krajowego Rejestru Sądowego i prowadząca działalność gospodarczą, była w styczniu 2011 r. użytkownikiem wieczystym gruntów o numerach ewidencyjnych działek [...][...] i właścicielem budynków położonych w S przy ul. C (dowód: akt notarialny Repertorium A numer [...]- umowa przeniesienia praw użytkowania wieczystego i prawa własności z dnia [...]r. na rzecz Spółki Akcyjnej C & C z siedzibą w W). Ponadto, na podstawie aktu notarialnego Repertorium A nr [...] z dnia [...] r. ustanowione zostało prawo użytkowania wieczystego działki nr [...]o powierzchni [...]ha na rzecz "W F" Sp. z o.o. z siedzibą w S. W przedmiotowej sprawie kwestią sporną jest sposób opodatkowania obiektów budowlanych o powierzchni [...] m² położonych w S przy ul. C, które opodatkowane zostały przez organ pierwszej instancji według stawki jak dla budynków pozostałych. Zdaniem spółki, powinny być one wyłączone z zakresu przedmiotów opodatkowania ze względu na stan techniczny. Organ odwoławczy powołał się w uzasadnieniu decyzji na art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. i wyjaśnił, że wyłączenie z zakresu przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności ze względu na stan techniczny dotyczyć może sytuacji, gdy przedmiot ten jest i jednocześnie nie może być wykorzystywany w działalności trwale i to niezależnie od woli podatnika, przy czym chodzi tu o takie wady fizyczne budynków i budowli, które w sposób stały, a nie przejściowy uniemożliwiają korzystanie z nich przez przedsiębiorcę, zgodnie z celem działalności, jak również inne występujące przeszkody faktyczne. W ocenie tego organu, zebrany w sprawie materiał dowodowy (akt notarialny, deklaracje podatkowe, ewidencja gruntów, opinie w sprawie stanu technicznego obiektów budowlanych położonych w S przy ul. C) był wystarczający dla ustalenia stanu technicznego budynków, a w konsekwencji dla prawidłowego określenia odwołującej się spółce wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za miesiąc styczeń 2011 r. Odnosząc się do kwestii oględzin, organ odwoławczy stwierdził, że wniosek spółki o przeprowadzenie oględzin nie byłby przydatny dla oceny stanu technicznego budynków, z uwagi na to, że byłby on przeprowadzony po miesiącu styczniu 2012 r.; w dacie złożenia wniosku spółka nie była już właścicielem spornych budynków; organ w żadnym miejscu nie kwestionuje złego stanu technicznego budynków, czemu dał wyraz zmniejszając stawkę podatku. Kolegium wyjaśniło nadto, że zły stan techniczny, czy przeznaczenie budynku do rozbiórki, nie wyłącza takiego budynku z opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie przewiduje żadnego wyłączenia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości budynków w złym stanie technicznym, kwalifikujących się do rozbiórki. Okoliczności te powodują jedynie, że budynki te podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według niższej stawki, tj. ustalonej dla "budynków pozostałych". Mając na uwadze powyższe, Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że dodatkowe informacje i dowody przekazane przez spółkę pozostają bez wpływu na treść ostatecznego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy uznał również, że nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 68 w związku z art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego, gdyż wbrew temu, co podniesiono w odwołaniu, przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. nie odsyła (jak np. przy definicji pojęć: budynek, budowla) do przepisów prawa budowlanego, dlatego też wskazane w odwołaniu przepisy nie mają zastosowania w sprawie. W kierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skardze na wyżej opisaną decyzję, spółka zakwestionowała decyzję organu odwoławczego co do kwoty [...]zł, to jest w części dotyczącej podatku od nieruchomości od gruntów (odnośnie kwoty [...]zł) oraz od budynków pozostałych (odnośnie kwoty [...]zł) i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Spółka zarzuciła naruszenie: 1) art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 oraz art. 198 § 1 O.p., poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego, w tym, m. in.: - nieprzeprowadzenie oględzin i niesporządzenie protokołów z oględzin, - nieuwzględnienie faktu, iż opodatkowane obiekty przeznaczone zostały do rozbiórki, co zostało potwierdzone odpowiednią procedurą (zgłoszenie rozbiórki), - nieuwzględnienie dokumentów potwierdzających, że budynki nie nadają się do użytkowania i jako takie nie powinny być w ogóle opodatkowane, 2) art. 1a ust. 1 pkt 1 , art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 4 ust. 1 pkt 2, art. 4 ust. 2 oraz art. 6 ust. 2 u.p.o.l.) , przez błędną wykładnię i błędne zastosowanie i przyjęcie, że nienadające się do użytkowania ze względów technicznych budynki podlegają opodatkowaniu, zdaniem spółki z treści art. 6 ust. 2 u.p.o.l. oraz z przywołanej w rozporządzeniu Rady Ministrów z 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych definicji zwrotu "budynek", że ustawodawca wyraźnie powiązał obowiązek podatkowy z możliwością korzystania z obiektu, budynki powinny zostać całkowicie zwolnione z opodatkowania, gdyż nie nadają się do użytkowania; 3) art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., przez błędne przyjęcie, że opodatkowaniu podlega grunt pod budynkami nienadającymi się do używania ze względów technicznych, podczas gdy grunt taki również nie nadaje się do używania. Skarżąca złożyła nadto w skardze wniosek o przeprowadzenie oględzin nieruchomości oraz dowody z następujących dokumentów: - orzeczenie techniczne z dnia [...]r. w sprawie złego stanu technicznego zespołu hal przemysłowych, - ocena techniczna stalowych hal produkcyjnych w S, ul. C z dnia [...] r. - opracowanie techniczne zabezpieczenia zespolonych hal przemysłowych położonych w S, przy ul. C z lutego 2011 r. - protokół z rozprawy z dnia 18 listopada 2011 r. w sprawie złego stanu technicznego zespołu hal przemysłowych w sprawie PINB w S, - protokół oględzin z dnia [...]r. w sprawie złego stanu technicznego zespołu hal przemysłowych w sprawie przez PINB w S, - postanowienie z dnia [...]r. znak [...] wydane przez Prezydenta Miasta w sprawie wydania pozwolenia na rozbiórkę zespołu hal przy ul. C i ul. K w S (dot. następcy prawnego podatniczki, spółki C &C S.A., - pismo C&C S.A. do Prezydenta Miasta z dnia [...]r. w sprawie wydania pozwolenia na rozbiórkę zespołu hal przy ul. C w S , - zawiadomienie z dnia [...]r. znak [...] o wszczęciu postępowania w sprawie wydania pozwolenia na rozbiórkę zespołu hal przy ul. C i ul. K w S (dot. następcy prawnego podatniczki, spółki C&C S.A.), - projekt budowlany rozbiórki zespołu hal przy ul. C w S z dnia [...]r. - książka obiektu budowlanego (hala przemysłowa N-1 i N-2), - książka obiektu budowlanego (hala przemysłowa N-3). W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie Sądu, podlega zatem zgodność aktów (w tym wypadku decyzji administracyjnej) zarówno z przepisami prawa materialnego, jak procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem sporu jest zakwalifikowanie posiadanych przez spółkę nieruchomości, to jest budynków oraz gruntów do odpowiedniej kategorii nieruchomości, wyznaczającej właściwą stawkę podatku od nieruchomości za styczeń 2011 roku. Poza sporem jest stan techniczny budynków posiadanych przez spółkę w styczniu 2011r., położnych w S przy ul. C, uznany zgodnie za uniemożliwiający ich wykorzystywanie (w styczniu 2011 r.) do prowadzenia działalności gospodarczej. Ta okoliczność skutkuje, zdaniem organu, koniecznością zastosowania, w odniesieniu do tych budynków, stawki podatku przewidzianej dla budynków "pozostałych", natomiast, zdaniem spółki, okoliczność ta powoduje, że budynki takie nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Natomiast w odniesieniu do posiadanych przez spółkę w styczniu 2011 r. gruntów, położonych w S, przy ul. C, zdaniem organu, należy je opodatkować stawką podatku jak dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Natomiast zdaniem spółki, uznanie, że budynki o powierzchni [...]m² nie nadają się do użytkowania ze względów technicznych, oznacza, że posiadanych gruntów nie można zaliczyć do "gruntów związanych z działalnością gospodarczą". Zdaniem Sądu, zarzuty skargi są bezzasadne i skarga podlega oddaleniu. Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania, a zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Prowadząc postępowanie podatkowe, organy były związane ogólnymi zasadami postępowania wynikającymi z przepisów tej ustawy. W ocenie Sądu, ustalenia organów w sprawie zostały dokonane z uwzględnieniem regulacji zawartych w Dziale IV Ordynacji podatkowej, zgodnie z którymi organy podatkowe prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie do organów państwa (art. 121 § 2 O.p.) podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 122 O.p). W ramach realizacji tego obowiązku organy podatkowe - w myśl art. 187 § 1 - w niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, a następnie, zgodnie z art. 191 O.p. dokonały oceny, na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Słusznie, zdaniem Sądu, organ odwoławczy uznał w związku z tym, że przeprowadzenie oględzin budynków było bezzasadne. Sąd w całości podziela argumentację organu w tej kwestii odnoszącą się do upływu czasu (wniosek o przeprowadzenie oględzin z dnia [...]r. dotyczący stanu nieruchomości w styczniu 2011 r. wpłynął do organu 21 października 2011 r.), a przede wszystkim faktu, że stan techniczny przedmiotowych budynków nie był sporny. Odnosząc się do kierowanego do Sądu wniosku dowodowego spółki (oględziny, dowód z dokumentów, wyjaśnić należy że w postępowaniu przed sądem administracyjnym dopuszczalne jest przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów (art. 106 § p.p.s.a.), ale tylko w sytuacji, jeżeli jest to niezbędne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania sądowego. Postanowienie to należy rozumieć w ten sposób, że postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym i w konsekwencji dokonywanie przez ten Sąd ustaleń faktycznych jest dopuszczalne w zakresie uzasadnionym celami postępowania administracyjnego i powinno umożliwiać Sądowi dokonywanie ustaleń, które będą stanowiły podstawę oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że Sąd w istocie nie może dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzyganiu sprawy załatwionej zaskarżoną decyzją. Sąd nie ma uprawnień do przeprowadzenia oględzin nieruchomości na podstawie przepisów ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Uznając, że nie zaistniała konieczność przeprowadzenia dowodu z dokumentów, gdyż odnoszą się one do innego okresu, w którym właścicielem przedmiotowych nieruchomości był inny podmiot, a także spowodowałoby to dokonanie przez Sąd ustaleń faktycznych zamiast organu podatkowego, Sąd wniosek ten oddalił Przechodząc następnie do oceny zarzutów odnoszących się do przyjętej przez organ stawki podatku od budynków i gruntów, należy wyjaśnić, co następuje. Zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006 r. nr 121, poz. 844 ze zm.), zwanej dalej: "u.p.o.l.", w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2011 r., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z treści tego przepisu wynika wprost, że grunty oraz budynki stanowią odrębne przedmioty opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Stosownie do przepisu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., użyte w ustawie określenie "budynek" oznacza obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Przepis art. 5 ust. 1 u.p.o.l. określa maksymalne stawki podatku, rozróżniając jednocześnie określone kategorie budynków podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z art. 5 ust. 2 u.p.o.l. Rada Miasta, w drodze uchwały, określiła wysokość stawek podatku od nieruchomości w uchwale nr L II/1341/10 z dnia 25 października 2010 r. Znaczenie zwrotu "budynek związany z prowadzeniem działalności gospodarczej" wyjaśnia przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Zgodnie z tym przepisem użyte w ustawie określenie grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oznacza grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Zdaniem Sądu, prawidłowo organ podatkowy uznał, że posiadane przez spółkę budynki nie mogą być, ze względów technicznych, wykorzystywane do prowadzenia działalności, co było okolicznością niekwestionowaną przez spółkę. Zdaniem Sądu, organy słusznie uznały, że właściwą dla opodatkowania przedmiotowych budynków jest stawka podatku od budynków "pozostałych" przewidziana w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit e u.p.o.l. Wbrew zarzutom skargi, należy stwierdzić, że w sprawie nie zaistniały okoliczności do wyłączenia z opodatkowania posiadanych przez spółkę budynków, czy zwolnienia od podatku. Słusznie zatem, w odniesieniu do posiadanych przez spółkę budynków, z uwagi na potwierdzony w postępowaniu stan techniczny budynków, organy podatkowe uznały, że właściwą dla opodatkowania przedmiotowych budynków jest stawka podatku od budynków "pozostałych" przewidziana w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e u.p.o.l. Sąd nie podzielił też zarzutów skargi odnoszących się do opodatkowania posiadanych przez spółkę w styczniu 2011 r. gruntów. Okolicznością sporną było to, czy grunty, na których usytuowane były przedmiotowe budynki mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej. Zdaniem spółki, okoliczność uniemożliwiająca wykorzystywanie budynków do prowadzenia działalności gospodarczej oznacza wprost, że w takiej sytuacji, zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. "nie mamy do czynienia z gruntami związanymi z działalnością gospodarczą". Nie sposób podzielić tego poglądu. Sąd zwrócił już wcześniej uwagę na to, że grunty oraz budynki stanowią odrębne przedmioty opodatkowania, stąd też okoliczności odnoszące się do jednego z tych przedmiotów (względy techniczne) nie można odnosić wprost do drugiego przedmiotu. Uwaga ta ma istotne znaczenia na gruncie rozważanego sporu, gdyż spółka zdaje się nie dostrzegać różnicy pomiędzy posiadanym gruntem a budynkiem, który jest na tym gruncie wzniesiony i który podlega odrębnej ocenie z punktu widzenia opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Tam gdzie ustawodawca zamierzał powiązać sytuację prawną budynku z gruntem z nim związanym uczynił to w sposób wyraźny (art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.) Należy wskazać, że w przypadku opodatkowania gruntów, maksymalne stawki podatku (i określone kategorie gruntów do opodatkowania) przewiduje art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Mając na uwadze przywołany już wyżej przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. oraz poczynione wyżej uwagi, fakt, że budynki zostały uznane za niemożliwe do eksploatacji ze względów technicznych, nie może automatycznie przenosić się na położone pod tymi budynkami grunty i wpływać na ich kwalifikację z punktu widzenia przepisów ustawy u.p.o.l. (por. wyrok NSA z 3 kwietnia 2008 r. sygn. akt II FSK 174/07, wyrok WSA w Krakowie z 4 lutego 2011 r. sygn. akt I SA/Kr 1665/10, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 25 lutego 2008 r. sygn. akt I SA/Wr 1575/07, dostępne w bazie orzeczeń NSA www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Spółka nie wskazała okoliczności, które pozwalałyby przyjąć, że w odniesieniu do posiadanych przez nią gruntów pojawiły się względy techniczne, które uniemożliwiły w styczniu 2011 r. ich eksploatację do prowadzenia działalności gospodarczej. W orzecznictwie przyjmuje się że przez względy techniczne, o których mowa jest w przepisie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., należy - w odniesieniu do gruntów - rozumieć w szczególności specyficzne warunki geologiczne, uniemożliwiające ich wykorzystanie do prowadzenia działalności gospodarczej do czasu przeprowadzenia kosztownych prac ziemnych, bądź zmiany przeznaczenia gruntów, skażenie chemiczne, radioaktywne lub bakteriologiczne gruntu, które uniemożliwia jego użytkowanie (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 6 marca 2008 r. sygn. akt I SA/Sz 507/07, Lex nr 576079, wyrok NSA z 3 grudnia 2009 r. sygn. akt II FSK 1048/08 Lex nr 1137504 ). Sąd w całości poglądy te podziela. Nie znajdując więc podstaw do uwzględnienia skargi, nie stwierdzając przy tym, by zarzuty w niej podniesione zasadnie podważały trafność ustaleń i ocen dokonanych przez organ, Sąd orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.