I SA/Sz 738/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka, Sędziowie Sędzia WSA Bolesław Stachura,, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 2 września 2015 r. sprawy ze skargi I. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. oddala skargę. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzją z dnia 5 maja 2015r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z dnia 30 maja 2014r., w sprawie określenia w [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą podatku od nieruchomości za 2013 rok w kwocie [...] zł. Z akt sprawy wynika, że [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą (dalej zwana "Spółką", "Stroną", "Skarżącą") w 2013 r. był właścicielem zabudowanej działki nr 62/3 położonej w miejscowości , [...]. W pierwotnej deklaracji DN-1 na 2013 r. Spółka wykazała grunty związane z działalnością gospodarczą o powierzchni 6009 m2 oraz budynek związany z działalnością gospodarczą o powierzchni 2.278 m2 i zadeklarowała kwotę podatku od nieruchomości za rok 2013 r. w wysokości [...] zł. W dniu 7 lutego 2014 r. Strona złożyła korektę deklaracji na rok 2013 wykazując jedynie powierzchnie gruntów związanych z działalnością gospodarczą , tj. 6009 m2, pomijając budynek i deklarując podatek w wysokości [...] zł. Do deklaracji została załączona opinia techniczna z grudnia 2013 r. Spółka wyjaśniła, że budynek na działce gruntu nr 62/3, to obiekt wolnostojący, wybudowany w 1936 r., pełniący funkcję klubową i teatralno – kinową o pow. 2278 m2, nie może być sklasyfikowany jako budynek, zatem nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W konsekwencji powyższego Burmistrz wszczął z urzędu postępowanie podatkowe. Organ I instancji w trakcie postępowania podatkowego ustalił, na podstawie zapisów w ewidencji gruntów i budynków, że działka gruntu nr 62/3 o pow. 6009 m2 zabudowana jest budynkiem pozostałym (niemieszkalny) o pow. 2278 m2, sklasyfikowana jest "Bi – inne tereny zabudowane". Organ podatkowy w dniu 29 kwietnia 2014 r. przeprowadził oględziny nieruchomości, w trakcie których stwierdził, że w przedmiotowym budynku nie jest prowadzona działalność gospodarcza, znajduje się on w złym stanie technicznym, co potwierdza dokumentacja fotograficzna. W tym stanie rzeczy, organ I instancji, na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4, art. 5 i art. 6 ust. 9 pkt 1,3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 95, poz.613 ze zm.) - dalej zwanej "u.p.o.l." oraz uchwały Rady Miejskiej w z dnia 8 listopada 2012 r. Nr XXV/314/2012 w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Zach. poz. 2571), wydał decyzję, w której określił Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2013 r. w kwocie łącznej [....] zł, w tym od budynków pozostałych w kwocie [...] zł oraz od gruntów związanych z działalnością gospodarczą w kwocie [...] zł. Organ podatkowy uwzględnił bowiem zły stan techniczny budynku, wynikający z opinii technicznej z grudnia 2013 r. oraz decyzja Starosty nr [....] z 15.10.2013 r. – pozwolenie na rozbiórkę, i opodatkował budynek niższą stawką tj. jak za budynki pozostałe. W odwołaniu od decyzji organu I instancji, Spółka wnosząc o jej uchylenie, zarzuciła naruszenie art. 3 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 4 ust. 1 pkt 2 oraz art. 6 ust. 1 u.p.o.l. przez błędną kwalifikację obiektu budowlanego położonego przy w [...] i ustalenie, że jest to budynek, w konsekwencji - ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego za przedmiotowy obiekt budowlany, pomimo nieistnienia przedmiotu opodatkowania. Zdaniem Strony, budynek ów nie istnieje, gdyż nie ma całego dachu i części przegród budowlanych, nie istnieje więc jako przedmiot podatku od nieruchomości. Strona zarzuciła również naruszenie przepisów postępowania poprzez niepełne zebranie oraz rozpoznanie materiału dowodowego, a także nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego oraz niewyjaśnienie podatnikowi zasadności przesłanek, którymi się kierowała przy załatwieniu sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w , po rozpoznaniu odwołania, w wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania odwoławczego, w związku z wyrokiem WSA z dnia 3.12.2014r., sygn. akt I SA/Sz 1224/14, w którym Sąd stwierdził nierozpatrzenie wszystkich dowodów załączonych do wniosku Strony o stwierdzenie nadpłaty oraz brak w aktach sprawy pierwotnej deklaracji "DT-1" na rok 2013, a także niezebranie wystarczającego materiału dowodowego, orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Kolegium stwierdziło, że przedmiotem sprawy nie jest wniosek o stwierdzenie nadpłaty lecz określenie wysokości zobowiązania podatkowego za budynek i działkę siedliskową, deklarowanych pierwotnie przez Spółkę do opodatkowania podatkiem od nieruchomości jako związanych z działalnością gospodarczą. Organ II instancji wskazał, że przyczyną wszczęcia postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania była korekta deklaracji, w której Spółka opodatkowała jedynie grunt, pominęła zaś budynek. Organ odwoławczy wskazał, że korekta deklaracji nie stanowiła odzwierciedlenia stanu faktycznego sprawy, gdyż nieujęty w niej budynek istnieje, co potwierdzają dokumenty urzędowe, w szczególności ewidencja gruntów i budynków oraz wyniki oględzin przedmiotu opodatkowania z dnia 29 kwietnia 2014 r. oraz załączony do protokołu materiał fotograficzny. Organ odwoławczy, wskazując na moc wiążącą zapisów w ewidencji gruntów i budynków (wynikającą z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne), stwierdził, że wpis do ewidencji gruntów i budynków jednoznacznie wskazywał na to, że na działce nr 62/3 w 2013 roku istniał budynek o funkcji "inne niemieszkalne" o powierzchni zabudowy 1.575 m2 . W ocenie organu odwoławczego o tym, że budynek spełniał definicję budynku w rozumieniu ustawy - Prawo budowlane, a więc wypełniał definicję "budynku" z ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, świadczyło to, że posiadał fundamenty, ściany zewnętrzne (przegrody budowlane wydzielające budynek z przestrzeni - w ich braku budynek zawaliłby się) i dach. W ocenie organu stan techniczny składników budynku w tym przypadku dachu i innych jego części wpłynął jedynie na zastosowany rodzaj stawki podatkowej. Skoro organ I instancji ustalił, że stan techniczny budynku jest na tyle zły, że nie jest możliwe prowadzenie jakiejkolwiek działalności gospodarczej, to zgodnie z art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.o.p.o.l. zastosowana do niego winna być stawka niższa, przewidziana dla budynków pozostałych. Zdaniem Kolegium, przedłożone przez Stronę dokumenty - inwentaryzacja budowlana z lutego 2004 i operat szacunkowy wyceny nieruchomości zabudowanej z listopada 2007 r., opinia techniczna wykonana przez [...] w grudniu 2013 r., potwierdzają ustalenia organów co do złego stanu technicznego budynku. Odnośnie tej ostatniej opinii z 2013 r. organ zauważył, że wskazuje ona na zły stan poszczególnych elementów budynku, w tym dachu, niekompletność przegród wewnętrznych i zewnętrznych, pod którymi autorzy opinii rozumieją brak instalacji wewnętrznych i zewnętrznych niezbędnych do zapewnienia możliwości użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków. Niemniej jednak w ocenie organu, opinia ta oparta została o kryteria wynikające z Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które nie mają zastosowania w sprawach podatkowych wiążących się z ustaleniem przedmiotu opodatkowania. Wobec powyższych ustaleń Kolegium, stwierdziło, że zasadnie organ I instancji uznał, że w związku z tym, iż w okresie od 1 stycznia 2013 r. do 31 grudnia 2013 r. budynek istniał, ale był w złym stanie technicznym, należało określić podatek od nieruchomości od tego budynku według stawki jak dla budynków pozostałych. Organ II instancji wskazał także w swojej decyzji, że w sprawie zostały uwzględnione podnoszone przez Stronę usterki i braki techniczne budynku, w tym brak kompletnego i szczelnego przykrycia dachowego, nadwątlona konstrukcję dachu i brak przegród budowlanych, liczne przecieki oraz brak niektórych instalacji, które są niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania i użytkowania budynku, stwierdzając, iż budynku nie dało się użytkować bez zagrożenia życia ludzkiego. Nie można jednak było zgodzić się ze Spółką, że względy techniczne spowodowały, iż budynek przestał istnieć. W konsekwencji, Kolegium nie stwierdziło w sprawie zarzucanych naruszeń prawa materialnego ani procesowego. W skardze wywiedzionej na powyższą decyzję Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Organu I instancji. Zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzuciła: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane oraz art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. przez dokonanie błędnej kwalifikacji obiektu budowlanego położonego przy Al. Niepodległości Nr 31 w i ustalenie, że powyższy obiekt budowlany spełnia wszelkie wymogi ustawowe determinujące uznanie go za budynek, a zatem przedmiot opodatkowania, o którym mowa w art. 2 ust. 1 u.p.o.l.; b) art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 4 ust. 1 pkt 2 oraz art. 6 ust. 1 u.p.o.l. przez ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego dla przedmiotowego obiektu budowlanego, pomimo nieistnienia przedmiotu opodatkowania, o którym mowa w ww. przepisach. 2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 122, art. 210 § 4 w zw. z art. 124 oraz art. 187 § 1, a także art. 181 i 197 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r., poz. 749 ze zm.) - dalej zwanej "O.p.", przez ich naruszenie i niepełne zebranie oraz rozpoznanie materiału dowodowego, a także nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego oraz nie wyjaśnienie przez organ podatnikowi zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwianiu sprawy. W skardze pełnomocnik Skarżącej wskazał, że kwestionuje zasadność i prawidłowość rozstrzygnięcia w zakresie dotyczącym podatku od nieruchomości za rok 2013 od budynków pozostałych, nie podważa zaś rozstrzygnięcia w zakresie podatku od gruntów związanych z działalnością gospodarczą. W uzasadnieniu skargi, Skarżąca przedstawiła argumentację polemizującą z uzasadnieniem zaskarżonej decyzji oraz ustaleniami Organu podatkowego, co do istnienia budynku, podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W ocenie Skarżącej, dane ujawnione w ewidencji gruntów i budynków pozostają bez znaczenia w sytuacji braku przedmiotu opodatkowania, o czym przesądza treść art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku - Prawo Geodezyjne i Kartograficzne. Mają one bowiem zastosowanie wyłącznie w przypadku, gdy wcześniej dojdzie do ustalenia, że istnieje przedmiot opodatkowania, a wymagane jest ustalenie dotyczące określenia wymiaru podatku. Zdaniem Skarżącej, skoro obiekt posadowiony na działce gruntu nr 62/3 w nie posiadał w 2013 roku całości dachu, przegród budowlanych i pozbawiony był jakichkolwiek instalacji, to tym samym nie spełniał on cech budynku, o których mowa w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, a zatem nie może być on na gruncie cytowanej wyżej ustawy uznany za budynek, co w konsekwencji prowadzi do wniosku, że w świetle zapisów ustawy podatkowej nie istniał przedmiot opodatkowania, a zatem nie podlegał on opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości w roku 2013. Skarżąca podniosła, że zawarta w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych definicja "budynku" - jako przedmiotu opodatkowania - wbrew stanowisku SKO - zawiera elementy przepisów zarówno prawa budowlanego, jak i ustawy podatkowej. W związku z powyższym dopiero łączne rozpatrywanie wszystkich elementów zawartych w przepisach obu tych gałęzi prawa pozwala na odtworzenie pojęcia "budynek" dla celów podatkowych, a następnie ustalenie czy w okolicznościach konkretnej sprawy- dany obiekt spełnia te wymogi i może być uznany za budynek, a w konsekwencji podlegać opodatkowaniu. Ustalenia te nie mogą przy tym pomijać treści przepisów prawa budowlanego. Dalej, w uzasadnieniu skargi Skarżąca przedstawiła wywód zmierzający do wykazania, że posłużenie się przez Stronę argumentami i dowodami opartymi na przepisach prawa budowlanego (opinia techniczna z grudnia 2013 r.), w tym zapisach Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - na okoliczność spełniania przez obiekt cech konstytutywnych budynku było - wbrew stanowisku Samorządowego Kolegium Odwoławczego - uzasadnione. Ponadto, zdaniem Skarżącej, ustalenia w przedmiocie istnienia (bądź nie istnienia) przedmiotu opodatkowania – wymagały wiadomości specjalnych z zakresu prawa budowalnego, których nie posiada ani Skarżąca ani organ podatkowy. Dlatego za zasadne uznała zlecenie sporządzenia ekspertyzy co do istnienia budynku przez specjalistów. Odnośnie zarzutów naruszenia przepisów postępowania, Skarżąca wskazała, że organ odwoławczy zaniechał analizy przedłożonych przez Spółkę ekspertyz i opinii, dowodzących, że obiekt pozbawiony był większości elementów konstrukcyjnych, co dyskwalifikuje możliwość uznania go za budynek w rozumieniu przepisów podatkowych, poprzestając na stwierdzeniu, iż argumenty Spółki są chybione i rozmijają się ze stanem faktycznym. Spółka wskazała także, że o nieistnieniu budynku, powinna świadczyć pośrednio, znana organom podatkowym (ale nieuwzględniona) okoliczność, iż sporna w sprawie nieruchomość nigdy nie była traktowana jako środek trwały, wobec braku lub niekompletności poszczególnych elementów obiektu posadowionego na działce nr 62/3, m.in. dachu, przegród budowlanych, instalacji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w , w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Skargi są niezasadne. W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270) - zwanej dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę, stwierdzając niezgodność zaskarżonej decyzji z prawem nie może jej zmienić, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić (art. 145 § 1 P.p.s.a.). W przypadku zaś, gdy nie stwierdzi naruszenia prawa, skarga zgodnie z art. 151 P.p.s.a. podlega oddaleniu. Sąd, kontrolując zaskarżone decyzje co do ich zgodności z prawem, stwierdził, że odpowiadają prawu, a tym samym brak jest podstaw do ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Bezspornymi okolicznościami w rozpoznawanej sprawie są: - w dniu 21.01.2013 r. skarżąca Podatniczka złożyła deklaracją na podatek od nieruchomości za rok 2013, w której wskazała, że jest właścicielem działki o nr 62/3 o powierzchni 6009 m² położonej w oraz budynku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni użytkowej 2 278 m²; - w dniu 27.06.2013 r. skarżąca Podatniczka złożyła korektę ww. deklaracji na podatek od nieruchomości za rok 2013, wskazując w niej, że jest właścicielem działki o nr 62/3 o powierzchni 6009 m²; - w dniu 29.04.2014 r. przeprowadzono oględziny działki nr 62/3, w toku których stwierdzono, że na działce tej posadowiony jest budynek; nie jest faktycznie prowadzona działalność gospodarcza, z których sporządzono protokół; do protokołu skarżąca wyjaśniła, że budynek ten nie posiada kompletnych przegród budowlanych, kompletnego dachu, co według niej nie kwalifikuje go jako budynku. Do protokołu załączono dokumentację fotograficzną tego budynku; - z wypisu z rejestru gruntów według stanu dzień 29.05.2014 r. wynika, że Skarżąca jest właścicielem budynku o powierzchni 1 575 m² o funkcji "inne niemieszkalne", posadowionym na działce nr 62/3 o powierzchni 0,6009 ha, oznakowanej symbolem użytku "Bi" (tereny zabudowane), położonej w ; - z operatu szacunkowego z dnia 15.11.2007 r. dotyczącego działki nr 62/3 zabudowanej budynkiem o powierzchni użytkowej 2 278 m², położonej w (sporządzonego na zlecenie skarżącej Spółki) wynika, że stan techniczny budynku określono jako "zły"; budynek od kilku lat jest nieużytkowany i nieremontowany, mury i podłogi piwnic zawilgocone, wygięcia dachu w granicach 50 % powierzchni, liczne przecieki, konstrukcja dachu nadwątlona a cała powierzchnia dachu kwalifikuje się do wymiany, stolarka okienna uległa destrukcji - otwory okienne są zamurowane, w celu zabezpieczenia budynku, tynki wewnętrzne i zewnętrzne są zniszczone, instalacje wewnętrzne nie istnieją, podłogi i posadzki uległy całkowitej destrukcji. Odnosząc się do zarzutów skargi, w pierwszej kolejności należy zauważyć, że Skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. art. 2 ust.1 pkt 2, art. 4 ust. 1 pkt 2 oraz art. 6 ust.1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (u.p.o.l.) przez błędne uznanie, że obiekt budowlany, położony w przy , na działce nr 62/3, stanowi przedmiot opodatkowania w sytuacji, gdy budynek ten nie istnieje, nie spełnia bowiem kryteriów budynku w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane, a tym samym nie spełnia definicji "budynku" określonej w art. 1a ust.1 pkt 1 u.p.o.l., z uwagi na zły stan techniczny. Według skarżącej, dane zawarte w ewidencji gruntów nie stanowią same przez się dowodu na okoliczność istnienia przedmiotu opodatkowania. W ocenie Sądu, powyższa argumentacja Skarżących nie znajduje oparcia w przepisach prawa ani w materiale dowodowym zgromadzonym w niniejszej sprawie, ani też w linii orzeczniczej sądów administracyjnych. Jak wynika z treści art. 21 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dominuje stanowisko, że organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń co do przedmiotu opodatkowania, jak i podmiotu podatkowego. Od zasady tej przewidzianej w art. 21 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne ustawodawca nie przewidział żadnych wyjątków, co oznacza, że organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie mają kompetencji do przyjęcia w zasadzie innej podstawy wymiaru podatku niż dane wynikające z ewidencji gruntów (por. uchwała NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r., II FPS 1/09, wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2010 r. II FSK 1243/08, wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2009 r., II FSK 1410/07 - publikowane w internetowej bazie orzeczeń NSA: www.nsa.gov.pl). Wskazać przy tym należy, że dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego. Podważenie tych zapisów bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowania prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe (por. wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2008 r., II FSK 372/0 - publikowane w internetowej bazie orzeczeń NSA: www.nsa.gov.pl). W tym stanie rzeczy za w pełni uzasadnione należało uznać stanowisko Kolegium, skoro z wypisu z ewidencji gruntów i budynków według stanu na dzień 29.05.2014 r. wprost wynikało, że sporny budynek nadal figuruje w tej ewidencji, a jego funkcja została oznaczona jako "inne niemieszkalne". Już z tego chociażby powodu, mając na uwadze art. 21 ust. 5 ustawy - Ordynacja podatkowa w związku z art. 21 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne, organ podatkowy zobowiązany był uznać, że wpisany do ewidencji budynek stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości za 2013 rok, gdyż jak wyżej wskazano, organ podatkowy jest związany treścią ewidencji gruntów. Inną kwestią jest ustalenie właściwej stawki dla przedmiotu opodatkowania, w sytuacji gdy budynek stanowiący przedmiot opodatkowania jest w posiadaniu przedsiębiorcy (tutaj, skarżąca Spółka jest przedsiębiorcą, będącym właścicielem działki nr 62/3, zabudowanej spornym budynkiem), ale nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności gospodarczej, ponieważ jego zły stan techniczny na to nie pozwala, co wynika z ww. dokumentacji załączonej do akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy. W myśl art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. użyte w tej ustawie określenie "grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" oznaczają grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Nie budzi wątpliwości w świetle zgromadzonego materiału dowodowego sprawy, że sporny budynek był w złym stanie technicznym oraz, że z tego powodu nie był i nie mógł być wykorzystywany do działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącą Spółkę, a świadczy o tym co najmniej operat szacunkowy z dnia 15.11.2007 r., z którego wynika, że już w dacie sporządzenia tego operatu sporny budynek był zdewastowany. Jak bowiem wskazano w tym operacie, budynek od kilku lat jest nieużytkowany i nieremontowany, mury i podłogi piwnic zawilgocone, wygięcia dachu w granicach 50 % powierzchni, liczne przecieki, konstrukcja dachu nadwątlona a cała powierzchnia dachu kwalifikuje się do wymiany, stolarka okienna uległa destrukcji - otwory okienne są zamurowane w celu zabezpieczenia budynku, tynki wewnętrzne i zewnętrzne są zniszczone, instalacje wewnętrzne nie istnieją, podłogi i posadzki uległy całkowitej destrukcji. Okoliczności te potwierdza załączona do operatu dokumentacja fotograficzna. Jednakże sporny budynek w roku 2013 nadal był posadowiony na działce nr 62/3, a potwierdza to jednoznacznie protokół z oględzin działki nr 62/3 przeprowadzonych w dniu 29.04.2014 r. wraz ze sporządzoną i załączoną doń dokumentacją fotograficzną oraz wyciąg z rejestru gruntów według stanu na dzień 28.04.2014 r., przy czym wskazane wyżej "względy techniczne" (zły stan techniczny spornego budynku) pozwoliły uznać, że nieruchomość ta w roku 2013 ze względów technicznych nie była i nie mogła być wykorzystywana w prowadzonej przez skarżącą Spółkę działalności gospodarczej w myśl art. 1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l., a w konsekwencji przyjąć stawkę właściwą dla "pozostałych budynków lub ich części" przewidzianej w art. 5 ust.1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l. (zamiast wyższej stawki właściwej dla gruntów i budynków związanych prowadzeniem działalności gospodarczej). Jak już wskazano wyżej, dane zawarte w ewidencji gruntów stanowią urzędowe źródło ustalania podstawy opodatkowania, mają bowiem walor dokumentu urzędowego. Podważenie tych zapisów bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowania prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji. Podważenie zapisów w ewidencji, bądź też ich zmiana, może nastąpić tylko w odrębnym postępowaniu prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe, gdyż organ podatkowy nie ma podstaw (kompetencji) do zmiany danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Zasadą jest, że to podatnik kwestionujący prawidłowość danych z ewidencji gruntów i budynków, powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, którym obecnie jest starosta, a dopiero w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji, zachodzi podstawa do wymierzenia innego wymiaru podatku (wyższego lub niższego) albo braku podstaw do jego wymierzenia w przypadku wygaśnięcia obowiązku podatkowego, stosownie do art. 6 ust. 3 i 4 u.p.o.l. Skoro zatem na gruncie stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy wynikającego z akt postępowania nie wynika, by Skarżąca taką procedurę podjęła (wszczęła), tym samym brak jest podstaw do zarzucenia zaskarżonej decyzji, że w dacie jej wydania naruszała prawo. Organy I i II instancji, działając w oparciu o wskazane przepisy prawa, prawidłowo ustaliły podatek od nieruchomości za rok 2013 na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków załączonej do akt podatkowych w związku z prawidłowo wskazaną uchwałą Rady Miejskiej w Nr XXV/314/2012 z dnia 08.11.2012 r. podjętą w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości. Tylko bowiem te dane wynikające z ewidencji rejestru gruntów i budynków są istotne przy orzekaniu w przedmiocie podatku od nieruchomości, i dopóki nie zostaną te dane zmienione, ich treść ma moc wiążącą dla organu podatkowego w zakresie wymierzania tego podatku. Nadto, należy zwrócić uwagę, że wyjątkowo organy i sąd mogą odstąpić od obowiązku uwzględnienia danych z ewidencji gruntów, a mianowicie, tylko w przypadku przewidzianym w art. 194 Ordynacji podatkowej. Stosownie do art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Dokumentami urzędowymi w rozumieniu tego przepisu są ewidencje gruntów i budynków, a szczegółowe zasady jej prowadzenia uregulowane zostały w ww. rozporządzeniu. Z przepisu § 2 bowiem wynika, że § 1 stosuje się odpowiednio do dokumentów urzędowych sporządzonych przez inne jednostki, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów uprawnione są do ich wydawania. Natomiast z § 3 wynika, że przepisy § 1 i 2 nie wyłączają możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom wymienionym w tych przepisach (por. wyrok NSA z dnia 11 września 2007 r., II FSK 958/06, niepubl.). W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie wystąpiła. Strona skarżąca nie kwestionowała i nie kwestionuje zapisów ewidencji gruntów i budynków w drodze odrębnego postępowania ewidencyjnego, lecz bezpodstawnie polemizowała z argumentacją organów podatkowych. Istotne również znaczenie w rozpoznawanej sprawie z punktu widzenia zarzutów Skarżącej co do istnienia spornego budynku skarżącej jest również nawiązanie w tej samej ustawie o podatkach i opłatach lokalnych do instytucji ewidencji gruntów i budynków. A mianowicie, obowiązujący od dnia 01 stycznia 2003 r. przepis art. 7a u.p.o.l., stanowi, że: "1. Dla potrzeb wymiaru i poboru podatku od nieruchomości oraz podatku rolnego i podatku leśnego organy podatkowe prowadzą ewidencję podatkową nieruchomości w systemie informatycznym". 2. Ewidencja podatkowa nieruchomości zawiera dane o podatnikach i przedmiotach opodatkowania, w szczególności wynikające z informacji i deklaracji składanych przez podatników na podstawie przepisów ustawy oraz przepisów o podatku rolnym i podatku leśnym, danych zawartych w księgach wieczystych, w ewidencji gruntów i budynków oraz innych ewidencjach i rejestrach, w tym prowadzonych przez organy administracji publicznej, a w szczególności: 1) przed dniem wejścia w życie ustawy; 2) aktów notarialnych; 3) ewidencji decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i wydanych decyzji o pozwoleniu na budowę; 4) planu zagospodarowania przestrzennego; 5) ewidencji prowadzonych przez urzędy skarbowe; 6) Krajowej Ewidencji Podatników. 3. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, zasady prowadzenia ewidencji podatkowej nieruchomości w systemie informatycznym, z uwzględnieniem zapewnienia współdziałania z ewidencją gruntów i budynków. W rozporządzeniu minister określi zakres informacji objętych ewidencją, w tym w szczególności dane osobowe podatnika oraz dane dotyczące przedmiotu opodatkowania". Z zacytowanego przepisu art. 7a u.p.o.l. wynika, że podatkowa ewidencja nieruchomości nie jest podstawą do podejmowania decyzji podatkowych, jednakże, że ma ona charakter wtórny w stosunku do ewidencji gruntów i budynków, co oznacza, że w przypadku niezgodności danych pomiędzy tymi ewidencjami miarodajne są zawsze dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Stanowisko to uzasadnia określenie użyte w ust. 2 art. 7a, tj. "Ewidencja podatkowa nieruchomości zawiera dane o podatnikach i przedmiotach opodatkowania, w szczególności wynikające z informacji i deklaracji składanych przez podatników na podstawie (...), danych (...) w ewidencji gruntów i budynków oraz (...), a także zapis ust. 3 art. 7a wskazujący, że zasady prowadzenia ewidencji podatkowej nieruchomości w systemie informatycznym, muszą zapewniać współdziałanie z ewidencją gruntów i budynków. A zatem, zarówno dane składające się na zakres przedmiotowy (klasyfikacja gruntu, budynku), jak i podmiotowy ewidencji gruntów i budynków, stanowią wyłączną podstawę wymierzania podatku od nieruchomości. Obowiązujące od dnia 15 listopada 2001 r. brzmienie art. 21 ust.1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, zgodnie z którym podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, nie daje podstaw do podziału tych danych na te, które są wiążące dla organów podatkowych, i te, które takiego waloru nie mają. Norma prawna wynikająca z art. 21 ust.1 ustawy -Prawo geodezyjne nakazuje określonym w ust. 2 podmiotom określony sposób postępowania, a zatem ma charakter normy bezwzględnie obowiązującej na co wskazują użyte określenia, tj. "Podstawę (...) wymiaru podatków i świadczeń (...) stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków". Norma ta jest adresowana do konkretnych podmiotów, mianowicie, realizujących zadania określone w ust. 1 art. 21, tutaj, zadania w zakresie wymierzania podatków i świadczeń, a zatem norma ta adresowana jest do organów podatkowych, co tym samym wskazuje, że norma prawna wynikająca z art. 21 ust.1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne jest dla organu podatkowego wskazówką nakazującą ścisły sposób postępowania w przedmiocie wymierzania podatków, zaś ewidencja gruntów i budynków jest obligatoryjnym urzędowym dokumentem, jako niewątpliwym i bezspornym źródłem informacji o osobie właściciela lub osoby władającej oraz o samej nieruchomości, tj. o gruncie, budynkach, w oparciu o który organy podatkowe zobowiązane są ustalać wymiar podatku od nieruchomości. Takim źródłem orzekania co do wymiaru podatku od nieruchomości nie mogą być np. oględziny czy opinia biegłego jak chce tego skarżąca Spółka, a to dlatego, że obowiązujący porządek prawny obejmujący przepisy rangi ustawy nie przewidują w tym zakresie takiego urzędowego źródła jako podstawy dokonywania wymiaru podatku. Sumując, w ocenie Sądu, zarzuty strony skarżącej uznać należało za bezpodstawne, w tym co do naruszenia przepisów postępowania (art. 122, art. 210 § 4 w związku z art. 124 oraz art. 187 § 1 i 197 Ordynacji podatkowej), nie znajdują bowiem oparcia ani w prawie obowiązującym w podatkowym roku 2013, ani też w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. Jak wynika bowiem z wypisu z rejestru gruntów i budynków według stanu na 29.05.2014 r. sporny budynek, posadowiony na działce 62/3, położony przy ulicy [...] w , będący własnością skarżącej Spółki, figurował w tym rejestrze. Brak zatem było podstaw do uznania zarzutów skargi za uzasadnione. W konsekwencji za prawidłowe należało uznać stanowisko Kolegium, że skoro w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy w ewidencji gruntów figurował sporny budynek, zaklasyfikowany jako niemieszkalny, zaś ustalony w toku postępowania zły stan techniczny tego budynku (tj. "względy techniczne", o jakich mowa w art. 1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l.) nie pozwolił na jego użytkowanie w prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej, to zasadnie stwierdzono, że sporny budynek powinien być opodatkowany podatkiem od nieruchomości zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. według stawki jak dla pozostałych budynków lub ich części, stosownie do art. 5 ust.1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l., zaś podstawę opodatkowania powinna stanowić jego powierzchnia użytkowa zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Zważywszy na powyższe Sąd, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.