I SA/Sz 784/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Sędziowie Sędzia WSA Anna Sokołowska (spr.),, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi C. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 rok oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]. Nr [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy S. C. z dnia [...]. nr [...] ustalającą C. K. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2017 w kwocie [...]zł. Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym sprawy. Decyzją z dnia [...]. nr [...] Wójt Gminy S. C. ustalił C. K. (dalej: "strona", "podatniczka", "skarżąca") wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2017 rok w kwocie [...]zł, przyjmując do opodatkowania nieruchomości położone na terenie gminy S. C. przy ul. [...] oznaczone w ewidencji gruntów i budynków nr działek: [...] i [...]. Podstawą informacji o przedmiocie opodatkowania była deklaracja w sprawie podatku od nieruchomości złożona przez podatniczkę z dnia 16 lutego 2016 r. oraz dane wynikające z wypisu ewidencji gruntów i budynków. Wymiar podatku organ przedstawił następująco: - grunty pozostałe: [...] x [...] zł = [...] zł - budynku pozostałe: [...]m2 x [...] zł = [...] zł po zaokrągleniu: [...] zł. Pismem z dnia 28 marca 2017 r. strona złożyła odwołanie od powyższej decyzji wnosząc o jej uchylenie z uwagi na brak podstaw do naliczania podatku od nieruchomości. Strona wskazała, że przedmiotowa nieruchomość nie jest wykorzystywana od ponad 10 lat na cele gospodarcze, w stosunku do tych nieruchomość toczą się postępowania egzekucyjne, nieruchomości te obciążone są hipotekami, uniemożliwiającymi korzystanie z nieruchomości. Nadto podniosła, że nieruchomości nie były dozorowane, co doprowadziło do ich całkowitej dewastacji. Strona zaznaczyła, że dewastacja nieruchomości następowała za wiedzą organów Gminy S. C. oraz komorników prowadzących postępowanie egzekucyjne. Podatniczka wskazała, że stan techniczny budynków jest tak zły, iż nadają się one tylko do rozbiórki, co jednak wymaga poniesienia znacznych nakładów finansowych, na które strony nie stać. Dalej podniosła, że posiada zaległość podatkową w kwocie ponad [...] zł. i że od 2015 r. składa wnioski o umorzenie zaległego podatku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w wyniku przeprowadzonego ponownego postępowania nie znalazło podstaw do uwzględnienia odwołania i orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Uzasadniając, rozstrzygnięcie organ odwoławczy, wskazał na przepisy u.p.o.l. w zakresie przedmiotu i podmiotu opodatkowania oraz na definicję budynku w rozumieniu ustawy podatkowej. Wskazał następnie, że źródłem ustaleń faktycznych dla potrzeb opodatkowania posiadanych przez skarżącą nieruchomości zarówno w 2016 r. jak i w 2017 r. była informacja w sprawie podatku od nieruchomości złożona przez podatniczkę 16 lutego 2016 r oraz dane wynikające z wypisu ewidencji gruntów i budynków. Kolegium zauważyło także, że kwestia zajęcia komorniczego oraz obciążenia hipotecznego nieruchomości pozostaje bez wpływu na status podatnika w podatku od nieruchomości. Wskazano także, że z ustaleń faktycznych bezspornie wynikało, że strona nie prowadziła na opodatkowanych nieruchomościach działalności gospodarczej, ani też nie wykorzystywała gospodarczo tej nieruchomości. Odnosząc się do opodatkowana budynków zlokalizowanych na działkach [...] i [...] Kolegium przyznało stronie, że stopień zdewastowania budynków jest znaczny, co potwierdziły ustalenia poczynione podczas oględzin nieruchomości z dnia 10.11.2015 r. wraz z dokumentacją zdjęciową. Następnie, odwołując się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego oraz ustaleń w zakresie stanu budynku, w tym opisanego przez stronę, organ odwoławczy stwierdził, że stan ten nie jest na tyle zły, aby wskazywał na zawalenie się ścian czy dachów na budynkach, co mogłoby doprowadzić do utraty cech konstytutywnych budynku wskazanych w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Zdaniem organu II instancji, pozbawienie budynków okien, popękane ściany, brak instalacji, zagrzybienie, dewastacja budynków w stopniu wyłączającym możliwość ich wykorzystywania zgodnie z przeznaczeniem, nie stanowi o pozbawieniu budynków cech trwałego związania z gruntem, wydzielenia z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, fundamentów oraz dachu. W ocenie organu podatkowego, jedynie całkowite usunięcie dachów z budynków albo też zawalenia się dachu wskutek czynników atmosferycznych, sprawi że dany obiekt utraciłby cechę umożliwiającą opodatkowania go jako budynek. Dlatego też organ prawidłowo ustalił zobowiązanie podatkowe od budynków od wskazanej przez stronę powierzchni użytkowej, przyjmując stawkę podatkową dla budynków pozostałych tj. [...] zł. Podobnie jak w przypadku gruntów pozostałych, kwalifikacja budynków jako pozostałych oznacza, że nie zostały one zakwalifikowane do budynków służących prowadzeniu działalności gospodarczej. W skardze wywiedzionej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., znak [...], skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy S. C. z dnia [...] r. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. W ocenie skarżącej, stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego jest niesłuszne, gdyż z zebranego materiału dowodowego w szczególności oględzin budynków przeprowadzonych przez przedstawicieli Gminy S. C., wynika jednoznacznie, iż budynki uległy całkowitej dewastacji (nie sprawdzano dachów i brak jest zdjęć z pokrycia dachowego) i z tych względów nie stanowią przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała także na przyczyny nieudzielenia przez nią odpowiedzi na wezwanie organu odwoławczego w zakresie przedłożenia dowodów wskazujących na brak elementów konstrukcyjnych budynku. Podniosła także, że z uwagi na bardzo trudną sytuację materialną i zdrowotną nie jest w stanie pokryć kosztów związanych z rozbiórką. Kolegium, w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a.") Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji. Oznacza to, że sądowa kontrola ostatecznej decyzji administracyjnej polega na badaniu jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Konsekwencją sprawowanej przez sąd funkcji kontrolnej w przypadku stwierdzenia w wyniku tej kontroli, że zaskarżona decyzja dotknięta jest istotnymi wadami prawnymi, sąd decyzję taką eliminuje z obrotu prawnego poprzez jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności - w zależności od rodzaju stwierdzonego uchybienia (art. 145 p.p.s.a.) i to w sytuacji gdy naruszenie prawa materialnego, miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie przepisów postępowania, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub mogło prowadzić do wznowienia postępowania. Z tak pojmowanym naruszeniem przepisów nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. W ocenie składu orzekającego sądowa kontrola zaskarżonej decyzji musi w pierwszej kolejności dotyczyć tych ewentualnych naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na prawidłowe ustalenie podstawy faktycznej rozstrzygnięć organów podatkowych. Jak trafnie przyjmuje się w orzecznictwie, rozważania w przedmiocie zastosowania określonego przepisu prawa materialnego mają uzasadnienie dopiero na tym etapie stosowania prawa, na którym nie ma już żadnych wątpliwości, co do stanu faktycznego. Jeśli zaś materiał dowodowy w sprawie zawiera luki, co do istotnych okoliczności, to wybór rozstrzygnięcia (zastosowania prawa materialnego) jest przypadkowy i nielogiczny, a ponadto narusza art. 187 § 1 ord.pod. (NSA oz. w Łodzi w wyroku z dnia 8 stycznia 2003 r., I SA/Łd 2272/02). Podkreślić należy, że postępowanie dowodowe w sprawach podatkowych ma na celu ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego w kontekście określonej normy materialnego prawa podatkowego. Postępowanie dowodowe w sprawach podatkowych nie jest celem w samym sobie, lecz stanowi poszukiwanie odpowiedzi, czy w określonym stanie faktycznym sytuacja podatnika podpada, czy też nie podpada pod hipotezę (a w konsekwencji i dyspozycję) określonej normy materialnego prawa podatkowego (wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 2 września 2014 r., I SA/Bd 682/14). W tym miejscu trzeba podkreślić jakkolwiek sytuacja Skarżącej jest trudna czy to ze względu na jej problemy zdrowotne, czy tez na toczącą się egzekucje komorniczą to jednak nie ma znaczenia dla podjętego rozstrzygnięcia. Złożona skarga co prawda nie wskazuje konkretnych przepisów prawa podatkowego które organ naruszył to jednak wskazuje na braki postępowania dowodowego w zakresie stanu technicznego budynków. Dokonując oceny wskazanych zarzutów kwalifikowanych jako naruszenia przepisów postępowania. W ocenie Sądu prowadząc postępowanie organy nie popełnił takich błędów procesowych, które mogły by mieć wpływ na wynik sprawy. Dokonując oceny w zakresie pełności postępowania dowodowego Sąd stanął na stanowisku, że organy uzyskały wszelkie dowody konieczne dla wydania prawidłowej decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości dla podatnika. Podstawowym dowodem w takim postępowaniu będą zawsze informacje z ewidencji gruntów i budynków, które z mocy art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 520 z późn. zm.) stanowią podstawę do dokonywania ustaleń faktycznych w zakresie wymiaru podatku. Organy podatkowe co do zasady będą związane faktami wynikającymi z wypisu z ewidencji co do właściciela lub władającego nieruchomością, wielkości nieruchomości, przeznaczenia gruntu czy też funkcji budynków. Dowody przeciwne do danych wynikających z tej ewidencji, jakkolwiek dopuszczalne w pewnych okolicznościach, muszą wykazywać w sposób nie budzący wątpliwości, że dane te są błędne, jeżeli mają prowadzić do przyjęcia ustaleń innych niż wynikające z ewidencji. W rozpoznawanej sprawie organ dołączył do akt sprawy wypis z ewidencji gruntów jak również deklarację podatniczki. Materiał ten zawiera dokumentację fotograficzną budynków, ustalenia w zakresie powierzchni poszczególnych budynków. Na podstawie tych dokumentów organ mógł ustalić podstawę opodatkowania - łączną powierzchnię budynków a także rodzaj podatku jakimi powinny być objęte z uwzględnieniem danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków. Organ stwierdził, że rzeczywiście stan techniczny budynków jest zły, co wynika z dokumentacji zdjęciowej jednak nie na tyle zły aby wyłączyć go z pod opodatkowania. Należy zauważyć, że w trakcie postępowania organy podatkowe mają obowiązek podejmować niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy zgodnie z zasadą ogólną postępowania wyrażoną w art. 122 ord.pod., zwaną zasadą prawdy materialnej, gdyż ustalenie stanu faktycznego sprawy jest niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania norm prawa materialnego, co wiąże się z kolei z realizacją zasady praworządności wyrażonej w art. 120 ord.pod. Te normy ogólne mają odzwierciedlenie w szczegółowych przepisach procesowych między innymi w art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 ord.pod., których istotne naruszenie zarzuca skarżący w skardze, a z których wynika, że organ podatkowy winien podejmować określone czynności procesowe mające na celu zebranie całego materiału dowodowego i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a następnie na tle całokształtu ustalonych faktów ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. W polskiej procedurze podatkowej obowiązuje wobec uregulowania wynikającego z art. 122 i art. 191 ord.pod. zasada swobodnej oceny dowodów, polegająca na pozostawieniu organom prowadzącym postępowanie swobody w ocenie materiału dowodowego i samodzielności w ocenie wagi oraz mocy poszczególnych dowodów. Ocena przydatności danego dowodu dla ustalenia stanu faktycznego sprawy jest weryfikowana wyłącznie wskazaniami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego (wyrok NSA z 30 stycznia 2013 r., II FSK 1212/11, LEX nr 1269916). Zgodnie z art. 180 § 1 ord.pod. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Z kolei na podstawie powołanego już art. 191 ord.pod. organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Należy zwrócić uwagę, że konstrukcja prawna zasady swobodnej oceny dowodów (art. 191 ord.pod.) pozwala jedynie na twierdzenie, że organ podatkowy przy ustalaniu prawdy materialnej nie jest związany jakimikolwiek przepisami prawa, które określałyby wartość poszczególnych rodzajów dowodów. Analizując materiał dowodowy, organ podatkowy może wyciągać swobodne wnioski i swobodnie decydować o tym, jakie przepisy materialnego prawa podatkowego zastosuje, uwzględniając przyjęte przez siebie w sprawie podatkowej ustalenia faktyczne. Ocena dowodów przez organ podatkowy staje się dowolną dopiero wtedy, gdy w danej sprawie przekroczone zostaną granice swobodnej oceny dowodów. Te granice nie są jednak w żaden sposób bezpośrednio określone przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Dlatego przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów rozpatrywane być musi w każdej konkretnej sprawie podatkowej, przy uwzględnieniu reguł logicznej interpretacji faktów i zdarzeń. Należy wreszcie wskazać i na treść art. 181 ord.pod., który wprowadza otwarty katalog dowodów i żadnemu z nich nie nadaje pierwszeństwa. Skuteczne zarzucenie naruszenia przepisu art. 191 ord.pod. wymaga wykazania, że organy podatkowe uchybiły zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego, jedynie to bowiem może być przeciwstawione uprawnieniu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie o innej niż przyjęta doniosłości poszczególnych dowodów i ich ocenie odmiennej niż przeprowadzona przez organy podatkowe. Dokonana przez organ odwoławczy ocena materiału dowodowego może być bowiem skutecznie podważona tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami, lub gdy rozumowanie organu wykracza poza reguły logiki albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia związku przyczynowo-skutkowego. Przenosząc powyższe uwagi na rozpoznawana sprawę należy stwierdzić, że organy podatkowe nie dopuściły się naruszenia przepisów procedury w stopniu, który powodowałby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obiegu prawnym. Wbrew twierdzeniom skargi postępowanie prowadzone przez organ pierwszej jak i drugiej instancji doprowadził do zebrania materiału dowodowego niezbędnego do prawidłowego rozpoznania sprawy, a ich ocena nie narusz zasady wynikającej z art. 191 ord.pod. W konsekwencji Sąd uznał, że nie doszło do spełnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego należy stwierdzić, że jest on chybiony. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. budynkiem jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Taki kształt definicji oznacza, że pomimo odniesienia się do przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 290) ustawodawca tworzy podatkowe pojęcie budynku. Potwierdza to również wyrok WSA w Kielcach z dnia 24 maja 2012 r. (I SA/Ke 172/12, LEX nr 1170250), gdzie przyjęto, że "1. Definicje budynku i budowli z prawa budowlanego na gruncie u.p.o.l. stosuje się jedynie pomocniczo, gdyż zasadnicze znaczenie mają definicje tych pojęć zawarte w u.p.o.l. i to na ich podstawie rozstrzygamy, czy dany obiekt budowlany w rozumieniu prawa budowlanego jest budynkiem, czy też budowlą w rozumieniu u.p.o.l." Normodawca "przejmuje" na użytek podatkowy znaczenie obiektu budowlanego wprost z ustawy - Prawo budowlane, jednakże w dalszej części definicji wprowadza elementy pojęcia budynku bez odniesienia do wskazanej ustawy, tj. trwałe związanie z gruntem, wydzielenie z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadanie fundamentu i dachu. W orzecznictwie podatkowym wskazuje się również na konieczność ustalania pojęcia obiektu budowlanego na podstawie przepisów prawa budowlanego. W wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 6 kwietnia 2011 r. (I SA/Bd 117/11, LEX nr 1100255), przyjęto więc, że "Pojęcie "obiekt budowlany" należy rozumieć zgodnie z jego definicją zawartą w ustawie z 1994 r. - Prawo budowlane. U.p.o.l. odsyła do definicji obiektu budowlanego zawartej w tych przepisach. Ma to swoje następstwa przy ustalaniu rzeczy podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości". Taka regulacja prowadzi do podkreślenia zakresu odesłania. Warto przywołać zatem orzeczenie wskazujące na zakres odesłania, które dotyczy definicji budowli, jednakże powinno mieć tu także zastosowanie. Chodzi o wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 26 marca 2009 r. (I SA/Wr 1356/08, LEX nr 506327), w którym przyjęto, że "Ściśle określony zakres odesłania z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. pozwala na sięgnięcie do regulacji przepisów prawa budowlanego (ustawy - Prawo budowlane) tylko w celu ustalenia, czy mamy do czynienia z obiektem budowlanym. W tym miejscu kończy się "granica" odesłania". Poza kryterium obiektu budowlanego wprowadza się w definicji budynku pewne cechy - elementy, których łączne występowanie świadczy o istnieniu budynku w konkretnym przypadku. Te cechy to trwałe związanie z gruntem, wydzielenie z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadanie fundamentu i dachu. Sformułowanie wskazujące na cechy budynku pojawia się w orzecznictwie podatkowym. Znaczenie tych cech, jako przesądzających o kwalifikacji danego obiektu budowlanego jako budynku, potwierdził m.in. WSA w Bydgoszczy w wyroku z dnia 12 listopada 2013 r. (I SA/Bd 793/13, LEX nr 1403017), eliminując tym samym zastosowanie przy tej ocenie złego stanu technicznego budynku. Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął więc, że "braku w obiekcie budowlanym elementów niezbędnych do uznania go za budynek nie można utożsamiać ze złym stanem technicznym budynku. Obiekt budowlany pozostaje budynkiem w rozumieniu przepisów ustawy z 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych nawet wówczas, gdy ze względów technicznych, prawnych czy faktycznych, nie jest i nie może być wykorzystywany, w tym zgodnie z jego przeznaczeniem". Sąd orzekający w niniejszej sprawie pogląd ten podziela. Natomiast z akt sprawy jak również z nadesłanych przez Stronę zdjęć nie wynika aby budynki te nie posiadały tych cech to jest: trwałego związania z gruntem, wydzielenia z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadanie fundamentu i dachu. W realiach niniejszej sprawy sporne jest istnienie dachu w niektórych objętych opodatkowaniem budynkach. Ustawodawca nie wskazuje ani na "rodzaj dachu", ani na rodzaj materiału, z którego wykonany jest dach. W przypadku częściowego demontażu dachu istotne staje się ustalenie, na ile częściowy demontaż dachu powoduje, że dach przestaje spełniać swoją funkcję. W wyroku WSA w Krakowie z dnia 24 czerwca 2009 r. (I SA/Kr 496/09, Mon. Pod. 2009, nr 8, s. 12) przyjęto, że "jeżeli właściciel budynku otrzymał pozwolenie na rozbiórkę i doprowadził ją do etapu zdjęcia poszycia dachowego, to należy przyjąć, że dach przestał istnieć, a co za tym idzie - obiekt budowlany utracił cechy budynku. Dotyczy to nawet takiej rozbiórki, która - po zdjęciu poszycia - nie doprowadziła do demontażu więźby dachowej". Przy czym należy podkreślić, że ustawodawca uzależnia uznanie za budynek od istnienia dachu, a nie sufitu. W ocenie Sądu całkowity demontaż dachu powoduje, że dany budynek - jako pozbawiony tej cechy - przestaje pełnić kwalifikację pojęciową budynku. Warto więc przywołać wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 2014 r. (II FSK 812/12, LEX nr 1485453), gdzie zasadnie przyjęto, że "pozbawienie istniejącego budynku dachu, a więc jednego z elementów tworzących budynek w rozumieniu ustawy podatkowej, powoduje niemożność jego opodatkowania. Budynek posiada dach do momentu jego całkowitego usunięcia, demontażu, rozbiórki. Stan dachu, jego uszkodzenie lub częściowe usunięcie nie oznacza, że dany obiekt "nie posiada dachu", a przez to przestaje być budynkiem w rozumieniu ustawy podatkowej. Dopiero obiekt całkowicie i trwale pozbawiony dachu, nieosłonięty, nieograniczony od góry, przestaje być budynkiem, a nawet obiektem budowlanym w rozumieniu przepisów prawa budowlanego". Podobny pogląd wyraził m.in. WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 3 kwietnia 2012 r. (I SA/Gl 987/11, LEX nr 1145256), podkreślając przy tym, że "Budynek pozostaje budynkiem nawet wówczas, gdy został wyłączony z bieżącej eksploatacji". Na gruncie niniejszej sprawy organ wyraźnie wskazał, że stan budynków zlokalizowanych na działkach [...] i [...], że jest zły. Organ ustalił zobowiązanie podatkowe od budynków od wskazanej przez stronę powierzchni użytkowej, przyjmując stawkę podatkową dla budynków pozostałych tj. [...] zł. Oznacza to, że nie zostały one zakwalifikowane do budynków służących prowadzeniu działalności gospodarczej. Reasumując, za niezasadne Sąd uznał podniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego oraz zarzuty naruszenia przepisów postępowania podatkowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Sąd stanął na stanowisku, że organy podatkowe wypełniły wynikający z art. 122 O.p. obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Dokonując oceny zebranego materiału dowodowego nie przekroczyły granic swobodnej oceny dowodów. Z tych względów Sąd skargę oddalił w myśl art. 151 p.p.s.a.