I SAB/Sz 68/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska, Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz,, Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 3 lipca 2024 r. sprawy ze skargi W. D. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że Komendant Wojewódzki Policji w S. dopuścił się bezczynności; II. zobowiązuje Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 11 marca 2024 r. w terminie 14 dni od otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; III. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. na rzecz skarżącego W. D. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W. D. (dalej: "Skarżący"), złożył do tutejszego Sądu w dniu 26 kwietnia 2024 r. skargę na bezczynność Komendanta Policji (dalej: "organ") w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z dnia 11 marca 2024 r. Skarżący wskazał w skardze, że w dniu 11 marca 2024 r. skierował do Komendy Policji, poprzez pocztę e-mail, wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: "Kserokopii /skanu/ sprawozdania kończącego postępowanie skargowe znajdującego się w aktach postępowania skargowego, zarejestrowanego w Rejestrze Skarg i Wniosków prowadzonym przez Wydział Kontroli Komendy Policji pod pozycją nr 1, 2, 3, 4, 5 w roku 2024. Jeżeli pod wymienioną pozycją rejestru nie sporządzono sprawozdania, to dlaczego?" W odpowiedzi ww. wniosek, pismem z 14 marca 2024 r., l.dz. [...], organ odmówił udostępnienia żądanych informacji twierdząc, że żądane informacje nie dotyczą informacji publicznej. Skarżący zarzucił w skardze naruszenie: 1. art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanów podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek, 2. art. 1 ust. 1 Ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej jako "u.d.i.p.") w zakresie w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, poprzez niezasadne uznanie, iż przedmiotem wniosku nie jest udostępnienie informacji publicznej, a w konsekwencji nieudostępnienie informacji publicznej na wniosek, 3. art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez zaniechanie udostępnienia informacji publicznej, polegające na udzieleniu na prawidłowo złożony wniosek niejasnej oraz wymijającej odpowiedzi. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z 11 marca 2024 r. oraz o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Do skargi dołączył m.in.: - kopię Decyzji nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z 8 lipca 2022 r. w sprawie wprowadzenia do użytku służbowego w Komendzie Wojewódzkiej Policji w G. i jednostkach organizacyjnych Policji Instrukcji w sprawie szczegółowych zasad przyjmowania, rozpatrywania i załatwiania skarg oraz wniosków, - kopię Instrukcji stanowiącej załącznik do ww. Decyzji nr [...]. W uzasadnieniu skargi, odwołując się do Instrukcji do ww. Decyzji nr [...] wskazał przykładowo, jakie informacje zawiera sprawozdanie z przeprowadzonego postępowania skargowego. Nadto, powołując się na art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. oraz wyroki WSA w Szczecinie z 22 marca 2017 r., I SAB/Sz 10/17 i z 17 maja 2023 r., II SAB/Sz 33/23, wyrok WSA w Olsztynie z 12 marca 2024., II SAB/Ol 9/24, wyrok WSA w Poznaniu z 17 kwietnia 2024 r., II SAB/Po 29/24, wskazał, że sprawozdanie z przeprowadzonego postępowania skargowego jest informacją publiczną podlegającą udostępnieniu. Organ, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Stwierdził, że wniesiona skarga na bezczynność organu jest bezzasadna. W ocenie organu, nie doszło do bezczynności w rozpatrzeniu wniosku Skarżącego, gdyż jego wniosek o udostępnienie informacji publicznej został rozpatrzony w przepisanym terminie pisemnym poinformowaniem skarżącego (pismo z dnia 14 marca 2024 r.), że dokumenty, których udostępnienia, w formie kopii lub scanów, zażądał, tj. sprawozdania kończące postępowania skargowe, zarejestrowane w Rejestrze Skarg i Wniosków organu pod pozycją 1, 2, 3, 4 i 5, nie stanowią informacji publicznej. Nie doszło zatem do naruszenia prawa w postaci braku reakcji organu na złożony wniosek. Udzielona w przepisanym terminie odpowiedź zawierała informację o braku zakwalifikowania żądanych informacji jako informacji publicznych, a więc nie było w niej lekceważenia wnioskodawcy lub braku woli do załatwienia sprawy. Nie doszło więc do zarzuconej w skardze bezczynności organu. W ocenie organu, zawnioskowane dokumenty nie stanowią ogólnie dostępnej informacji publicznej. Organ wyjaśnił, że postępowanie skargowe normują przepisy działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. Celem postępowania skargowego jest ochrona interesu prywatnego dotyczącego innego podmiotu i naruszenia jego interesu prywatnego. W sprawach indywidualnych rozstrzyganych przed organami administracji publicznej istotne znaczenie ma zagwarantowanie osobie występującej do organu ze skargą o załatwienie jej prywatnej sprawy, ochrony prywatności. KPA nakłada na Organ obowiązek zawiadomienia wyłącznie skarżącego o sposobie załatwienia skargi (art. 238 k.p.a.), jednocześnie nie przewiduje możliwości dostępu skarżącego do akt postępowania skargowego. Skoro więc nie jest możliwe zapoznawanie się z aktami postępowania skargowego samemu skarżącemu, to tym bardziej osobom trzecim, do czego nie może służyć tryb dostępu do informacji publicznej zastosowany przez wnioskodawcę W. D.. Odnosząc się do dodatkowego zarzutu W. D., że udzielono mu wymijającej odpowiedzi, Organ stwierdził, iż zarzut ten jest nietrafiony. Organ, rozpoznając wniosek będący przedmiotem niniejszej sprawy, kierował się tym, że w roku 2023, udzielił Skarżącemu w tożsamej sprawie, w której zajął analogiczne stanowisko, obszernej odpowiedzi, stąd miał podstawę do uznania, że Skarżący jest świadomy stanowiska Organu w zakresie żądanych informacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skargę należało uwzględnić. Zgodnie z art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm. – dalej: "p.p.s.a."), orzeka w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (pkt 8) oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 9). W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Przepisy prawa nie definiują pojęcia bezczynności. Jednakże w piśmiennictwie przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy organ administracji publicznej nie podjął w przewidzianym terminie żadnych czynności w sprawie lub co prawda prowadził postępowanie, ale pomimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął w terminie stosownej czynności. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie zachodzi, a w konsekwencji skarga zasługuje na uwzględnienie. W. D. przedmiotem skargi uczynił bezczynność Komendanta Policji w zakresie udostępnienia mu informacji publicznej w postaci kserokopii (skanu) sprawozdania kończącego postępowanie skargowe znajdującego się w aktach postępowania skargowego zarejestrowanego w Rejestrze Skarg i Wniosków prowadzonego przez Wydział Kontroli Komendy Policji pod pozycją nr 1, 2, 3, 4, 5 w roku 2024. Wyjaśnić należy, że istotną kwestią z punktu widzenia oceny bezczynności jest ustalenie istnienia podstawy prawnej do podjęcia przez określony podmiot działania w zakresie zgłoszonego żądania. Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej o bezczynności możemy mówić wtedy, gdy wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia, który pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy wobec braku realizacji obowiązku jej udostępnienia w formie i terminach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że Komendant Policji należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, o ile znajduje się ona w jego posiadaniu i jest uprawniony do jej udostępnienia. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są m.in. organy władzy publicznej. Stosownie do przepisów art. 1 ust. 1 ustawy o Policji (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 145) Policja stanowi umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Natomiast komendant wojewódzki Policji działający w imieniu własnym w sprawach: a) wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych, dochodzeniowo-śledczych i czynności z zakresu ścigania wykroczeń; b) wydawania indywidualnych aktów administracyjnych, jeżeli ustawy tak stanowią - o czym stanowi art. 6 ust. 1 pkt. 1 ustawy o Policji - jest organem administracji rządowej na obszarze województwa. Kwestią sporną pozostaje natomiast ocena, czy żądane przez Skarżącego informacje mają charakter informacji publicznej. Zgodnie z definicją sformułowaną w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., informacją publiczną podlegającą udostępnieniu na zasadach i w trybie ustawy jest każda informacja o sprawach publicznych. Doprecyzowaniem tej definicji jest art. 6 u.d.i.p., który w formie przykładowego (tj. otwartego) katalogu wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze publicznym. Reguły wykładni prawa dotyczące dostępu do informacji publicznej wyznacza natomiast art. 61 Konstytucji RP. Z tego też względu przyjąć należy taką interpretację, która gwarantuje szerokie uprawnienia w zakresie dostępu do informacji publicznej, o której mowa w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP i zmierza do poszerzania, a nie zawężania obowiązku informacyjnego. Uwzględniając konstytucyjną konstrukcję prawa do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej przyjmuje się, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone - dotyczące sfery faktów. O zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej decyduje treść i charakter żądanej informacji. Zgodnie też z art. 6 ust. 1 u.d.i.p. za informację publiczną bez wątpienia uznać należy wszelkie informacje: o zasadach funkcjonowania tych podmiotów, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych, sposobach przyjmowania i załatwiania spraw, stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania, oraz o prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz o sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a, lit. d, lit. e i lit. f u.d.i.p.), a także o danych publicznych, w tym treści i postaci dokumentów urzędowych, stanowiskach w sprawach publicznych zajętych przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego oraz treści wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a, lit. b i lit. c u.d.i.p.). Na podstawie art. 3 ust. 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie wglądu do dokumentów urzędowych. Zgodnie zaś z art. 6 ust. 2 u.d.i.p. dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Mając na względzie przytoczony zakres pojęcia informacji publicznej, zdaniem Sądu, zgodzić należy się ze Skarżącym, że żądane przez niego dokumenty, tj. dokumenty w postaci sprawozdań z postępowań skargowych, stanowią informację publiczną rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Niewątpliwie zostały one wytworzone przez organy Policji w związku z realizacją przewidzianych prawem zadań, w tym czynnościami podjętymi na skutek złożonych skarg, co oznacza że mieszczą się w zakresie art. 6 u.d.i.p., a w konsekwencji podlegają udostępnieniu. W orzecznictwie przyjmuje się, że dokumentami wewnętrznymi są dokumenty o charakterze roboczym, które zostały utrwalone w formie tradycyjnej lub elektronicznej i stanowią pewien proces myślowy, proces rozważań, etap wypracowywania finalnej koncepcji, przyjęcia ostatecznego stanowiska przez pojedynczego pracownika lub zespół. Stanowią one pewien etap na drodze do wytworzenia informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 4 lutego 2016 r., sygn. akt I OSK 2223/14). Dokumentem urzędowym, zgodnie z art. 6 ust. 2 u.d.i.p., jak wcześniej wspomniano, jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Tę definicję wyczerpuje sprawozdanie z czynności wyjaśniających prowadzonych w sprawie skargowej. Sprawozdanie stanowi swoistego rodzaju streszczenie tego, jakie czynności były podejmowane w ramach postępowania skargowego prowadzonego na podstawie przepisów Działu VIII Rozdziału 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, analizę dokonanych ustaleń pod kątem stwierdzenia zaniedbań lub nienależytego wykonywania zadań przez pracowników organu administracji publicznej, naruszenia praworządności lub interesu skarżącego, przewlekłego lub biurokratycznego załatwiania sprawy oraz wnioski z tej analizy płynące. Stanowi zatem oficjalny dokument z postępowania w sprawie, podpisany przez funkcjonariusza i złożony do akt sprawy (zob. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 12 marca 2024 r. sygn. akt II SAB/Ol 9/24). Nie może zmieniać tej oceny okoliczność, że objęte wnioskiem dokumenty dotyczą indywidualnej sprawy skargowej, co uniemożliwia jego ujawnienie w domenie publicznej. Indywidualny charakter rozpoznawanej sprawy nie przesądza bowiem o potraktowaniu jej, bądź nie, jako informacji publicznej. Oczywiście treści w dokumentach zawarte, istotne z punktu widzenia interesów obywatela (np. dane osobowe, dane wrażliwe, itp.) podlegają ochronie prawnej poprzez ograniczenie dostępu do takiej informacji (art. 5 u.d.i.p.). W orzecznictwie przyjmuje się zgodnie, że sam wniosek (tutaj skarga) wszczynający postępowanie nie stanowi informacji publicznej (zob. wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2022 r. sygn. akt III OSK 5148/21). W dużym uproszczeniu należy wskazać, że wniosek wszczynający postępowanie w sprawie indywidualnej jest dokumentem prywatnym. Natomiast czynności podejmowane na skutek wszczęcia postępowania z tego wniosku mają wyłącznie charakter publicznoprawny, a dokumenty wytworzone przez funkcjonariusza publicznego i złożone do akt sprawy są dokumentami urzędowymi, a zatem zawierają informację publiczną. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądowym, akta prowadzonych przez organ Policji spraw, bez względu na ich rodzaj i charakter, zawierają informację o jego działalności. Notatki urzędowe funkcjonariuszy Policji niezależnie od tego, czy zostały sporządzone odręcznie, czy też w formie wydruku elektronicznego, czy maszynopisu, protokoły z przesłuchań świadków oraz wszelkie pisma urzędowe wychodzące z organu Policji i wpływające do niego w związku z prowadzoną sprawą posiadają walor informacji publicznej, dotyczą bowiem sfery faktów, zostały wytworzone w ramach sfery działalności organu administracji publicznej, zawierają informację o sposobie prowadzenia sprawy (zob. wyrok NSA z dnia 22 marca 2019 r. sygn. akt I OSK 1280/17). Nadto wskazać należy, że nawet jeśli żądana informacja zawiera dane chronione ze względu na prywatność osoby fizycznej, to nie oznacza to, że informacja taka traci charakter informacji publicznej. Nadal jest informacją publiczną, ale zgodnie z art. 5 u.d.i.p. prawo do jej uzyskania podlega stosownym ograniczeniom. W takiej sytuacji organ może odmówić udostępnienia danej informacji, ale stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p zobligowany jest wydać decyzję w tym przedmiocie (por. wyrok NSA z dnia 7 lutego 2023 r. sygn. akt III OSK 6665/21). Konkludując, skoro sprawozdanie - będące efektem podjętych przez organ Policji czynności na skutek złożonej przez określony podmiot skargi unormowanej w przepisach działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego - zostało wytworzone w związku z realizacją przewidzianych prawem zadań Policji, to mieści się ono w zakresie art. 6 u.d.i.p. i jako takie podlega udostępnieniu. W tej sytuacji, organ winien załatwić wniosek Skarżącego w trybie przewidzianym przepisami u.d.i.p. Przypomnieć należy, że w myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni, za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie zaś z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnym z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w myśl art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. następuje w drodze decyzji administracyjnej. Organ może poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy jedynie wówczas, gdy nie jest podmiotem zobowiązanym w świetle art. 4 u.d.i.p., gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, gdy nie dysponuje on przedmiotową informacją albo wnioskowane dane są dostępne w publikatorze, gdy w zakresie żądanej informacji publicznej przepisy prawa wprowadzają odrębny tryb dostępu oraz gdy działanie wnioskującego nosi znamiona nadużycia prawa do informacji publicznej. Wskazać należy, że stanowisko, że sprawozdanie kończące postępowanie skargowe w organach Policji stanowi informację publiczna wyraziły Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 marca 2019 r., sygn. akt I OSK 1280/17, Wojewódzkie Sądy Administracyjne w Warszawie w wyroku z 19 grudnia 2023 r., sygn. akt II SAB/Wa 393/23, w Szczecinie z 17 maja 2023 r., sygn. akt II SAB/Sz 33/23, w Olsztynie z 12 marca 2024 r., sygn. akt II SAB/Ol 9/24. Oczywistym jest, że organ, aby udzielić wnioskowanej informacji publicznej musi być w jej posiadaniu. Udostępnienie informacji dotyczącej treści sprawozdania kończącego postępowanie skargowe nie następuje w odrębnym uregulowanym trybie, wyłączającym zgodnie z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. możliwość skutecznego dochodzenia udostępnienia informacji publicznej. W szczególności do sprawozdań tych nie znajdują zastosowania regulacje kodeksu postępowania karnego, także ustawa o Policji nie zawiera szczególnych regulacji iw tym zakresie. Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że wniosek skarżącego z 11 marca 2024 r. nie został rozpoznany zgodnie z przepisami u.d.i.p. W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a., uwzględniając skargę na bezczynność, w punkcie pierwszym sentencji wyroku zobowiązał Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] do rozpoznania wniosku skarżącego z 11 marca 2024 r. w zakresie żądania udostępnienia sprawozdania kończącego postępowanie skargowe, zarejestrowane w Rejestrze Skarg i Wniosków, prowadzonym przez Wydział Kontroli Komedy Wojewódzkiej Policji [...], w roku 2024 pod pozycją 1-5, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Jednocześnie na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd uznał, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość kwalifikowaną, kiedy zachowanie organu posiadałoby pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako naruszenie. Ustawodawca nie zdefiniował kryteriów stanu rażącego naruszenia prawa, pozostawiając dokonanie kwalifikacji w tym zakresie uznaniu sądu orzekającego, opierającemu się na analizie całokształtu okoliczności sprawy. Zakwalifikowanie bezczynności jako mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa będzie więc zasadne, gdy stan bezczynności lub przewlekłości jest oczywisty, uporczywy i nie daje się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 3 lutego 2021 r. sygn. akt II SAB/Gd 107/20). W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie zaszły okoliczności, które wskazywałyby na kwalifikowaną postać naruszenia prawa przez organ. Organ nie zlekceważył bowiem wniosku skarżącego, odpowiadając na niego w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., doszedł jednakże do nieuzasadnionego wniosku, że żądane informacje nie są informacją publiczną. O zwrocie na rzecz skarżącego kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. zasądzając od Komendanta Policji na rzecz skarżącego 100 zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi. Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).