I SAB/Sz 8/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Maczewski Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka Sędzia WSA Alicja Polańska (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 marca 2020 r. sprawy ze skargi J. K. na bezczynność Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w przedmiocie bezczynności organu w zakresie rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012 I. zobowiązuje Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa do rozpatrzenia wniosku J. K. z dnia [...] r. w terminie 30 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, II. stwierdza, że Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz skarżącego J. K. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skarżący J. K. złożył do sądu skargę na bezczynność Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w przedmiocie rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2012 r. Z ustalonego stanu faktycznego wynika, że [...] maja 2012 r. do Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. wpłynął wniosek skarżącego o przyznanie płatności na 2012 r. Organ ten decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. odmówił skarżącemu przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2012 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, decyzją z dnia [...] maja 2013 r. uchylił decyzję organu I instancji i skierował sprawę do ponownego rozpatrzenia. Następnie, organ I instancji decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. odmówił skarżącemu przyznania jednolitej płatności obszarowej (JPO), nałożył sankcję w wysokości [...] zł oraz odmówił przyznania uzupełniającej płatności obszarowej (UPO) i nałożył sankcję w wysokości [...] zł. Organ odwoławczy decyzją z dnia [...] maja 2014 r. uchylił ww. decyzję organu I instancji oraz odmówił skarżącemu przyznania JPO i UPO. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 28 stycznia 2015 r. sygn. akt I SA/Sz 821/14 oddalił skargę skarżącego na tę decyzję, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 marca 2017 r. sygn. akt II GSK 1181/15 oddalił skargę kasacyjną od tego wyroku. Następnie, pismem z dnia [...] maja 2016 r. (wpływ do organu: [...] maja 2016 r.) skarżący złożył do organu I instancji wniosek o ponowne rozpoznanie wniosku z dnia [...] maja 2012 r. o przyznanie płatności na 2012 r., który to wniosek [...] czerwca 2017 r. organ I instancji przekazał organowi odwoławczemu, jako właściwemu do rozpatrzenia sprawy. W piśmie z dnia [...] marca 2017 r. organ I instancji wezwał skarżącego do określenia zakresu żądania wyrażonego w pismach z dnia: [...] maja 2016 r., [...] stycznia 2017 r. i [...] stycznia 2017 r. W wykonaniu wezwania, skarżący w piśmie z dnia [...] marca 2017 r. wskazał, że jego pisma stanowią wniosek o weryfikację i uchylenie decyzji z dnia [...] stycznia 2014 r. w trybie art. 145 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23); dalej: "k.p.a.". Ponadto, skarżący w piśmie z dnia [...] maja 2017 r. złożył pismo oznaczone jako: "wniosek dowodowy w postępowaniu o wznowienie postępowania w sprawie decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r.", w związku z czym organ odwoławczy pismem z dnia [...] lipca 2017 r. wezwał skarżącego do przedstawienia, na jakie okoliczności powołuje się w swoim piśmie oraz wskazania, w jakiej dacie dowiedział się o powołanych okolicznościach, wskazując w pouczeniu, że nieusunięcie braków w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania. Wezwanie to doręczono pełnomocnikowi skarżącego [...] lipca 2017 r., a skarżący złożył wyjaśnienia w piśmie z dnia [...] lipca 2017 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r. pozostawił wniosek skarżącego o wznowienie postępowania bez rozpoznania, stwierdzając, że skarżący nie wskazał, jakie okoliczności miałyby stanowić podstawę do wznowienia postępowania. Następnie, skarżący pismem z dnia [...] października 2017 r., skierowanym do sekretarza stanu Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi, zwrócił się o zapoznanie się ze sprawą i podjęcie zdecydowanych kroków w toczącej się od 5 lat sprawie pomiędzy nim a Agencją. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi przekazał Dyrektorowi Agencji ww. pismo dotyczące jego bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego, zgodnie z pismem z dnia [...] maja 2018 r. i zgodnie z właściwością, o czym poinformował skarżącego. Ponadto, wskazał, że organem właściwym do rozpatrzenia ponaglenia jest Prezes Agencji, do którego podanie powinno być wniesione za pośrednictwem Dyrektora Agencji. Z kolei, Prezes Agencji, postanowieniem z dnia [...] listopada 2017 r. uznał, że Dyrektor Agencji nie dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Natomiast, odpowiadając na pismo skarżącego z dnia [...] stycznia 2018 r., w którym złożył wniosek o rewizję stanowiska Prezesa Agencji, Prezes Agencji w piśmie z dnia [...] lutego 2018 r. m.in. wskazał, że na ww. postanowienie z dnia [...] listopada 2017 r. środek zaskarżenia nie przysługiwał. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi pismem z dnia [...] maja 2018 r. przekazał pismo skarżącego z dnia [...] maja 2018 r. według właściwości Dyrektorowi Agencji. Nadto, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2018 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi uznał, że Prezes Agencji nie dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia sprawy, stwierdzając, że z akt sprawy wynika, iż pismem z dnia [...] maja 2018 r. skarżący wniósł ponaglenie dotyczące nierozpatrzenia przez Prezesa Agencji pisma z dnia [...] stycznia 2018 r. Stwierdził także, że w okolicznościach sprawy należało uznać, iż Prezes Agencji nie dopuścił się bezczynności w załatwieniu sprawy, gdyż odpowiedź na pismo skarżącego z dnia [...] stycznia 2018 r. została udzielona bez zbędnej zwłoki, tj. pismem z dnia [...] lutego 2018 r. Prezes Agencji nie dopuścił się także przewlekłości w udzielaniu odpowiedzi na pismo z dnia [...] stycznia 2017 r. (postępowanie nie było prowadzone dłużej niż było to niezbędne do rozpatrzenia podania). Następnie, organ pouczył skarżącego, że - na podstawie art. 141 § 1 k.p.a. - na wydane w toku postępowania postanowienia, służy zażalenie. Skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność Dyrektora Agencji w przedmiocie rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2012 r. , wnosząc o: - zobowiązanie Dyrektora Agencji do formalnego rozpoznania wniosku z dnia [...] maja 2016 r. o wznowienie postępowania w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2012 r. zakończonego decyzją z dnia [...] maja 2014 r. nr [...]; - zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Uzasadniając skargę, skarżący wskazał, że - ze względu na to, iż w dalszym ciągu występował nieuzasadniony brak merytorycznego rozpatrzenia wniosku o wznowienie postępowania - pismem z dnia [...] maja 2018 r. zwrócił się z kolejnym ponagleniem w tej kwestii do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2018 r. Minister, nie odnosząc się w istocie do zarzutów, uznał, że Prezes Agencji nie dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Skarżący podniósł także, że nie skarżył czynności Prezesa Agencji, ale "brak merytorycznego formalnego rozstrzygnięcia jego wniosku o wznowienie postępowania przez Dyrektora", zatem nierozpoznanie wniosku stanowi o bezczynności organu i rażącej przewlekłości postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 28 lutego 2019 r. sygn. akt I SAB/Sz 15/18 oddalił skargę, stwierdzając, że skoro skarżący nie spełnił zobowiązania organu, tj. nie wskazał okoliczności stanowiących podstawę wznowienia postępowania, jak i nie wskazał daty, w której o nich się dowiedział, to tym samym samo zachowanie skarżącego wywołało wobec niego skutki negatywne powodujące, że organ w sposób uprawniony pozostawił wniosek bez rozpoznania. W wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej skarżącego od ww. wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 5 grudnia 2019 r. sygn. akt I GSK 1124/19 uchylił ten wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu wyroku NSA stwierdził, że inne wymagania, o których mowa w art. 64 § 2 k.p.a., są określone w przepisach odnoszących się do podania. Chodzi o takie braki podania, które uniemożliwiają nadanie biegu sprawie. Według NSA, powołanie się przez organ na przepis art. 64 § 2 k.p.a. powinno służyć wyłącznie usunięciu braków formalnych pisma i nie może zmierzać do merytorycznej oceny przedstawionego wniosku. Nie dotyczy więc okoliczności, które organ uznaje za istotne dla ustalenia stanu faktycznego sprawy, a treść żądania budząca wątpliwości organu, nie jest brakiem formalnym, usuwalnym w trybie tego przepisu; wątpliwości co do treści żądania powinny być zatem usuwane w trybie postępowania wyjaśniającego. Skoro organ wyjaśnił, że intencją skarżącego jest wniosek o wznowienie postępowania, to zobowiązany był do rozważenia zastosowania trybu przewidzianego w przepisach regulujących wznowienie postępowania (art.147 i art. 148 k.p.a.). Nadto, we wstępnej fazie - która ma miejsce po wpłynięciu do organu wniosku o wznowienie postępowania - analizie podlega okoliczność, czy wniosek ten zawiera ustawową przesłankę, czy został złożony przez stronę postępowania i czy zachowano ustawowy termin na wystąpienie z nim. Brak pozytywnych ustaleń w tym przedmiocie, skutkuje koniecznością wydania przez organ postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. NSA zalecił również, aby sąd pierwszej instancji ponownie rozpoznając sprawę ocenił, czy organ prowadzący postępowanie, pozostawiając podanie bez rozpoznania, mimo, iż nie zachodziły przesłanki warunkujące podjęcie tej czynności, wydał prawidłowe rozstrzygnięcie, a także czy w związku z tym pozostaje w bezczynności lub przewlekle prowadzi postępowanie. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności zauważyć należy, że sprawa była już przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego, a - zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.); dalej: "p.p.s.a." - sąd rozpoznający sprawę związany jest wykładnią prawa dokonaną przez orzekający w tej samej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny. Związanie sądu administracyjnego w rozumieniu powołanego przepisu oznacza, że nie można wydać orzeczenia, po ponownym rozpoznaniu sprawy, na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Ponownie rozpoznając sprawę, wojewódzki sąd administracyjny nie może też formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonymi wcześniej poglądami, lecz zobowiązany jest do podporządkowana się im w pełnym zakresie. Wskazać także należy, że - stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. - kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - pkt 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a., sąd bada także bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1 - pkt 3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w k.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Bezczynność organu administracji publicznej oznacza niewydanie w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu bądź czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1 - pkt 4a p.p.s.a. (niezałatwienia sprawy w terminie - art. 35 k.p.a., czy też w terminie wynikającym z przepisów szczególnych), będącą konsekwencją bądź niepodjęcia przez organ żadnych czynności w sprawie bądź też podjęcia ich, lecz z przekroczeniem terminu załatwienia sprawy i bez wykonania obowiązku zawiadomienia o tym strony. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określona decyzja, postanowienie lub inny akt nie zostały wydane, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu. Ze skargą na bezczynność można też wystąpić w związku z pozostawieniem podania bez rozpoznania. Sąd uznał skargę za dopuszczalną, a przedmiot skargi stanowi bezczynność podlegająca kontroli sądowoadministracyjnej. Skarżący zarzucił w skardze bezczynność oraz brak podstaw prawnych do pozostawienia bez rozpoznania jego wniosku z dnia [...] maja 2016 r., który wpłynął do organu [...] maja 2016 r., o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją organu odwoławczego z dnia [...] maja 2014 r. Przepis art. 145 §1 k.p.a. stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe; 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa; 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, art. 25 i art. 27; 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu; 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję; 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu; 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2); 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Stosownie także do art. 149 k.p.a., wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia (§ 1), postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (§ 2), z kolei odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia (§ 3) i na takie postanowienie służy zażalenie (§ 4). Postępowanie wznowieniowe jest dwuetapowe. Na wstępnym etapie w sprawie wznowienia postępowania organ administracyjny bada tylko i wyłącznie czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest na ustawowej przesłance wznowienia oraz czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 k.p.a. W przypadku ustalenia, że podanie o wznowienie postępowania nie określa przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 k.p.a., wniosek składa podmiot niebędący stroną bądź nie został zachowany termin do jego złożenia, określony w art. 148 k.p.a. organ administracyjny wydaje postanowienie o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.). Te ustalenia powinny być oczywiste i jednoznaczne. W pozostałych przypadkach, właściwy organ jest zobowiązany wznowić postępowanie i merytorycznie zbadać wniosek (art. 150 i art. 151 k.p.a.). Z kolei, przepis art. 63 § 2 k.p.a. określa minimum składników, jakie powinno zawierać każde podanie. Wszelkie podania (żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia), które mogą być wnoszone do organu, powinny zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzą, jej adresu i żądania oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych. Jak wskazał NSA w ww. wyroku z dnia 5 grudnia 2019 r. sygn. akt I GSK 1124/19 wydanym w sprawie, inne wymagania, o których mowa art. 64 § 2 k.p.a., są określone w przepisach odnoszących się do podania. Chodzi o takie braki podania, które uniemożliwiają nadanie biegu sprawie. NSA jako oczywiste uznał, że powołanie się przez organ administracyjny na brzmienie omawianego przepisu, powinno służyć wyłącznie usunięciu braków formalnych pisma i nie może zmierzać do merytorycznej oceny przedstawionego wniosku. Nie dotyczy więc okoliczności, które organ uznaje za istotne dla ustalenia stanu faktycznego sprawy. W orzecznictwie przyjmuje się także, że treść żądania budząca wątpliwości organu nie jest brakiem formalnym, usuwalnym w trybie tego przepisu; wątpliwości co do treści żądania powinny być zatem usuwane w trybie postępowania wyjaśniającego (por. wyrok NSA z dnia 20 lutego 2014 r. sygn. akt II OSK 2257/12; z dnia 28 października 2016 r. sygn. akt II FSK1952/15). Skoro organ wyjaśnił, że intencją skarżącego jest wniosek o wznowienie postępowania, to zobowiązany był do rozważenia zastosowania trybu przewidzianego w przepisach regulujących wznowienie postępowania (art.147 i 148 k.p.a.), gdyż we wstępnej fazie - która ma miejsce po wpłynięciu do organu wniosku o wznowienie postępowania - analizie podlega okoliczność, czy wniosek ten zawiera ustawową przesłankę, czy został złożony przez stronę postępowania i czy zachowano ustawowy termin na wystąpienie z nim. Brak pozytywnych ustaleń w tym przedmiocie skutkuje koniecznością wydania przez organ postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. W tych okolicznościach, według składu orzekającego w sprawie, organ powinien ocenić złożone przez skarżącego pismo z dnia [...] maja 2016 r. (data wpływu: [...] maja 2016 r.), na podstawie przywołanej regulacji k.p.a. Nadto, w ocenie sądu, organ nieprawidłowo zastosował w sprawie art. 64 § 2 k.p.a., a to skutkuje uznaniem, że w sprawie doszło do bezczynności. Organ nie ocenił bowiem - w przewidzianym w ww. trybie uregulowanym przywołanymi przepisami k.p.a. - czy skarżący składając wniosek o wznowienie postępowania spełnił ustawowe przesłanki do wznowienia postępowania. Uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- pkt 4 p.p.s.a. albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a., sąd orzeka na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. i: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie, sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Z powołanej regulacji prawnej wynika, że celem skargi na bezczynność jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub podjęcia czynności w zakresie praw i obowiązków strony. Jednocześnie, sąd nie przesądza o treści czy skutkach tych działań. Jego kontrola ogranicza się do ustalenia, czy organ rzeczywiście nie podjął działania, do którego był zobowiązany. Poza zakresem kontroli sądu pozostaje natomiast kwestia oceny zagadnień materialnoprawnych. W rozpoznawanej sprawie - według sądu - organ pozostawał w bezczynności wadliwie uznając, że zaistniały podstawy do pozostawienia wniosku bez rozpoznania, dlatego - na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - należało zobowiązać organ do załatwienia wniosku w określonym w sentencji wyroku terminie. Nadto, skoro intencją skarżącego było wznowienie postępowania, to organ zobowiązany był do rozważenia zastosowania trybu przewidzianego w przepisach regulujących wznowienie postępowania (art.147 i art. 148 k.p.a.), gdyż - jak już wskazano - we wstępnej fazie, która ma miejsce po wpłynięciu do organu wniosku o wznowienie postępowania, analizie podlega okoliczność, czy wniosek ten zawiera ustawową przesłankę, czy został złożony przez stronę postępowania i czy zachowano ustawowy termin na wystąpienie z nim. Brak pozytywnych ustaleń w tym przedmiocie, skutkuje koniecznością wydania przez organ postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. Strona działająca w zaufaniu do organów państwowych ma prawo oczekiwać, że organ podejmie stosowne działania zmierzające do załatwienia wniosku, zgodnie z przepisami obowiązującego prawa. Nadto, okoliczności, które spowodowały zwłokę organu oraz sposób działania organu, w tym stopień przekroczenia terminów, mają znaczenie dla oceny, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była ona rażąca. Według składu orzekającego w sprawie, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie doszło do tej kwalifikowanej formy bezczynności, gdyż przekroczenie terminów wynikało z wadliwej interpretacji i zastosowania przez organ w sprawie przepisu art. 64 § 2 k.p.a. W tych okolicznościach - na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. - należało stwierdzić, że organ dopuścił się bezczynności, lecz nie z rażącym naruszeniem prawa. O zwrocie kosztów postępowania sądowego w łącznej kwocie 117 zł sąd orzekł na podstawie art. 209, art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Zasądzona kwota obejmuje: uiszczony wpis stały od skargi w kwocie 100 zł (ustalony na podstawie § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 221 poz. 2193 ze zm.), oraz kwotę 17 zł z tytułu opłaconego pełnomocnictwa. Wszystkie ww. orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej bazie orzeczeń NSA - http://orzeczenia.nsa.gov.pl.