I SAB/Sz 9/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka,, Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 października 2017 r. sprawy ze skargi J.R. na przewlekłość postępowania Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie przewlekłego prowadzenie postępowania w zakresie umorzenia należności z tytułu składek oddala skargę. W dniu 13 lipca 2015 r. do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. (dalej: "Organ") wpłynął wniosek J.R. (dalej: "Strona", "Skarżący") o umorzenie należności z tytułu nieopłaconych składek powstałych w okresie prowadzenia przez niego działalności gospodarczej. Decyzją z dnia [...] r. nr [...], Organ odmówił Stronie umorzenia należności. Następnie, po rozpoznaniu wniosku Strony o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek, [...] r. Od tej decyzji Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie (dalej: "Sąd"). Wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2016 r. o sygn. akt I SA/Sz 162/16, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...]r. oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że rozstrzygnięcie w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek może zapaść jedynie wtedy, gdy należności, których umorzenia domaga się zobowiązany, nie uległy przedawnieniu. W rozpoznawanej sprawie natomiast Organ nie poczynił w zaskarżonej decyzji analizy pozwalającej na ocenę, czy w sprawie nie doszło do przedawnienia należności z tytułu składek za okres od stycznia 2001 r. Organ nie wyjaśnił, kiedy oraz na jakiej podstawie doszło do ewentualnego przerwania lub zawieszenia biegu terminu przedawnienia tych należności. W związku z powyższym Sąd nakazał Organowi, aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy dokonał niezbędnych ustaleń faktycznych oraz wyjaśnił, czy doszło do przedawnienia części składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenia zdrowotne oraz Fundusz Pracy i Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Następnie zaś, aby Organ dokonał prawnej oceny sytuacji materialnej i zdrowotnej Strony oraz, nie przekraczając granic uznania administracyjnego, rozstrzygnął wniosek Strony o umorzenie składek, z uwzględnieniem obowiązujących przepisów prawa. Od powyższego wyroku Organ wniósł skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 8 grudnia 2016 r. o sygn. akt II GSK 3945/16, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Organu. Odpis tego orzeczenia wraz z uzasadnieniem został doręczony Organowi w dniu 7 lutego 2017 r., a akta sprawy - wraz z odpisem wyroku Sądu z dnia 21 kwietnia 2016 r. ze stwierdzeniem jego prawomocności - zostały zwrócone do Organu w dniu 7 marca 2017 r. Pismem z dnia 28 marca 2017 r., Organ wezwał Stronę do przedłożenia dokumentów umożliwiających ocenę spełnienia warunków przy ubieganiu się o umorzenie należności z tytułu składek, w terminie 7 dni od daty otrzymania pisma. Odpowiadając na powyższe wezwanie Organu, w dniu 6 kwietnia 2017 r. Strona złożyła – "Oświadczenie o stanie rodzinnym i majątkowym oraz sytuacji materialnej osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej". Pismem z dnia 21 kwietnia 2017 r., Organ poinformował Stronę, że zgodnie z art. 36 § 1 w związku z art. 35 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.; dalej: "k.p.a."), jej wniosek o umorzenie składek nie zostanie rozpatrzony w ustawowym terminie, z uwagi na konieczność umożliwienia wnioskodawcy wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Organ wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy do dnia 10 maja 2017 r. Pismem z dnia 29 maja 2017 r., Strona zwróciła Organowi uwagę na niedochowanie ww. terminu i niewydanie rozstrzygnięcia w sprawie. Pismem z dnia 2 czerwca 2017 r., Organ ponownie poinformował Stronę, że z uwagi na konieczność szczegółowej analizy dokumentów zaewidencjonowanych na koncie płatnika, z uwzględnieniem prowadzonych postępowań egzekucyjnych oraz konieczność umożliwienia wnioskodawcy wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, wyznacza nowy termin załatwienia sprawy do 30 czerwca 2017 r. W dniu 13 czerwca 2017 r. Wydział Rozliczeń Kont Płatników Składek - 3 przekazał do Wydziału Realizacji Dochodów informację, że należności Strony za okres 01/2003 - 06/2003, 08/2003 - 12/2005, 02/2006 - 04/2010, uwzględniające prowadzone postępowanie egzekucyjne i wydaną decyzję określającą wysokość należności z tytułu nieopłaconych składek oraz postępowanie abolicyjne, nie uległy przedawnieniu, podobnie jak i należności z tytułu nieopłaconych składek na Fundusz Ubezpieczenia Zdrowotnego, Fundusz Pracy i FGŚP. Pismem z dnia 21 czerwca 2017 r., Organ wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy do dnia 28 lipca 2017 r. Nadto, pismem z dnia 28 czerwca 2017 r. (doręczonym Stronie 3 lipca 2017 r.), Organ udzielił odpowiedzi na pismo Strony z dnia 7 czerwca 2017 r., wyjaśniając, że konieczność przedłużenia postępowania wynikała z konieczności prawidłowego rozliczenia konta Strony, w oparciu o ujawnione okoliczności przedawnienia w zestawieniu z dokumentacja rozliczeniową oraz dokonywanymi czynnościami egzekucyjnymi przez właściwy organ egzekucyjny. Pismem z dnia 27 czerwca 2017 r., złożonym w tej samej dacie bezpośrednio w Sądzie, Strona wniosła skargę, która zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 27 lipca 2017 r. została zakwalifikowana jako skarga na przewlekłość Organu w zakresie umorzenia należności z tytułu składek. W złożonej skardze Skarżący wskazał, że w dniu 6 lutego 2017 r. otrzymał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 2016 r., sygn. akt II GSK 3945/16, oddalający skargę Organu na wyrok Sądu z dnia z 21 kwietnia 2016 r., sygn. akt I SA/Sz 162/16. W związku z powyższym, jak wskazał Skarżący, ww. wyrok z dnia 21 kwietnia 2016 r. podlegał wykonaniu w ciągu 30 dni od daty otrzymania, o czym Skarżący został poinformowany w tutejszym Sądzie. Wykonanie wyroku przez Organ polega zaś na ustaleniu w decyzji, które należności są przeterminowane a które nie. Jednakże do tej pory Skarżący nie otrzymał takiej decyzji, pomimo tego, że dwukrotnie się o nią upominał. Stale natomiast otrzymuje odpowiedź, że "mam prawo do zapoznania się z dokumentami w ZUS w ciągu 7 dni" i za każdym razem Organ przedłuża termin wydania decyzji o kolejny miesiąc (tym razem do 28 lipca 2017 r.) W załączeniu, na potwierdzenie przywołanych okoliczności, Skarżący przedstawił kopie pism do i od Organu. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o oddalenie skargi, ewentualnie umorzenie postępowania sądowego jako bezprzedmiotowego. W uzasadnieniu, pełnomocnik Organu przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania i działania podejmowane przez Organ, świadczące o działaniu Organu zgodnie z wytycznymi Sądu zawartymi w wyroku z dnia 21 kwietnia 2016 r. oraz z zasadą wyrażoną w art. 12 k.p.a. Pełnomocnik wskazał także, że w dniu [...] r. Organ wydał decyzję nr [...] o odmowie umorzenia Skarżącemu należności z tytułu składek. Na rozprawie w dniu 18 października 2017 r. Sąd postanowił na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), sprawy o sygn. akt I SA/Sz 747/17 i I SAB/Sz 9/17 połączyć do wspólnego rozpoznania i odrębnego wyrokowania. Obecny na rozprawie Skarżący poparł swoją skargę, wskazując jednocześnie, że [...] lat temu, czyli w roku [...], urzędnicy zniszczyli firmę, którą otwierał, co ma konsekwencje do dnia dzisiejszego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Obejmuje ona między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). Właściwość sądu w tym ostatnim przypadku dotyczy zatem niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych lub opieszałego ich prowadzenia. W rozpoznawanej sprawie Skarżący wyczerpał tok instancyjny, gdyż pismem z dnia 29 maja 2017 r. wezwał Organ do usunięcia naruszenia prawa, wskazując Organowi na niedotrzymanie terminu do wydania decyzji w sprawie zainicjowanej wnioskiem o umorzenie należności z tytułu składek. Złożone zaś przez Skarżącego do Sądu pismo z dnia 27 czerwca 2017 r. należało - w ocenie Sądu - zakwalifikować jako skargę na przewlekłość prowadzonego przez Organ postępowania, a to z uwagi na podniesione w skardze zarzuty i tok postępowania przed Organem. W ocenie Sądu, skarga na przewlekłość w rozpoznawaniu sprawy o umorzenie składek okazała się nieuzasadniona. Podkreślić trzeba, że zgodnie z art. 12 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Przy czym, na organie prowadzącym postępowanie spoczywa obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do załatwienia sprawy (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Przepisy rozdziału 7 działu I k.p.a. "Załatwianie spraw" regulują kwestie terminów załatwianie spraw i mają przyczyniać się do przestrzegania przez organy zasady szybkości postępowania, a także mają istotne znaczenie z punktu widzenia ochrony jednostki przed długotrwałym postępowaniem administracyjnym i odwlekaniem w czasie wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Opóźnione załatwienie sprawy może bowiem z uwagi na duży upływ czasu okazać się już działaniem bezprzedmiotowym, może skutkować powstaniem szkody po stronie jednostki lub być pozbawione dla niej realnej wartości, którą mogło mieć, gdyby zostało wydane we właściwym czasie. Zgodnie z ogólną wytyczną zawartą w art. 35 § 1 k.p.a., sprawy administracyjne powinny być załatwiane bez zbędnej zwłoki. Organ administracji publicznej powinien zatem prowadzić postępowanie w sposób sprawny, bez nieuzasadnionego wstrzymywania i przewlekania czynności procesowych, tak by zakończenie postępowania nastąpiło w najkrótszym możliwym terminie. Dążenie organu prowadzącego postępowanie do jak najszybszego załatwienia sprawy nie powinno jednak prowadzić do naruszenia zasady prawdy obiektywnej. Długość terminu załatwienia danej sprawy zależy od jej charakteru. Zgodnie z art. 35 § 2 k.p.a. niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (np. danych z ewidencji, rejestrów). Na gruncie procedury administracyjnej należy przyjąć, że użyte w art. 35 § 2 k.p.a. słowo "niezwłocznie" nie oznacza "natychmiast", organ powinien dysponować realnym – w konkretnych okolicznościach – czasem potrzebnym do przeanalizowania stanu prawnego i faktycznego sprawy oraz wydania i uzasadnienia rozstrzygnięcia w sprawie. Organ powinien więc wydać rozstrzygnięcie bez nieuzasadnionego odwlekania tej czynności (por. Anna Golęba [w:] Knysiak-Molczyk Hanna (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Lex/el. 2015). Oczywiście termin załatwienia sprawy, w której nie jest wymagane prowadzenie postępowania wyjaśniającego, nie powinien być dłuższy niż termin przewidziany w art. 35 § 3 dla sprawy wymagającej przeprowadzenia takiego postępowania. Sprawy wymagające postępowania wyjaśniającego, a więc sprawy, których załatwienie wiąże się z koniecznością zgromadzenia dowodów, wyjaśnień i informacji, powinny być załatwiane przez organ pierwszej instancji nie później niż w ciągu miesiąca od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.). Jeżeli natomiast sprawa ma charakter szczególnie skomplikowany, organ powinien załatwić taką sprawę nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia jej wszczęcia. O szczególnie skomplikowanym charakterze sprawy możemy mówić wówczas, gdy mamy do czynienia z zawiłym stanem faktycznym sprawy, wymagającym przeprowadzenia licznych czynności dowodowych, jak i ze złożonym, niełatwym do ustalenia stanem prawnym, wymagającym wnikliwej analizy oraz wykładni przepisów prawa. Przy czym, w myśl art. 35 § 5 k.p.a. w zw. z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935), do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Ponadto, jak stanowi art. 36 § 1 k.p.a. w zw. z art. 16 ww. ustawy, o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. W tym miejscu wskazać należy, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, jak również Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują terminu "przewlekłe prowadzenie postępowania". W świetle orzecznictwa przewlekłe prowadzenie postępowania wystąpi z reguły wówczas, gdy w określonym przepisami terminie organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadzi postępowanie w sprawie, jednakże mimo ustawowego obowiązku nie zakończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmie czynności, ponieważ prowadzi postępowanie w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu lub podejmuje czynności pozorne czy też zbędne. O przewlekłości postępowania można mówić, gdy postępowanie jest prowadzone opieszale, niesprawnie i nieskutecznie, w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 lipca 2013 r., sygn. akt II SAB/Po 95/12; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 października 2012 r., sygn. akt II SAB/Łd 108/12; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 sierpnia 2012 r., sygn. akt I SAB/Wa 260/12 - te orzeczenia i następne powołane w uzasadnieniu są dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Stwierdzenie, że w określonej dacie, a tą będzie data orzekania przez Sąd, można zakwalifikować postępowanie organu, jako dotknięte przewlekłością jego prowadzenia, wymagać będzie gruntownego zbadania sprawy pod wieloma względami, dokonania oceny czynności procesowych, analizy faktów i okoliczności zależnych od działania organu i jego pracowników oraz stanu zastoju procesowego sprawy wynikającego z zaniechania lub wadliwości działań podejmowanych przez strony lub innych uczestników postępowania (por. J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz Wydanie 11, Warszawa 2011, str. 238). W związku z tym w postępowaniu sądowoadministracyjnym w sprawie ze skargi na przewlekle prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej sąd administracyjny bada, czy podejmowane przez organ czynności zmierzały do należytego i szybkiego załatwienia sprawy, w jakich odstępach czasu były one podejmowane, a także czy nie są były to czynności pozorne, przedłużające postępowanie i nieprowadzące w istocie do wydania stosownego rozstrzygnięcia. Oceniając zwłokę organu w terminowym załatwieniu konkretnej sprawy administracyjnej nie można abstrahować od jej charakteru (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lipca 2013 r., sygn. akt I SAB/Wa 202/13). Rozsądny termin zakończenia konkretnego postępowania musi zostać określony w świetle wszystkich okoliczności danej sprawy oraz w oparciu o następujące kryteria: złożoność sprawy, postawa samego skarżącego i właściwych organów, znaczenie przedmiotu postępowania dla skarżącego. W sprawach o skomplikowanym stanie faktycznym, w których zachodzi konieczność przeprowadzenia wielu dowodów, obowiązkiem organu jest sprawne prowadzenie postępowania dowodowego (co nie zawsze znaczy szybkie), zmierzające do ustalenia stanu faktycznego pozwalającego na prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy. W ocenie Sądu, w realiach rozpoznawanej sprawy tak rozumiana przewlekłość w prowadzeniu postępowania nie wystąpiła. Fakt, iż na dzień wniesienia skargi Organ nie rozpoznał wniosku Skarżącego, a postępowanie administracyjne zainicjowane tym wnioskiem zostało zakończone dopiero po wniesieniu skargi przez Skarżącego, nie może być odczytywane jako następstwo opieszałego i przewlekłego działania Organu. Przeczy temu ciąg zdarzeń, jakie miały miejsce w niniejszej sprawie. Mianowicie, z analizy akt sprawy wynika, że wniosek Skarżącego z dnia 5 czerwca 2015 r., który wpłynął do Organu w dniu 13 lipca 2015 r. został rozpoznany decyzją Organu z dnia [...]r. Po rozpoznaniu wniosku Skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy ww. decyzja została utrzymana w mocy decyzją Organu z dnia [...] r. Obie te decyzje, na skutek uwzględnienia skargi Skarżącego, zostały wyeliminowane z obrotu prawnego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 21 kwietnia 2016 r. o sygn. akt I SA/Sz 162/16. Prawidłowość tego wyroku została zaś oceniona przez Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 8 grudnia 2016 r. o sygn. akt II GSK 3945/16, oddalił skargę kasacyjną Organu. Akta sprawy - wraz z odpisem wyroku Sądu z dnia 21 kwietnia 2016 r. ze stwierdzeniem jego prawomocności - zostały zwrócone do Organu w dniu 7 marca 2017 r. Po otrzymaniu akt sprawy, mając na uwadze treść ww. wyroku z dnia 21 kwietnia 2016 r., Organ podjął czynności, mające na celu zrealizowanie wytycznych Sądu co do ustalenia terminów przedawnienia składek oraz aktualnej sytuacji Skarżącego niezbędnej do rozpoznania jego wniosku o umorzenie należności z tytułu składek. Pismem z dnia 28 marca 2017 r., Organ wezwał Skarżącego do przedłożenia dokumentów umożliwiających ocenę spełnienia warunków przy ubieganiu się o umorzenie należności z tytułu składek. Odpowiedź na to wezwanie Organ uzyskał w dniu 6 kwietnia 2017 r. Ponadto Organ prowadził wewnętrzne postępowanie, w celu ustalenia terminów przedawnienia składek, uzyskując opracowaną dokumentację w tym przedmiocie w dniu 13 czerwca 2017 r. W zaistniałej sytuacji Organ trzykrotnie informował Skarżącego o niedotrzymaniu ustawowego terminu rozpoznania sprawy, wskazując na przyczyny zwłoki oraz wyznaczając nowy termin załatwienia sprawy, tj. pismem: 1) z dnia 21 kwietnia 2017 r., Organ poinformował Skarżącego, że jego wniosek nie zostanie rozpatrzony w ustawowym terminie, z uwagi na konieczność umożliwienia wnioskodawcy wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego; wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy do dnia 10 maja 2017 r.; 2) z dnia 2 czerwca 2017 r., Organ poinformował Stronę, że z uwagi na konieczność szczegółowej analizy dokumentów zaewidencjonowanych na koncie płatnika, z uwzględnieniem prowadzonych postępowań egzekucyjnych oraz konieczność umożliwienia wnioskodawcy wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, wyznacza nowy termin załatwienia sprawy do 30 czerwca 2017 r.; 3) z dnia 21 czerwca 2017 r., Organ wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy do dnia 28 lipca 2017 r., z uwagi na konieczność umożliwienia Skarżącemu wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. W dniu 7 lipca 2017 r. Organ wydał Skarżącemu decyzję o odmowie umorzenia należności z tytułu składek. Jak wynika z powyższego, Organ bez zbędnej zwłoki, po otrzymaniu akt sprawy z Sądu, podjął działania, mające na celu zebranie wszystkich materiałów dowodowych koniecznych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz zapewnienie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Działania te niewątpliwie wpływały na długość prowadzonego postępowania, jednakże nie miały charakteru pozornych i były niezbędne dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz realizacji podstawowej zasady postępowania administracyjnego, określonej w art. 10 § 1 k.p.a. Przy czym, zgodnie z wymogiem płynącym z art. 36 § 1 k.p.a., o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie Organ zawiadamiał Skarżącego. Ponadto, odpowiadając na pisma Skarżącego z dnia 29 maja 2017 r. i 7 czerwca 2017 r., Organ dodatkowo udzielał Skarżącemu wyjaśnień odnośnie stanu sprawy i przyczyn niedochowania wyznaczonego terminu. W świetle zaistniałych w sprawie okoliczności, Sąd stwierdził, że Organ nie dopuścił się zarzucanego mu w skardze przewlekłego prowadzenia postępowania. Wobec tego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł o oddaleniu skargi.