II SA/Sz 107/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi G. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...], II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego G. W. kwotę [...] złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonym postanowieniem, wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 149 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r. poz.267), po rozpatrzeniu wniosku G. W. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego Nr [...] r. o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Samorządowego Kolegium Odwoławczego Nr [...]r., utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Nr [...] r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego na mieszkalny, przy ulicy [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy swe postanowienie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia SKO opisało przebieg postępowania wskazując, iż G.W. w dniu 25 marca 2013 r. zwrócił się do Prezydenta Miasta z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego na mieszkalny przy ulicy [...], zakończonej decyzją Prezydenta Miasta Nr [...]r. i utrzymaną w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją [...]r., wydaną po rozpatrzeniu odwołania przez G. W. Wnioskodawca jako podstawę wznowienia wskazał przepis art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. W uzasadnieniu wniosku o wznowienie powyższego postępowania wnioskodawca wyjaśnił, że dokonując w dniu 7 marca 2012 r. wglądu do akt postępowania prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, dotyczącego nieruchomości przy ul. [...], powziął informację, że dobudowana część magazynowa do warsztatu cukierniczego nie została zalegalizowana i że ta nielegalnie wzniesiona część budynku także została objęta ww. postępowaniem o ustalenie warunków zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na mieszkalny. Dalej wnioskodawca stwierdził, że wskutek pojawienia się tych nowych dowodów istnieje obowiązek zbadania dopuszczalności zmiany sposobu użytkowania z uwzględnieniem wszystkich przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a nie jedynie w zakresie kontynuacji funkcji zabudowy. Zdaniem wnioskodawcy, fakt prowadzenia postępowania przez PINB oraz przedstawione dowody będą miały istotny wpływ na wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego budynku. Po rozpatrzeniu powyższego wniosku Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem [...]r. odmówiło wznowienia postępowania uznając, że w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy samowola budowlana nie stanowi istotnej nowej okoliczności, uzasadniającej wznowienie postępowania. Pismem z dnia 23 maja 2013 r. G. W. wystąpił do Kolegium o ponowne rozpatrzenie jego wniosku o wznowienie postępowania. Postanowieniem [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w zmienionym składzie, uchyliło powyższe postanowienie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu tego postanowienia Kolegium stwierdziło, że postanowienie wydano z naruszeniem trybu wznowienia postępowania, wskazując że organ na wstępie bada wyłącznie, czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest o ustawowe przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 K.p.a. oraz czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art.148 K.p.a. i tylko w przypadku ujawnienia, iż podanie o wznowienie nie wskazuje przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 K.p.a. bądź nie został zachowany termin do jego złożenia organ administracji może na podstawie art. 149 § 3 K.p.a. wydać postanowienie odmawiające wznowienia postępowania. W przeciwnym wypadku musi wznowić postępowanie (art. 149 § 1 K.p.a.) Ponownie rozpatrując wniosek G. W. o wznowienie postępowania w opisanej powyżej sprawie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem Nr [...] r. odmówiło wznowienia postępowania. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Kolegium powołało się na orzecznictwo sądowoadministracyjne w tym m.in. na wyrok WSA w Poznaniu sygn. akt IV SA/Po 551/11 z dnia 10 sierpnia 2011 r., w którym, Sąd cytując liczne orzecznictwo, w tym NSA, stwierdził, że "odmowa wznowienia postępowania przez organ z powołaniem się na niespełnienie przesłanek formalnych jest dopuszczalna wówczas, gdy fakt braku takiej przesłanki jest w danym przypadku oczywisty i nie rodzi potrzeby prowadzenia w tym zakresie specjalnego postępowania wyjaśniającego". W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego II OSK 1747/07 z dnia 7 stycznia 2009 r. stwierdzono zaś, że "do odmowy wznowienia postępowania w myśl art. 149 § 3 K.p.a. może dojść także wtedy, gdy w sposób oczywisty można z twierdzeń stron wyprowadzić wniosek o braku związku między podstawą wznowienia a treścią decyzji. Nowe okoliczności faktyczne oraz nowe dowody mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania, o ile są dla sprawy istotne, a zatem muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne, mające w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych. Przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy". Kolegium wskazało też, że w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2011 r. II OSK 1360/10 wyrażono pogląd, że "organ nie ma obowiązku badania zgodności istniejącej zabudowy z przepisami Prawa budowlanego a jedynie z przepisami zagospodarowania przestrzennego. Samowola budowlana powinna być prawomocnie stwierdzona w odrębnym postępowaniu przez organ nadzoru budowlanego. Stwierdzenie samowoli budowlanej nie ma znaczenia prawnego w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, które to warunki organ ustala w oparciu o przepisy zagospodarowania przestrzennego, niezależnie czy postępowanie to dotyczy nowej projektowanej zabudowy, czy też zabudowy już samowolnie zrealizowanej". W związku z tym, Kolegium uznało zatem, że fakt samowolnego dobudowania do warsztatu cukierniczego części magazynowej o pow.14,2 m nie stanowi istotnej nowej okoliczności, która mogła mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy o ustalenie warunków zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego (warsztatu cukierniczego) na cele mieszkaniowe. W ocenie Kolegium nie ma związku między przywołaną we wniosku o wznowienie postępowania podstawą wznowienia a treścią kwestionowanej decyzji, bowiem okoliczności przywołane przez wnioskodawcę nie mają znaczenia prawnego w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, nie wymagają prowadzenia w tym zakresie specjalnego postępowania wyjaśniającego, nie mają też znaczenia prawnego dla rozstrzygnięcia w sprawie o ustalenie warunków zabudowy dla zmiany funkcji budynku gospodarczego na cel mieszkalny, bez zmiany pozostałych parametrów. W tej sytuacji odmowa wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 K.p.a. jest uzasadniona. Podnoszony we wniosku zarzut, że wobec stwierdzenia samowoli budowlanej w części magazynu aktualizuje się obowiązek badania dopuszczalności zmiany sposobu użytkowania z uwzględnieniem wszystkich przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jest - zdaniem Kolegium – nietrafny. Skoro w postępowaniu o warunki zabudowy samowola budowlana nie ma znaczenia prawnego, to ujawnienie tego faktu nie ma wpływu na to, jakie przesłanki są badane w konkretnej sprawie o ustalenie warunków zabudowy. Zastrzeżenia co do kwestii dotyczącej ustaleń w zakresie wymagań wynikających z przepisów zagospodarowania przestrzennego, w tym wszystkich ustaleń o jakich mowa w art. 61 ust.1 pkt 1ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, strony mogą zgłaszać w normalnym trybie postępowania. Wnioskodawca złożył skargę na decyzję Kolegium Nr [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, która postanowieniem z dnia 31 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Sz 1352/2012 została odrzucona . W związku z treścią powyższego postanowienia G. W. ponownie złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie jego wniosku o wznowienie postępowania. We wniosku tym - jak poprzednio - podniósł, że odmowa wznowienia postępowania może nastąpić tylko i wyłącznie z przyczyn formalnych, a nie merytorycznych i tyko gdy wznowienie postępowania z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych jest niedopuszczalne, albo gdy strona uchybiła ustawowemu terminowi. Przesłanką odmowy wznowienia postępowania nie może być wynik ustaleń, co do przyczyny wznowienia, zaś przywołane przez Kolegium orzecznictwo nie jest źródłem prawa, a ponadto prowadzi do odmiennych wniosków. W treści wyroku NSA w sprawie II OSK 1360/10 z dnia 16 września 2011 r. wyrażono pogląd, że samowola budowlana powinna być stwierdzona w odrębnym postępowaniu, co ma miejsce w niniejszej sprawie, jednak nie spotkało się to z zainteresowaniem Kolegium. W podsumowaniu skarżący stwierdził, że Kolegium zaniechało przeprowadzenia postępowania w sprawie wznowienia postępowania zgodnie z art. 149 §2 K.p.a. i nie wyjaśniło, czy zachodzą przesłanki z art.145 K.p.a. Po rozpatrzeniu powyższego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, orzekając w zmienionym składzie, wydało zaskarżone postanowienie, wskazując w jego uzasadnieniu, że podziela stanowisko, wyrażone w uzasadnieniu postanowienia SKO z dnia [...] r. Z jego uzasadnienia nie wynika, że Kolegium cytowane orzecznictwo sądowe traktuje jako źródło prawa. Nie jest też prawdą, że Kolegium nie przedstawiło własnego stanowiska; przeczy temu uzasadnienie skarżonego postanowienia. Przepis art. 149 § 3 K.p.a. przewiduje możliwość odmowy wznowienia postępowania. Skarżący sam podnosi, że odmowa wznowienia postępowania może nastąpić tylko i wyłącznie z przyczyn formalnych, a nie merytorycznych, gdy wznowienie postępowania z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych jest niedopuszczalne, albo gdy strona uchybiła terminowi. Takie stwierdzenie nie wynika z cytowanego przepisu, ale z wypracowanego orzecznictwa sądowo-administracyjnego m.in. z wyroków przywołanych w skarżonym postanowieniu. Dodatkowo Kolegium powołuje się na wyrok WSA w Olsztynie z dnia 20 października 2011 r. sygn. II SA/Ol 725/11, w którym to orzeczeniu Sąd wskazał, że ".. wydanie decyzji o odmowie wznowienia postępowania może nastąpić wyłącznie z przyczyn formalnych, a nie merytorycznych. Taka decyzja może być wydana, gdy z twierdzeń strony w sposób oczywisty można wyprowadzić wniosek o braku związku między podstawą wznowienia a treścią decyzji". Skarżący cytuje część tego stwierdzenia, pomijając to, że decyzja o odmowie wznowienia postępowania może być wydana, gdy w sposób oczywisty można z twierdzeń strony wyprowadzić wniosek o braku związku między podstawą wznowienia a treścią decyzji. Kolegium, rozpatrujące wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, podziela zatem stanowisko wyrażone w skarżonym postanowieniu, że stwierdzenie, iż dobudowana do warsztatu cukierniczego część magazynowa (o pow. 14,2 m) nie została zalegalizowana, nie ma związku z treścią decyzji organu pierwszej instancji ustalającą warunki zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania warsztatu cukierniczego, bowiem okoliczności te nie mają znaczenia prawnego dla rozstrzygnięcia w sprawie ustalenia warunków zabudowy i nie wymagają w tym zakresie prowadzenia specjalnego postępowania wyjaśniającego Sprawy samowoli budowlanej, nie leżą w gestii organu ustalającego warunki zabudowy, są to sprawy z zakresu nadzoru budowlanego. Powyższe postanowienie G. W. zaskarżył skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zarzucając zaskarżonemu aktowi naruszenie: 1) art. 149 K.p.a. w związku z art. 145 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że w sprawie nie zachodzą przesłanki wskazane w treści art. 145 K.p.a., a przez to brak przeprowadzenia postępowania co do rzeczywistego istnienia przyczyn jego wznowienia, a także istoty sprawy oraz brak przeprowadzenia postępowania rozpoznawczego i wydanie decyzji merytorycznej, tj. rozstrzygnięcie co do przyczyn wznowienia postępowania, bez jego formalnego wznowienia, 2) naruszenie art. 10 K.p.a., przez zaniechanie umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, materiałów a także zgłoszonych żądań, 3) naruszenia art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w związku z art. 48 ustawy Prawo budowlane. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości jako naruszającego prawo i interes prawny skarżącego oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący nie zgadza się z zaskarżonym rozstrzygnięciem, wskazując, iż złożenie przez stronę żądania wznowienia postępowania rodzi obowiązek wydania postanowienia w sprawie wznowienia postępowania (gdy nie zachodzą warunki odmowy wznowienia postępowania). Odmowa wznowienia postępowania może nastąpić tylko i wyłącznie z przyczyn formalnych, a nie merytorycznych, tylko gdy wznowienie postępowania z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych jest niedopuszczalne, albo gdy strona uchybiła ustawowemu terminowi. Przesłanką odmowy wznowienia postępowania nie może być wynik ustaleń, co do przyczyny wznowienia. Przyjmuje się bowiem, że występuje pozytywne domniemanie uwzględnienia wniosku o wznowienie postępowania. Skarżący stwierdza też, iż analiza linii orzeczniczej sądów administracyjnych prowadzi do odmiennych wniosków niż zaprezentowane z uzasadnieniu skarżonego orzeczenia przez organ, wskazując, iż w wyroku NSA z dnia 7 stycznia 2009 r. w sprawie o sygn. II OSK 1747/07 zawarta jest następująca teza wyjaśniająca przesłanki wznowienia postępowania, którą skarżący podziela: "we wstępnej fazie postępowania regulującej stwierdzenie dopuszczalności wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną organ bada wyłącznie, czy wniosek o wznowienie opiera się na którejś z ustawowych przesłanek z art. 145 lub 145a K.p.a., czy w świetle twierdzeń w nim zawartych został on złożony przez podmiot uznający się za stronę postępowania i czy został zachowany termin z art. 148 K.p.a. Tylko gdy w świetle twierdzeń zawartych we wniosku o wznowienie wynika, że brak jest ustawowych podstaw do wznowienia, wniosek składa podmiot niebędący stroną albo termin do jego złożenia nie został zachowany, organ wydaje decyzję o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 K.p.a.). W przeciwnym wypadku musi wznowić postępowanie (art. 149 § 1 K.p.a.) i przeprowadzić je zarówno co do rzeczywistego istnienia przyczyn wznowienia, jak i pozostałych kwestii dotyczących dopuszczalności wznowienia, a także co do istoty sprawy (art. 149 § 2 K.p.a.)". W niniejszej sprawie Kolegium zaniechało przeprowadzenia postępowania w sprawie wznowienia - zgodnie z art. 149 § 2 K.p.a. i nie wyjaśniło, czy zachodzą przesłanki z art. 145 K.p.a. Analiza treści art. 149 w związku z art. 145 K.p.a., wraz z przywołanym powyżej orzeczeniem prowadzi do wniosku, że odmowa wznowienia postępowania przez de facto rozstrzygnięcie co do istnienia przyczyn wznowienia była wadliwa i rażąco narusza prawo. Powoływanie się na rzekomą oczywistość wywodzoną przez Kolegium w treści wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie II OSK 1360/10 z dnia 16 września 2011r. jest niezrozumiałe. Analizując przywołane orzeczenie, należy dojść do całkowicie odmiennych wniosków niż Kolegium w skarżonym postanowieniu. W treści tego orzeczenia wyrażono bowiem pogląd, że samowola budowlana powinna być stwierdzona w odrębnym postępowaniu, co w niniejszej sprawie miało miejsce, bowiem organ nadzoru budowlanego stwierdził to w ramach odrębnych postępowań, na którą to okoliczność skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z 2 zawiadomień z dnia 9 sierpnia 2013 r. Organ wadliwe wywodzi, że w przypadku budynków istniejących bez znaczenia pozostaje kwestia legalności ich wybudowania, i że nie bada się przesłanek wskazanych w treści art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis ten powiązać należy z art. 48 ustawy Prawo budowlane, wskazującym na przesłanki legalizacji samowoli budowlanej. Konsekwencją przyjęcia rozumowania organu za prawidłowe byłoby to, że w przypadku braku planu miejscowego, a także braku możliwości uzyskania decyzji o warunkach zabudowy - z uwagi na niezgodność planowanej zabudowy z przesłankami ustawowymi wystarczającym będzie dokonanie samowoli budowlanej, którą organy administracji będą musiały zalegalizować. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów obowiązującego w dacie wydania zaskarżonego aktu przepisów prawa, w tym trafności ich wykładni. W przypadku stwierdzenia naruszenia prawa, Sąd orzeka zgodnie z dyspozycją zawartą w przepisie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Dokonana pod wskazanym wyżej kątem analiza zaskarżonego postanowienia wskazuje na zasadność skargi, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty, zwłaszcza odnoszące się do naruszenia art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym czy art. 48 ustawy Prawo budowlane można uznać za trafne. Zgodnie jednak z art. 134 p.p.s.a. Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Trafny natomiast okazał się zarzut naruszenia przez SKO art. 149 K.p.a. Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło wznowienia postępowania w sprawie ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, o co zwrócił się skarżący, będący stroną powyższego postępowania, powołując się na przesłankę wznowienia wskazaną w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., tj. wyjścia na jaw nowych okoliczności faktycznych lub dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, a nieznanych organowi, który wydał decyzję. Nowe fakty, które wskazuje skarżący, to prowadzenie postępowania przez organ nadzoru budowlanego w sprawie samowoli budowlanej, dotyczącej jednego z obiektów objętego przedmiotową decyzją o warunkach zabudowy. Kwestie te pozostają zatem ze sobą w związku, albowiem dotyczą tego samego obiektu, aczkolwiek innych jego aspektów prawnych. Sąd nie podziela stanowiska zajętego przez SKO w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, iż przesłanka, na którą powołuje się skarżący we wniosku o wznowienie postępowania, odnosi się do zupełnie innego postępowania, dotyczącego samowoli budowlanej, natomiast w postępowaniu o wydanie warunków zabudowy nie ma to żadnego znaczenia prawnego, stąd nie uzasadnia wznowienia postępowania. Na tym etapie badania wniosku o wznowienie postępowania organ nie był uprawniony do wydania takiej oceny. Mogła ona być wydana dopiero po wznowieniu postępowania, w toku badania podstaw wznowienia w oparciu o dyspozycję art. 149 § 2 K.p.a. Ocena, iż wskazana przez wnioskującą o wznowienie postępowania stronę tego postępowania przesłanka, wskazującą na nowe fakty lub dowody, odnoszące się do przedmiotowej sprawy, nie ma żadnego prawnego znaczenia dla wydanej decyzji ostatecznej, której weryfikacji w trybie wznowienia postępowania domaga się strona, jest przedwczesna. Sąd w całości podziela stanowisko NSA, zawarte w wyroku w sprawie II OSK 1747/07 (i szeregu innych) określającym zasady postępowania wznowieniowego w oparciu o przesłanki z art. 145 § 1 K.p.a. To do nich trafnie odwołało się SKO w postanowieniu z dnia [...], w którym organ ten uchylił taką samą, pod względem treści, tj. odmawiającą wznowienia postępowania decyzję SKO, wskazując, iż w przypadku złożenia podania o wznowienie przez stronę wszczyna się postępowanie wstępne w sprawie wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia. W tej fazie organ może się wypowiadać jedynie co do zarzutów, a nie ich podstaw, co oznacza, że organ bada wyłącznie: czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest o ustawowe przesłanki wznowienia enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 K.p.a. czy pochodzi od strony postępowania oraz czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 K.p.a. Tylko w przypadku ujawnienia, iż podanie o wznowienie nie wskazuje przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 K.p.a. bądź nie został zachowany termin do jego złożenia przewidziany w art. 148 K.p.a. - organ administracji może na podstawie art. 149 § 3 K.p.a. wydać postanowienie odmawiające wznowienia postępowania. W przeciwnym wypadku organ winien wznowić postępowanie (art. 149 § 1 K.p.a.) i przeprowadzić je zarówno co do rzeczywistego istnienia przyczyn wznowienia, jak i pozostałych kwestii dotyczących dopuszczalności wznowienia, a także co do istoty sprawy (art. 149 § 2 K.p.a.). W niniejszej sprawie zaskarżone postanowienie narusza powyżej opisany tryb postępowania, gdyż bez formalnego wznowienia postępowania Kolegium wypowiada się, czy przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła w sprawie i jakie z tego wynikają skutki dla rozstrzygnięcia sprawy. Krytycznie należy także ocenić fakt, że SKO, uchylając postanowieniem z dnia [...] r. swe postanowienie odmawiające wznowienia postępowania z dnia [...]r. wydane w innym składzie, nie rozstrzygnęło sprawy merytorycznie lecz przekazało samo sobie (jako organowi) do ponownego rozpoznania, czym naruszony został przepis art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 138 § 2 K.p.a. Postanowienie to nie jest jednak przedmiotem niniejszej oceny. Wskazuje ono jednak na ogólną wadliwość postępowania SKO, jako organu, do którego wpłynął wniosek o wznowienie postępowania oparty na przesłance wskazanej w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem art. 149 § 1 i § 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. oraz art. 151 K.p.a. W tym stanie rzeczy Sąd zgodnie dyspozycją art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w pkt I wyroku. Orzeczenie zawarte w pkt II oparte jest na art. 152 p.p.s.a., zaś o kosztach postępowania (pkt III) na art. 200 p.p.s.a.