II SA/Sz 1179/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.) Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska Protokolant starszy sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 marca 2019 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wydania prawa jazdy oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Starosta Ł. , na podstawie art. 104 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 12 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2017 r., poz. 978 ze zm.) odmówił S. K. wydania prawa jazdy kategorii D i D+E. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] r. (sygn. akt [...]) orzeczono wobec skarżącego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 lat, za wyjątkiem objętych kategorią D oraz D+E. Zgodnie z tym wyrokiem, Starosta na podstawie art. 182 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz.U. z 2018 r., 652 ze zm.) oraz art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami, jako organ, do którego przesłano orzeczenie zawierające zakaz prowadzenia pojazdów, zobowiązany jest cofnąć uprawnienia do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie oraz nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu. Powyższe wynikaz treści art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami, który ma zastosowanie także wobec osoby ubiegającej się o wydanie prawa jazdy kategorii m.in. D oraz D+E – w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienia w zakresie prawa jazdy kategorii B lub odpowiednio C1, C, D1 lub D. Na potwierdzenie swojego stanowisko organ przywołał dodatkowo wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Lublinie, Gdańsku oraz Warszawie. W odwołaniu od opisanej powyżej decyzji, S. K. zarzucił jej nieprawidłową wykładnię przepisów art. 12 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy o kierujących pojazdami wskutek bezpodstawnego zastosowania wykładni rozszerzającej treść tych przepisów prawa materialnego wobec skarżącego mimo, że skarżący nie jest osobą ubiegającą się o wydanie prawa jazdy kategorii D oraz D+E w rozumieniu tych przepisów, gdyż przed wydaniem wyroku przez Sąd uprawnienia tej kategorii już posiadał. W jego ocenie, przywołane przez organ orzecznictwo sądów administracyjnych nie ma w jego wypadku zastosowania. Organ nie dostrzegł, że orzecznictwo to rozróżnia sytuacje skazanych na taki środek karny, o którym mowa w art. 182 § 2 k.k.w. w zależności od kryterium czy przed wyrokowaniem osoby skazane legitymowały się uprawnieniami w zakresie praw jazdy kategorii D praz D+E. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2015 r., skarżący podniósł, że "osoba ubiegająca się o wydanie prawa jazdy w rozumieniu art. 12 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami odnosi się do podmiotu, który ubiega się o wydanie prawa jazdy potwierdzającego istnienie uprawnień, których nie posiadał w chwili prawomocnego orzeczenia kończącego postępowanie karne". W tym znaczeniu przepis ten przewiduje negatywne skutki skazania, ale nie ingerujące w zakres orzeczenia sądu i nie narusza proporcji między sankcją orzeczoną przez sąd, a jej dalszymi konsekwencjami przewidzianymi ex lege przez ustawodawcę. Cytowany pogląd jest przy tym spójny z postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 26 lutego 2014 r., w którym rozstrzygnięto zagadnienie prawne braku możliwości ingerowania przez organy administracyjne w treść prawomocnego wyroku sądu orzekającego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych określonego rodzaju w świetle przepisów ustawy o kierujących pojazdami. Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 12 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy o kierujących pojazdami, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Kolegium powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, wskazało, że art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami ma zastosowanie do kierowców ubiegających się po raz pierwszy o prawo jazdy danej kategorii, innej niż kategoria B w czasie trwania zakazu, jak i do kierowców posiadających już takie uprawnienia, wstrzymując możliwość ich wykonywania na czas trwania zakazu sądowego, orzeczonego co do pojazdów kategorii B. Inne rozumienie tego przepisu doprowadziłoby do sytuacji, w której osoby nieposiadające w dacie orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii B, prawa jazdy innej kategorii, nie mogłyby się ubiegać o wydanie prawa jazdy i kierować pojazdami np. kategorii D, D+E, kiedy osoby posiadające już takie uprawnienia w dacie orzeczonego zakazu mogłyby je swobodnie wykonywać. Oznaczałoby to nierówne traktowanie sprawców, którym orzeczono sądownie taki sam zakaz, a także byłoby to sprzeczne z ideą niedopuszczenia do ruchu drogowego osób, które swoim postępowaniem zagroziły bezpieczeństwu w komunikacji. W ocenie Kolegium, nie ulega wątpliwości, że prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] r. (którym w pkt II. orzeczono wobec skarżącego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 lat, za wyjątkiem objętych kategorią D oraz D+E, zobowiązując do zwrotu Starostwu Powiatowemu w Ś. posiadanego prawa jazdy) skutkował tym, że stronie nie można obecnie wydać prawa jazdy kategorii D oraz D+E, o które się ubiega. Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecnie S. K., żądając uchylenia tej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji Starosty Ł. . Zaskarżonej decyzji zarzucił: - naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 2, 7, 31 i 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz przepisów art. 12 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy o kierujących pojazdami polegające na zastosowaniu niekonstytucyjnych przepisów ustawowych jako podstawy materialnoprawnej zaskarżonej decyzji. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Ł. , a nadto o przedstawienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny Trybunałowi Konstytucyjnemu, na podstawie art. 193 Konstytucji RP – pytania prawnego co do zgodności przepisów art. 12 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy o kierujących pojazdami z przepisami art. 2, art. 7, art. 31 ust. 3 i art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, ponieważ od odpowiedzi na pytanie prawne zależy treść wyroku w sprawie. W uzasadnieniu skargi podniósł, że błąd organów obu instancji polega na błędnej subsumcji wskazanych w treści uzasadnienia decyzji przepisów ustawy o kierujących pojazdami oraz przepisu art. 12 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 i 3 tej ustawy do stanu faktycznego w realiach tej sprawy. Wspomniany stan faktyczny charakteryzuje się bowiem tym, że skarżący nie jest osobą ubiegającą się o wydanie prawa jazdy w rozumieniu interpretowanych prze organ przepisów. Organy obu instancji bezpodstawnie zastosowały wykładnię rozszerzającą treść interpretowanych przepisów prawa materialnego wobec skarżącego mimo, że skarżący nie jest osobą ubiegającą się o wydanie prawa jazdy kategorii D oraz D+E, gdyż przed wydaniem wyroku przez Sąd uprawnienia tej kategorii już posiadał. Sprzeczne poglądy prawne Sądu Najwyższego i sądów administracyjnych a w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego – odmawiającego Sądowi Najwyższemu trafności wykładni tych samych przepisów prawa – prowadzą skarżącego do wniosku wyartykułowanego w uzasadnieniu postanowienia tego Sądu z dnia 26 lutego 2014 r., a mianowicie, że "w istocie orzeczenie sądu stawałoby się iluzoryczne, gdyż surowsza dolegliwość byłaby tu niejako automatycznie wprowadzana przez ustawodawcę. Nie do przyjęcia jest rozumowanie, że dolegliwość owych skutków będzie przekraczać dolegliwość odpowiadającego im środka karnego zawartego w rozstrzygnięciu sądu. Oznaczałoby to bowiem, że ustawodawca wkroczył nieproporcjonalnie daleko w zakres kognicji sądu, co budziłoby wątpliwości dotyczące zgodności rozważanych regulacji z Konstytucją. Zdaniem skarżącego, ustawodawca wprowadził sankcję administracyjną sprzeczną z treścią zgodnych z prawem wyroków sądów karnych. Takie rozwiązanie prawne przyjęte w ustawie o kierujących pojazdami narusza zasady techniki legislacyjnej, a co gorsza narusza zasadę równości i proporcjonalności, a przede wszystkim zasadę przyzwoitej legislacji. Poprzez wewnętrzne sprzeczności i nieproporcjonalność sankcji, stanowiący podstawę decyzji administracyjnej przepis ustawy o kierujących pojazdami jest niezgodny z art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i w tym zakresie nie powinien posiadać mocy prawnej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Na rozprawie w dniu 14 marca 2019 r., pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę oraz dodatkowo wskazał, że art. 12 ustawy o kierujących pojazdami jest niezgodny z art. 2, art. 10 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 175 ust. 1 Konstytucji bowiem w sposób niedopuszczalny rozszerza sankcję określoną przez sąd w wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Dokonana w oparciu o wskazane wyżej kryterium kontrola zaskarżonej decyzji prowadzi do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. utrzymująca w mocy decyzję Starosty Ł. o odmowie wydania prawa jazdy kategorii D oraz D+E, nie narusza przepisów prawa w stopniu, który uzasadniałby konieczność jej wyeliminowania z porządku prawnego. W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje okoliczność, że wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] r. (sygn. akt [...]) S. K. został uznany za winnego popełnienia czynu z art. 178 a § 1 k.k., polegającego na prowadzeniu przez wyżej wymienionego, znajdującego się w stanie nietrzeźwości ([...] mg/l – w pierwszym badaniu i [...] mg/l w drugim badaniu) ciągnika rolniczego. Za powyższy czyn orzeczono wobec niego karę grzywny oraz środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres [...] lat, za wyjątkiem objętych kat. D oraz D+E, zobowiązując go jednocześnie do zwrotu Starostwu Powiatowemu w Ś. posiadanego prawa jazdy. Bezsporne jest przy tym, że z uwagi na treść powyższego wyroku, Starosta Ł. decyzją z dnia [...] r., nr [...], na podstawie art. 104, art. 268a ustawy Kodeks postępowania administracyjnego w zw. z art. 182 § 2 ustawy Kodeks karny wykonawczy w zw. z art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami – cofnął skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii B, C, B+E oraz C+E (nr druku [...] prawo jazdy wydane przez Starostę Ś. w dniu [...] r.). Zgodnie bowiem ze wskazanym wyżej art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. (Dz.U. z 2019 r., poz. 341), starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. Jednocześnie w myśl art. 12 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, prawo jazdy nie może być wydane osobie, w stosunku do której został orzeczony prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych - w okresie i zakresie obowiązywania tego zakazu. Z kolei art. 12 ust. 2 stanowi, że przepis ust. 1 pkt 2 stosuje się także wobec osoby ubiegającej się o wydanie lub zwrot zatrzymanego prawa jazdy, a także o przywrócenie uprawnienia w zakresie prawa jazdy kategorii: - AM, A1, A2, A, C1, C, D1 lub D - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B (art. 12 ust. 2 pkt 2), - B+E, C1+E, C+E, D1+E lub D+E - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B lub odpowiednio kategorii C1, C, D1 lub D (art. 12 ust. 2 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami). Z cytowanych wyżej przepisów jednoznacznie wynika zatem, że osobie co do której orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych w zakresie kategorii B nie może być wydane ani też zwrócone (w okresie obowiązywania tego zakazu) prawo jazdy innych kategorii opisanych w punktach 2 – 3 ust. 2 art. 12 ustawy o kierujących pojazdami, w tym także w kategoriach D i D + E. Wobec tak jednoznacznego brzmienia przepisów nie sposób zgodzić się ze skarżącym, że organ bezpodstawnie zastosował wykładnię rozszerzającą ich treść, "mimo, że skarżący nie jest osobą ubiegającą się o wydanie prawa jazdy kategorii D oraz D + E w rozumieniu tych przepisów, gdyż przed wydaniem wyroku przez Sąd uprawnienia tej kategorii już posiadał". Nie ulega wątpliwości, że przepis art. 12 ust. 2 (odwołujący się do art. 12 ust. 1 pkt 2) ustawy o kierujących pojazdami dotyczy zarówno osób ubiegających się o wydanie prawa jazdy jak i o zwrot prawa jazdy zatrzymanego a także o przywrócenie uprawnienia w zakresie prawa jazdy opisanych w punktach 1 - 3 kategorii. Należy zgodzić się ze skarżącym, że nie jest on osobą ubiegającą się o prawo jazdy kategorii D oraz D + E, jednak bez wątpienia ubiega się o zwrot prawa jazdy zatrzymanego (m.in. w kategorii B), a takiej właśnie sytuacji wspomniany przepisów również dotyczy. Nie może odnieść spodziewanego przez skarżącego rezultatu także powoływanie się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 grudnia 2015 r. (sygn. akt I OSK 888/14), a to z tego względu, że we wspomnianym wyroku Sąd ten za trafną uznał ocenę Sądu I instancji - jako zgodnej z prawem - odmowy wydania skarżącemu prawa jazdy w zakresie kategorii C, D. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budzi wątpliwości ocena, że "uznanie, iż zakaz określony w omawianych przepisach odnosi się do wszystkich osób ubiegających się o wydanie prawa jazdy m.in. w zakresie kategorii C, D, w stosunku do których orzeczony został zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych w zakresie kategorii B, a nie tylko – jak wywodzono w skardze kasacyjnej – do osób nieposiadających w dacie orzeczenia tego zakazu prawa jazdy". Powyższego nie zmienia także przywołanie w opisanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego fragmentu uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 16 kwietnia 2014 r. (sygn. akt II SA/Rz 184/14), odwołującego się z kolei do postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 26 lutego 2014 r. sygn. akt I KZP 29/13 skoro NSA jednoznacznie wskazał, że nie podziela odmiennego stanowiska wyrażonego w uzasadnieniu ww. postanowienia Sądu Najwyższego powołanego w skardze kasacyjnej. Jednocześnie NSA w cytowanym wyroku wskazał, że "stanowisko w zakresie wykładni przepisów ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, jakie wyraził Sąd w zaskarżonym wyroku, odwołując się m.in. do wyroku WSA w Olsztynie II SA/Ol 845/13 z dnia 26 listopada 2013 r. (skargę kasacyjną od tego wyroku NSA oddalił wyrokiem z dnia 3 grudnia 2015 r. sygn. akt I OSK 603/14) jest dominujące w orzecznictwie sądów administracyjnych". Wobec powyższego, za niejasny należy uznać argument skarżącego, jakoby "powyższe poglądy Sądów Administracyjnych obu instancji" były spójne z "postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 26 lutego 2014 r.". W pełni podzielając pogląd wyrażony w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2018 r. (sygn. akt I OSK 1931/18) należy wskazać, że "w znowelizowanym stanie prawnym, z wyraźnej woli ustawodawcy, skutki zdarzenia prawnego, jakim jest prawomocny wyrok zakazujący prowadzenia pojazdów mechanicznych w zakresie określonej kategorii, zostały rozciągnięte na inne uprawnienia do prowadzania pojazdów, zarówno względem osób ubiegających się o prawo jazdy tej kategorii, jaki i dysponującym już takim prawem jazdy". Sąd ten uznał też za słuszne założenie, że zarówno literalna treść przepisu art. 12 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami, jak i ratio legis tej regulacji oraz wyraźna wola prawodawcy zmiany jej treści w ten sposób uprawnia do stwierdzenia, iż odnosi się on także do osób, którym zatrzymano prawo jazdy lub cofnięto uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii nie objętej orzeczonym zakazem prowadzenia pojazdów mechanicznych. Rozróżnienie w akcie prawnym instytucji wydania prawa jazdy, zwrotu prawa jazdy i przywrócenia uprawnień w zakresie prawa jazdy, fakt wyraźnego dodania do treści analizowanego przepisu tych dwóch ostatnich instytucji prawnych, nie pozwalają na wyłączenie którejś z nich z konsekwencji objętych przepisem art. 12 ustawy o kierujących pojazdami. Celem ustawodawcy w ramach przyjętych rozwiązań prawnych było niedopuszczanie do ruchu drogowego osób, które w sposób znaczący zagroziły bezpieczeństwu w komunikacji. Taką osobą jest osoba prowadząca pojazd w stanie nietrzeźwości. Nie sposób przyjąć, aby osoba ta, mając orzeczony sądownie zakaz prowadzenia pojazdów określonej kategorii, mogła w okresie obowiązywania zakazu wciąż korzystać z innych uprawnień do prowadzenia pojazdów i nadal stwarzać zagrożenie w ruchu. Z tych względów nie tylko wykładnia językowa przepisu art. 12 ust. 2 cytowanej ustawy, a więc wyraźne rozciągnięcie względem osoby ubiegającej się o zwrot zatrzymanego prawa jazdy, skutków orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na inne kategorie niż objęte zakazem, ale także racje celowościowe omawianych rozwiązań legislacyjnych, wyrażające się w potrzebie zapewnienia bezpieczeństwa w komunikacji, nakazują przyjąć, iż art. 12 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy statuuje jednoznaczny nakaz niewydawania przez organ administracyjny osobom ubiegającym się o zwrot zatrzymanego prawa jazdy kategorii A, C, C+E - prawa jazdy tej kategorii, w czasie trwania orzeczonego sądownie zakazu prowadzenia pojazdów kategorii B. Na marginesie należy dodać, ze Naczelny Sąd Administracyjny odniósł się także do zarzutu naruszenia art. 2, art. 10 ust. 1, art. 45 ust. 1 i art. 175 ust. 1 Konstytucji RP - wskazując, że "zaskarżone rozstrzygnięcie – wbrew wywodom skargi kasacyjnej - nie prowadzi do rozszerzenia kary orzeczonej prawomocnym wyrokiem sądu powszechnego. Odmowa wydania (zwrotu) dokumentu prawa jazdy następuje na skutek orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów określonej kategorii, ale decyzja wydawana na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 2 u.k.p. nie jest podejmowana w wykonaniu wyroku karnego. Nie można zatem przyjąć, że odmowa wydania (zwrotu) prawa jazdy stanowi niedopuszczalne rozszerzenie decyzją administracyjną sankcji orzeczonej wyrokiem karnym. Zachodzi bowiem sytuacja, że to samo zdarzenie prawne (fakt skazania skarżącego i orzeczenia wobec niego środka karnego), wywołuje różnei niezależne od siebie skutki prawne. Rodzi ono skutki wynikające wprost z przepisów prawa karnego (art. 42 k.k.), jednakże pociąga za sobą też skutki na płaszczyźnie prawa administracyjnego, w postaci przewidzianych w nim sankcji". W tym miejscu należy podkreślić, że ewentualne przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego co do zgodności art. 12 ustawy o kierujących pojazdami z art. 2, art. 10 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 175 ust. 1 ewentualnie także art. 7, art. 31 ust. 3 i art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - w trybie art. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym byłoby możliwe w razie uzasadnionych wątpliwości sądu, a nie skarżącego (por. wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2004 r., OSK 971/04, publ. LEX nr 236849), w tej sprawie jednak Sąd takich wątpliwości jednak nie powziął. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.