II SA/Sz 1190/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder,, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), , Protokolant sekretarz sądowy Alicja Poznańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2017 r. sprawy ze skargi B. P. na uchwałę Rady Miejskiej w Gryfinie z dnia 1 sierpnia 2016 r. Nr XXV/228/16 w przedmiocie: uchylenia uchwały w sprawie zmiany uchwały dot. udzielenia bonifikaty od ceny sprzedaży nieruchomości – lokali mieszkalnych, stanowiących własność Gminy Gryfino, położonych na terenie miasta i gminy Gryfino oraz w sprawie zmiany uchwały w sprawie udzielenia bonifikaty od ceny sprzedaży nieruchomości – lokali mieszkalnych, stanowiących własność Gminy Gryfino, położonych na terenie miasta i gminy Gryfino p o s t a n a w i a I. odrzucić skargę, II. przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na rzecz radcy prawnego K. K. – S. wynagrodzenie w kwocie [...] zł ([...]), obejmujące należny podatek od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. B. P. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie uchwałę Rady Miejskiej w Gryfinie nr XXV/228/16 z dnia 1 sierpnia 2016 r. w sprawie uchylenia uchwały nr XXIV/208/16 Rady Miejskiej w Gryfinie z dnia 30 czerwca 2016 r. w sprawie zmiany uchwały nr X/94/07 Rady Miejskiej w Gryfinie z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie udzielenia bonifikaty od ceny sprzedaży nieruchomości - lokali mieszkalnych, stanowiących własność Gminy położonych na terenie miasta i gminy Gryfino oraz w sprawie zmiany uchwały Nr X/94/07 Rady Miejskiej w Gryfinie z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie udzielenia bonifikaty od ceny sprzedaży nieruchomości – lokali mieszkalnych, stanowiących własność Gminy, położonych na terenie miasta i gminy Zarzucając jej naruszenie art. 7 K.p.a, art. 8 K.p.a. i art. 2 Konstytucji RP oraz naruszenie jej interesu prawnego i pozostałych najemców lokali mieszkalnych położonych w nieruchomości przy ul. [...] oraz innych mieszkańców G. wniosła o stwierdzenie nieważności kwestionowanej uchwały w części dotyczącej § 1. W uzasadnieniu skargi skarżąca przytoczyła treść zaskarżonej uchwały oraz wskazała, że przed wniesieniem skargi wezwała Radę Miejską do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie zaskarżonej uchwały oraz uchwał nr XXIV/207/16, nr XXIV/208/16 (zmienionej następnie uchwałą nr XXV/228/16 z dnia 1 sierpnia 2016 r.), jednakże Rada wezwania nie uwzględniła czemu dała wyraz w uchwale nr XXVI/241/16 z dnia 25 sierpnia 2016 r. B. P. podniosła, że lokale mieszkalne znajdujące się w budynku przy ul. [...], stanowiącym własność komunalną, zostały przeznaczone do sprzedaży na rzecz ich najemców na podstawie uchwały Rady Miejskiej w Gryfinie nr XXXIII/258/93 z dnia 5 stycznia 1993 r. W dniu 13 maja 2015 r. strona, jako najemca lokalu, złożyła wniosek o wykup lokalu nr [...] znajdującego się w tym budynku i pismem z dnia [...] r. została poinformowana, że zajmowany przez nią lokal będzie pierwszym sprzedanym lokalem w budynku przy ul. [...] oraz o wszczęciu procedur poprzedzających sprzedaż. Kolejnym pismem, z dnia [...] r., Burmistrz poinformował skarżącą o wstrzymaniu sprzedaży lokalu i stanowisko swoje podtrzymał w piśmie z dnia [...] r. Uzasadniając wstrzymanie sprzedaży wskazał na wprowadzenie dodatkowego warunku sprzedaży lokali znajdujących się w budynku przy ul. [...] polegającego na sprzedaży wszystkich lokali w jednej dacie z uwagi na wysokie koszty dalszego remontu budynku. Skarżąca nie zgadzając się ze stanowiskiem zaprezentowanym przez Burmistrza na podstawie art. 227 K.p.a. wniosła skargę na działanie tego organu wskazując na dotychczas podejmowane przez Radę Miejską w Gryfinie uchwały w sprawie sprzedaży budynku przy ul. Szczecińskiej 52 oraz udzielenia bonifikaty przy sprzedaży, nie wprowadzające dodatkowych warunków zbycia lokali. W jej ocenie Burmistrz winien kontynuować procedury związane ze sprzedażą i niezwłocznie tę sprzedaż sfinalizować. Rada Miejska w Gryfinie uznała skargę B. P. za bezzasadną czemu dała wyraz w uchwale nr XVIII/162/16. Skarżąca pismem z dnia 16 lutego 2016 r. wezwała Radę Miejską w Gryfinie do usunięcia naruszenia prawa powyższą uchwałą, jednakże organ ten wezwania nie uwzględnił (uchwała nr XIX/173/16 z dnia 3 marca 2016 r.). Skarżąca podniosła nadto, że Gmina G. pomimo wstrzymania procedury sprzedaży lokali w budynku przy ul. [...] kontynuowała procedury zmierzające do sprzedania jej mieszkania oraz pozostałych lokali na rzecz najemców oraz prowadziła rozmowy z najemcami. Z ustaleń dokonanych na spotkaniach w dniach [...] r. wynikało, że najemcy trzech lokali, z ogólnej liczby czterech, wyrazili zamiar wykupu lokalu, natomiast najemcy, niezainteresowanemu wykupem, Gmina zaproponowała zamianę lokalu i wystawienie tego lokalu na sprzedaż. Lokale przeznaczone do sprzedaży zostały wycenione przez rzeczoznawcę majątkowego, natomiast operat szacunkowy, na wniosek najemców, został im przedłożony. Skarżąca złożyła zastrzeżenia do wyceny dotyczące poniesionych kosztów modernizacji lokalu, dokonanej za zgodą właściciela, poprzez wykonanie na własny koszt łazienki wraz WC. W dniu [...] r. skarżąca otrzymała do wiadomości pismo skierowane z Urzędu Miasta i Gminy do rzeczoznawcy zajmującego się wyceną nieruchomości, dotyczące zlecenia na sporządzenie wyceny szacunkowej lokali wraz z rozliczeniem poniesionych nakładów, których najemcy są zainteresowani wykupem. W ocenie B. P., działania Gminy wskazują na rozpoczęcie i kontynuację zapisów uchwały nr XXXIII/258/93 z dnia 5 stycznia 1993 r. w zakresie sprzedaży lokali przy ul. [...]. Skarżąca w dniu [...] r. otrzymała operat szacunkowy z wyceną lokalu na kwotę [...] zł, uwzględniający poniesione nakłady i operatu tego nie kwestionuje. Skarżąca zarzuciła, że podjęta uchwała narusza nie tylko jej interes prawny, lecz również pozostałych mieszkańców nieruchomości położonej przy ul. [...] oraz innych mieszkańców miasta. Powyższe uzasadniła tym, że w § 2 uchwały nr X/94/07 Rady Miejskiej w Gryfinie z dnia 28 czerwca 2007 r. podano, że uprawnienia do bonifikaty na mocy tej uchwały, dotyczą nieruchomości, które zostały przeznaczone do sprzedaży wymienionymi w § 2 uchwałami odnoszącymi się do sprzedaży lokali mieszkalnych stanowiących własność Gminy G. W wykazie stanowiącym załącznik do uchwały nr X/94/07 figuruje 60 budynków na terenie miasta G., z czego 22 budynki przeznaczono do sprzedaży mocą uchwały nr XXXIII/258/93 z dnia 5 stycznia 1993 r., zatem wprowadzenie zmiany w uchwale nr X/94/07 z dnia 28 czerwca 2007 r. poprzez wykreślenie z § 2 zapisu "XXXIII/258/93 z dnia 5 stycznia 1993 r." automatycznie wykreśla z wykazu budynków gminnych nie tylko zapis "[...]" ale wszystkie zapisy dotyczące budynków przeznaczonych do sprzedaży uchwała z dnia 5 stycznia 1993 r. W ocenie skarżącej uzasadnienie rzeczonej uchwały jest nierzetelne, z uwagi na fakt, że zawiera jedynie niepełne, wybrane na potrzeby jej podjęcia informacje. Brak jest natomiast informacji o trwającej procedurze wykupu lokali w budynku przy ul. [...] jak również tego, że na zlecenie Gminy w tym budynku przeprowadzono inwentaryzację budowlaną w celu ustalenia prawidłowych udziałów w nieruchomości wspólnej. Skarżąca zaznaczyła, że zaskarżyła do WSA w Szczecinie również uchwałę Rady Miejskiej w Gryfinie nr XXIV/207/16 i nr XXIV/209/16 opisując w dalszej części uzasadnienia skargi zarzuty odnoszące się do ww. uchwał. Do skargi B. P. załączyła kserokopie dokumentów na poparcie zaprezentowanych w skardze twierdzeń. W odpowiedzi na skargę Gmina G. wniosła o jej oddalenie. W uzasadnieniu pisma podała, że zgodnie z obowiązującymi przepisami właściwy organ, w tym przypadku Burmistrz Miasta i Gminy G. może udzielić bonifikaty od ustalonej ceny na podstawie odpowiedniej uchwały Rady Miejskiej w Gryfinie, ale jej udzielenie nie jest obligatoryjne, a zatem Rada Miejska mogła wyrazić zgodę na udzielenie bonifikaty od ceny sprzedaży nieruchomości wskazanych w uchwale, a następnie listę tę modyfikować, ponieważ nie jest w tym zakresie w żaden sposób ograniczona. W świetle powyższego za bezzasadne organ uznał zarzuty naruszenia kwestionowaną uchwałą konstytucyjnych zasad państwa prawa oraz przepisów K.p.a. Organ zaznaczył, że powzięcie zaskarżonej uchwały związane było z zamiarem podjęcia nowej uchwały w sprawie przeznaczenia do sprzedaży lokali mieszkalnych w budynku nr [...] przy ul. [...] warunkującej jednoczesny wykup wszystkich lokali i udzielenia bonifikaty od ceny sprzedaży lokali. Natomiast konieczność uchylenia uchwały nr XXIV/208/16 Rady Miejskiej w Gryfinie z dnia 30 czerwca 2016 r. w sprawie zmiany uchwały nr X/94/07 Rady Miejskiej w Gryfinie z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie udzielenia bonifikaty od ceny sprzedaży lokali mieszkalnych, stanowiących własność Gminy G., położonych na terenie miasta G., która pod względem treści jest tożsama z uchwałą nr XXV/228/16 Rady Miejskiej w Gryfinie z dnia 1 sierpnia 2016 r. związana była z wszczęciem postępowania nadzorczego oraz uznaniem przez rade Miejska w Gryfinie, że zmiana uchwały nr X/94/07 Rady Miejskiej w Gryfinie z dnia 28 czerwca 2007 r. stanowi akt prawa miejscowego i winna zostać opublikowana w Dz.U. Woj. Zach. Powołując się na brzmienie przepisu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym Gmina podniosła, że skarżąca nie jest uprawniona do powoływania się na naruszenie interesu prawnego innych osób aniżeli sama skarżąca, albowiem przepis ten nie przewiduje występowania w cudzym interesie. Pismem z dnia [...] r., uzupełnionym pismem z dnia [...] r., ustanowiony w ramach prawa pomocy pełnomocnik skarżącej wniósł o połączenie spraw II SA/Sz 1188/16, II SA/Sz 1189/16 II SA/Sz 1190/16 oraz II SA/Sz 413/16 do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia albowiem sprawy te pozostają ze sobą w związku, gdyż dotyczą wstrzymania rozpoczętych przez Gminę G. procedur związanych z wnioskiem skarżącej o wykup zajmowanego lokalu. Na rozprawie w dniu 25 maja 2017 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał skargę oraz wyjaśnił, że nie popiera wniosku zawartego w piśmie z dnia [...] r. o połączenie do wspólnego rozpoznania spraw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga B. P. podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ustawowy zakres kompetencji kontrolnych sądów administracyjnych ograniczony zatem został wyłącznie do oceny legalności, co oznacza, że sąd nie bada kontrolowanych aktów i czynności pod względem celowości, słuszności czy też zasad współżycia społecznego. Przedmiotowy zakres sądowej kontroli administracji publicznej obejmuje, między innymi, orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej jako P.p.s.a. Zauważyć należy również, że podstawę prawną wniesionej w niniejszej sprawie skargi stanowił przepis art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 446.), dalej: "u.s.g". Zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g., każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Z powyższego wynika zatem, że warunkiem formalnym dopuszczalności skargi jest uprzednie bezskuteczne wezwanie organu, który podjął uchwałę, do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego. Natomiast przesłankę przedmiotową dopuszczalności skargi stanowi podjęcie uchwały w sprawie z zakresu administracji publicznej. Skarżąca pismem z dnia 8 sierpnia 2016 r. adresowanym do Rady Miejskiej, powołując się na przepis art. 101 ust. 1 u.s.g., wystosowała wezwanie do usunięcia naruszenia prawa podnosząc w nim, że uchwała Rady Miejskiej w Gryfinie z dnia 1 sierpnia 2016 r. w sprawie uchylenia uchwały nr XXIV/208/16 Rady Miejskiej w Gryfinie z dnia 30 czerwca 2016 r. w sprawie zmiany uchwały nr X/94/07 Rady Miejskiej w Gryfinie z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie udzielenia bonifikaty od ceny sprzedaży nieruchomości - lokali mieszkalnych, stanowiących własność Gminy położonych na terenie miasta i gminy Gryfino oraz w sprawie zmiany uchwały Nr X/94/07 Rady Miejskiej w Gryfinie z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie udzielenia bonifikaty od ceny sprzedaży nieruchomości – lokali mieszkalnych, stanowiących własność Gminy, położonych na terenie miasta i gminy w sposób istotny narusza jej interes prawny oraz pozostałych mieszkańców nieruchomości położonej przy ul. [...]. Wobec nieuwzględnienia przez organ przedmiotowego wezwania (uchwała Rady Miejskiej w Gryfinie z dnia 25 sierpnia 2016 r. nr XXVI/241/16) skarżąca wniosła skargę do Sądu. Uznać zatem należało, że warunek formalny dopuszczalności skargi został spełniony. Oceniając wystąpienie przesłanki przedmiotowej tj. rozważając czy kwestionowana uchwała została podjęta w sprawie z zakresu administracji publicznej, Sąd dokonał oceny przedmiotu i zakresu objętego kwestionowaną uchwałą Rady Miejskiej w Gryfinie. Zakres działania rady miejskiej, będącej organem stanowiącym i kontrolnym w gminie (art. 15 ust. 1 u.s.g.) określony został w art. 18 ust. 1 u.s.g. Stosownie do art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a u.s.g., do wyłącznej właściwości rady gminy należy podejmowanie uchwał w sprawach majątkowych gminy, przekraczających zakres zwykłego zarządu dotyczących określania zasad nabycia, zbycia i obciążenia nieruchomości gruntowych oraz ich wydzierżawienia lub najmu na okres dłuższy niż trzy lata, o ile ustawy szczególne nie stanowią inaczej. Zasady gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi własność jednostek samorządu terytorialnego określa natomiast ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r. poz. 1774 ze zm.). Badana uchwała Rady Miejskiej podjęta została w oparciu o przepis art. 18 ust. 2 pkt 9 lit a u.s.g., w świetle czego nie budzi wątpliwości, że jest uchwałą z zakresu administracji publicznej. Uznając zatem wniesioną w niniejszej sprawie skargę za dopuszczalną, Sąd obowiązany był rozważyć, czy skarżąca legitymuje się interesem prawnym do jej zaskarżenia oraz, czy narusza ona interes prawny lub uprawnienie skarżącej w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. Dopiero, bowiem ustalenie, że skarżąca posiada legitymację do wniesienia skargi na uchwałę organu gminy, otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania sprawy. Legitymacja do wniesienia skargi na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. uwarunkowana jest posiadaniem przez skarżącą interesu prawnego lub uprawnienia, które zostały naruszone niezgodnymi z prawem uchwałami organu gminy. Brak interesu prawnego po stronie skarżącej wyłącza dokonanie merytorycznej oceny zaskarżonej uchwały. Interes prawny, do którego wprost nawiązuje art. 101 ust. 1 u.s.g., jest kategorią normatywną z zakresu prawa materialnego. Jego źródło stanowi norma prawa materialnego kształtująca sytuację prawną wnoszącego skargę. Innymi słowy jest to interes, któremu obowiązujące przepisy prawa materialnego przyznały ochronę prawną. Brak ochrony w przepisach prawa powoduje z kolei, że skarżący podmiot ma wyłącznie interes faktyczny, który nie korzysta z ochrony prawnej i nie daje legitymacji do zaskarżania uchwały organu gminy. Mieć interes prawny to bowiem tyle, co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej. Podkreślić przy tym należy, iż teza o wywodzeniu interesu prawnego z prawa materialnego, będącego jego źródłem, poprzez wskazanie stosunków między adresatami regulacji materialnoprawnej, utrwalona jest w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1749/07, System Informacji Prawnej LEX nr 470930, wyrok NSA z dnia 15 lutego 2008 r., sygn. akt I OSK 1788/07, System Informacji Prawnej LEX nr 463973). W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się ponadto, przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego. Z tego względu interes prawny nie istnieje w sytuacjach, w których dopiero kolejne skutki wcześniejszej konkretyzacji normy prawnej w odniesieniu do jednego podmiotu, pośrednio wpływają na sytuację prawną drugiego podmiotu, wynikającą z zastosowania w stosunku do niego innej już normy prawnej (por. wyrok NSA z dnia 11 czerwca 2001 r., sygn. akt II SA 3157/00 - niepubl. oraz z dnia 18 września 2003 r., sygn. akt II SA 2637/02, LEX nr 80699). Skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. może zatem wnieść ten kto wykaże, że jego interes znajduje ochronę w aktualnie funkcjonującym porządku prawnym i został naruszony kwestionowaną uchwałą rady gminy. Brak takiej ochrony przed działalnością uchwałodawczą gminy przesądza o braku legitymacji i - o ile w sytuacji takiej po stronie skarżącego istnieje interes w zaskarżeniu aktu - to przybiera on postać interesu faktycznego, który nie daje podstaw do skutecznego wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. Dostrzec trzeba również, że skarga wniesiona w tym trybie nie ma charakteru powszechnego, a zatem nie może być ona wniesiona wyłącznie w interesie społecznym, jak również podstawą jej wniesienia nie może być wyłącznie zarzut naruszenia obiektywnego porządku prawnego. Sama jedynie sprzeczność uchwały z prawem nie uprawnia do wniesienia skargi, o ile uchwała ta wprost nie narusza jednostkowego interesu prawnego lub uprawnienia skarżących. Dla ochrony porządku prawnego na gruncie ustawy o samorządzie gminnym legitymację przyznano jedynie organowi nadzoru nad działalnością gminną (art. 91 ust. 1). Służy ona również prokuratorowi lub Rzecznikowi Praw Obywatelskich, którzy na mocy art. 8 P.p.s.a. mogą wziąć udział w każdym toczącym się postępowaniu, a także wnieść skargę, skargę kasacyjną, zażalenie oraz skargę o wznowienie postępowania, jeżeli według ich oceny wymagają tego ochrona praworządności lub praw człowieka i obywatela. W takim przypadku przysługują im prawa strony. W rozpoznawanej sprawie B. P. podniosła w skardze, iż zaskarżona uchwała narusza jej interes prawny oraz innych mieszkańców nieruchomości położonej przy ul. [...], ponieważ uniemożliwia jej nabycie wynajmowanego przez nią lokalu komunalnego oraz zarzuciła jej naruszenie przepisów art. 7 i 8 K.p.a. i art. 2 Konstytucji RP. Nie podała natomiast przepisu prawa, który miałby gwarantować zbycie na jej rzecz zajmowanego lokalu, o ile wyrazi tylko taki zamiar. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że żaden przepis ustawy o gospodarce nieruchomościami, czy ustawy o samorządzie gminnym nie konkretyzuje obowiązku dla gminy do dokonania zbycia lokalu tylko ze względu na wniosek złożony przez najemcę. Gmina jako właściciel mienia komunalnego ma prawo wynikające m.in. z przepisu art. 18 ust.2 pkt 9 lit. a u.s.g. do określania zasad zbywania nieruchomości. Nieruchomości gminne są mieniem publicznym i to gmina tym mieniem gospodaruje oraz decyduje, czy i jakie nieruchomości przeznaczy do sprzedaży. Zauważyć trzeba, że zaskarżoną uchwałą nr XXV/228/16 z dnia 1 sierpnia 2016 r. Rada Miejska w Gryfinie w § 1 zmieniła uchwałę nr X/94/07 Rady Miejskiej w Gryfinie z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie udzielenia bonifikaty od ceny sprzedaży nieruchomości - lokali mieszkalnych, stanowiących własność Gminy Gryfino, położonych na terenie miasta i gminy Gryfino (Dz.Urz. Woj. Zach. Nr 90, poz. 1541 i Nr 95, poz. 1654) w ten sposób, że: 1/ w § 2 uchylono zapis "XXXIII/258/93 z dnia 5 stycznia 1993 r.", 2/ w wykazie budynków gminnych, w których znajdują się lokale mieszkalne przeznaczone do sprzedaży położone na terenie miasta i gminy G., stanowiącym załącznik do uchwały, uchyla się zapis: "39. [...]. Powyższe spowodowało, że nieruchomość położona w G. przy ul. [...], a tym samym lokal nr [...], którego najemcą jest B. P. zostały wyłączone ze sprzedaży, a co za tym idzie z możliwości udzielenia bonifikaty od ceny sprzedaży nieruchomości. Skarżąca sprzeciwia się temu, uznając taką zmianę za krzywdzącą. Aby przyjąć, że uchwała ta narusza interes prawny skarżącej, należałoby wykazać, że przepisy prawa przewidują dla gminy obowiązek zbycia lokalu na rzecz najemcy tylko ze względu na złożony przez niego wniosek. Tezy takiej w świetle obowiązujących przepisów nie da się uzasadnić. Jak już wskazano podstawę prawną kwestionowanej uchwały stanowi przepis art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a u.s.g. mocą którego gmina gospodaruje nieruchomościami gminnymi i to ona decyduje, czy i jakie nieruchomości przeznaczy do sprzedaży i w konsekwencji tego podjąć uchwałę w sprawie bonifikaty. Gmina nie może zostać pozbawiona swobody w zakresie decyzji co do sposobu rozporządzania należąca do niej nieruchomością, w tym znaczeniu, że żaden podmiot nie może wymusić na gminie, aby zbyła należącą do niej nieruchomość (post. NSA z dnia 22 lutego 2010 r., I OSK 2017/10). Skoro zaskarżona uchwała spowodowała wyeliminowanie ze sprzedaży lokalu wynajmowanego przez B. P., to tym samym brak po stronie skarżącej legitymacji do złożenia skargi na przedmiotową uchwałę w oparciu o przepis art. 101 ust. 1 u.s.g. Skarżąca legitymuje się wyłącznie interesem faktycznym, co powoduje, iż jako osoba nie mająca interesu prawnego nie może poszukiwać ochrony na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego w trybie art. 101 ust. u.s.g. Powyższe powoduje, że skarga na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a. podlega odrzuceniu, o czym orzeczono w sentencji postanowienia. O przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi skarżącej ustanowionemu na zasadzie prawa pomocy orzeczono w oparciu o art. 250 § 1 P.p.s.a.