II SA/Sz 1203/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.),, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi P. K. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę. Rozkazem personalnym z dnia [...] r., nr [...], Komendant Powiatowy Policji w S. zwolnił st. sierż. P. K. ze służby z dniem [...] r. z uwagi na oczywistość popełnienia czynu o znamionach przestępstwa z art. 178a § 1 Kodeksu karnego, dalej jako "k.k.", co uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Na podstawie art. 108 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, dalej jako "k.p.a.", rozkazowi został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ pierwszej instancji wyjaśnił, że w dniu [...] w związku z uczestnictwem skarżącego w zdarzeniu drogowym, które miało miejsce w dniu [...] r. w S., wszczęto postępowanie administracyjne, w celu zbadania zasadności zwolnienia ww. ze służby w Policji. Dalej podał, że w toku postępowania pozyskano materiały od Komendy Rejonowej Policji w S. oraz Prokuratury Rejonowej w S., z prowadzonego przez te organy postępowania przygotowawczego. Na podstawie tych materiałów, jak podaje organ pierwszej instancji, w szczególności zeznań świadka P. K., strażaka Państwowej Straży Pożarnej ustalono, że w dniu [...] r., koło godziny 21, zgodnie z poleceniem dyżurnego, udał się na miejsce zdarzenia drogowego przy ul. [...] w S.. P. K. zeznał, że straż pożarna była pierwszą służbą na miejscu zdarzenia, a on jako pierwszy podszedł do auta, które leżało na prawym boku, za kierownicą pojazdu siedział mężczyzna, którym okazał się jego znajomy P. K. i którego wraz z innymi ratownikami wyciągnął z samochodu. Jak wskazał organ pierwszej instancji, stan pojazdu został uwidoczniony w protokole oględzin, sporządzonym na miejscu zdarzenia. Dalej organ podał, że do akt sprawy załączono sprawozdanie, z przeprowadzonych w Laboratorium Kryminalistycznym, badań na zawartość alkoholu we krwi skarżącego, pobranej do badań w dniu [...] r. o godzinie 22.28. Badanie to wykazało w próbce krwi skarżącego [...] promila alkoholu etylowego. Ustanowiony przez skarżącego pełnomocnik, pismem z dnia 25 maja 2017 r. domagał się uzupełnienia materiału dowodowego poprzez: - przesłuchanie świadków – funkcjonariusz Policji, którzy podejmowali interwencję na miejscu zatrzymania P. K.; - przeprowadzenie dowodu z dokumentów – opinii w przedmiocie przebiegu służby ww. - przesłuchanie bezpośredniego przełożonego P. K. – D. M.; - oraz przeprowadzenie dowodu z całości akt, prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w S., postępowania. Odnosząc się do wniosków dowodowych organ stwierdził, że przesłuchanie funkcjonariuszy Policji, którzy byli na miejscu zdarzenia nie ma znaczenia dla sprawy, ponieważ nie byli oni bezpośrednimi świadkami zdarzenia, nie uczestniczyli w czynnościach związanych z wydobyciem skarżącego z samochodu, a jedynie wykonywali czynności związane z zabezpieczeniem terenu. Ponadto skarżący nie wskazał jakie okoliczności zamierza w ten sposób udowodnić. W przedmiocie przeprowadzenia dowodu z opinii służbowej skarżącego organ wywiódł, że jest to zbędne, gdyż przełożony właściwy w sprawach osobowych jest jednocześnie organem, przed którym prowadzone jest postępowanie i ma wgląd w akta osobowe funkcjonariusza, a ponadto podejmując rozstrzygnięcie, z urzędu uwzględnia dotychczasowy przebieg jego służby. Podobnie organ ocenił wniosek o przesłuchanie D. M., wyjaśniając, że nie był on bezpośrednim świadkiem zdarzenia, a skarżący nie wskazał na jakie okoliczności świadek ten miałby zeznawać. Dokonując oceny ostatniego wniosku, organ uznał, że nie ma potrzeby przeprowadzania dowodu z całości akt postępowania prowadzonego przez prokuratora, bowiem ma on obowiązek uzyskania takich dokumentów, które w jego ocenie są niezbędne do ustalenia stanu faktycznego i jego prawidłowej interpretacji w kontekście tego, czy popełnienie zarzuconego policjantowi czynu jest oczywiste i czy uniemożliwia pozostawienie go w służbie. Dalej organ pierwszej instancji, odwołując się do art. 178a § 1 k.k. i art. 115 § 16 pkt 1 k.k., stwierdził, że ustalony w toku postępowania stan faktyczny potwierdza, oczywistość popełnienia przez skarżącego przestępstwa. Wynika to przede wszystkim z zeznań P. K. i wyników badań na zawartość alkoholu we krwi skarżącego. W ocenie organu popełnienie przez skarżącego przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. uniemożliwia pozostawienie go w służbie. Przesądza o tym przede wszystkim charakter tego czynu, a także fakt, iż służbę w umundurowanej i uzbrojonej formacji, służącej społeczeństwu, przeznaczonej do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego, zgodnie z art. 25 ust. 1 i 27 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r. poz. 2067 – j.t. ze zm.), może pełnić osoba zdolna do podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej, której postawa koresponduje z honorem, godnością i dobrym imieniem służby oraz etyki zawodowej. Dalej organ wyjaśnił, że skarżący sprzeniewierzył się podstawowym powinnościom każdego policjanta wynikającym z roty ślubowania, a w szczególności obowiązkowi pilnego przestrzegania prawa. Jego zachowanie poza służbą było rażąco sprzeczne z porządkiem prawnym, normami współżycia społecznego i zasadami deontologii zawodowej. Organ wskazał przy tym, że zachowanie policjanta, jako osoby której zadaniem jest stanie na straży porządku prawnego powinno być oceniane według surowszych kryteriów, aniżeli zachowanie przeciętnego obywatela. Wszystko to zdaniem organu przemawia za uznaniem, iż pomimo dotychczasowych pozytywnych opinii o przebiegu służby, brak jest możliwości pozostawienia skarżącego w służbie ze względu na charakter czynu, którego się dopuścił. Końcowo organ wskazał, że Zarząd Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów Województwa Z. w opinii z dnia 12 maja 2017 r. stwierdził, że zachodzą okoliczności przemawiające za zwolnieniem skarżącego ze służby w Policji. P. K., reprezentowany przez radcę prawnego, złożył odwołanie od rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w S. do Komendanta Wojewódzkiego Policji w S., zarzucając niewłaściwe zastosowanie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji oraz naruszenie art. 7 i 107 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że w świetle zgromadzonego materiału dowodowego oczywistość popełnienia przez skarżącego czynu zabronionego nie budzi wątpliwości. Skarżący podnosił, że organ niewłaściwie odniósł się do złożonych przez niego wniosków dowodowych i zaniechał zgromadzenia pełnego materiału dowodowego, a następnie jego wnikliwej analizy. Zakwestionował także nadanie zaskarżonemu rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności, bez wskazania jakiejkolwiek rzeczywistej okoliczności uzasadniającej występowanie w sprawie interesu społecznego, który powodowałby taką konieczność. Skarżący podkreślił, że zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji wymaga wykazania ponad wszelką wątpliwość, że zostały spełnione przesłanki, o których mowa w treści tego przepisu. Z taką sytuacją mamy, zdaniem skarżącego, do czynienia tylko wówczas, gdy został on zatrzymany na gorącym uczynku popełnienia przestępstwa lub też przyznał się do jego popełnienia i złożył takie wyjaśnienia, które korespondują ze pozostałym materiałem dowodowym. W niniejszej sprawie przesłanki te nie zachodzą. Postępowanie karne nie zostało zakończone wyrokiem skazującym, a organ prowadzący postępowanie przyjął założenie, że prowadzącym pojazd był P. K., nie dopuszczając możliwości, że mogła to być inna osoba. Komendant Wojewódzki Policji w S., po rozpatrzeniu odwołania, rozkazem personalnym z dnia [...] r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy dokonał analizy zgromadzonych w sprawie dokumentów i na tej podstawie doszedł do przekonania, że decyzja Komendanta Powiatowego Policji w S. jest prawidłowa. Komendant wskazał na protokół oględzin zdarzenia i notatkę służbową sporządzoną przez sierż. P. Ł., z których wynika, że zdarzenie miało miejsce w dniu [...] r. koło godz. 21.00 przy ul. [...] w S.. Na miejscu, w rowie, ujawniono pojazd leżący na prawym boku, zwrócony tyłem do kierunku jazdy, z licznymi uszkodzeniami, w tym oderwanym w trakcie akcji ratunkowej dachem. Kierujący pojazdem został odwieziony do SOR w S.. Dalej organ odwoławczy, powołując się na wydruk z Systemu Wspomagania Dowodzenia podniósł, że odnotowano, iż w dniu [...] r. koło godz. 21.00, jadąc z kierunku G. w kierunku centrum S., kierujący pojazdem m-ki [...] nr rej. [...], P. K. z nieustalonych przyczyn zjechał na prawe pobocze, wychodząc z łuku drogi w prawo, w wyniku czego pojazd ściął uliczną latarnię, koziołkował i wpadł do przydrożnego rowu. Pojazd zaczął się palić, a kierowca został zakleszczony wewnątrz. Z dokonanych ustaleń wynika, że pożar zaczęli gasić przypadkowi kierowcy, a następnie w szybkim tempie na miejsce przybyła straż pożarna. Kierowca, który próbował się wyswobodzić z pasów przecinając je scyzorykiem, został ostatecznie wydobyty z pojazdu przez strażaków. Stan kierowcy był ciężki ale stabilny, nie było możliwości zbadania zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu, pobrano krew do badań, które wykazały zawartość 2,6 o/oo alkoholu (badanie wykonane w szpitalu) i 2,32 o/oo alkoholu – badanie wykonane dla celów procesowych. Organ przywołał także zeznania strażaka P. K., który jako pierwszy znalazł się w pobliżu auta i z którego zeznań wynika, że skarżący znajdował się na fotelu kierowcy, a w pojeździe nie było innych osób. W ocenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. dowody zgromadzone w niniejszej sprawie potwierdzają zarówno fakt prowadzenia przez skarżącego pojazdu jak i to, że znajdował się on w chwili zdarzenia pod wpływem alkoholu. Przesądza o tym: - brak innych osób w pojeździe, co wynika z zeznań P. K., - zniszczenia samochodu, które realnie uniemożliwiałyby samodzielne wydostanie się ewentualnego innego kierowcy, - fakt tzw. zakleszczenia się P. K. w pojeździe i konieczność wydobycia ww. przez straż pożarną, - ułożenie ciała P. K. w pojeździe, ustalone na podstawie zeznań świadka P. K., - przecięcie pasa bezpieczeństwa na miejscu kierowcy i obrażenia skarżącego wskazujące na to, że ich powstanie spowodowane było działaniem zablokowanego pasa bezpieczeństwa, - wynik przeprowadzonych badań krwi na zawartość alkoholu. Organ odwoławczy podkreślił, że swoim zachowaniem skarżący wypełnił znamiona przestępstwa z art. 178a § 1 k.k., a ustalony stan faktyczny potwierdza oczywistość popełnienia przez skarżącego czynu o znamionach przestępstwa, ponad wszelką wątpliwość wykazano bowiem, że prowadził on samochód m-ki [...] nr rej. [...] po drodze publicznej w stanie nietrzeźwości. Organ podzielił stanowisko Komendanta Powiatowego Policji w S. odnośnie nieuwzględnienia wniosków dowodowych złożonych przez pełnomocnika skarżącego, a także ocenę w zakresie możliwości dalszego pozostawania skarżącego w służbie. Odnosząc się do zasadności nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, Komendant Wojewódzki Policji wyjaśnił, że prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości jako czyn zagrażający innym uczestnikom ruchu drogowego jest szeroko potępiane społecznie, wskazał na skutki tego typu przestępstw i wywiódł, że jak najszybsze rozwiązanie stosunku służbowego z policjantem, który takiego czynu się dopuścił leży nie tylko w interesie służby ale również w interesie społecznym. P. K., nie zgadzając się z decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w S., złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, podnosząc zarzuty: - naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy w postaci: naruszenia art. 41 ust. 2 pkt. 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji w zw. z art. 7 k.p.a. oraz 107 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że w świetle zebranego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego, oczywistość popełnienia przez P. K. zarzucanego mu czynu nie budzi wątpliwości pomimo, iż organ, oceniając materiał dowodowy, nie odniósł się w sposób właściwy do wniosków dowodowych zgłaszanych przez pełnomocnika. Nadto za rzeczywistą podstawę przyjęcia oczywistości popełnienia przez P. K. zarzucanego mu czynu przyjął w istocie rzeczy wyniki badań krwi przeprowadzone około 2 godziny po zdarzeniu, co w sposób bezdyskusyjny może wpływać na wynik postępowania karnego. - naruszenie innych przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w postaci art. 77 §1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. oraz art. 7 k.p.a. poprzez zaniechanie wnikliwego i wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego prowadzącego w konsekwencji do ustaleń nie znajdujących oparcia w dowodach zgromadzonych w sprawie, obrazę art. 10 k.p.a., art. 39 k.p.a. i następnych, polegającą na niezapewnieniu odwołującemu się czynnego udziału w toczącym się postępowaniu, nadto obrazę art. 108 §1 k.p.a., poprzez nadanie rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności, bez wskazania jakiejkolwiek rzeczywistej okoliczności uzasadniającej występowanie w sprawie interesu społecznego, który powodowałby konieczność nadania mu przedmiotowego rygoru. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego i poprzedzającego go rozkazu Komendanta Powiatowego Policji w S. oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wskazując, że postępowanie karne toczy się niezależnie od postępowania administracyjnego, a zatem organy Policji nie miały obowiązku oczekiwać na jego zakończenie i wydanie w sprawie prawomocnego wyroku. W ocenie organu skarżący nie uzasadnił w żaden sposób zarzutu naruszenia przepisów postępowania, ograniczając się do teoretyczno-prawnych rozważań i nie odnosząc się do realiów przeprowadzonego postępowania w przedmiocie zwolnienia go ze służby w Policji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga okazała się nieuzasadniona. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji, dokonana według kryterium zgodności z prawem wykazała, że nie narusza ona przepisów wskazanych w skardze, ani innych przepisów, co mogłoby stanowić podstawę jej uchylenia. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Przepis ten daje możliwość zwolnienia ze służby w Policji policjanta w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Zwolnienie policjanta ze służby na tej podstawie ma charakter fakultatywny i jest możliwe w przypadku kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: 1) popełnienia przez policjanta czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa (przestępstwa skarbowego), 2) oczywistości popełnienia czynu, 3) charakteru czynu, powodującego, że dalsze pozostanie policjanta w służbie jest niemożliwe. O ile ustalenie pierwszej z wymienionych wyżej przesłanek nie powinno nastręczać większych problemów, o tyle dwie pozostałe, mające charakter ocenny, powinny stanowić przedmiot szczególnie wnikliwych rozważań organu prowadzącego postępowanie, zważywszy przede wszystkim na skutki dla policjanta, którego postępowanie to dotyczy. Wyjaśnić zatem należy, że przepis art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, nie definiuje pojęcia "oczywistości popełnienia czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa". W orzecznictwie uznaje się, że z "oczywistością" popełnienia czynu mamy do czynienia, gdy sprawca zostanie złapany na gorącym uczynku, gdy w sprawie zebrano takie dowody, które bezpośrednio potwierdzają dokonanie przez niego czynu, albo też gdy w okolicznościach nienasuwających wątpliwości przyznaje się on do popełnienia przestępstwa, jednakże samo przyznanie się do winy nie może być utożsamiane z oczywistością popełnienia czynu. Zgodnie przyjmuje się także, że zaistnienie tej przesłanki nie musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem w sprawie karnej. "Oczywistość" popełnienia czynu organ może ustalić samodzielnie, na podstawie analizy okoliczności konkretnego zdarzenia, co nie wyklucza możliwości wykorzystania w prowadzonym postępowaniu administracyjnym również materiałów zgromadzonych w postępowaniu karnym. (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego m.in.: z dnia 15 listopada 2013 r., sygn. akt I OSK 3084/12, z dnia 9 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 2756/13, z dnia 8 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 2036/14, z dnia 22 grudnia 2016 r., sygn. akt I OSK 2673/15, z dnia 28 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 624/16). Wynika to z autonomicznego charakteru postępowania administracyjnego, w którym organ ma samodzielną legitymację do gromadzenia materiału dowodowego i jego oceny. Trzecia przesłanka winna być rozważana przede wszystkim w kontekście interesu służby i interesu społecznego, na który składają się zarówno cel istnienia Policji, jako formacji stojącej na straży porządku i przestrzegania prawa, osobistych przymiotów jakimi powinien odznaczać się każdy funkcjonariusz pełniący służbę w tej formacji, ale także społecznego odbioru pozostawienia w służbie policjanta, który naruszył prawo w sposób oczywisty i rażący. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że – w ocenie sądu, organ sprostał wymogom wykazania, iż w badanej sprawie doszło do popełnienia przez policjanta czynu o znamionach przestępstwa z art. 178a § 1 k.k., popełnienie tego czynu przez skarżącego jest oczywiste, a jego charakter uniemożliwia dalsze pozostawienie go w służbie. Poza sporem w badanej sprawie pozostaje, że prowadzenie pojazdu mechanicznego po drodze publicznej, w stanie nietrzeźwości, stanowi przestępstwo, o którym mowa w art. 178a § 1 k.k. Skarżący kwestionuje natomiast wystąpienie pozostałych dwóch przesłanek, warunkujących zwolnienie go ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, podnosząc przede wszystkim, że organ prowadzący postępowanie nie wykazał "oczywistości" popełnienia przez skarżącego czynu o znamionach przestępstwa, bowiem postępowanie karne nie zostało zakończone prawomocnym wyrokiem, brak jest bezpośrednich świadków zdarzenia, a fakt, iż badanie na zawartość alkoholu zostało wykonane po upływie dwóch godzin od kolizji może wskazywać na to, że w chwili samego zdarzenia stężenie alkoholu we krwi skarżącego mogło mieć daleko mniejszą wartość. W ocenie sądu argumentacja skarżącego nie zasługiwała na uwzględnienie. Jak już wyżej wyjaśniono postępowanie administracyjne ma charakter autonomiczny i jest prowadzone niezależnie od postępowania karnego. Zatem uzyskanie prawomocnego wyroku skazującego nie jest warunkiem sine qua non dla zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, pod warunkiem wszakże, że istniejące w dacie wydania decyzji w tym zakresie dowody są wystarczające do tego, aby na ich podstawie organ mógł uznać fakt popełnienia przez policjanta przestępstwa (przestępstwa skarbowego) za oczywisty. Taka sytuacja zachodzi w badanej sprawie. Dowody zgromadzone przez organ stanowiły bowiem wystarczającą podstawę do uznania, że skarżący prowadził po drodze publicznej pojazd znajdując się w stanie nietrzeźwości. Do takiego, prawidłowego - zdaniem sądu, wniosku doprowadziła dokonana przez organ analiza zebranych dokumentów. Wbrew twierdzeniom skarżącego z akt postępowania wynika jednoznacznie, że ujawniony na miejscu zdarzenia drogowego pojazd leżał w przydrożnym rowie, na prawym boku, odwrócony tyłem do kierunku jazdy. Wewnątrz tego pojazdu, na siedzeniu kierowcy znajdował się skarżący, w pojeździe nie było innych osób, co wynika wprost z zeznań złożonych przez bezpośredniego świadka, który podjął działania ratownicze. Skarżący został wydobyty z pojazdu przez straż pożarną, która w tym celu musiała wyjąć przednią szybę i odciąć dach, co uwidocznione zostało na załączonych do akt fotografiach. Pierwszą służbą, która przybyła na miejsce zdarzenia bezpośrednio po tym, jak pojazd wypadł z drogi była straż pożarna, funkcjonariusze Policji pojawili się, gdy skarżący został już wydobyty z pojazdu i oczekiwał na odwiezienie do szpitalnego oddziału ratunkowego. Nie ulega wątpliwości, że skarżący w chwili zdarzenia znajdował się pod wpływem alkoholu, co wynika z przeprowadzonych badań krwi. W ocenie sądu nie ulega zatem wątpliwości, że skarżący były jedyną osobą podróżującą samochodem, bowiem zarówno ułożenie pojazdu po wypadku, rodzaj uszkodzeń, a także rodzaj obrażeń, których doznał sam skarżący, jak i działania, które musiały zostać przez straż pożarną podjęte, aby go z pojazdu wydobyć, wskazują jednoznacznie na to, że wydostanie się z auta w krótkim czasie po wypadku i samodzielne oddalenie się z niego przez inną osobę było niemożliwe. Taki obraz wyłania się z zeznań świadka P. K., będącego pierwszą osobą, która dotarła do pojazdu w ramach akcji ratunkowej. Świadek ten jednoznacznie stwierdził, że w pojeździe w chwili podjęcia przez niego czynności znajdował się tylko skarżący, opisał sposób ułożenia jego ciała wskazując, że znajdował się na siedzeniu kierowcy. Podkreślić przy tym należy, że sam skarżący w składanych pismach procesowych nie podjął próby wykazania, że pojazd prowadziła inna osoba, czy też, że razem z nim w pojeździe znajdowały się inne osoby i nie przedstawił dowodów, które mogłyby skutecznie podważyć ustalenia organu. Również składane przez skarżącego wnioski dowodowe nie wskazują na to, aby zamierzał on udowodnić, że zdarzenie drogowe miało inny, aniżeli ustalony przez organ przebieg. W ocenie sądu, wnikliwa analiza akt postępowania, dokonana w zaskarżonej decyzji w wystarczający sposób uzasadnia spełnienie przesłanek, o których mowa w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, a w konsekwencji nie zasługiwały na uwzględnienie wywody skarżącego, że w niniejszej sprawie dowody zgromadzone przez organ nie dają podstawy do przyjęcia, iż popełnienie przez skarżącego czynu, o którym mowa w art. 178a § 1 k.k. jest oczywiste. Nie można się zgodzić ze skarżącym, że w sytuacji, gdy na podstawie zgromadzonych dokumentów można zasadnie postawić tezę, iż prowadził on pojazd pod wpływem alkoholu, koniecznym było uzupełnienie materiału dowodowego o dokumenty z prowadzonego postępowania karnego, czy też oczekiwanie na zapadnięcie prawomocnego wyroku w tej sprawie. Zważyć bowiem należy na to, że celem postępowania administracyjnego nie jest udowodnienie winy, to bowiem jest rzeczą organów ścigania, ale ustalenie, czy w sytuacji oczywistości popełnienia przez policjanta przestępstwa zasadnym jest jego dalsze pozostawanie w służbie. Jest to mechanizm, który pozwala na szybką reakcję w takich przypadkach, gdy charakter czynu, jego ciężar gatunkowy i społeczny odbiór, przemawiają za tym aby sprawca został usunięty z szeregów Policji. Taka ocena została w zaskarżonej decyzji dokonana. Organ szczegółowo wyjaśnił jakimi względami kierował się uznając, że dalsze pozostawanie skarżącego w służbie nie jest możliwe i argumentacja ta zasługuje na aprobatę. Podkreślenia również wymaga, że organ wziął pod uwagę dotychczasowy przebieg służby skarżącego, jednak prawidłowo uznał, że charakter czynu, którego się dopuścił ma w tej sprawie decydujące znaczenie. Zdaniem sądu organ dokonał również prawidłowej oceny złożonego przez skarżącego wniosku o przesłuchanie policjantów obecnych na miejscu zdarzenia. Skarżący wnioskując o przesłuchanie funkcjonariuszy Policji i bezpośredniego przełożonego nie wskazał jakie okoliczności zamierza za pomocą tych środków udowodnić. W tych okolicznościach organ zasadnie uznał, że nie ma potrzeby przeprowadzenia tych dowodów, skoro policjanci nie uczestniczyli w akcji ratowniczej i pojawili się na miejscu zdarzenia już po tym, gdy skarżący znajdował się na zewnątrz pojazdu. Nie można się zatem zgodzić z wywodami skargi, iż doszło do naruszenia art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, art. 7 i art. 107 k.p.a. Dodatkowo wskazać należy, że argumentacja skarżącego odnosząca się do uwzględnienia wyników badań krwi wykonanych po upływie dwóch godzin od zdarzenia jest chybiona. Skarżący wywodził, że badania wykonane po tak długim czasie od zdarzenia mogą świadczyć o tym, że stężenie alkoholu w chwili samej kolizji mogło być znacząco niższe. Wyjaśnić zatem należy, że - na co wskazywał również organ, stosownie do art. 115 § 16 k.k., stan nietrzeźwości w rozumieniu kodeksu karnego zachodzi, gdy: 1) zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość lub 2) zawartość alkoholu w 1 dm3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. W ocenie sądu przyjęcie argumentacji skarżącego prowadziłoby do wniosku, że skarżący spożył dużą ilość alkoholu przed tym, gdy wsiadł za kierownicę i jego stężenie znajdowało się w fazie rosnącej, skoro wyniki przeprowadzonych przez Laboratorium Kryminalistyki KWP w S. badań, wykazały [...] o/oo alkoholu we krwi skarżącego. Tym samym nawet, gdyby okazało się, że stężenie alkoholu w momencie kolizji było niższe, to nie miałoby to znaczenia dla oceny zasadności przesłanek zwolnienia skarżącego ze służby. Końcowo wskazać należy, że pełnomocnik skarżącego posiadał wiedzę o toczącym się postępowaniu, jakkolwiek przyznać należy, że nie został poinformowany o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Naruszenie to jednak nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia. Sąd nie podzielił wyrażonego w skardze poglądu, iż brak było podstaw do nadania skarżonemu rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności. Organ pierwszej instancji uzasadnił z jakich względów rygor ten został nadany wskazując na konieczność ochrony wizerunku, honoru i dobrego imienia Policji. Organ odwoławczy dodatkowo wskazał na okoliczności związane ze społecznym odbiorem pozostawienia w służbie policjanta, który dopuścił się przestępstwa o dużym ciężarze gatunkowym. Stanowisko to należy uznać za słuszne biorąc pod uwagę prowadzone od wielu lat i zakrojone na szeroką skalę działania Policji zmierzające do wyeliminowania z dróg zjawiska prowadzenia pojazdów pod wpływem alkoholu, a także poważne skutki tego rodzaju naruszeń prawa dla innych użytkowników ruchu drogowego. W tym stanie rzeczy, uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, sąd skargę oddalił, przyjmując za podstawę art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 – j.t. ze zm.).