II SA/Sz 1326/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder,, Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi W. G., W. G., R. K. na uchwałę Rady Miasta Szczecin z dnia 21 lipca 2014 r. nr XLIII/1253/14 w przedmiocie zmiany uchwały w sprawie wyrażenia zgody na udzielenie osobom fizycznym bonifikaty od opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Gminy Miasto Szczecin oddala skargę. Rada Miasta w dniu [...] r., działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 594, poz. 645 i poz. 1318, z 2014 r. poz. 379), art. 4 ust. 5, 7 pkt 2 i 11a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267), podjęła uchwałę Nr XLIII/1253/14 zmieniającą uchwałę w sprawie wyrażenia zgody na udzielenie osobom fizycznym bonifikaty od opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Gminy Miasto Zmiana polegała, między innymi, na dodaniu w treści § 1 ust. 1 pkt 1 uchwały Nr XX/518/08 Rady Miasta Szczecina z dnia 7 kwietnia 2008 r. w sprawie wyrażenia zgody na udzielenie osobom fizycznym bonifikaty od opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Gminy Miasto tekstu: "w akcie notarialnym ustanowienia użytkowania wieczystego". W rezultacie § 1 ust. 1 uchwały otrzymał następujące brzmienie: "Wyraża się zgodę na udzielenie bonifikaty od opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym, o których mowa w ustawie ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. z 2005 r., Nr 175, poz. 1459 ze zm.: z 2007 r. Nr 191, poz. 1371), w odniesieniu nieruchomości stanowiących własność gminy Miasto, wykorzystywanych na cele mieszkaniowe, jeżeli na dzień wydania decyzji spełnione są następujące warunki: 1. nieruchomość jest zabudowana, przeznaczona w akcie notarialnym ustanowienia użytkowania wieczystego i wykorzystywana jedynie na cele mieszkaniowe, 2. lokal, z którym związane jest prawo użytkowania wieczystego wykorzystywany jest jedynie na cele mieszkaniowe, 3. użytkownik wieczysty nie zalega z płatnościami z tytułu opłat za użytkowanie wieczyste i podatkami na rzecz gminy Miasto 4. użytkownik wieczysty nie występuje o przekształcenie jako wspólnik spółki cywilnej." Publikacji uchwały dokonano w Dzienniku Urzędowym Województwa Zachodniopomorskiego w dniu 19 sierpnia 2014 r., pod pozycją 3332. Pismem z dnia [...] r. W. G. i W. G. oraz R. K., reprezentowani przez pełnomocnika, na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, wezwali Radę Miasta do usunięcia naruszenia ich prawa. Zgodnie z pismem skarżących, usunięcie tego naruszenia polegać miało na uzupełnieniu uchwały Rady Miasta Szczecin nr XLIII/1253/14 z dnia 21 lipca 2014 r. o przepisy przejściowe i końcowe, wskazujące, iż do rozstrzygnięcia wniosków o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, złożonych przed dniem wejścia w życie tej uchwały, stosuje się postanowienia uchwały nr XX/518/08, przed jej nowelą. Prezydent Miasta nie udzielił odpowiedzi na powyższe wezwanie. W dniu 26 listopada 2014 r. W. G. i W. G. oraz R. K. wnieśli, za pośrednictwem Rady Miasta, skargę kierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na uchwałę nr XLIII/1253/14 Rady Miasta Szczecin z dnia 21 lipca 2014 r. zmieniająca uchwałę w sprawie wyrażenia zgody na udzielenie osobom fizycznym bonifikaty od opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Gminy Miasto Zaskarżonej uchwale zarzucili naruszenie art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, dokonane w związku z zastosowaniem art. 4 ust. 7 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, poprzez pozbawienie uprawnienia do bonifikaty od opłaty z tytułu przekształcenia użytkowania wieczystego w prawo własności użytkowników wieczystych spełniających dotychczasowe warunki jej udzielenia, którzy złożyli wnioski o przekształcenie przed dniem wejścia w życie tej uchwały i co do których postępowanie w sprawie przekształcenia przed tym dniem nie zostało zakończone. Kierując się powyższym skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości albo stwierdzenie, że uchwała ta wydana została z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu skarżący wskazali, że pozostają współużytkownikami wieczystymi nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym dwurodzinnym, położonej przy ul. [...], stanowiącej działkę nr [...] z obrębu [...], o powierzchni [...] m2. Wnioskiem złożonym w dniu [...]r., zwrócili się do Prezydenta Miasta o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności w trybie ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, powołując się jednocześnie na przysługujące im uprawnienie do uzyskania bonifikaty od opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego – zgodnie z uchwałą nr XX/518/08 Rady Miasta Szczecina z dnia 7 kwietnia 2008 r. w sprawie wyrażenia zgody na udzielenie osobom fizycznym bonifikaty od opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Gminy Miasto . Dopiero w dniu [...]r., Prezydent Miasta wydał decyzję znak: [...], w której orzekł o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonych , przy ul. [...], stanowiącej działkę nr [...] z obrębu [...], w prawo własności przysługujące: - W. i W. G., na zasadzie wspólności ustawowej małżeńskiej, w udziale [...] części, związanym z własnością lokalu nr [...] , przy ul. [...] - R. K., w udziale do [...] części, związanym z własnością lokalu nr [...], przy ul. [...] Organ ponadto ustalił opłatę za przekształcenie w wysokości po [...] zł w stosunku do każdego z udziałów, odmówił jednak udzielenia bonifikaty od opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego. Decyzją z dnia [...]r., znak:[...] , Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzją Prezydenta Miasta w całości, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniem tej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że "skoro w nieobowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego dominującą funkcją nieruchomości było mieszkalnictwo, w aktualnie obowiązującym Studium funkcją dominującą nieruchomości jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zaś według ewidencji gruntów nieruchomość posiada symbol "B", to całkowicie niezrozumiałym jest powoływanie się przez organ I instancji na przeznaczenie gruntu określonego w umowie [...] r.". Kolejną decyzją z dnia [...] r., znak:[...], Prezydent Miasta ponownie przekształcił przysługujące skarżącym prawo użytkowania wieczystego w prawo własności, na identycznych zasadach jak wcześniej. Jednak w uzasadnieniu tej decyzji, powołał się na treść uchwały nr XX/518/08 z dnia 7 kwietnia 2008 r. w brzmieniu określonym uchwałą nr XLIII/1253/14 Rady Miasta Szczecin z dnia 21 lipca 2014 r. Skarżący podnieśli, że przywołana zmiana w wyraźny sposób ogranicza krąg podmiotów uprawnionych do bonifikaty od opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. O ile wcześniej uprawnienie to przysługiwało każdemu, kto, przy spełnieniu pozostałych warunków, był użytkownikiem wieczystym nieruchomości przeznaczonej na cele mieszkaniowe, o tyle po zmianie uprawnienie to przysługuje jedynie użytkownikom wieczystym, których prawo ustanowione zostało w drodze umowy sporządzonej w formie aktu notarialnego, w treści której określono, że nieruchomość jest oddawana na cele mieszkaniowe, tj. wyłączone zostało takie uprawnienie użytkowników wieczystych, którzy stali się użytkownikami wieczystymi w drodze innej, niż umowa, czynności. Zdaniem skarżących zmiana zasad udzielania bonifikaty od opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowa wieczystego w prawo własności nie może odbywać się z naruszeniem uprawnień wnioskodawców, którzy na podstawie dotychczasowych przepisów nabyli uprawnienie do udzielenia im bonifikaty. Uchwała nr XLIII/1253/14 nie zawiera żadnych przepisów przejściowych i końcowych, gwarantujących zachowanie uprawnień wnioskodawców, którzy złożyli wniosek o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego przed dniem jej wejścia w życie. W konsekwencji, uchwała ta wywołuje automatyczny niejako skutek w postaci pozbawienia tych osób przysługującego im uprawnienia. Skutek ten pozostaje sprzeczny z wyrażonymi w art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadą demokratycznego państwa prawa, zasadą ochrony praw nabytych, jak i zasadą lojalności organów administracji publicznej wobec obywateli. W odpowiedzi udzielonej na powyższą skargę Prezydent Miasta wniósł o jej odrzucenie, z powodu braku legitymacji skargowej po stronie skarżących, ewentualnie o oddalenie skargi w całości. Zdaniem Prezydenta, samo powołanie się skarżących na wartości wynikające z art. 2 Konstytucji RP, odzwierciedlone w zasadach powołanych w skardze, tj. zasady zaufania do organów państwa i stanowionego przezeń prawa, w tym zasady ochrony praw nabytych oraz zasady pewności prawa, nie stanowi wystarczającej przyczyny do uznania, że doszło do skutecznego określenia przez stronę naruszenia prawa materialnego. Powyższy przepis, z uwagi na zawarte w nim normy prawa ustrojowego, nie może stanowić samodzielnej podstawy do wykazania się interesem prawnym, a tym bardziej do wykazania naruszenia tego interesu prawnego przez podmiot wnoszący skargę w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. W takiej sytuacji, powoływana przez stronę okoliczność złożenia wniosku o przekształcenie, może co najwyżej świadczyć o istnieniu interesu faktycznego po stronie wnoszących skargę. Ochrona interesów faktycznych pozostaje jednakże poza zakresem ochrony, jaki gwarantuje instytucja przewidziana w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Nadto, gdyby powyższa argumentacja nie znalazła poparcia Sądu, Prezydent wniósł o oddalenie skargi w całości, wskazując, że uchwała Nr XX/518/08 z dnia 7 kwietnia 2008 r. oraz Nr XLIII/1253/14 z dnia 21 lipca 2014 r., nie naruszają prawa i zostały podjęte z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu stron. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje m.in. działalność uchwałodawczą organów samorządu terytorialnego, a kryterium sprawowania tej kontroli stanowi zgodność z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Przedmiot sprawy objętej skargą W. G. i W. G. oraz R. K. , dotyczy uchwały Rady Miasta Szczecina Nr XLIII/1253/14 z dnia 21 lipca 2014 r., zmieniającą uchwałę w sprawie wyrażenia zgody na udzielenie osobom fizycznym bonifikaty od opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Gminy Miasto Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 594 ze zm.), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W takiej sytuacji obowiązkiem Sądu było zbadanie, czy wobec wymogów postawionych w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, przedmiot wniesionej skargi dotyczy uchwały wydanej w sprawie z zakresu administracji publicznej, a samo wniesienie skargi było poprzedzone wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa i zachowany został przy tym termin do wniesienia tej skargi, a także konieczne jest zbadanie, czy uchwała nie tylko dotyczy interesu prawnego skarżących, ale również narusza interes prawny lub uprawnienie skarżących. W ocenie Sądu, dopuszczalna jest skarga do sądu administracyjnego na uchwałę Nr XLIII/1253/14 z dnia 21 lipca 2014 r., która obejmuje swym zakresem zasady przekształcenia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości stanowiących własność Gminy Miasto w prawo własności. Nie powinien budzić wątpliwości charakter publicznoprawny zaskarżonej uchwały, która służyć ma gospodarowaniu posiadanym przez gminę mieniem komunalnym. Z akt sprawy wynika jednocześnie, że skarżący pismem z dnia [...] r. skierowali do Rady Miasta wezwanie z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym do usunięcia naruszenia prawa wynikającego z wydania ww. aktu, na które nie otrzymali odpowiedzi. Złożenie przedmiotowej skargi, za pośrednictwem organu, w dniu [...] r. czyni niniejszą skargę dopuszczalną, wobec wymogów postawionych skardze co do zachowania terminu, jakie wynikają z art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Przechodząc do badania skargi w kontekście wykazania się legitymacją skargową przez W. G. i W. G. oraz R. K., wyjaśnić wypada, że w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, ustawodawca w sposób jednoznaczny określił, że uprawnienie do wniesienia skargi na podstawie ww. przepisu, przysługuje wyłącznie temu podmiotowi, którego interes prawny lub uprawienie zostały naruszone. W praktyce podkreśla się, na konieczność wykazania przez wnoszącego skargę własnym, czyli osobistym i ściśle zindywidualizowanym interesem prawnym lub uprawnieniem, nie wystarczy zatem wykazanie przez skarżącego ewentualnych sprzeczności z prawem zaskarżonej uchwały czy hipotetycznego stanu zagrożenia. Orzecznictwo sądowoadministracyjne podkreśla takie cechy interesu prawnego podmiotu, wnoszącego skargę w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminny, jak bezpośredniość, konkretność i realność. Powyższe należy powiązać z określoną normą prawa materialnego, z której strona wywodzi określone prawa lub obowiązki, a także z którego strona wywodzi skutki naruszenia prawa, jakie jej zdaniem powstały przez wydanie uchwały w obiektywnie pojmowanym porządku prawnym. Interes prawny w rozumieniu ww. przepisu to taki, któremu obowiązujące przepisy prawa materialnego przyznają ochronę prawną (por. wyroki NSA: z dnia 3 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 1724/11, opubl w Lex nr 1132114; z dnia 10 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 1950/11, opubl. w Lex nr 1152112; z dnia 16 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 1414/11, opubl. w Lex 1149171; z dnia 19 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 790/12, opubl w LEX nr 1212683). Skarga na podstawie art. 101 nie ma charakteru actio popularis - podstawą zaskarżenia jest niezgodność uchwały z prawem i równocześnie naruszenie przez nią konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy, bądź wreszcie innego podmiotu, który jest mieszkańcem danej gminy lub jest z tą gminą związany prawnie w inny sposób (np. jest właścicielem nieruchomości położonej na terenie gminy). Stanowisko powyższe, które skład orzekający w pełni podziela, wyraził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 3 listopada 2003 r., sygn. akt SK 30/02 (opubl. w OTK-A 2003/8/84, Dz. U. z 2003 r., nr 194, poz. 1906). Brak powiązania naruszenia interesu prawnego z konkretnym przepisem prawa materialnego, uniemożliwia sądowi administracyjnemu przystąpienie do merytorycznej oceny zaskarżonej uchwały. Prawo do zaskarżania uchwał przysługuje wyłącznie tym, którzy wykażą się naruszeniem konkretnego interesu prawnego wynikającego z określonej normy prawa materialnego (może to być norma z każdej dziedziny prawa, najczęściej wywodzona jest z prawa cywilnego lub administracyjnego). Dlatego nawet obiektywnie występujące w przepisach danego aktu naruszenie prawa nie może stanowić podstawy do stwierdzenia jego nieważności, jeżeli naruszeniu temu nie towarzyszy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego, rozumianego w sposób wyżej przedstawiony. Oceniając zdolność W. G. i W. G. oraz R. K., do złożenia skargi do sądu administracyjnego, przez pryzmat wykazania naruszenia prawa lub interesu prawnego skarżących, powołaną wyżej uchwałą Rady Miasta Szczecina, Sąd stwierdził, że wskazanego ustawowego warunku skarga niniejsza nie spełnia. W szczególności nie sposób uznać, że w świetle wymogów postawionych w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, wystarczającym dla uznania naruszenia interesu prawnego, będzie wywiedzione przez skarżących naruszenie art. 2 Konstytucji RP i zasad z niego wynikających, w związku ze złożeniem przez skarżących wniosku do Gminy Miasto o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Należy bowiem zauważyć, że zgodnie z treścią powołanego art. 2 ustawy zasadniczej, Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Powyższa regulacja, mająca charakter klauzuli generalnej jest typową normą prawa ustrojowego, określająca zasadę demokratycznego państwa prawnego. Wytycza ona kierunki rozwoju ustroju państwa, stanowi nakaz dla parlamentu, ale i całego aparatu państwowego, by jego działalność służyła realizacji tej zasady. W demokratycznym państwie prawnym byt organu państwowego opiera się na prawie, które określa zarazem kompetencje tego organu i wyznacza granice jego działalności. Konstytucja stwierdza, że ma to być demokratyczne państwo prawne, a więc ma ono zabezpieczać wpływ obywateli na władzę państwową i ich udział w podejmowaniu decyzji państwowych. Wynika stąd także zasada poszanowania wolności i praw jednostki (por. Wiesław Skrzydło. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz do art. 2 Konstytucji RP, Zakamycze 2002, opubl. w Lex nr 68271). Jednakże samo powołanie się na wartości wynikające z art. 2 Konstytucji RP, odzwierciedlone w zasadach powołanych w skardze, tj. zasady demokratycznego państwa prawa, zasady ochrony praw nabytych oraz zasady lojalności organów administracji publicznej wobec obywateli, nie stanowi wystarczającej przyczyny do uznania, że doszło do skutecznego określenia przez stronę naruszenia prawa materialnego. Powołany przez skarżących przepis, z uwagi na zawarte w nim normy prawa ustrojowego nie może stanowić samodzielnej podstawy do wykazania się interesem prawnym, a tym bardziej do wykazania naruszenia tego interesu prawnego przez podmiot wnoszący skargę w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym (por. także wyrok WSA w Opolu z dnia 17 marca 2008 r., sygn. akt II SA/Op 422/07, opubl. w Lex 506972). Normy konstytucyjne mogą stanowić podstawę do wykazania legitymacji skargowej jedynie wówczas, gdy formułują one w sposób bezpośredni obowiązek bądź uprawnienia dla podmiotu który skargę wnosi (por. NSA z dnia 5 sierpnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1032/10. opubl. w LEX nr 737685). Jak to już było wyżej sygnalizowane, warunkiem uznania legitymacji procesowej na tle art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, jest to aby konsekwencją podjętej uchwały było ograniczenie lub pozbawienie skarżącego konkretnych uprawnień mających oparcie w przepisach prawa materialnego. W ocenie Sądu, przepis umieszczony w art. 2 Konstytucji RP nie formułuje w sposób bezpośredni obowiązku bądź uprawnienia dla skarżących, lecz stanowi wytyczne dla kierunków rozwoju państwa i jego systemu prawnego. Powyższe wywody mają tożsame znaczenie wobec podnoszonego w skardze argumentu o wywodzeniu interesu prawnego skarżących z art. 4 ust. 7 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Powołana norma stanowi delegację ustawową do podjęcia przez właściwą radę gminy uchwały w sprawie wyrażenia zgody na udzielenie osobom fizycznym bonifikaty od opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, jak również do ustalenia warunków podmiotowych i przedmiotowych udzielenia bonifikaty. Również i to uregulowanie nie formułuje w sposób bezpośredni obowiązku bądź uprawnienia dla skarżących, a zatem nie może stanowić podstawy do wykazania legitymacji skargowej. W świetle omawianych wyżej reguł, przyjąć należy, że dopiero konkretne określenie naruszenia prawa materialnego, umożliwia sądowi administracyjnemu merytoryczną ocenę sytuacji prawnej skarżących wobec zarzucanej skargą wadliwości danej uchwały. Brak tego określenia powoduje niewyczerpanie znamion interesu prawnego lub uprawnienia oraz ich naruszenia w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. W takiej sytuacji, powoływana przez stronę okoliczność złożenia wniosku o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, może co najwyżej świadczyć o istnieniu interesu faktycznego po stronie wnoszących skargę. Ochrona interesów faktycznych pozostaje jednakże poza zakresem ochrony, jaki gwarantuje instytucja przewidziana w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Wbrew zatem wywodom skarżących brak było podstaw do przyjęcia ich legitymacji skargowej, konstruowanej w oparciu o przepisy prawa ustrojowego, prezentowane w skardze. Badanie legitymacji procesowej następuje na rozprawie, a wykazanie braku legitymacji nakazuje oddalić skargę, a nie odrzucić. Mając powyższe na uwadze, stosownie do art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd skargę oddalił.