II SA/Sz 1354/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska,, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wynagrodzenia za dozór pojazdów oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...]Burmistrz C. odmówił przyznania Z. wynagrodzenia w kwocie [...] zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia [...] r. z tytułu parkowania pojazdów: marki [...] oraz marki [...] na prowadzonym przez niego parkingu. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ I instancji uznał, iż wniosek o przyznanie wynagrodzenia w wysokości [...] zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia [...] r. z tytułu parkowania ww. pojazdów nie może zostać uwzględniony, albowiem w toku prowadzonego postępowania ustalono, że przedmiotowe pojazdy nie zostały usunięte na parking wnioskodawcy w trybie art. 50a ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zdaniem organu I instancji z uwagi na powyższe nie zachodzą przesłanki umożliwiające przyznanie wnioskodawcy wynagrodzenia za parkowanie na prowadzonym przez niego parkingu ww. pojazdów. Nie zgadzając się z ww. rozstrzygnięciem Z. K. , reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, odwołał się od niej, wskazując, iż jego zdaniem, organ I instancji błędnie odmówił wnioskodawcy przyznania wnioskowanego wynagrodzenia i wniósł o uchylenie decyzji w zaskarżonym zakresie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji lub o uchylenie decyzji w zaskarżonym zakresie i uwzględnienie wniosku w całości. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. , uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji i umorzyło postępowanie I instancji w całości. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że brak jest podstawy prawnej do przyznania żądanego wynagrodzenia za parkowanie ww. pojazdów, co skutkuje koniecznością umorzenia postępowania I instancji. Kolegium stwierdziło, iż zaskarżona decyzja dotyczy sprawy będącej przedmiotem kilku wcześniejszych postępowań administracyjnych. Wskazało, że ustawa Prawo o ruchu drogowym (p.r.d.) zna dwa różne tryby usuwania z drogi pojazdów. Pierwszy z nich uregulowany jest w art. 50a p.r.d. Przepis ten stanowi, że pojazd pozostawiony bez tablic rejestracyjnych lub pojazd, którego stan wskazuje na to, że nie jest używany, może zostać usunięty z drogi przez straż gminną lub Policję na koszt właściciela lub posiadacza. Pojazd usunięty w trybie określonym w ust. 1, nieodebrany na wezwanie gminy przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia, uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się. Pojazd ten przechodzi na własność gminy z mocy ustawy (ust. 1 i 2). Drugi z trybów usuwania z drogi pojazdów wynika z art. 130a p.r.d. Przepis ten w swojej treści wskazuje przypadki kiedy pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela, tryb postępowania przy usuwaniu pojazdu, miejsce na które usuwa się dany pojazd oraz, co najistotniejsze, upoważnienie ustawowe dla rady powiatu do wydania uchwały określającej opłaty za jego usunięcie i parkowanie. Kluczowe, zdaniem Kolegium, dla podjęcia właściwego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, jest udzielenie odpowiedzi na pytanie, w jakim trybie przedmiotowe pojazdy zostały usunięte z drogi oraz czy możliwe jest podjęcie rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie przez organ administracji publicznej, w przypadku ustalenia, iż przedmiotowe pojazdy były usunięte w trybie art. 50a p.r.d. Analiza akt sprawy wskazuje, w ocenie organu II instancji, że pojazdy, za parkowanie których skarżący domaga się wynagrodzenia, były usuwane z drogi w trybie art. 50a p.r.d. Okoliczność ta wynika z dokumentów, na podstawie których pojazdy zostały zadysponowane przez funkcjonariuszy Policji do przechowywania na parkingu prowadzonym przez odwołującego się, a jej ustalenie nie budzi zastrzeżeń. Należy zatem ustalić, czy art. 50a p.r.d. daje podstawę do wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie ustalenia wynagrodzenia za parkowanie pojazdów. Analiza art. 50a p.r.d. nie daje podstaw do przyjęcia, aby organ gminy, po usunięciu pojazdu przez straż gminną lub Policję oraz umieszczeniu go na parkingu osoby prowadzącej taką działalność, nawet jako podmiot wskazany przez starostę na podstawie art. 130a ust. 5f powołanej wyżej ustawy, posiadał legitymację do wydania decyzji w sprawie wynagrodzenia za dozór pojazdu, również w sytuacji, gdy pojazd z mocy ustawy stał się własnością gminy. Przepis art. 50a nie zawiera w swej treści upoważnienia do rozstrzygania przez organ gminy o kosztach wynagrodzenia za dozór pojazdu. Nie zawiera również odesłania do art. 130a ustawy - Prawo o ruchu drogowym, który stanowi odrębną regulację, odnoszącą się wyłącznie do pojazdów wymienionych w tym przepisie. Brak unormowań w tym zakresie czyni sprawy rozliczeń pomiędzy gminą, właścicielem lub posiadaczem pojazdu (o ile zostanie ustalony) oraz prowadzącym parking, na którym pojazd był przechowywany, sprawami regulowanymi w prawie cywilnym, w przeciwieństwie do spraw rozstrzyganych na podstawie art. 130a powołanej wyżej ustawy. Skoro więc w rozpatrywanym przypadku brak było podstawy prawnej do wydania decyzji administracyjnej, to musi to prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz umorzenia postępowania I instancji. Pismem z dnia [...] r. Z. K. złożył skargę na ww. decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. , zarzucając jej naruszenie art. 50a ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez jego nieprawidłową interpretację wobec uznania, że roszczenia wywodzone z ww. przepisu mają charakter roszczeń cywilnoprawnych i powinny być dochodzone przed sądem cywilnym oraz art. 1 ust. 1 (K.p.a.) poprzez błędne uznanie, że do dochodzonych przez skarżącego roszczeń nie mają zastosowania przepisy postępowania administracyjnego, bowiem roszczenie ma charakter cywilnoprawny. Dodatkowo, skarżący wskazał, że gdyby nawet uznać, że inny organ jest właściwy w sprawie, to obowiązkiem organu orzekającego było przekazanie sprawy organowi właściwemu w trybie art. 65 § 1 K.p.a. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2017 r. pełnomocnik skarżącego podniósł, że wniosek o przyznanie wynagrodzenia za dozór pojazdu był kierowany do kilku gmin z terenu Województwa. Skarżący otrzymał ww. wynagrodzenie bądź na mocy decyzji Kolegium, bądź bezpośrednio od gminy, która uznała roszczenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie jest decyzja SKO w K. , którą uchylono decyzję organu I instancji odmawiającą przyznania Z.K. wynagrodzenia w kwocie [...] zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia [...] r. z tytułu parkowania pojazdów: marki [...] oraz marki [...] na prowadzonym przez niego parkingu i umorzono postępowanie I instancji w całości. Materialnoprawną podstawę dla wydania przedmiotowych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.; dalej: "ustawa"). Jak wynika z akt sprawy, pojazdy, za parkowanie których skarżący domaga się wynagrodzenia, były usuwane z drogi w trybie art. 50a ustawy. Przepis art. 50a powołanej ustawy stanowi, że pojazd pozostawiony bez tablic rejestracyjnych lub pojazd, którego stan wskazuje na to, że nie jest używany, może zostać usunięty z drogi przez straż gminną lub Policję na koszt właściciela lub posiadacza (ust. 1). Pojazd usunięty w trybie określonym w ust. 1, nieodebrany na wezwanie gminy przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia, uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się. Pojazd ten przechodzi na własność gminy z mocy ustawy (ust. 2). Przepisu ust. 2 nie stosuje się, gdy nieodebranie pojazdu nastąpiło z przyczyn niezależnych od osoby zobowiązanej (ust. 3). Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio, gdy w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia pojazdu nie została ustalona osoba uprawniona do jego odbioru (ust. 4). Minister właściwy do spraw wewnętrznych, kierując się zasadą poszanowania prawa własności oraz potrzebą zapewnienia porządku na drogach publicznych, określi, w drodze rozporządzenia: 1) szczegółowy tryb oraz jednostki i warunki ich współdziałania w zakresie usuwania pojazdów bez tablic rejestracyjnych lub których stan wskazuje na to, że nie są używane; 2) tryb postępowania w zakresie przejęcia pojazdu na własność gminy (ust. 5). Skład orzekający w pełni podziela stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. z dnia 8 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Sz 547/14, w którym stwierdzono, że z treści przepisu art. 50a ustawy nie wynika, żeby organ gminy po usunięciu pojazdu przez straż gminną lub Policję oraz umieszczeniu go na parkingu osoby prowadzącej taką działalność, nawet jako podmiot wskazany przez starostę na podstawie art. 130a ust. 5f ustawy, posiadał legitymację do wydania decyzji w sprawie wynagrodzenia za dozór pojazdu, również w sytuacji, gdy pojazd z mocy ustawy stał się własnością gminy. Przepis art. 50a nie zawiera bowiem w swej treści upoważnienia do rozstrzygania przez organ gminy o kosztach wynagrodzenia za dozór pojazdu. Nie zawiera również odesłania do art. 130a ustawy, który stanowi odrębną regulację, odnoszącą się wyłącznie do pojazdów wymienionych w tym przepisie. Brak unormowań w tym zakresie czyni sprawy rozliczeń pomiędzy gminą, właścicielem lub posiadaczem pojazdu (o ile zostanie ustalony) oraz prowadzącym parking, na którym pojazd był przechowywany, sprawami regulowanymi w prawie cywilnym, w przeciwieństwie do spraw rozstrzyganych na podstawie art. 130a powołanej wyżej ustawy. Analogiczny pogląd wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt II SA/Ol 626/13. Również Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 4 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 2855/12, wyraził pogląd, że w zakresie roszczeń wynikających z umowy w przedmiocie świadczenia usług usuwania z dróg i przechowywania na parkingach strzeżonych, pojazdów określonych w art. 50a ust. 1 ww. ustawy, właściwy jest sąd powszechny. Odnosząc się do natomiast do kwestii braku przekazania podania skarżącego do organu właściwego na podstawie art. 65 § 1 k.p.a., wskazać należy, że przepis ten nie miał zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem w sprawie właściwy nie jest inny organ administracji publicznej lecz sąd powszechny. W sprawie nie miał zastosowania również art. 66 § 3 k.p.a., w myśl którego jeżeli z podania wynika, że właściwym w sprawie jest sąd powszechny, organ, do którego podanie wniesiono, zwraca je wnoszącemu. Zgodnie bowiem z wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 20 marca 2007 r., VII SA/Wa 2460/06, LEX nr 337011, zarówno przepis art. 65 § 1 k.p.a. jak i przepis art. 66 § 3 k.p.a. regulują wyłącznie ustalenie braku właściwości w fazie wszczęcia postępowania. Natomiast jeżeli w trakcie prowadzonego postępowania organ stwierdzi swoją niewłaściwość, obowiązany jest zakończyć postępowanie decyzją o umorzeniu postępowania. Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.