II SA/Sz 1388/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jej skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. S. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego opisaną w sentencji decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r. utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie Grodzkim z dnia [...]r. nakazującą skarżącej rozbiórkę zlokalizowanego na terenie nieruchomości przy ul. [...] (na terenie działki o numerze ewidencyjnym [...] z obrębu [...] ) samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego – trwale związanego z gruntem wolnostojącego urządzenia reklamowego wyposażonego w dwie tablice reklamowe. W skardze strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wywodząc, że nakaz rozbiórki ze swej istoty wiąże się z powstaniem nieodwracalnych skutków i może stanowić podstawę wstrzymania wykonania decyzji, ponieważ w razie uwzględnienia skargi może powstać kwestia powrotu do stanu poprzedniego, co będzie wiązało się koniecznością poniesienia znaczących kosztów. Ponadto skarżąca wyjaśniła, że jej podstawową działalnością są czynności związane z reklamą, w szczególności z wykorzystaniem takich nośników, jak ten, który ma być poddany rozbiórce. Wobec powyższego jego rozbiórka wpłynie na zmniejszenie rozmiaru wykonywanej działalności gospodarczej , a tym samym spadek osiąganych z tego tytułu dochodów. W okresie ostatnich 5 lat na skutek demontażu kilkuset nośników na terenie całej Polski Spółka poniosła straty szacowane na ok. [...] zł, ponadto na rynku reklamowym istnieje duża konkurencja, a rozbiórka nośnika przed rozstrzygnięciem Sądu z dużym prawdopodobieństwem spowodowałaby zmniejszenie jej dotychczasowego udziału rynkowego, który obecnie wynosi ok. 40%. Jednocześnie sporny nośnik służy realizacji zaciągniętych zobowiązań wobec klientów, a jego demontaż skutkować będzie ograniczeniem możliwości ich realizacji przyczyniając się do ograniczenia zaufania, które może skutkować utratą klientów. Ponadto Spółka podniosła, że zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązujące w obecnym kształcie zakazują montażu nośników reklamowych w obszarze, w którym położona jest działka ewidencyjna nr [...]. Obowiązywanie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wyklucza zatem możliwość ponownego zainstalowania nośnika reklamowego, w dotychczasowej lokalizacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) dalej jako "P.p.s.a." sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub w części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji lub postanowienia jest zatem wykazanie przez stronę we wniosku niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wbrew twierdzeniu zawartemu w skardze, aby Sąd mógł stwierdzić, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skarżący musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne, co potwierdza liczne orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. np. postanowienia z dnia 21 kwietnia 2006 r., sygn. akt II FZ 167/06 oraz z dnia 22 lutego 2008 r., sygn. akt II OZ 131/08, oba dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl ). Co do zasady nie wystarczy zatem samo złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu Sąd nie bada zasadności samej skargi, a jedynie wniosek i przedstawione przez stronę skarżącą przesłanki uzasadniające wstrzymanie. Kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowości zastosowania przez organ przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, Sąd dokona dopiero po przeprowadzeniu rozprawy. Należy podkreślić, że ciężar dowodu w zakresie wykazania wymienionych w art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Powinno wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w ww. przepisie, tj. znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 376/13, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl). W niniejszej sprawie skarżąca Spółka wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując że jej wykonanie może spowodować powstanie znacznej szkody oraz trudne do odwrócenia skutki, poprzez możliwość utraty dochodów osiąganych z reklamy, utraty pozycji na rynku reklamowym i zaufania klientów. W ocenie Sądu, skarżąca nie wykazała zatem okoliczności, które stanowiłyby uprawdopodobnienie istnienia warunków do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przedmiotem zaskarżonej decyzji, której dotyczy rozpoznawany wniosek o wstrzymanie wykonania, jest orzeczony wobec skarżącej nakaz rozbiórki dwustronnej tablicy reklamowej o wymiarach ok. 6 m x 3 m związanej z gruntem (poprzez żelbetowy fundament) stalowy trzon nośny. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, że wykonanie decyzji nakazującej rozbiórkę ze swej istoty powoduje zmianę stanu rzeczy, co nie oznacza jednak, że w każdym przypadku rozbiórka rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powoduje trudne do odwrócenia skutki. Samo powołanie się na konsekwencje w sferze finansowej strony nie uprawnia do oceny, że wykonanie kwestionowanej decyzji skutkować może wyrządzeniem stronie znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dla spełnienia przesłanki warunkującej wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu konieczne jest wykazanie, że uszczuplenie majątkowe będzie "znaczne" dla strony skarżącej. Sąd nie może domniemywać, że wykonanie określonego w zaskarżonej decyzji lub postanowieniu obowiązku wiąże się z zainwestowaniem kwoty, która będzie dla strony znacząca w kontekście jej ogólnej sytuacji majątkowej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OZ 664/12; postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2466/13 i z dnia 17 czerwca 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 667/14 Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl). Zauważyć też należy, że nie każdy nakaz rozbiórki wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Nakazem objęta jest rozbiórka tablicy reklamowej, która generuje niewątpliwie niewielkie koszty i stanowi proces logistycznie i technicznie mało skomplikowany. Tablica reklamowa objęta nakazem rozbiórki składa się z niewielu elementów, które w wyniku poprawnie przeprowadzonego demontażu nie powinny ulec uszkodzeniu, co zaś umożliwić może ich ponowne wykorzystanie, w tym samym lub innym miejscu. Nie można zatem zasadnie twierdzić, na podstawie samej argumentacji zawartej we wniosku, że demontaż przedmiotowej tablicy reklamowej będzie powodować powstanie znacznej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków. Również ogólnikowe twierdzenia skarżącej, o utraconych korzyściach, które Spółka czerpie z prowadzenia działalności reklamowej, niepoparte faktami ani odnoszącymi się do nich dowodami, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. W szczególności skarżąca nie przedstawiła żadnych informacji dotyczących jej sytuacji majątkowej, nie uprawdopodobniła, jakiej wysokości straty grożą jej na skutek demontażu przedmiotowego urządzenia reklamowego. Dopiero takie informacje pozwoliłyby ocenić, czy istotnie orzeczona rozbiórka będzie wiązać się z wyrządzeniem znacznej, czy tez zwykłej szkody w majątku strony. Za szkodę znaczną w rozumieniu art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie może być bowiem uznana, jak chciałaby tego skarżąca Spółka, potencjalna strata finansowa, która ewentualnie mogłaby powstać w przyszłości. Brak powołania się na konkretne okoliczności, choćby na postanowienia umowne z klientem, z której wynikałyby koszty niewywiązania się z umowy, które przy uwzględnieniu majątku Spółki mogłyby stanowić o znacznej szkodzie w jej majątku, czynią przytoczoną w tej mierze argumentację za nieusprawiedliwioną (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 maja 2014 r., sygn. akt II OZ 421/14, npubl.; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2013 r., sygn. akt II OZ 71/13, npubl.). Ponadto nie można zasadnie twierdzić, za skarżącą Spółką, że zaprzestanie wykonywania umowy w związku z reklamą na danym nośniku może skutkować stratą w postaci utraty wpływów na rynku reklamowym, oraz utratą zaufania. Zwrócić bowiem należy uwagę, że ten argument ma charakter bardzo ogólny. Tymczasem, żeby taki argument mógł ewentualnie zostać uwzględniony, to skarżąca powinna wykazać, że powyższe niebezpieczeństwo związane jest z utratą kontrahenta, który wynajmuje ten konkretny nośnik, bo "zakres umowy" na to pozwala. Sąd nie rozpatruje bowiem kwestii wystąpienia niebezpieczeństw o których mowa w art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez pryzmat wystąpienia przesłanek w nim wskazanych, mając na uwadze ogół okoliczności dotyczących działalności gospodarczej prowadzonej przez Spółkę, ale przez pryzmat niebezpieczeństw związanych z nakazem rozbiórki tego konkretnego nośnika reklamowego, który został objęty zaskarżoną decyzją (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 657/14, II OZ 658/14, II OZ 659/14). Z uwagi na powyższe Sąd, na podstawie art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji