II SA/Sz 140/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. R. i J. R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Ich skargi na decyzję Wojewody z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] r., Z.R. oraz J.R. wystąpili, za pośrednictwem organu odwoławczego, ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewody z dnia [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia K.M. na rozbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej przy ul. [...]. W skardze Z.R. oraz J.R. zwrócili się również z wnioskiem do organu odwoławczego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podając, że skoro została spełniona przesłanka wniesienia skargi przy jednoczesnym braku zaistnienia przesłanek wykluczających, to przedmiotowy wniosek jest uzasadniony. Ponadto, skarżący podali, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji doprowadziłoby do rozpoczęcia budowy i czynność ta będzie nieodwracalna. Wobec braku reakcji ze strony Wojewody na ww. wniosek, Sąd zarządzeniem z dnia [...] r. zobowiązał skarżących do złożenia oświadczenia, czy podtrzymują wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz zobowiązał do wskazania, w terminie 7 dni, okoliczności uzasadniających wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącym znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wynikających z wykonania zaskarżonej decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270). W odpowiedzi na powyższe zarządzenie skarżący, reprezentowani przez adwokata Z.Z., wskazali, że podtrzymują wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący podali, że znaczna szkoda majątkowa wynikać będzie ze straty wartości ich nieruchomości, z powodu zacienienia powodującego, że zamieszkiwanie będzie mniej atrakcyjne dla każdego potencjalnego nabywcy. Skarżący wskazali także na istnienie znacznej krzywdy, jako szkody niemajątkowej, gdyż zmuszeni zostaną do przebywania w zacienionym lokalu, co wywoływać będzie u nich negatywne stany psychiczne (depresję, przygnębienie lub rozdrażnienie). Skarżący wskazali również na spowodowanie bardzo trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania rozbudowy, a następnie przywrócenia stanu poprzedniego, z powodu konieczności wyburzenia dobudowanej części budynku na działce sąsiedniej. Jak zauważyli, proces wyburzania będzie nie tylko kosztowny, lecz spowoduje znaczny, długotrwały uszczerbek estetyczny okolicy. Zdaniem skarżących, w tej sytuacji wykonanie robót budowlanych powinno być wstrzymane do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd administracyjny. Ponadto, stan uzasadniający wyobrażenie o negatywnych skutkach wynikających z wykonania zaskarżonej decyzji, ma uzasadniać dokumentacja zdjęciowa przedstawiona przez inwestora, obrazująca układ okien skarżących oraz ściany i drzwi inwestora. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W razie wniesienia skargi organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać z urzędu lub na wniosek wykonanie zaskarżonego aktu w całości lub części (§ 2), jednakże po przekazaniu skargi przez organ sądowi, właściwym do udzielenia ochrony tymczasowej jest sąd (§ 3). Tymczasowa ochrona, o której wyżej mowa, ma na celu zapobieżenie groźbie spowodowania dla wnioskodawcy nieodwracalnych skutków lub wyrządzenia mu znacznej szkody. Orzecznictwo sądowoadministracyjne wypracowane dotyczące instytucji wstrzymania wykonania aktu lub czynności, wyraźnie wskazuje, że to na stronie postępowania spoczywa obowiązek skonkretyzowania przesłanek uzasadniających uwzględnienie wniosku, tzn. wykazania konkretnych okoliczności, które należałoby uprawdopodobnić stosownymi dowodami na zobrazowanie podnoszonych twierdzeń (por. postanowienie NSA z dnia 23 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FZ 279/12, opubl. w Lex nr 1145467; postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 921/12, opubl. w Lex nr 1137672). Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a., nie jest wystarczające samo twierdzenie strony (por. postanowienie NSA z dnia 9 maja 2012 r., sygn. akt II OZ 358/12, opubl. w Lex nr 1166174). Jednocześnie przyjmuje się, że przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. W przypadku realizacji obiektu na podstawie pozwolenia na budowę chodzi o ocenę, czy może powstać znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki wywołane jego wykonaniem, jeżeli okazałoby się, że w wyniku uwzględnienia skargi roboty budowlane nie powinny być prowadzone (patrz postanowienie NSA z dnia 11 maja 2012 r., sygn. akt II OZ 370/12, opubl. w Lex nr 1166183). Przedmiotowa decyzja, objęta wnioskiem o wstrzymanie wykonania, umożliwia prowadzenie na działce sąsiadującej z nieruchomością skarżących rozbudowy i przebudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej. Na okoliczność uzasadniającą uwzględnienie tego wniosku skarżący powołali utratę wartości ich nieruchomości z uwagi na zacienienie budynku oraz że owo zacienienie powodować będzie u wnioskodawców negatywne stany psychiczne. Ponadto, skarżący uzasadnili swój wniosek przekonaniem, że w przypadku wykonania decyzji i rozbudowy obiektu na działce sąsiedniej, wystąpią skutki w postaci kosztownego procesu wyburzania dobudowanej części obiektu oraz że stan ten wywoła długotrwały uszczerbek estetyczny widoku skarżących. W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę podnoszone argumenty, skarżący nie wykazali istnienia okoliczności i dowodów uzasadniających zgłoszony przez nich wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zauważyć należy, że argumentacja powoływana przez skarżących na okoliczność zacienienia obiektu nie jest wystarczającą przyczyną uzasadniającą uznanie, że skarżący narażeni zostaną na znaczną szkodę majątkową. Powyższe mogłoby uprawdopodobniać stosowne wyliczenia określające wielkość mającej wystąpić szkody majątkowej. Wyliczeń takich skarżący nie przedstawili. W rzeczywistości każdy obiekt budowlany tworzy efekt zacienienia, nie jest to zatem oczywisty argument na poparcie uzasadnionego twierdzenia, o skutku w postaci spadku wartości nieruchomości zacienianej przez budynek sąsiedni oraz wystąpienia u skarżących negatywnych stanów psychicznych (depresja, przygnębienia czy rozdrażnienie). Przy tym wymaga również podkreślenia, że ów element zacienienia jest jednocześnie jednym z głównych zarzutów skargi, który będzie przedmiotem merytorycznej oceny przez Sąd, ale dopiero na rozprawie. Natomiast zgodne z poglądami orzecznictwa sądowego, na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, niedopuszczalne jest badanie zasadności zarzutów samej skargi (por. postanowienie NSA z dnia 31 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OZ 690/12, opubl. w Lex nr 1223981). Należy także zauważyć, że w przedmiotowej sprawie oprócz następstw powoływanych przez skarżących należy także uwzględnić w sprawie interes inwestora. Kierując się faktem, że powołany w decyzji inwestor uzyskał pozwolenie na prowadzenie prac budowlanych oraz biorąc pod uwagę ryzyko jakie niesie za sobą ewentualne uwzględnienie skargi, to negatywne następstwa, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a, nie będą dotyczyć skarżących, lecz inwestora. Nie zasługuje tym samym na uwzględnienie argumentacja skarżących o potencjalnie możliwych konsekwencjach, jakie może powodować w ich przypadku skutek w postaci wyburzenia części obiektu na działce sąsiedniej, który może co najwyżej przyjąć charakter przejściowej uciążliwości, ale bez wątpienia nie powoduje dla skarżących skutków i następstw w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy, Sąd mając na względzie treść art. 61 § 3 i § 5 cytowanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uznał, że nie zachodzą podstawy do uwzględnienia przedmiotowego wniosku, o czym orzekł, jak na wstępie.