II SA/Sz 177/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędziowie Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska (spr.),, Sędzia WSA Arkadiusz Windak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi R. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] r., Nr [...] wydanym na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), zwanej dalej: "k.p.a.", Starosta [...] odmówił R. S. wydania zaświadczenia o żądanej treści, tj. zaświadczenia o posiadanych uprawnieniach do kierowania pojazdami mechanicznymi kat. [...] w dniu [...] r. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał na art. 79 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017 r., poz. 978 ze zm.), zwanej dalej: "u.k.p." oraz na orzeczenie lekarskie nr [...] wystawione R. S., ograniczające ważność uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie kat. [...] do dnia [...] r. Jednocześnie organ stwierdził, że na dzień [...] r. R. S. posiadał dokument prawa jazdy kategorii [...], nr [...], nr druku [...] wydany w dniu [...] r. przez Starostę P. z ograniczeniem uprawnień do poruszania się pojazdami mechanicznymi w zakresie kategorii [...] do dnia [...] r. W związku z powyższym organ uznał, że nie może wydać zaświadczenia o treści żądanej przez wnioskodawcę. R. S. wniósł zażalenie na ww. postanowienie, któremu zarzucił naruszenie: - art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a i art. 79 ust. 3 pkt 1 u.k.p., - § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 29 kwietnia 2002 r. w sprawie wymiany prawa jazdy (Dz. U. Nr 69, poz. 640), - art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. d oraz art. 135 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Zdaniem strony, wbrew językowemu sformułowaniu art. 79 ust. 3 u.k.p., w oderwaniu od innych przepisów, nie ma podstaw uznanie, iż uprawnienia do kierowania pojazdami mają charakter czasowy i są ściśle związane z ważnością dokumentu posiadającego uprawnienia do kierowania pojazdami. Wyjaśnił, iż dokument "prawo jazdy" jest jedynie dokumentem deklaratoryjnie stwierdzającym posiadanie uprawnienia do kierowania pojazdami określonej kategorii, natomiast uprawnienie do kierowania pojazdami wymaga spełnienia określonych warunków wskazanych w ustawie u.k.p. i wynika z postanowienia organu uprawnionego do potwierdzenia nabycia uprawnienia. Ten organ jest jedynie właściwy do cofnięcia uprawnienia. W świetle powyższego czym innym jest posiadanie bądź nieposiadanie uprawnienia do kierowania pojazdami, a czym innym kwestia posiadania dokumentu prawo jazdy. Na poparcie swego stanowiska wnoszący zażalenie przytoczył orzeczenia WSA w Gliwicach sygn. akt II SA/Gl 775/16 oraz WSA w Olsztynie z dnia 16 września 2014 r., sygn. akt II SA/Ol 761/14. Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 217 § 2 pkt 2 oraz art. 219 k.p.a., w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy postanowienie Starosty [...] z dnia [...] r. Kolegium wyjaśniło, że R. S. we wniosku z dnia [...] r., wskazał na potrzebę uzyskania zaświadczenia o treści wskazanej we wniosku w związku z wprowadzeniem przez Starostę P. w błąd organów wymiaru sprawiedliwości co do faktu posiadania przez R. S. w dniu [...] r. uprawnienia do kierowania pojazdami, pomimo, iż zgodnie z obowiązującymi przepisami w tym dniu takowe uprawnienia wnioskodawca posiadał. Wskazał, że potwierdzenie wnioskowanego faktu jest niezbędne do przedstawienia w sprawie, w której występuje jako obwiniony o popełnienie wykroczenia z art. 94 § 1 Kodeksu wykroczeń (prowadzenie pojazdu bez uprawnienia). Organ uznał interes prawny wnioskodawcy w uzyskaniu żądanego zaświadczenia. Kolegium na potwierdzenie podstaw odmowy wnioskowanego faktu, wskazało na art. 4 ust. 1, art. 10 ust. 1, art. 11 - 13 u.k.p. Według organu, nie może być wątpliwości, że wymienione przepisy w istocie rozróżniają pojęcie uprawnienia do kierowania pojazdami od pojęcia dokumentu prawa jazdy. Uprawnienie do kierowania pojazdami jest aktem materialnym stanowiącym efekt spełnienia wymaganych prawem warunków do kierowania pojazdami. Uprawnienie to jednakże, dla swego atrybutu w postaci skorzystania z nich wymaga stwierdzenia w dokumencie prawa jazdy, o określonym terminie ważności, z upływem którego prawo jazdy traci swoją ważność. To oznacza, że uprawnienie do kierowania pojazdami, jakkolwiek nie zostaje utracone, to jako nie znajdujące stwierdzenia w dokumencie prawa jazdy nie może być realizowane. Innymi słowy, osoba, której prawo jazdy utraciło ważność nie jest uprawniona do kierowania pojazdem na drodze publicznej. Zdaniem organu, wyraża to wprost art. 3 ust. 1 u.k.p. Ważność wpływa na nabyte uprawnienie do kierowania pojazdami, w tym sensie, że stanowi jeden z warunków legalnego korzystania z nabytego uprawnienia. Skoro przesłanki uprawnienia do kierowania pojazdami zawarte w ww. przepisie skonkretyzowane następnie w art. 10 - 13 u.k.p., domagają się stwierdzenia jego posiadania w formie dokumentu prawa jazdy, to utrata ważności tego dokumentu nie pozwala na potwierdzenie faktu posiadania tych uprawnień. Ich nabycie w sensie materialnym, przy braku formalnego cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami ma to tylko znaczenie, że w razie potrzeby przedłużenia okresu ważności prawa jazdy, nie zachodzi konieczność ponownego wykazywania się i legitymowania dokumentami potwierdzającymi posiadanie umiejętności kierowania pojazdem w sposób niezagrażający bezpieczeństwu, nieutrudniający ruchu drogowego i nienarażający kogokolwiek na szkodę. Zdaniem Kolegium, stan faktyczny sprawy uzasadnia twierdzenie, iż w dniu [...] r. R. S. nie posiadał formalnego stwierdzenia posiadania uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie kat[...] prawa jazdy. Podkreśliło, że ustawodawca przewidział taką właśnie formę stwierdzającą uprawnienie do kierowania pojazdami, a skoro wnioskodawca nie legitymuje się ważnym prawem jazdy w tym dniu, nie może uzyskać potwierdzenia posiadania uprawnienia do kierowania pojazdami we wskazanym w dniu. R. S. wystąpił ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi II instancji. Kwestionowanemu zażaleniu skarżący zarzucił obrazę: - art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a i art. 79 ust. 3 pkt 1 u.k.p., - § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 29 kwietnia 2002 r. w sprawie wymiany praw jazdy (Dz. U. Nr 69, poz. 640), - art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. d oraz art. 135 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, poprzez błędną ich interpretację. Zdaniem skarżącego, sedno sprawy opiera się na właściwym zrozumieniu przytoczonych wyżej przepisów i semantycznego rozróżnienia pojęcia jakim jest uprawnienie do kierowania pojazdem mechanicznym danej kategorii, a pojęciem "prawo jazdy". W zażaleniu na postanowienie organu I instancji skarżący wskazywał, że stanowisko tego organu jest błędne, albowiem niefortunne językowo sformułowanie zawarte w art. 79 ust. 3 pkt 1 u.k.p. w oderwaniu od innych przepisów, nie może stanowić podstawy uznania, że uprawnienia do kierowania pojazdami mają charakter czasowy i są ściśle związane z ważnością dokumentu stwierdzającego posiadanie uprawnień do prowadzenia pojazdami. Skarżący wskazywał na powołane w zażaleniu orzeczenie WSA w Gliwicach sygn. akt II SA/Gl 775/16 oraz na orzeczenie WSA w Olsztynie sygn. akt II SA/Ol 761/14, które powtarzają, iż "prawo jazdy" jest jedynie dokumentem deklaratoryjnie stwierdzającym posiadanie uprawnienia do prowadzenia pojazdów określonej kategorii. Podobnie w sprawie o sygn. akt K [...] stwierdził Trybunał Konstytucyjny. Według skarżącego, Kolegium w obronie skarżonego postanowienia przedstawiło koncepcję "formalnego stwierdzenia posiadania uprawnienia do kierowania pojazdami". Kolegium wywiodło niejako dodatkowe uprawnienie jakim jest uprawnienie do korzystania z posiadanego uprawnienia, odnawiane przy każdej wymianie dokumentu prawa jazdy i możliwe do wykorzystania tylko w okresie wskazanym w dokumencie. Koncepcja ta nie znajduje jednak odzwierciedlenia w art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, w treści którego mieści się również naczelna zasada ochrony praw nabytych, nie ma możności stworzenia konstrukcji uprawnienia czasowego. Wszelkie dodatkowe obowiązki nakładane na posiadacza danego uprawnienia są zgodne z Konstytucją, nie mogą jednakże w myśl art. 31 ust. 3 Konstytucji RP naruszać jego istoty. Tym samym orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego w sprawie o sygn. akt K [...] nie mogło mieć innej treści. Wywiódł skarżący, iż art. 135 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym wprost wskazuje, że dokument prawa jazdy jedynie stwierdza posiadanie uprawnień, a nie jest z nimi ściśle powiązany, inaczej nie byłoby podstaw do nadania Policji uprawnień do wydania pokwitowań (do zatrzymanych przez policjanta prawo jazdy, gdy upłynął termin ich ważności). Skarżący podał, że Kolegium starało się przedstawić interesującą koncepcję, która po części znajduje uzasadnienie w treści art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. d ustawy Prawo o ruchu drogowym, gdyż przepis ten faktycznie uniemożliwia korzystanie z nadanego uprawnienia poza okresem wskazanym w dokumencie prawa jazdy, jednakże zasady tego przepisu są jasne i nie uderzają w uprawnienia posiadacza dokumentu, a zaświadczenie, o które wnosił skarżący, tych właśnie uprawnień dotyczy. Dodał, że organ I instancji nie dysponuje tylko dokumentem prawa jazdy, ale całościowymi aktami skarżącego dotyczącymi uzyskania uprawnień i dalszymi ich losami. Argumentował, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o sygn. akt K [...] jednoznacznie ustala zasady interpretacji przytoczonych w sprawie przepisów, które w przypadku wskazanych ustaw są napisane – zdaniem skarżącego – "niechlujnie" pod względem semantycznym, co powoduje zrozumiałe mieszanie pojęć przez urzędników je stosujących. Nie można jednak opierać się na "niechlujstwie legislacyjnym" w zakresie istotnych uprawnień społeczeństwa. Skarżący uważa, że organ II instancji nie podjął dyskusji z orzeczeniem TK, nie wskazał przekonujących argumentów, tym samym zaskarżone postanowienie nie może się ostać. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Przeprowadzona kontrola w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) zwanej dalej: "p.p.s.a.", doprowadziła Sąd do stwierdzenia, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w trybie przepisów Działu VII "Wydawanie zaświadczeń" ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.) zwanej dalej: "k.p.a.". Zgodnie z art. 217 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. W myśl. art. 217 § 2 k.p.a., zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. W przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 218 § 1 k.p.a.). Stosownie do art. 219 k.p.a., odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Z całokształtu akt wynika, że stan faktyczny sprawy nie jest sporny. R. S. posiadał dokument prawa jazdy kat. [...] (nr [...], nr druku [...] wydany w dniu [...] r. W dniu [...] r. wystawiono skarżącemu orzeczenie lekarskie, ograniczające ważność uprawnień do kierowania pojazdami kat. [...] do dnia [...] r. W dniu [...] r. skarżący złożył wniosek o wydanie Profilu Kandydata na kierowcę na kategorię wraz z orzeczeniem lekarskim nr [...] z terminem ważności do dnia [...] r. z ograniczeniem jazdy w [...] lub [...] (kod. [...]), a w dniu [...] r. skarżący wniósł o wymianę prawa jazdy kat. [...] wraz z wymaganymi załącznikami. Natomiast w dniu [...] r. skarżący wystąpił do organu I instancji z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o posiadanych uprawnieniach do kierowania pojazdami mechanicznymi kat. [...] w dniu [...] r. Zdaniem skarżącego, takie uprawnienia posiadał. Wskazał on na potrzebę uzyskania zaświadczenia o treści wskazanej we wniosku w związku z wprowadzeniem przez organ I instancji w błąd organów wymiaru sprawiedliwości co do faktu posiadania przez skarżącego w dniu [...] r. uprawnienia do kierowania pojazdami. Potwierdzenie wnioskowanego faktu jest niezbędne skarżącemu do przedstawienia w sprawie, w której występuje jako obwiniony o popełnienie wykroczenia z art. 94 § 1 Kodeksu wykroczeń. Żądanie skarżącego spełnia tym samym kryteria z art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. do rozpoznania sprawy przez organ w trybie wydania zaświadczenia. W ocenie Sądu, organ prawidłowo zebrał materiał dowodowy i ustalił istotne dla wyniku sprawy okoliczności, w świetle których odmowa wydania zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącego była uzasadniona. Istotne znaczenie w sprawie ma art. 79 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017 r., poz. 978 ze zm.), zwanej dalej "u.k.p.", zgodnie z którym, orzeczenie lekarskie może zawierać wynikające ze stanu zdrowia ograniczenia w zakresie specjalnych wymagań wobec osoby kierującej pojazdem. Badaniu lekarskiemu, o którym wyżej mowa, przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, stosownie do art. 75 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy podlega z zastrzeżeniem ust. 4., osoba przedłużająca ważność prawa jazdy określonej kategorii lub pozwolenia na kierowanie tramwajem. Badanie lekarskie jest wykonywane m.in. w zakresie uprawnień prawa jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, B+E i T (art. 76 ust. 1 pkt 1 u.k.p.). W ocenie Sądu, treść wskazanego przez organ orzeczenia lekarskiego z dnia [...] r., miała wpływ na skuteczność powoływania się przez wnioskodawcę na uzyskane uprawnienia do kierowania pojazdami. W świetle przepisów prawa, organ nie mógł wystawić wnioskodawcy zaświadczenia o żądanej treści, tj. iż w dniu [...] r. posiadał uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi kat[...] skoro z zasobów ewidencyjnych organu nie wynikało, że na dzień [...] r. skarżący legitymował się kolejnym orzeczeniem lekarskim, w świetle którego uprawnieniem do kierowania pojazdami kat. [...] mógł on posługiwać się bezterminowo lub z terminem ograniczającym możliwość korzystania z uprawnień do kolejnego terminu wskazanego w orzeczeniu lekarskim. Wobec ograniczenia wynikającego z ww. orzeczenia lekarskiego z dnia [...] r., stan uprawnień skarżącego do kierowania pojazdami kat[...] na dzień wskazany przez wnioskodawcę uznać należy za tożsamy ze stanem zawieszenia możliwości korzystania z tych nabytych uprawnień, który przestanie istnieć w momencie przedłożenia przez stronę do właściwego rejestru orzeczenia lekarskiego stwierdzającego możliwość korzystania z ww. uprawnień bezterminowo lub na określony termin. Ustanie tego stanu następuje w momencie wymiany dokumentu prawa jazdy kat[...], co odbywa się na wniosek posiadacza uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi, po spełnieniu wymogów, do których, jak w przedmiotowej sprawie, zaliczyć należy potwierdzenie przez właściwego lekarza odpowiedniego stanu zdrowia kierowcy (art. 79 ust. 3 pkt 1 u.k.p.). Zgodnie z 13 ust. 1 pkt 1 u.k.p., prawo jazdy kategorii [...] wydaje się na 15 lat, z tym, że okres ten może być jednak krótszy, o ile wynika to z orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Po upływie terminu, określonego w orzeczeniu lekarskim, kierujący pojazdem, do czasu przeprowadzenia kolejnego orzeczenia lekarskiego (pozytywnego z punktu widzenia możliwości dalszego kierowania pojazdami mechanicznymi), nie może skutecznie powoływać się na posiadanie tychże uprawnień. Konieczne jest w takiej sytuacji przedłożenie właściwemu organowi ewidencyjnemu orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Tak więc wbrew wywodom skargi, nie ma na gruncie niniejszej sprawy wątpliwości, że przepisy ustawy u.k.p. zostały zastosowane przez organ prawidłowo. Jak słusznie wskazał organ, uprawnienie do kierowania pojazdami jest aktem materialnym stanowiącym efekt spełnienia wymaganych prawem warunków do kierowania pojazdami. Uprawnienie to znajduje odzwierciedlenie w dokumencie prawa jazdy, stwierdzającym posiadanie nabytych uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi wg ustawowo określonych kategorii. Sąd nie podziela uwag skarżącego co do wadliwości zaskarżonego postanowienia, sformułowanych w oparciu o stanowisko z orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2013 r., sygn. akt K [...] oraz z wyroku WSA w Gliwicach z dnia 16 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Gl 775/16 oraz WSA w Olsztynie z dnia 16 września 2014 r., sygn. akt II SA/Ol 761/14. W przedmiotowej sprawie nie chodzi o uznanie deklaratoryjnego potwierdzenia w dokumencie prawa jazdy nabytych uprawnień do kierowania pojazdami, ale o skutki ograniczeń wynikających z przepisów szczególnych, które rzutują na prawną możliwość skutecznego powoływania się przez kierującego na nabyte uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi. Mając na względzie stanowisko skarżącego, że koncepcja organu II instancji wywiedziona z przepisów prawa nie znajduje odzwierciedlenia w art. 2 Konstytucji RP, Sąd wyjaśnia, że w ustawie zasadniczej znajduje się także art. 7 Konstytucji RP, stanowiący, że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Tak więc klauzule państwa prawnego w prawie polskim, należy odczytywać w powiązaniu z wyrażoną w art. 7 Konstytucji RP zasadą legalizmu i praworządności, co oznacza, że w konkretnych okolicznościach, z uwagi na uwarunkowania szczególne, powoływanie się przez obywatela na nabyte uprawnienia może okazać się nieskuteczne, biorąc pod uwagę zastrzeżenia wynikające z orzeczenia lekarskiego, wywołującego skutki w sferze posiadanych przez skarżącego uprawnień do kierowania pojazdami kat[...]. Powołany przez skarżącego art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, z uwagi na ww. ograniczenia ustawowe, koresponduje z art. 7 ustawy zasadniczej. Tym samym zarzuty skargi w przedstawionym zakresie, okazały się niezasadne. Według Sądu, organ I instancji nie dysponował samym tylko dokumentem prawa jazdy, ale całościowymi dokumentami skarżącego dotyczącymi uzyskania uprawnień i dalszymi ich losami. Nie można uznać, za skuteczną na dzień [...] r. czynność zgłoszenia organowi informacji o posiadaniu orzeczenia lekarskiego nr [...] z terminem ważności do dnia [...] r., skoro skarżący złożył ten dokument w dniu [...] r., w trybie wniosku o wydanie profilu Kandydata na Kierowcę na kategorię [...] prawo jazdy, a więc nie w trybie aktualizacji uprawnień do kierowania pojazdami kat. [...] (wydanie prawa jazdy miało miejsce w dniu [...] r.). Jak wynika z akt sprawy, dopiero w dniu [...] r. skarżący wystąpił do organu o wymianę posiadanego prawa jazdy dot. kategorii [...] wraz z wymaganymi załącznikami. Zgodnie z powołanym przez skarżącego § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 29 kwietnia 2002 r. w sprawie wymiany praw jazdy (Dz. U. Nr 69, poz. 640), organ wydający uprawnienia do kierowania pojazdami, dokonuje wymiany praw jazdy i innych dokumentów uprawniających do kierowania pojazdami lub potwierdzających dodatkowe kwalifikacje kierujących pojazdami (§ 1) na wniosek osoby uprawnionej do kierowania pojazdami złożony na druku, którego wzór określają przepisy w sprawie wydawania uprawnień do kierowania pojazdami. Należy przy tym podkreślić, że przedmiot niniejszej sprawy dotyczy wydania zaświadczenia o żądanej treści, w jej granicach organ administracyjny nie poddaje merytorycznej ocenie żądania wymiany prawa jazdy i spełnienia warunków wniosku w świetle § 2 ust. 1 rozporządzenia, ale bada możliwość potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego, na podstawie prowadzonej ewidencji osób kierujących pojazdami na dzień wskazany przez wnioskodawcę. Powołany przepis nie mógł być tym samym naruszony zaskarżonym postanowieniem. Sąd uznał za nietrafne, oparte na przepisach z art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. d i ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, wywody skarżącego o możliwości zatrzymania przez policjanta prawa jazdy z uwagi na stwierdzenie upłynięcia terminu ważności tego dokumentu. Pokwitowanie zatrzymania prawa jazdyz takiej przyczyny uprawnia do kierowania pojazdem w ciągu 7 dni. Za trafne uznać należy stanowisko, że w przypadku stwierdzenia u kandydata na kierowcę lub kierowcy podczas badania lekarskiego stanów chorobowych, które w przyszłości mogą ulec niekorzystnej zmianie, lekarz - na mocy § 10 ust. 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2013 r., poz. 133 ze zm.) - ustala odpowiedni termin badania kontrolnego, który - odnotowywany w zaświadczeniu lekarskim - stanowi podstawę do uwidocznienia go w prawie jazdy - art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. d ustawy Prawo o ruchu drogowym (patrz. W. Kotowski. Komentarz do art. 135 ustawy Prawo o ruchu drogowym, 2011 r., opubl. w Lex nr 102657). W tej sytuacji, wobec znajdującego się w zasobach Starosty [...] dokumentu w postaci orzeczenia lekarskiego z dnia [...] r., w ocenie Sądu, organ prawidłowo odmówił skarżącemu wydania zaświadczenia o żądanej treści, tj. o posiadaniu uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi kat. [...] w dniu [...] r. W ocenie Sądu, jeżeli kierowca mimo obowiązku nie podda się lekarskiemu badaniu kontrolnemu przed upływem wyznaczonego terminu, traci prawo powoływania się na aktualność uzyskanego uprzednio uprawnienia do kierowania pojazdem. Zgodnie z ww. komentarzem, zatrzymanie prawa jazdy jest w tym przypadku elementem dopingującym kierowcę do przeprowadzenia badań kontrolnych, oczywiście jeżeli zamierza nadal korzystać z uprzednio zdobytych uprawnień. Jednocześnie z uwagi na charakter stawianych przez stronę zarzutów, Sąd podkreśla, że zaświadczenie wydane w trybie przepisów Działu VII k.p.a., nie może służyć rozstrzyganiu żadnej sprawy, nie ma ono charakteru prawotwórczego ani charakteru interpretacyjnego. W sytuacji, gdy ze względu na treść posiadanych danych lub dokumentów albo z uwagi na wyraźne zakazy ustanowione w przepisach prawa, wydanie zaświadczenia o żądanej treści nie jest możliwe, organ zobowiązany jest do wydania postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia. Podsumowując Sąd uznał, że zarzuty skargi nie znalazły usprawiedliwionych podstaw w sądowej kontroli legalności działań zaskarżonego organu. Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, nie stwierdził tego rodzaju naruszeń prawa kwestionowanym postanowieniem, które przemawiałyby za uwzględnieniem skargi. Z tych względów Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - jako niezasadną.