II SA/Sz 231/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. K. na uchwałę Rady Miasta Kołobrzeg z dnia 30 października 2024 r. Nr VII/106/24 w przedmiocie ustalenia strefy płatnego parkowania oraz opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych na terenie Gminy Miasto Kołobrzeg oraz sposobu ich pobierania p o s t a n a w i a odrzucić skargę Pismem z dnia 5 marca 2025 r. R. K., dalej także jako: "skarżący", złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na uchwałę Rady Miasta, dalej także jako: "organ", z dnia [...] października 2024 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia strefy płatnego parkowania oraz opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych na terenie Gminy Miasto K. oraz sposobu ich pobierania. Kwestionowanej uchwale zarzucił: 1. naruszenie art. 7 Konstytucji RP i wyrażonej w niej zasady legalizmu poprzez: a) brak wskazania ustawowej podstawy prawnej do wprowadzenia przez organ nakazu płatności gotówkowej określonymi nominałami monet i jednoczesne wprowadzenie ograniczenia możliwości wniesienia opłat banknotami we wszystkich nominałach - § 6.1. uchwały, b) brak brak ustawowej podstawy prawnej do poboru opłaty w okresie, kiedy nie jest możliwe jej pobieranie określone w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - art. 13b. 1. (na tzw. przyszłość) - § 6.8. uchwały. Pobór opłat możliwy jest tylko w ściśle określonych miejscach, dniach i godzinach określonych w uchwale organu w oparciu o ścisły zapis ustawowy. Nie ma prawnej możliwości wnoszenia opłat na inny dzień niż ten w dniu wnoszenia opłaty, c) rozszerzenie poboru opłaty do wszystkich ogólnodostępnych miejsc w SPP niegodnie z zapisami zawartymi w ustawie, tj. pobór opłaty możliwy jest tylko w wyznaczonym miejscu w SPP. Są miejsca postojowe w strefie, na których nie ma wyznaczonych miejsc postojowych np. na chodnikach, które nie podlegają poborowi opłaty, ale mieszczą się w SPP – art. 13.1 i art. 13b.1 ww. ustawy - § 2.1. uchwały, d) brak ustawowej podstawy prawnej do wprowadzenia przez organ w § 3. 3. uchwały minimalnie opłaconego czasu postoju w strefie płatnego parkowania - 30 minut. O czasie postoju decyduje tylko i wyłącznie obywatel kierujący pojazdem a nie jakikolwiek organ władzy. Rada Miasta ma delegację ustawową do określenia stawki opłaty za postój podając w uchwale jednostkę czasu i kwotę należności w PLN, e) brak ustawowej podstawy prawnej do wprowadzenia przez organ w § 6.1.1) sposobu poboru opłat w parkometrze, w systemie płatności mobilnej i innej elektronicznej formy płatności. Określenie sposobu wykonania uchwały należy do wyłącznej kompetencji Prezydenta Miasta K. analogicznie jak np. w sprawie poboru opłaty uzdrowiskowej. Rada Miasta nie ma prawa do wpisania w uchwale szczegółów dotyczących jednego ze sposobów poboru opłaty - poprzez parkometry, które nie przyjmują wszystkich nominałów bilonu i banknotów i nie wydają reszty, 2. naruszenie art. 32 Konstytucji RP – naruszenie zasady równości – zakazu dyskryminacji. Brak jednolitych zasad płatności bez względu na sposób ich wnoszenia (gotówka, karta bankowa, aplikacja mobilna). W § 3.1. uchwały, w pkt 1) 4. umożliwiono wnoszenie opłat proporcjonalnie w rozliczeniu minutowym, ale jednocześnie brak określenia stawki za minutę postoju, są tylko stawki za pierwsze 30 minut, pierwszą godzinę, drugą godzinę, trzecią godzinę, czwartą i kolejną godzinę postoju. Dodano w pkt 4 możliwość wnoszenia opłat w rozliczeniu minutowym, ale bez podania stawek. Delegacja ustawowa jest jednoznaczna - Rada Miasta ma obowiązek określić wysokość opłaty w uchwale, a w tej uchwale nie podano wysokości opłat za minutę postoju. Jednocześnie taki zapis w uchwale łamie konstytucyjną zasadę równości obywateli wobec prawa, dzieląc ich na tych płacących gotówką "z góry" i tych płacących kartą czy też aplikacją mobilną "z dołu" w czasie rzeczywistym po zakończonym okresie postoju. Osoby wnoszące opłaty tradycyjnie gotówkowo są dyskryminowane tylko dlatego, że nie korzystają z aplikacji mobilnych lub karty bankomatowej. 3. naruszenie art. 47 Konstytucji RP i wyrażonego w nim prawa do prywatności poprzez brak podstawy prawnej do wprowadzenia obowiązku podania numeru rejestracyjnego pojazdu w trakcie wnoszenia opłat. Obowiązek wnoszenia opłaty za postój w SPP wynika wprost z ustawy. Na tym etapie nie ma żadnego obowiązku podawania jakichkolwiek danych niż te niezbędne do wykonania obowiązku tj. czas postoju. Natomiast nr rejestracyjny będzie niezbędny na etapie egzekucji nieuiszczonej opłaty dodatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, podlegającej przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym przez przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 40d ust. 2 u.d.p.). Kierujący, który nie chce podać nr rejestracyjnego pojazdu (a nie ma prawnego obowiązku jego podawania) przed wniesieniem opłaty, nie ma żadnej możliwości zrealizowania ustawowego obowiązku wniesienia opłaty za postój zgodnie z przepisami. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że zarzuty skargi są niezasadne. Zarządzeniem z dnia 8 kwietnia 2025 r. Z-ca Przewodniczącego Wydziału II Sądu wezwał skarżącego do wykazania w terminie 7 dni interesu prawnego we wniesieniu skargi, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na wezwanie, w piśmie z dnia 24 kwietnia 2025 r., skarżący wskazał, że naruszono jego interes prawny zagwarantowany: 1. w art. 163 Konstytucji RP, w którym to ustawodawca zagwarantował, że samorząd terytorialny wykonuje zadania publiczne niezastrzeżone przez Konstytucję lub ustawy dla organów innych władz publicznych. 2. w art. 227 pkt. 1 Konstytucji RP, w którym to ustawodawca zagwarantował, że centralnym bankiem państwa jest Narodowy Bank Polski, któremu przysługuje wyłączne prawo emisji pieniądza oraz ustalania i realizowania polityki pieniężnej. Organy Gminy Miasto K. nie są uprawnione do decydowania o tym jakimi nominałami banknotów i monet można płacić na terenie [...] Strefy Płatnego Parkowania. 3. w art. 31 i art. 32 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o Narodowym Banku Polskim, w którym to ustawodawca zagwarantował, że znakami pieniężnymi Rzeczypospolitej Polskiej są banknoty i monety opiewające na złote i grosze. Znaki pieniężne emitowane przez NBP są prawnymi środkami płatniczymi na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej. Dotyczy to także obszaru Gminy Miasta K.. Użyte w tej ustawie sformułowanie banknoty i monety opiewające na złote i grosze dotyczy wszystkich bez wyjątku wyemitowanych przez NBP nominałów. 4. w art. 32 pkt 1 Konstytucji RP, w którym to ustawodawca zagwarantował skarżącemu, że wszyscy są wobec prawa równi. Wprowadzenie niejednolitych zasad płatności w zależności od sposobu ich wnoszenia (gotówka, karta bankowa, aplikacja mobilna) powoduje dyskryminację osób płacących gotówką, którzy muszą wnieść opłatę za całość okresu postoju z góry, w przeciwieństwie do osób płacących np. poprzez aplikację mobilną na telefonie, którzy to płacą na koniec okresu postoju, a opłatę mają wyliczoną co do minuty. Jako osoba płacąca gotówkowo skarżący czuje się dyskryminowany tylko z tego powodu, a pozostali płacący systemem bezgotówkowym (np. poprzez aplikację mobilną) są uprzywilejowani i ich czas postoju rozliczany jest co do minuty. W ten sposób mają niższe opłaty. 5. w art. 13b. pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, w którym to ustawodawca zagwarantował, że opłatę, o której mowa w art. 13 ww. ustawy, za korzystanie z dróg publicznych pobiera się za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach. Nie można pobierać opłaty w okresach dni wolnych, świątecznych, poza godzinami określonymi w uchwale. Tym bardziej nie można pobierać opłaty jeżeli nie doszło do zajęcia miejsca postojowego w SPP (nie da się w sposób legalny, na podstawie stanu prawnego określonego w ustawie o drogach publicznych pobrać opłaty w niedzielę na poczet poniedziałkowego postoju). Dodatkowo nienależnie pobrane opłaty mogą być uznane za naruszenie dyscypliny finansów publicznych, jeśli są związane z przekroczeniem upoważnienia do dysponowania środkami publicznymi lub wynikają z niedołożenia należytej staranności w zarządzaniu nimi. 6. w art. 13.1., art. 13b.1. ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, w którym to ustawodawca zagwarantował, że opłatę, o której mowa w art. 13 ww. ustawy, za korzystanie z dróg publicznych pobiera się za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach. Użycie w § 2.1. zaskarżonej uchwały określenia "Opłaty za postój pojazdów samochodowych na ogólnodostępnych miejscach w strefie płatnego parkowania" nie oznacza tego samego co określenie zapisane w ww. ustawie "Opłaty za korzystanie z dróg publicznych ust. 1 pkt 1 lit. a, pobiera się za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu". 7. w art. 7 Konstytucji RP, w którym to ustawodawca zagwarantował, że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. 8. w art. 13b.4. ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, w którym to ustawodawca zagwarantował, że rada miasta, ustalając strefę płatnego parkowania ma prawo do ustalenia wysokości opłaty, może wprowadzić opłaty abonamentowe lub zryczałtowane oraz zerową stawkę opłaty dla niektórych użytkowników drogi, a także określa sposób pobierania opłat. Uprawnienia te wymieniono enumeratywnie i jest to katalog zamknięty. Nie ma więc delegacji ustawowej do wprowadzenia zapisu o minimalnym czasie postoju. 9. w art. 18 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Zgodnie z tym przepisem do wyłącznej właściwości rady gminy należy "ustalanie wynagrodzenia wójta, stanowienie o kierunkach jego działania oraz przyjmowanie sprawozdań z jego działalności". Przepis ten nie może być podstawą do nakładania na prezydenta Miasta K. obowiązku realizacji oznaczonego zadania, rozumianego jako obowiązek wykonania jednostkowego, skonkretyzowanego, szczegółowego działania, połączonego np. ze sposobem czy terminem jego realizacji. Konkretnie, wprowadzenie do uchwały zapisu § 6.1.1) o sposobie poboru opłat w parkometrze, w systemie płatności mobilnej i innej elektronicznej formy płatności jest ingerencją w kompetencje organu wykonawczego gminy i przekroczeniem uprawnień organu stanowiącego gminy tj. radnych Rady Miasta, którzy są funkcjonariuszami publicznymi. 10. w art. 51 pkt 2. Konstytucji RP, w którym to ustawodawca zagwarantował, że władze publiczne nie mogą pozyskiwać, gromadzić i udostępniać innych informacji o obywatelach niż niezbędne w demokratycznym państwie prawnym. Numer rejestracyjny pojazdu nie jest informacją niezbędną do realizacji obowiązku poniesienia opłaty wynikającej z ustawy. Gromadzenie danych o numerach rejestracyjnych pojazdów nie jest niezbędne do zapewnienia prawidłowego funkcjonowania strefy. A w przypadku Gminy Miasto K. bez podania numeru rejestracyjnego nie można dokonać płatności w parkometrze. Rada Miasta uchwalając uchwałę w której w § 6.5. zawarto obowiązek podania numeru rejestracyjnego pojazdu uniemożliwiła wniesienie opłaty osobie, która odmawia podania numeru rejestracyjnego pojazdu podnosząc fakt, że wymóg ten nie ma delegacji ustawowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 3 § 1 w związku z art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawie skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu uwzględniającemu skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdzenie nieważności tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdzenie, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Przepis art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1465, zwanej dalej: "u.s.g.") stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Innym słowy, stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone zaskarżoną uchwałą. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia spoczywa na skarżącym. Musi on wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, polegający na tym, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienia (por. wyrok Sądu Najwyższego z 7 marca 2003 r., III RN 42/02, por. też wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 9 września 2004 r., II SA/Bk 364/04, dostępny na orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"). Konieczne jest zatem wykazanie przez wnoszącego skargę istnienia wynikającego ze ściśle określonego przepisu prawa materialnego konkretnego interesu prawnego (w postaci konkretnego prawa podmiotowego o charakterze prywatnoprawnym, czy też publicznoprawnym), który miałby podlegać ochronie w związku z jego naruszeniem (zob. np. postanowienie NSA z dnia 19 października 2018 r., sygn. akt I OSK 3393/18, postanowienie NSA z 29 kwietnia 2025, sygn. akt II GSK 2039/24). W aktualnym stanie prawnym skuteczne wniesienie skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., umożliwiające sądowi jej merytoryczne rozpoznanie, następuje zatem wtedy, gdy spełnione zostaną łącznie następujące przesłanki warunkujące dopuszczalność skargi: 1. zaskarżona uchwała jest uchwałą z zakresu administracji publicznej; 2. skarżący wykazał naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia postanowieniami zaskarżonej uchwały. Przedmiotem zaskarżenia w rozpatrywanej sprawie jest uchwała Rady Miasta nr [...] z dnia [...] października 2024 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania oraz opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych na terenie Gminy Miasto K. oraz sposobu ich pobierania. W niniejszej sprawie pierwszy warunek dopuszczalności skargi R. K. został spełniony, natomiast drugi, w ocenie Sądu, nie został przez skarżącego wykazany. W świetle art. 101 ust. 1 u.s.g., prawo do wniesienia skargi, o której mowa w tym przepisie, przysługuje podmiotowi, który wykaże naruszenie przez zaskarżoną uchwałę własnego, indywidualnego interesu prawnego lub uprawnienia. Chodzi zatem o taką sytuację, gdy zaskarżona uchwała godzi w sferę prawną podmiotu przez wywołanie negatywnych następstw prawnych. Interes prawny można wywodzić tylko z treści normy prawa materialnego dającej się za każdym razem indywidualnie określić i wyodrębnić spośród innych norm (normy), których treść można do końca ustalić. Interes prawny nie może być zatem wyprowadzony tylko z faktu istnienia jakiegoś aktu prawnego, czy jakiejś instytucji prawnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2017 r., II OSK 1497/15, dostępny na CBOSA). Legitymacja do wniesienia takiej skargi do sądu administracyjnego przysługuje zatem nie temu, kto ma w tym interes prawny, ale temu, czyj interes prawny został naruszony zaskarżonym aktem (uchwałą) organu gminy. Naruszenie własnego interesu prawnego podmiotu wnoszącego skargę musi mieć przy tym charakter bezpośredni, zindywidualizowany, konkretny, obiektywny, realny i aktualny. Uchwała, czy też konkretne jej postanowienia, muszą więc naruszać rzeczywiście istniejący w dacie podejmowania uchwały interes prawny skarżącego. Każdy skarżący, składając skargę w trybie art. 101 u.s.g. musi wykazać, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją, a zaskarżoną przezeń uchwałą, to znaczy, iż zachodzi związek polegający na tym, że uchwała narusza (czyli pozbawia lub ogranicza) jego interes prawny lub uprawnienie, albo jako indywidualnego podmiotu, albo jako członka określonej wspólnoty samorządowej. Skarga złożona w trybie powyższego przepisu nie ma bowiem charakteru actio popularis, zatem do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2005 r., OSK 1437/2004, Wokanda 2005 r. Nr 7-8, str. 69, St. Prutis "Ochrona samodzielności gminy jako jednostki samorządu terytorialnego", Wyd. NSA 2005, str. 367). Podkreślić należy, że przepis art. 101 ust. 1 u.s.g. nie daje podstawy do korzystania przez każdego z prawa do wniesienia skargi w interesie publicznym (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 2003 r., III RN 42/02, publ.: OSNP z 2004 r., nr 7, poz. 114). W niniejszej sprawie skarżący podniósł, że zaskarżona uchwała uniemożliwia jemu, jako mieszkańcowi K., niemożność decydowania o tym, jakimi nominałami banknotów i monet można płacić na terenie [...] SPP, a ponadto dyskryminuje go, jako osobę płacącą gotówką, bowiem musi wnieść opłatę za całość okresu postoju z góry, w przeciwieństwie do osób płacących np. poprzez aplikację mobilną na telefonie, którzy to płacą na koniec okresu postoju, a opłatę mają wyliczoną co do minuty. Skarżący zarzucił również uchwale, że umożliwia pobieranie opłat za postój samochodu w SPP w okresach dni wolnych, świątecznych i poza godzinami określonymi w uchwale oraz że zapis uchwały: "Opłaty za postój pojazdów samochodowych na ogólnodostępnych miejscach w strefie płatnego parkowania" nie oznacza tego samego co określenie zapisane w ustawie o drogach publicznych "Opłaty za korzystanie z dróg publicznych ust. 1 pkt 1 lit. a, pobiera się za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu". Za sprzeczne z prawem skarżący uznał także wprowadzenie zapisu o minimalnym czasie postoju oraz zapisu o sposobie poboru opłat w parkometrze, w systemie płatności mobilnej i innej elektronicznej formy płatności, co jego zdaniem, jest ingerencją w kompetencje organu wykonawczego gminy i przekroczeniem uprawnień organu stanowiącego gminy. Dodatkowo, żądanie podania numeru rejestracyjnego pojazdu nie jest, w ocenie skarżącego, informacją niezbędną do zapewnienia prawidłowego funkcjonowania SPP. A w przypadku Gminy Miasto K. bez podania numeru rejestracyjnego nie można dokonać płatności w parkometrze. W ocenie Sądu, powyższe wywody skarżącego wskazują, że nie doszło w wyniku przyjęcia zaskarżonej uchwały do naruszenia jego interesu prawnego. W postępowaniu kwestionującym legalność uchwały z zakresu administracji publicznej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., dopiero naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia otwiera drogę do merytorycznej oceny zaskarżonej uchwały. Interes ten wynikać musi z normy prawa materialnego, co jednak równie istotne, kształtującej sytuację prawną wyłącznie podmiotu wnoszącego skargę. Nie może natomiast dotyczyć innych niż skarżący podmiotów. Zaskarżona w sprawie uchwała nie narusza interesu prawnego skarżącego, który w świetle obowiązujących przepisów nie jest uprawniony do wniesienia skargi w imieniu innych użytkowników drogi publicznej, czy mieszkańców określonego terenu. Z treści art. 101 ust. 2a u.s.g. wynika, że skargę na uchwałę lub zarządzenie, o których mowa w ust. 1, można wnieść do sądu administracyjnego w imieniu własnym lub reprezentując grupę mieszkańców gminy, którzy na to wyrażą pisemną zgodę. Skarżący nie przedstawił zgody grupy mieszańców gminy na wniesienie skargi na przedmiotową uchwałę. Zatem w niniejszej sprawie skarżący mógł powoływać się jedynie na naruszenie własnego interesu prawnego. W ocenie Sądu, brak jest jednak podstaw do uznania, jak już wyżej wskazano, aby zaskarżona uchwała narusza interes prawny skarżącego. Zdaniem Sądu, argumentacja przedstawiona przez skarżącego wskazuje, co najwyżej, na naruszenie jego interesu faktycznego. Strona skarżąca nie wskazała natomiast żadnego przepisu prawa powszechnie obowiązującego, z którego wynikałby interes prawny strony, który mógłby zostać naruszony przez zakwestionowane zapisy zaskarżonej uchwały. Normy prawne uchwały skierowane do posiadaczy pojazdów zainteresowanych parkowaniem w SPP nie zmieniają w jakikolwiek sposób aktualnej sytuacji prawnej skarżącego. Tak jak i inni użytkownicy dróg publicznych na terenie gminy ma on prawo, po spełnieniu warunków określonych w ww. uchwale, zaparkować swój pojazd samochodowy w SPP. Nie sposób zatem uznać, aby uchwała ingerowała w sferę praw czy obowiązków skarżącego. Zdaniem Sądu, nie można uzyskać legitymacji do wniesienia na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. skargi do sądu na uchwałę organu gminy wykorzystując argumenty o naruszeniu prawa przez gminę poprzez poszczególne zapisy uchwały. Kontrola organów samorządu terytorialnego pod tym kątem przynależy do organu nadzoru, który może skorzystać z rozstrzygnięcia nadzorczego z art. 91 u.s.g. lub prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego na podstawie art. 93 tej ustawy. Osobne prawo zaskarżenia uchwały organu gminy przysługuje również prokuratorowi. W tym stanie rzeczy skarga R. K. podlegała odrzuceniu. Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a oraz § 3 p.p.s.a., orzekł na posiedzeniu niejawnym, jak w postanowieniu.