II SA/Sz 238/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi E. B. na decyzję Rektora Politechniki z dnia [...] r. w przedmiocie stypendium doktoranckiego postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy E.B. pismem z dnia [...] r. złożyła skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Rektora Politechniki z dnia [...] r. utrzymującą w mocy decyzję własną z dnia [...] r. odmawiającą przyznania E.B. stypendium doktoranckiego na okres od [...]. do [...] r. W dniu 20 lutego 2014 r. Sąd nadał w urzędzie pocztowym skargę do organu administracji publicznej za pośrednictwem którego skarga powinna być wniesiona tj. Rektora Politechniki. W dniu 17 marca 2014 r. Rektor Politechniki przekazał skargę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W skardze z dnia 17 lutego 2014 r. E.B. złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Z uwagi na niemożność ustalenia przez organ daty doręczenia E.B. zaskarżonej decyzji z dnia [...] r., Sąd zobowiązał skarżącą do wskazania daty doręczenia jej przez organ zaskarżonej decyzji. E.B. w piśmie z dnia 22 kwietnia 2014r. oświadczyła, że decyzję Rektora Politechniki z dnia 2 kwietnia 2012 r. otrzymała w dniu 27 kwietnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a.", prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Nawet zatem, jeśli zachodzą przesłanki związane z trudną sytuacją materialną strony, określone w art. 246 P.p.s.a., oczywista bezzasadność skargi wyłącza możliwość przyznania stronie prawa pomocy. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wtedy, gdy bez konieczności dokonywania gruntownej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, jest zupełnie oczywiste, że skarga nie może zostać uwzględniona. Wskazany przepis nie różnicuje przyczyn bezzasadności skargi, należy zatem stwierdzić, że prawo pomocy nie przysługuje zarówno w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych, jak i z przyczyn uregulowanych w przepisach materialnoprawnych (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 3 str. 592). Oczywista bezzasadność skargi z przyczyn procesowych ma miejsce w sytuacji gdy upłynął termin do jej wniesienia, gdy strona nie wyczerpała toku instancji, czy też gdy strona nie uzupełniła braków skargi w terminie (por. post. NSA I OZ 863/12 z dnia 22 listopada 2012 r., postanowienie NSA sygn. akt II GZ 291/13 z dnia 19 czerwca 2013 r., opubl. na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl.). W niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi z uwagi na niezachowanie ustawowego terminu do jej wniesienia. W myśl art. 53 § 1 i art. 54 § 1 P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Oddanie pisma, a takim pismem jest także skarga, w polskim urzędzie pocztowym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu (art. 83 § 3 cytowanej ustawy). Z powyższego wynika, że skargę wnosi się za pośrednictwem organu administracji publicznej, nie zaś bezpośrednio do sądu. Data złożenia skargi w siedzibie organu którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, albo nadania skargi w polskim urzędzie pocztowym pod adresem tego organu, jest równoznaczna z wniesieniem jej do sądu. Organ administracji za pośrednictwem którego skarga została wniesiona, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2 P.p.s.a.). Wynikająca z art. 54 § 1 P.p.s.a., zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej oznacza, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego, Sąd ten winien przekazać ją właściwemu organowi. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi, decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd (który w tym wypadku zastępuje działanie skarżącego) do właściwego organu administracji publicznej (por. postanowienie NSA z dnia 29 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OZ 303/11, opubl. w Lex nr 1081207, postanowienie NSA z dnia 22 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 1221/11, opubl. w Lex nr 1149135). W związku z tym, że w niniejszej sprawie E.B. złożyła skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, należy przyjąć, że datą wniesienia skargi był dzień 20 luty 2014r., w którym to dniu nastąpiło przekazanie skargi przez Sąd do organu właściwego, tj. Rektora Politechniki. Z oświadczenia skarżącej wynika, że zaskarżona decyzja została jej doręczona dnia 27 kwietnia 2012 r. Trzydziestodniowy termin do złożenia skargi upłynął w dniu 27 maja 2012 r., który wypadał na dzień wolny od pracy (niedziela) w rozumieniu art. 83 § 2 P.p.s.a., a zatem ostatnim dniem do wniesienia skargi był dzień 28 maja 2012 r. (poniedziałek). W takiej sytuacji, wniesienie skargi za pośrednictwem właściwego organu w dniu 20 lutego 2014 r., nastąpiło po terminie określonym w art. 53 § 1 P.p.s.a. Jednocześnie wraz ze skargą skarżąca nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W rozpatrywanej sprawie Sąd uznał skargę za niedopuszczalną z powodu wniesienia jej z uchybieniem terminowi, o którym mowa w art. 53 § 1 P.p.s.a. W takich okolicznościach skarga odpowiada wymogom skargi oczywiście bezzasadnej i przyznanie prawa pomocy nie jest możliwe. W tym stanie sprawy, działając na podstawie art. 247 P.p.s.a., Sąd orzekł jak sentencji postanowienia.