II SA/Sz 296/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy postanawia: odrzucić skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] marca 2022 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej: "k.p.a.") na skutek rozpatrzenia zażalenia D. spółki z o.o. z siedzibą w S. od postanowienia Burmistrza M. z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] o zawieszeniu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na Budowie fermy drobiu oraz niezbędnej infrastruktury technicznej na terenie działek nr [...] i [...] obręb geodezyjny J. , gmina M. - uchyliło zaskarżone postanowienie. Nie zgadzając się ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, B. M. (organ I instancji) pismem z dnia [...] marca 2022 r. zatytułowanym "sprzeciw" wniósł skargę do tutejszego Sądu na ww. postanowienie Kolegium z dnia [...] marca 2022 r. W odpowiedzi udzielonej pismem z dnia [...] marca 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o "odrzucenie sprzeciwu" wskazując, że Burmistrz nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia sprzeciwu w niniejszym postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Mając na uwadze, że Burmistrz M. kwestionując postanowienie Kolegium z dnia [...] marca 2022 r. złożył do Sądu pismo zatytułowane "sprzeciw", zaś organ w udzielonej odpowiedzi wniósł o "odrzucenie sprzeciwu" wyjaśnić należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest stanowisko, że przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej jako – "p.p.s.a.") nie mają zastosowania do postanowień kasatoryjnych wydawanych w postępowaniu administracyjnym na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 144 k.p.a. Oznacza to, że sprzeciw, o którym mowa w art. 64a p.p.s.a. w obecnym stanie prawnym może być złożony wyłącznie od decyzji kasacyjnych wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Tym samym poza zakresem zastosowania tego środka prawnego znalazły się postanowienia wydane na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 144 k.p.a. (por. postanowienie NSA z dnia 12 lutego 2020 r. II OZ 137/20, wyrok NSA z 13 marca 2019 r. II OSK 3583/18; wyrok NSA z 25 września 2018 r. II OSK 2595/18; postanowienie NSA z 16 lutego 2018 r. I OZ 130/18; wyrok NSA z 25 maja 2018 r. I OSK 1519/18; wyrok NSA z 30 maja 2018 r. sygn. akt I GSK 2146/18, publ. na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Uwzględniając powyższe stanowisko Sąd przyjął, że pismo Burmistrza M. z dnia [...] marca 2022 r. stanowi w istocie skargę tego organu na postanowienie Kolegium z dnia [...] marca 2022 r. Zgodnie z art. 50 § 1 i § 2 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, jak również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Jak wynika z treści powyższego przepisu, legitymacja do złożenia skargi jest oparta na kryterium interesu prawnego. Oznacza to, że skargę wnieść może co do zasady podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym, a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. W orzecznictwie jak i w doktrynie wskazuje się, że z posiadaniem interesu prawego nie można utożsamiać obowiązku wykonywania przez organ samorządu terytorialnego ustawowych, czy powierzonych mu zadań z zakresu administracji publicznej, zaś uprawnienie do rozstrzygania indywidualnych spraw w formie decyzji administracyjnej przez organ, wyklucza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę (organ) jej interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym lub na drodze postępowania sądowoadministracyjnego. To ostatnie postępowanie nie może być bowiem wykorzystane do rozstrzygania sporów na tle odmiennych poglądów prawnych między organami różnych szczebli instancyjnych, a zatem może być uruchamiane tylko z inicjatywy podmiotu pozostającego poza systemem organów, których działalność ma podlegać kontroli przez sąd administracyjny (por. uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003 r. sygn. akt OPS 1/03 oraz z dnia 7 grudnia 2005 r. sygn. akt I OPS 2/15, dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podsumowując stwierdzić należy, że Burmistrz M. który jako organ I instancji wydał postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego nie posiada w przedmiotowej sprawie legitymacji do wniesienia skargi do Sądu na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2022 r. uchylające rozstrzygnięcie tego organu. Nie jest bowiem dopuszczalna sytuacja, aby Burmistrz w tej samej sprawie występował raz jako organ wydający orzeczenie merytoryczne, a innym razem jako podmiot kwestionujący rozstrzygnięcie organu odwoławczego. W tym stanie rzeczy, skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.