II SA/Sz 306/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym skargi K. Ł. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w S. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: odrzucić skargę Postanowieniem z dnia 26 czerwca 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 306/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, po rozpoznaniu sprzeciwu K. Ł., utrzymał w mocy zaskarżone przez niego zarządzenie starszego referendarza sądowego z dnia 24 marca 2017 r., pozostawiającego bez rozpoznania wniosek K. Ł. o przyznanie prawa pomocy. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 14 listopada 2017 r. sygn. akt II OZ 1396/17 odrzucił zażalenie K. Ł. na powyższe postanowienie z uwagi na fakt, że tok instancji przed sądem administracyjnym został wyczerpany, a kognicja Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wykluczona. Zarządzeniem Sądu z dnia 18 sierpnia 2017 r. K. Ł. po raz drugi w niniejszej sprawie został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi w kwocie [...]zł. Powyższe wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 12 września 2017 r. W dniu 18 września 2017 r. skarżący złożył ponownie wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W dniu 2 stycznia 2018 r. w wykonaniu wezwania starszego referendarza sadowego K. Ł. przesłał niepodpisany formularz PPF bez wskazania zakresu wnioskowanej pomocy. Postanowieniem z dnia 11 stycznia 2018 r. sygn. akt II SA/Sz 306/14 starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie umorzył postępowanie o przyznanie prawa pomocy z wniosku K. Ł.. Postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, po rozpoznaniu sprzeciwu K. Ł. utrzymał w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 11 stycznia 2018 r. sygn. akt II SA/Sz 306/14. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Stosownie do art. 230 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, w tym skargi, pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Termin do uiszczenia wpisu wynosi siedem dni od dnia doręczenia wezwania (art. 220 § 1 ustawy). Skarga od której pomimo wezwania nie został uiszczony wpis, podlega odrzuceniu przez sąd na mocy art. 220 § 3 P.p.s.a. W przedmiotowej sprawie, K. Ł. wzywany był dwukrotnie przez sąd do uiszczenia należnego wpisu od skargi: zarządzeniem z dnia 16 października 2015 r. oraz zarządzeniem z dnia 18 sierpnia 2017 r. W międzyczasie w terminie otwartym do uiszczenia wpisu, wyznaczonym wskazanymi zarządzeniami, skarżący składał wnioski o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od uiszczenia wpisu od skargi. Należy zauważyć, że K. Ł. niniejsze postępowanie (sygn. akt II SA/Sz 306/14) wszczął skargą złożoną w dniu 3 marca 2014 r. Natomiast kwestia przyznania skarżącemu prawa pomocy w niniejszej sprawie była rozpatrywana: -przez referendarza sądowego (zarządzeniem z dnia 7 stycznia 2015 r., postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2016 r., zarządzeniem z dnia 24 marca 2017 r., postanowienie 7 stycznia 2018 r.), -przez tutejszy sąd (postanowieniem z dnia 26 czerwca 2015 r., postanowieniem z dnia 15 września 2016 r., postanowieniem z dnia 26 czerwca 2017 r.), -przez Naczelny Sąd Administracyjny (postanowieniem z dnia 29 września 2015 r., postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2017 r., postanowieniem z dnia 14 listopada 2017 r.). Analiza akt sądowych wskazuje, że K. Ł. wielokrotnie w niniejszej sprawie, przez okres około czterech lat, składa wnioski o przyznanie prawa pomocy. Powyższe oznacza, że skarżący wykorzystuje przedmiotową instytucję prawną wbrew jej celowi i uniemożliwia prowadzenie dalszego postępowania, skutkując jego nieuzasadnionym wydłużeniem. Nadto należy zauważyć, że składane przez skarżącego wielokrotnie wnioski o prawo pomocy jak i środki zaskarżenia obarczone są brakiem formalnymi tj. brakiem podpisu, co powoduje konieczność każdorazowego wzywania skarżącego o uzupełnienie tego braku. Takie postępowanie wprost wskazuje, że intencją skarżącego jest świadome przedłużanie postępowania sądowego. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 21 marca 2012 r. sygn. akt II GZ 95/12, sąd po zakończeniu postępowania z wniosku o przyznanie prawa pomocy i odmowie zwolnienia strony z obowiązku ponoszenia kosztów postępowania, ma obowiązek stosownie do art. 220 § 1 p.p.s.a. ponownie wezwać stronę do uiszczenia wpisu od zażalenia, wyznaczając ustawowy termin do dokonania tej czynności oraz wskazując rygor jej niewykonania. Jeżeli natomiast strona po doręczeniu jej takiego wezwania, a przed upływem siedmiodniowego terminu do zapłacenia należnych kosztów postępowania, wystąpi do Sądu z ponownym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy wówczas, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego bieg terminu do opłacenia skargi nie zostaje przerwany. Prawomocność postanowienia w sprawie odmowy zwolnienia od kosztów sądowych oznacza obowiązek strony uiszczenia wymaganego wpisu (por. postanowienie SN z dnia 9 grudnia 2002 r., III RN 144/02). Od obowiązku tego nie zwalnia strony ponowne złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy, do czego strona ma prawo w związku z art. 165 p.p.s.a. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że ponowne złożenie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, nawet dokonane w terminie określonym w ponownym wezwaniu do uiszczenia wpisu wystosowanym do strony po wydaniu prawomocnego postanowienia odmawiającego zwolnienia od kosztów, nie uchyla skutków tego prawomocnego rozstrzygnięcia na toczące się postępowanie (por. postanowienie NSA z 10 maja 2010 r., II FZ 115/10, dostępne w Internecie). Ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy, złożony w sytuacji gdy Sąd prawomocnym postanowieniem ocenił, że skarżący nie spełnia przesłanek zwolnienia go z obowiązku ponoszenia kosztów postępowania, nie przerywa biegu terminu do uiszczenia wpisu (od zażalenia) wskazanego przez sąd w wezwaniu do dokonania tej czynności oraz nie chroni strony przed skutkami niezastosowania się do treści wezwania we wskazanym przez sąd terminie. W okolicznościach niniejszej sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 26 czerwca 2017 r., utrzymał w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego z dnia 24 marca 2017 r., pozostawiającego bez rozpoznania wniosek K. Ł. o przyznanie prawa pomocy. Postanowienie to stało się prawomocne z dniem jego wydania stosownie do art. 168 § 1 w związku z art. 260 § 2 p.p.s.a. Przesyłka sądowa zawierająca ponowne wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego należnego od złożonej skargi została doręczona K. Ł. w dniu 12 września 2017 r. (wtorek). Tym samym siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu od skargi upłynął w dniu 19 września 2017 r. który to dzień nie był sobotą ani dniem wolnym od pracy, jednakże K. Ł. w zakreślonym terminie nie uiścił wpisu od skargi. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowił o odrzuceniu skargi K. Ł. na podstawie art. 220 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.