II SA/Sz 383/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Henryk Dolecki, Sędzia NSA Grzegorz Jankowski, Protokolant Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi Spółki A. na zarządzenie pokontrolne Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sposobu postępowania z olejami odpadowymi I. uchyla zaskarżone zarządzenie, II. zasądza Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżącej Spółki A. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska zarządzeniem pokontrolnym z dnia [...], znak: [...], wydanym na podstawie art. 12 ust. 1, pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2007 r., Nr 44, poz. 287 ze zm.) oraz ustaleń kontroli przeprowadzonej w dniach [...] na terenie spółki "A" zarządził przestrzeganie przepisu § 3 ww. rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 4 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowego sposobu i postępowania z olejami odpadowymi oraz wyznaczył termin przesłania pisemnej informacji o zakresie podjętych działań służących wyeliminowaniu wskazanych w zarządzeniu naruszeń na dzień 30.01.2012 r. W uzasadnieniu zarządzenia wskazano, że przeprowadzona kontrola wykazała nieprzestrzeganie wymagań dotyczących oznakowania pojemników przeznaczonych do zbierania olejów odpadowych. Stwierdzono, iż na pojemnikach brak było napisu "OLEJ ODPADOWY" oraz informacji o kodach odpadów. Z treści uzasadnienia wynika dalej, iż Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska, po zapoznaniu się z pismem Spółki z dnia [...] zawierającym zastrzeżenia do protokołu Nr [...], stwierdził ponadto, że ww. zastrzeżenia nie dotyczyły przedmiotu zarządzenia pokontrolnego. Jednocześnie odnosząc się do zastrzeżeń zawartych w powyższym piśmie wyjaśnił, że Spółka "A" eksploatuje instalację z naruszeniem warunków pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza określonych w decyzji znak: [...] z dnia [...], wydanej przez Wojewodę (zmienionej następnie decyzją Marszałka Województwa, znak: [...] z dnia [...], oraz decyzją Marszałka Województwa, znak: [...] z dnia [...]). Organ zauważył, że pozwolenie na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza w punkcie I.1.2. zatytułowanym "Suszarnia wiórów emitor 109 KP" określa między innymi parametry pracy tego emitora: - wysokość - 65,30 m; - średnica wylotu-3,00 m; - wydatek 400 000 Nm3/h; - prędkość wylotu gazów 22,63 m/s. Na podstawie wyników pomiarów przedstawionych przez Spółkę prędkość wylotu gazów z emitora E 109 KP wynosiła [...] m/s (pomiar z dnia [...]) i 12,3 m/s (pomiar z dnia [...]). Wobec powyższego, zdaniem organu, naruszony został warunek zawarty w punkcie I. 1.2 decyzji dotyczący prędkości wylotu gazów z ww. emitora. Stanowi to podstawę do zastosowania art. 351 ust. 1. ustawy Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.). Dodatkowo Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska podkreślił, że w ww. piśmie Spółka stwierdziła, iż " ... uzyskanie stałej prędkości spalin na poziomie 22,63 m/s nie jest ani technicznie możliwe, ani też celowe ..." . Wobec powyższego organ stwierdził, że Spółka zmieniła warunki emisji z emitora 109 KP. Pismem z dnia [...], znak: [...] Spółka wezwała Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska do usunięcia naruszenia prawa polegającego na niedotrzymaniu zapisów art.107 ust. 3 K.p.a. Uzasadniając wezwanie strona podniosła, że stosownie do treści art. 107 ust. 1 i 3 K.p.a. uzasadnienie powinno zawierać wyłącznie uzasadnienie faktyczne (w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej) i prawne (wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa), dotyczące treści zarządzenia, nie zaś dywagacje organu na temat przesłanych przez Spółkę "A" w dniu [...] uwag do protokołu, które to nie dotyczą, jak organ sam wskazał w treści uzasadnienia przedmiotu zarządzenia pokontrolnego. W związku z powyższym Spółka wniosła o usunięcie z uzasadnienia zarządzenia pokontrolnego informacji, które bezpośrednio tego zarządzenia nie dotyczą. Pismem z dnia [...], znak: [...]Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska udzielił odpowiedzi na powyższe wezwanie, podtrzymując w całości wydane w dniu [...] zarządzenie pokontrolne. Organ nie znalazł podstaw do usunięcia z jego treści żądanych przez Spółkę informacji. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska zauważył, że przedmiotowy dokument został wydany zgodnie z obowiązującymi przepisami prawnymi, a jego treść nie narusza art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. Podstawę materialnoprawną wydanego zarządzenia stanowi bowiem art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 1991r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2007r. Nr 44, poz. 287 ze zm.), zgodnie z którym na podstawie ustaleń kontroli, wojewódzki inspektor ochrony środowiska może wydać zarządzenie pokontrolne do kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub osoby fizycznej. Zalecenia zawarte w zarządzeniu pokontrolnym stanowią konsekwencję stwierdzonych w trakcie kontroli nieprawidłowości i służą wyeliminowaniu ujawnionych uchybień. Zdaniem organu, zasadnym było wydanie w tym zakresie zarządzenia pokontrolnego o wskazanej w nim treści. Rozstrzygnięcie to nie wykracza poza zakres przeprowadzonej kontroli i jest konsekwencją stwierdzonych naruszeń opisanych w protokole kontroli nr [...] z dnia [...]. Bez wpływu na ważność wydanego zarządzenia pokontrolnego pozostaje, zdaniem Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, podnoszona przez Spółkę okoliczność, iż "uzasadnienie powinno zawierać wyłącznie uzasadnienie faktyczne (...) i prawne (...), nie zaś dywagacje organu na temat przesłanych przez Spółkę "A" w dniu [...] uwag do protokołu (..)." Organ podkreślił ponadto, że w postępowaniu kontrolnym, jako w postępowaniu odrębnym nie stosuje się przepisów K.p.a., ponieważ czynności kontrolne oparte są o regulacje zawarte w ww. ustawie o Inspekcji Ochrony Środowiska. Ponadto ustawodawca w żadnym artykule tej ustawy nie odsyła do stosowania przepisów K.p.a. Na poparcie swojego stanowiska organ powołał się na treść wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 2036/09 oraz z dnia 15 lutego 2011 r., sygn. akt ll OSK 281/10. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska podniósł ponadto, że w treści uzasadnienia zarządzenia powinny znaleźć się wszystkie okoliczności, jakie miały miejsce w toku prowadzonego postępowania kontrolnego w wyniku którego wydano zarządzenie. Jednym z elementów procedury kontrolnej, mogącym mieć znaczenie dla ustalenia stanu faktycznego jest uprawnienie kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej do wniesienia do protokołu kontroli umotywowanych zastrzeżeń i uwag (art. 11 ust. 2 ww. ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska). Tym samym, w opinii organu, nie stanowi naruszenia prawa przedstawienie w treści uzasadnienia zarządzenia pokontrolnego stanowiska na temat wniesionych uwag i zastrzeżeń do protokół kontroli. Mając na uwadze wymóg należytego uzasadnienia treści zarządzenia, w przypadku złożenia przez kierownika kontrolowanej jednostki zastrzeżeń i uwag do protokołu kontroli oraz nieuwzględnienie ich w treści protokołu i wydanie zarządzenia pokontrolnego, zasadne i obligatoryjne jest ustosunkowanie się do tych uwag i zastrzeżeń w uzasadnieniu zarządzenia pokontrolnego. W świetle powyższego ewentualne uchylenie się od oceny zastrzeżeń i uwag kierownika kontrolowanej Spółki stanowiłoby naruszenie art. 7 K.p.a. w związku z art. 12 ust. 1 pkt 1 i w związku z art. 11 ust. 2 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska. W dniu [...] (data nadania skargi w urzędzie pocztowym) Spółka "A", reprezentowana przez pełnomocnika r. pr. M.K., wniosła za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na opisane na wstępie zarządzenie pokontrolne z dnia [...], domagając się jego uchylenia w części dotyczącej uzasadnienia, w zakresie, w którym przekracza ono wydane zarządzenie. W przypadku nieuwzględnienia przez sąd powyższego wniosku Spółka wniosła o uchylenie w całości ww. zarządzenia. Ponadto skarżąca wniosła o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa prawnego oraz kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Zaskarżonemu zarządzeniu Spółka zarzuciła: * naruszenie prawa materialnego, tj. przepisu art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska poprzez jego błędną wykładnię, * naruszenie prawa procesowego, tj. przepisu art. 107 § 3 K.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi skarżąca opisała dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie i przytoczyła argumentację podniesioną wcześniej w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Dodatkowo Spółka wskazała, że zaskarżone zarządzenie zawiera informacje dotyczące parametrów technicznych związanych z eksploatowanym urządzeniem, które stanowią jej tajemnicę handlową. W ocenie skarżącej ujawnianie jakichkolwiek informacji związanych z parametrami procesu produkcji, które nie mają związku z jakimkolwiek naruszeniem obowiązków spółki, jest niedopuszczalne. Zdaniem strony, przyjęta przez organ praktyka bezprawnego wykorzystywania przysługującej jej środków prawnych, w tym zarządzeń pokontrolnych, do instruowania i pouczania skarżącego lub polemizowania z jego stanowiskiem, stanowi dla skarżącej poważne zagrożenia w postaci możliwości udostępnienia wewnętrznych informacji spółki o procesach technologicznych oraz parametrach maszyn, podmiotom do tego nie upoważnionym. Spółka podkreśliła szeroki zakres uprawnień organu kontrolnego, który w ramach realizowanych czynności posiada dostęp do wszelkiej związanej z kontrolą dokumentacji. Tym samym jakiekolwiek działania organu nie znajdujące właściwej podstawy prawnej, zmierzające do uzyskania bliżej nie określonych celów ponad zakres zadań ustawowych organu, zdaniem skarżącej, stanowi poważne naruszenie zasad postępowania administracyjnego. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania, według norm przepisanych. W obszernym uzasadnieniu odpowiedzi organ odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśnił między innymi, że w uzasadnieniu zarządzenia opisano emitor służący do odprowadzania gazów i pyłów do powietrza oraz prędkość wypływu gazów i pyłów przez ten emitor, a nie urządzenie technologiczne z procesu produkcji płyt. Wobec powyższego, nie można zgodzić się ze stwierdzeniem skarżącej, że informacje zawarte w ww. zarządzeniu związane są z parametrami procesu produkcji lub technologią produkcji. Ponadto, skarżąca nie przedstawiła w przedmiotowej skardze żadnych dowodów wskazujących na to, że informacje zawarte w zarządzeniu mogą spowodować naruszenie tajemnicy handlowej Spółki i pogorszyć jej konkurencyjną pozycję. Pod pojęciem tajemnicy handlowej należy bowiem rozumieć informacje dotyczące np. kalkulacji cen, technologii wyrobów szczególnie nowych produktów, wzorów przemysłowych, umowy handlowej w całości lub w części, a nie odprowadzanie produktów ubocznych z procesu technologicznego. Organ podkreślił ponadto, że zarządzenie pokontrolne, znak: [...], zgodnie z rozdzielnikiem, otrzymał adresat, organ wydający zarządzenie oraz organ, który wydał Spółce pozwolenie na emisję gazów lub pyłów do powietrza. Wśród załączników do protokołu nr [...] znajdowały się 2 załączniki wyłączone z ujawniania, tj.: zużycie surowców (załącznik nr 4) i zużycie paliw (załącznik nr 7) oraz wniosek z dnia [...] o nieudostępnianie na podstawie art. 16 ust.1 pkt 7 ustawy dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz.1227 ze zm.), danych zawartych w "Studium Ochrony Powietrza dla zakładu spółka "A"", opatrzonym klauzulą "Tajemnica Przedsiębiorstwa", które znalazły się również w protokole kontroli i podlegałyby udostępnieniu osobom trzecim i społeczeństwu (załącznik nr 6). Pozostałe dokumenty nie zostały opatrzone takimi klauzulami. Z ww. wniosku wynika, że Spółka zapoznała się z treścią powołanej ustawy dnia 3 października 2008 r. i znany jest jej przepis art. 18 tej ustawy, z którego wynika, że nie można odmówić udostępnienia informacji, jeżeli dotyczy ona między innymi ilości i rodzajów pyłów lub gazów wprowadzanych do powietrza oraz miejsca ich wprowadzania. Natomiast Dział II ww. ustawy z dnia 3 października 2008 r., a w szczególności przepis art. 8 tej ustawy, zobowiązuje organy administracji do udostępniania każdemu informacji o środowisku i jego ochronie, znajdujących się w ich posiadaniu lub które są dla nich przeznaczone. Udostępnianiu podlegają między innymi informacje dotyczące: emisji, w tym odpadów promieniotwórczych, a także zanieczyszczeń, które wpływają lub mogą wpłynąć na elementy środowiska (pkt 2), środków, takich jak: środki administracyjne, polityki, przepisy prawne dotyczące środowiska i gospodarki wodnej, plany, programy oraz porozumienia w sprawie ochrony środowiska, a także działań wpływających lub mogących wpłynąć na elementy środowiska oraz na emisje i zanieczyszczenia, jak również środków i działań, które mają na celu ochronę tych elementów. Informacje ww. udostępnia się w formie ustnej, pisemnej, wizualnej, dźwiękowej, elektronicznej lub w innej formie. W nadesłanym przez pełnomocnika strony skarżącej piśmie procesowym z dnia [...], zawierającym stanowisko Spółki do udzielonej przez organ odpowiedzi na skargę, podtrzymane zostały dotychczas podniesione zarzuty i twierdzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego jak i procesowego w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r. poz. 270). Zgodnie z art.12 ust.1 pkt 1 i ust.2 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2007 r. Nr 44, poz. 287 ze zm.) na podstawie ustaleń kontroli wojewódzki inspektor ochrony środowiska może wydać zarządzenie pokontrolne do kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub osoby fizycznej, a ten kierownik lub osoba fizyczna, w terminie wyznaczonym w zarządzeniu pokontrolnym, mają obowiązek poinformowania wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o zakresie podjętych i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu wskazanych naruszeń. Na wstępie skład sądu orzekający w niniejszej sprawie zauważa, że postępowanie prowadzone w trybie art. 12 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy jest postępowaniem odrębnym, prowadzonym wyłącznie na podstawie tej ustawy. Zarządzenie pokontrolne jest aktem administracji publicznej rozstrzygającym indywidualną kwestię określonego podmiotu, tak więc wojewódzki inspektor ochrony środowiska, jako organ administracji publicznej, zobowiązany jest prowadzić postępowanie kontrolne w trybie unormowanym powołaną wyżej ustawą o Inspekcji Ochrony Środowiska. Oznacza to, że nie stosuje się w tym zakresie przepisów K.p.a., a więc również art. 107 § 3 ( wyrok NSA o sygn. II OSK 281/10 – dostępny w Internecie). Zarządzenie to podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2009 r., sygn. akt II GSK 1009/08, ONSAiWSA 2010, nr 5, poz. 86). Zarządzenie pokontrolne jest wydawane na podstawie ustaleń kontroli. W terminie ustalonym w zarządzeniu pokontrolnym kontrolowany podmiot ma obowiązek poinformować organ ochrony środowiska o zakresie podjętych i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu wskazanych naruszeń. Należy wobec powyższego przyjąć, że zalecenia zawarte w zarządzeniu pokontrolnym stanowią konsekwencję stwierdzonych w trakcie kontroli nieprawidłowości. Brak takich nieprawidłowości nie uzasadnia wydawania zarządzenia pokontrolnego. Stąd istotne znaczenie dla oceny legalności wydanego zarządzenia ma stwierdzenie, czy wyniki kontroli dają podstawę do uznania, że kontrolowany podmiot narusza prawo. Zarządzenie pokontrolne nie jest tylko prostym "przypomnieniem" obowiązków wynikających z innych źródeł: przepisów lub decyzji lecz "przypomnieniem" o obowiązkach naruszonych, nie służy zacytowaniu obowiązków strony, lecz zwraca uwagę na uchybienia. Oczywiście uchybienia takie mogą stanowić podstawę do wszczęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego mającego na celu ich sankcjonowanie i w toku takiego postępowania strona może podważać zasadność zarzutów i wykazywać, że dopełniła ciążących na niej obowiązków. Jednak także na etapie kontroli strona może negować zasadność jej wyników. Możliwość taką daje jej właśnie prawo wniesienia zarzutów do protokołu kontroli i dopuszczalność wniesienia skargi do sądu administracyjnego na zarządzenie pokontrolne. Badanie legalności przez sąd takiego zarządzenia oznacza konieczność sprawdzenia, czy istniały podstawy do jego wydania, a to z kolei oznacza konieczność zbadania czy naruszenia zostały w prawidłowy sposób stwierdzone, dostatecznie wykazane, a wreszcie czy zarządzenie zostało właściwie sformułowane. W niniejszej sprawie w protokole kontroli stwierdzono: "Natomiast odpady o kodzie [...]- mineralne oleje silnikowe magazynowane były w metalowych beczkach usytuowanych w pomieszczeniu warsztatowym. Beczki nie posiadały stosownego oznakowania – rodzaju odpadu i kodu – czym naruszone zostały warunki określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 4 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowego sposobu i postępowania z olejami odpadowymi (Dz. U. Nr 192, poz.1968 ).Pozostałe odpady magazynowane były zgodnie z zapisami określonymi w decyzji." W zarządzeniu pokontrolnym organ zarządził: "Przestrzegać przepisy § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 4 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowego sposobu i postępowania z olejami odpadowymi (Dz. U. Nr 192, poz. 1968 )". Wymieniony powyżej § 3 rozporządzenia brzmi: "§ 3. 1. Oleje odpadowe zbiera się do szczelnych pojemników, wykonanych z materiałów trudno palnych, odpornych na działanie olejów odpadowych, odprowadzających ładunki elektryczności statycznej, wyposażonych w szczelne zamknięcia, zabezpieczonych przed stłuczeniem. 2. Na pojemnikach umieszcza się w miejscu widocznym: 1) napis "OLEJ ODPADOWY"; 2) informację o kodzie lub kodach odpadu wynikającą z rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. Nr 112, poz. 1206); 3) oznakowanie wymagane przepisami szczególnymi, dotyczącymi transportu odpadów niebezpiecznych. 3. Na pojemnikach przeznaczonych do zbierania i magazynowania olejów odpadowych od indywidualnych posiadaczy, ustawianych w miejscach publicznych, umieszcza się dodatkowo informację o sposobie eksploatacji pojemnika oraz dane o jego właścicielu. 4. Jeżeli olej podczas użytkowania miał lub mógł mieć styczność z substancją niebezpieczną, w jej postaci własnej lub jako składnik preparatu, na pojemniku umieszcza się informację o zanieczyszczeniu lub możliwości zanieczyszczenia oleju odpadowego tą substancją. 5. Pojemniki do zbierania olejów odpadowych mogą być stosowane w rotacji pomiędzy wytwórcą odpadu a ich kolejnym posiadaczem, miejscem odzysku albo unieszkodliwiania." Z porównania ustaleń protokołu kontroli i treści zarządzenia pokontrolnego oraz wskazanego § 3 rozporządzenia wynika, że zarządzenie wykracza poza zakres uchybień stwierdzonych w protokole kontroli. Ponadto, zgodnie z art.83 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz.483 ze zm. ) każdy ma obowiązek przestrzegania prawa Rzeczypospolitej Polskiej. Obowiązek taki ma więc także podmiot kontrolowany –Spółka "A". Zarządzenie pokontrolne nie może więc przypominać o tak podstawowym, ogólnie sformułowanym obowiązku przestrzegania prawa, a winno wskazywać konkretne obowiązki - działania służące wyeliminowaniu wskazanych naruszeń, które winny być wykonane przez podmiot skontrolowany, np.: oznakować pojemniki /.../. Oczywistym jest, że takie obowiązki muszą wynikać wprost z przepisów prawa bądź decyzji. Odnosząc się do podstawowego zarzutu skargi, tj. zamieszczenia w treści uzasadnienia zarządzenia pokontrolnego "dywagacji organu na temat przesłanych przez spółkę "A" w dniu [...] uwag do protokołu /.../ ", sąd zgadza się ze skarżącą, iż kwestie te nie powinny znaleźć się w treści uzasadnienia tego aktu. W przypadku wydawania zarządzenia pokontrolnego uzasadnienie tego zarządzenia powinno odwoływać się do tej części ustaleń protokołu kontroli, która odnosi się wprost do wskazanych w zarządzeniu naruszeń. W przypadku, gdy do protokołu kontroli zostały wniesione zastrzeżenia i uwagi, zarówno przed jego podpisaniem, jak i w przypadku odmowy podpisania protokołu, w wydawanym zarządzeniu pokontrolnym powinno znaleźć się także ustosunkowanie się organu do tych uwag i zastrzeżeń, jednakże tylko w przypadku, gdy zakwestionowane zostały ustalenia kontroli w przedmiocie objętym zarządzeniem. W sytuacji, gdy ustalenia protokołu kontroli w zakresie objętym zarządzeniem nie były kwestionowane przez kontrolowanego organ nie może w uzasadnieniu zarządzenia odnosić się do innych zagadnień, powoduje to bowiem nieczytelność zarządzenia i jest niezgodne z treścią art.12 ust.1 pkt 1 i ust.2 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska. Rozpatrując ponownie sprawę organ winien uwzględnić przedstawioną powyżej ocenę sądu. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję. Rozstrzygnięcie w pkt II sentencji wyroku zapadło na podstawie art.200 w zw. z art.205 ww. ustawy.