II SA/Sz 39/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak,, Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 marca 2012r. sprawy ze skargi Rady Miejskiej w Koszalinie na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 28 października 2011 r. nr NK-4.4131.236.2011.BB w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie rozpatrzenia skargi oddala skargę W dniu [...] rodzice dzieci klas [...] uczęszczających do Szkoły Podstawowej złożyli skargę na Dyrektora Zespołu Szkół do Kuratorium Oświaty. Kuratorium Oświaty przesłało przedmiotową skargę, do rozpatrzenia przez Radę Miejską. W skardze rodzice uczniów zarzucają Dyrektorowi Szkoły, że naruszyła dobro dzieci, prawo do nauki w bezpiecznych i przyjaznych warunkach, poprzez to,[...]. Rada Miejska w dniu 22 września 2011 r. podjęła uchwałą Nr XIV/178/2011 w sprawie rozpatrzenia skargi na działalność Dyrektora Zespołu Szkół. Podstawę prawną podjętej uchwały stanowiły przepisy art. 229 pk 3 kpa oraz § 66 ust. 1 i 2 uchwały Nr V/44/2003 z dnia 20 lutego 2003 r. Rady Miejskiej - Statut Miasta (Dziennik Urzędowy Województwa Zachodniopomorskiego z 2003 r. Nr 25, poz. 347; z 2005 r., Nr 66, poz. 1458 nr 66, poz. 459, z 2007 r., Nr 40 poz. 579, Nr 113 poz. 1963). Rada Miejska po uprzednim zbadaniu skargi przez Komisję Rewizyjną odrzuciła skargę złożoną przez rodziców uczniów klas [...] uczęszczających do Szkoły Podstawowej z dnia [...] na działalność Dyrektora Zespołu Szkół. W § 2 uchwały wykonanie uchwały powierzono Przewodniczącemu Rady Miejskiej. W uzasadnieniu uchwały organ podniósł, że zaistniały konflikt (opisany w skardze rodziców uczniów) posiada podłoże związane z procesem dydaktycznym oraz prawem pracy. Dyrektor Szkoły jako podmiot zarządzający jednostką, podejmuje między innymi decyzje dotyczące zatrudniania w kierowanej przez siebie jednostce. Dyrektor Szkoły po zapoznaniu się z oceną stażu, zadecydował o nie przedłużaniu umowy o pracę z trenerem. Mając na uwadze negatywną ocenę dorobku zawodowego podczas stażu, Dyrektor Szkoły miał podstawy nie przedłużania umowy o pracę. Analizując przedłożone dokumenty m.in. protokół kontroli doraźnej przeprowadzony przez Kuratorium Oświaty Delegatura , wyjaśnienia złożone przez dyrektora, pisemną prośbę rodziców uczennicy będącej w konflikcie z nauczycielem, trudno uznać zdaniem Rady, aby Dyrektor Szkoły nie próbował rozwiązać zaistniałego konfliktu, a przez to zaniechał swoich obowiązków. Trudno również uznać, aby decyzja o nie przedłużeniu umowy o pracę, miała podłoże osobiste. Dyrektor Szkoły oparła ją na dokumentach oraz ocenie pracy nauczyciela. Rada podkreśliła, że decyzja ta jednak nie podlega ocenie przez organ stanowiący. Nadto organ podniósł, że oceny pracy nauczyciela dokonuje się na podstawie ustawy o systemie oświaty i ocena ta podlega weryfikacji jedynie przez Kuratorium Oświaty. Organ stanowiący może dokonać rozpatrzenia skargi złożonej na Dyrektora Szkoły pod kątem wykonywanych przez niego obowiązków jako organizatora jednostki. Analizując zarzuty zawarte w skardze oraz przedłożone dokumenty Rada stwierdziła, iż nie odnoszą się one do sfery mogącej być ocenianej przez radę. Zdaniem organu stanowiącego, występujący ze skargą skarżący, nie wykazali się stosownym upoważnieniem do występowania w interesie odbywającego staż – trenera pływania oraz nie wykazali zgodnie z art. 227 Kodeksu postępowania administracyjnego zaniedbania lub nienależytego wykonywania zadań, bądź naruszenia prawa przez Dyrektora Szkoły, a także naruszeń własnych interesów. Z tych względów oraz mając na uwadze treść art. 227 kpa Rada Miejska uznała, że nie jest właściwa do rozstrzygnięcia skargi, złożonej przez rodziców uczniów uczęszczających do klas [...] w Szkoły Podstawowej złożonej na Dyrektora Zespołu Szkół i dlatego postanowiła ją odrzucić.Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 28 października 2011 r. Wojewoda Zachodniopomorski, na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym stwierdził nieważność uchwały Nr XIV/178/2011 w sprawie rozpatrzenia skargi na działalność Dyrektora Szkół. Skarga była złożona w dniu [...] przez rodziców uczniów klas uczęszczających do Szkoły Podstawowej. W ocenie organu nadzoru Rada Miasta podejmując ww. uchwałę, w sposób istotny naruszyła obowiązujący porządek prawny. Stosownie bowiem do art. 228 K.p.a. skargi składa się do organów właściwych do ich rozpatrzenia. Zgodnie natomiast z art. 229 pkt 3, jeżeli przepisy szczególne nie określają innych organów właściwych do rozpatrzenia skarg – organem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej zadań lub działalności kierowników gminnych jednostek organizacyjnych, z wyjątkiem spraw należących do zadań zleconych z zakresu administracji rządowej – jest rada gminy. Art. 229 K.p.a. nie określa właściwości w sposób opisowy stwierdzając, iż właściwymi są organy np. nadzorcze wyższego stopnia, czy sprawujące zwierzchnictwo służbowe (z wyjątkiem pkt 7 i 9), lecz wyraźnie organy te wymienia. Należy z tego wyciągnąć wniosek, że przepisy szczególne powinny w ten sam sposób wskazywać organy, jeżeli ich założeniem jest, że wymienione w art. 229 K.p.a. nie mają właściwości do rozpoznawania skarg z tego działu (wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2006r., sygn. akt I OSK 1593/06). Organ, który otrzymuje skargę bada, czy jest właściwy do jej rozpatrzenia i w razie uznania swojej niewłaściwości obowiązany jest przekazać ją właściwemu organowi albo wskazać skarżącemu właściwy organ ( art. 231 K.p.a.)W razie uznania, że organ który otrzymał skargę jest właściwy do jej rozpatrzenia, powinien załatwić skargę bez zbędnej zwłoki nie później jednak niż w ciągu miesiąca. Odmowne załatwienie oznacza zarówno zwrot skargi, gdy została wniesiona do organu niewłaściwego, a nie można go ustalić na podstawie treści skargi, jej odrzucenie, gdy brak przesłanek do wszczęcia postępowania w sprawie, np. treść skargi wykracza poza jej zakres, skarżący nie ma zdolności do jej wniesienia, skarga nie stanowi wyrazu określonego interesu, w tej samej sprawie toczy się postępowanie przed innym organem, jak i oddalenie skargi z powodu jej bezzasadności, a także pozostawienie jej bez rozpoznania. Zdaniem organu nadzoru w niniejszej sprawie nie wystąpiły opisane wyżej przesłanki przemawiające za odrzuceniem wniesionej skargi. Skoro przepis art. 229 pkt 3 K.p.a. określa wprost, że organem właściwym do rozpatrzenia skargi na działalność kierownika gminnej jednostki organizacyjnej jest rada gminy, to każda sprawa (z wyjątkiem spraw należących do zadań zleconych z zakresu administracji rządowej), co do której wniesiono skargę na działania kierownika gminnej jednostki organizacyjnej – powinna być rozpatrzona przez radę. Nie ulega wątpliwości, że dyrektor szkoły prowadzonej przez gminę jest kierownikiem gminnej jednostki organizacyjnej, a prowadzenie szkoły przez gminę nie jest zadaniem zleconym z zakresu administracji rządowej. Tym samym w ocenie organu nadzoru, Rada Miasta była organem właściwym do rozpatrzenia skargi na działania Dyrektora Zespołu Szkół, która dotyczyła nienależytego, w ocenie wnoszących skargę, prowadzenia polityki kadrowej w Szkole Podstawowej powodującego naruszenie dobra dzieci uczących się w szkole oraz ich prawa do nauki w bezpiecznych i przyjaznych warunkach. Z treści uzasadnienia do uchwały wynika, że Rada Miasta uznała się za niewłaściwą do rozpatrzenia skargi dotyczącej "spraw pracowniczych oraz organizacji procesu edukacyjnego". Niemniej jednak, we wcześniejszym fragmencie uzasadnienia do uchwały Rada stwierdziła, że Dyrektor Szkoły "miał podstawy do nie przedłużania umowy o pracę" z T. Ż., odbywającym staż w Szkole. Powyższym stwierdzeniem Rada wyraziła więc swoje stanowisko w zakresie podjętej przez Dyrektora Szkoły decyzji kadrowej, a więc pośrednio ustosunkowała się do zarzutów skarżących – rodziców uczniów szkoły. Z powyższego wynika, że sporządzone uzasadnienie faktyczne i prawne do uchwały jest wewnętrznie sprzeczne. Z jednej strony Rada bowiem uznaje, iż nie jest właściwa do rozpatrzenia skargi, z drugiej zaś – wypowiada się merytorycznie na temat polityki kadrowej prowadzonej przez Dyrektora Szkoły. Tym samym, Rada Miasta powinna – na podstawie art. 229 pkt 3 K.p.a. rozpatrzyć skargę wniesioną na działalność Dyrektora Zespołu Szkół, tj. uznać ją za zasadną lub bezzasadną, nie mogła zaś odrzucić skargi z uwagi na to, że uznała się za organ niewłaściwy do jej rozpoznania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, Rada Miejska wniosła o uchylenie rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 28 października 2011 r. W uzasadnieniu skargi podniosła, że stanowisko Wojewody zawarte w rozstrzygnięciu nadzorczym jest błędne i nie opiera się na wnikliwym zbadaniu uchwały oraz sprawy której dotyczy. Rada Miejska formalnie jest organem właściwym do rozpatrzenia skargi na działalność dyrektora szkoły prowadzonej przez gminę. Formalnie właściwość nie determinuje jednak konieczności merytorycznego rozpoznania skargi kiedy rada gminy na etapie badania skargi stwierdzi, że nie istnieją przesłanki do wszczęcia postępowania w przypadku, gdy treść skargi wykracza poza jej zakres, rada gminy nie wydaje rozstrzygnięcia w sprawie jej zasadności tylko ją odrzuca. Jeżeli więc Rada Miejska uznała, że z przedstawionych zarzutów wynika, że mogą być one przedmiotem żądania wszczęcia postępowań odrębnych (np. w postępowaniu przed Kuratorem Oświaty w zakresie spraw dydaktycznych, to jej treść wykraczała poza zakres spraw, które mogą być rozpatrzone merytorycznie przez Radę Miejską. Twierdzenie o braku właściwości do rozpatrzenia skargi zostało oparte przez stronę skarżącą na ustaleniu, że rozpatrzenie zarzutów może się odbyć na podstawie postępowania administracyjnego, przewidzianego w ustawie o systemie oświaty. Kwestie związane z zarzutami skargi zostały rozpatrzone merytorycznie przez organ sprawujący nadzór pedagogiczny. Jak wynika z art. 31 ust. 1 pkt 1 ustawy o systemie oświaty organem tym jest Kurator Oświaty i właśnie Kuratorium Oświaty uznało, że niewłaściwe zachowanie dotyczące zapewnieniu uczniom bezpieczeństwa można zarzucić T. Ż. Skoro rodzice działający w interesie swoich dzieci zarzucili Dyrektorowi Szkoły rażące naruszenie dobra ich dzieci, ich prawo do nauki w bezpiecznych i przyjaznych warunkach, sprawa ta powinna być i była rozpatrzona przez Kuratora Oświaty. Kurator Oświaty zbadał sprawę bezpieczeństwa dzieci, co było podstawą skargi, rozstrzygając jednocześnie o zasadności podnoszonych przeciwko T.Ż. zarzutów. Stwierdził, że narusza to bezpieczeństwo dzieci i wydał w tym zakresie stosowne zalecenia. W związku z tym Rada Miejska nie może ponownie badać sprawy, nawet jeżeli ocena rodziców dzieci jest odmienna, albowiem jedynym uprawnionym do zbadania sprawy jest Kurator Oświaty. Wojewoda i w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi. Odnosząc się do argumentacji wyrażonej przez Radę Miasta, Wojewoda podniósł, że treść skargi tj. treść pisma z dnia[...] złożonego przez rodziców uczniów klas [...] Szkoły Podstawowej, nie wykraczała poza zakres określony w art. 227 – 240 kpa. W treści skargi rodzice uczniów wyrażają swojego niezadowolenie z podjętej przez Dyrektora Szkoły decyzji, polegającej na nieprzedłużeniu zatrudnienia T.Ż. w szkole, która to decyzja miała wpływ na naruszenie interesów skarżących – uczniów szkoły w imieniu których skargę złożyli rodzice – przedstawiciele ustawowi tychże dzieci. Dlatego zdaniem Wojewody wniesione przez rodziców uczniów pismo z dnia [...] miało charakter skargi w rozumieniu art. 227 kpa. W piśmie tym wykazane zostało naruszenie interesu prawnego skarżących, a treść pisma nie wykraczała poza zakres skargi. Odnosząc się do zarzutu strony skarżącej, że skarga powinna być rozpatrzona na podstawie postępowania administracyjnego, przewidzianego w ustawie o systemie oświaty, Wojewoda podniósł, że to właśnie organ nadzoru pedagogicznego (Kurator Oświaty) przekazał skargę rodziców uczniów do rozpatrzenia Radzie. Natomiast przeprowadzona przez Kuratora Oświaty (organ nadzoru pedagogicznego) kontrola w Zespole Szkół dotyczyła zarzutów skierowanych przeciwko nauczycielowi T. Ż., stawianych przez małżonków B. w piśmie z dnia [...] Kontrola ta nie dotyczyła zatem przedmiotu skargi wniesionej przez rodziców uczniów klasy [...]szkoły na działania dyrektora Szkoły Podstawowej. Zdaniem Wojewody, powołane przez Radę przepisy art. 31 ust. 3 oraz art. 33 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy o systemie oświaty nie są przepisami szczególnymi w stosunku do art. 229 pkt 3 kpa, które miałyby wprost wskazywać organ właściwy do rozpatrywania skarg dotyczących zadań lub działalności kierowników gminnych jednostek organizacyjnych. W piśmie procesowym z dnia [...] Rada Miejska dodatkowo podniosła, że sprawa zarzutów stawianych trenerowi pływania została rozpatrzona przez Kuratorium Oświaty i bez znaczenia jest, że wnioskodawcami byli rodzice innej uczennicy. Wobec tego, gdyby Rada zajęła się sprawą i merytorycznie ją rozpatrzyła uznając skargę za zasadną lub bezzasadną, postępowanie skargowe z K.p.a. byłoby wykorzystane do ponownego rozpatrzenia sprawy. Sytuacja taka jest niedopuszczalna, co potwierdzają wyroki : WSA z 5 kwietnia 2011 r. II SA/Bd 205/2011, NSA z 1 grudnia 1998 r. III SA 1636/97 oraz z 8 maja 2009 r. II OSK 689/09. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 171 Konstytucji RP działalność samorządu terytorialnego podlega nadzorowi z punktu widzenia legalności. Kompetencje nadzorcze wojewody są określone w przepisach ustaw ustrojowych, w przypadku gminy – w ustawie z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2001 r., Nr 142 poz. 1591 ze zm.) – zwanej dalej u.s.g. Nadzór nad działalnością gminną sprawowany jest na podstawie kryterium zgodności z prawem (art. 85 u.s.g.). Organy nadzoru mogą wkraczać w działalność gminną tylko w przypadkach określonych ustawami (art. 87 u.s.g.).W ramach nadzoru wojewoda orzeka o nieważności uchwały w całości lub w części, gdy stwierdzi ich sprzeczność z prawem (art. 91 ust. 1 u.s.g.). Kompetencje nadzorcze wojewody obejmują swym zakresem przedmiotowym także uchwały rady gminy podejmowane w oparciu o przepis art. 229 pkt 3 k.p.a.Dokonując oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego Sąd uznał, że wbrew zarzutom skargi, nie narusza ono prawa. Zaskarżonym rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 28 października 2011 r. Wojewoda Zachodniopomorski stwierdził nieważność uchwały Nr XIV/178/2011 Rada Miasta z dnia 22 września 2011 r. w sprawie rozpatrzenia skargi na działalność Dyrektora Zespołu Szkół. Wymienioną uchwałą Rada Miasta odrzuciła skargę złożoną przez rodziców uczniów klas uczęszczających do Szkoły Podstawowej na działalność Dyrektora Zespołu Szkół. Podstawę prawną podjętej uchwały stanowiły przepisy art. 229 pkt 3 kpa oraz § 66 ust. 1 i 2 uchwały nr V/44/2003 z dnia 20 lutego 2003 r. Rady Miejskiej, Statut Miasta. Przepis art. 229 pkt 3 kpa wyraźnie wskazuje radę gminy jako organ właściwy do rozpoznania skargi na działalność dyrektora szkoły prowadzonej przez gminę. Z treści przepisu art. 229 pkt 3 K.p.a. wynika bowiem, że jeżeli przepisy szczególne nie określają innych organów właściwych do rozpatrywania skarg, organem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej zadań lub działalności wójta (burmistrza lub prezydenta miasta) i kierowników gminnych jednostek organizacyjnych jest rada gminy, chyba, że skarga dotyczy spraw zleconych z zakresu administracji rządowej, wówczas organem tym jest wojewoda. Nie ulega wątpliwości, że dyrektor szkoły prowadzonej przez gminę jest kierownikiem gminnej jednostki organizacyjnej, a prowadzenie szkoły przez gminę nie jest zadaniem zleconym z zakresu administracji rządowej. Wobec tego organem właściwym do rozpoznania skargi dotyczącej zadań lub działalności dyrektora szkoły prowadzonej przez gminę jest rada gminy, jak stanowi art. 229 pkt 3 K.p.a., chyba, że przepisy szczególne wskazują inny organ. Przy czym należy zaznaczyć, że art. 229 pkt 3 K.p.a. nie stanowi, że organem właściwym jest zwierzchnik służbowy kierownika gminnej jednostki organizacyjnej, ale organ wskazuje imiennie. Gdyby przepis ten określał właściwości organu w sposób opisowy, wówczas mając na uwadze wskazany w nim prymat przepisów szczególnych, nakładałby szukać w nich zwierzchnika służbowego. Jednak art. 229 pkt 3 K.p.a. wskazuje wyraźnie radę gminy. Nie ulega wątpliwości, że dyrektor szkoły prowadzonej przez gminę jest kierownikiem gminnej jednostki organizacyjnej, a prowadzenie szkoły przez gminę nie jest zadaniem zleconym z zakresu administracji rządowej. W ocenie Sądu rodzice dzieci uczęszczających do Szkoły Podstawowej mogą wnosić skargi w trybie przepisów Działu VIII kodeksu postępowania administracyjnego na działalność dyrektora szkoły i taką skargę wnieśli – pismo [...] Analiza treści pisma – skargi wskazuje, że dotyczy ono kwestii objętej zakresem przedmiotowym art. 227 kpa. Wnoszący skargę wskazali, że Dyrektor Szkoły naruszyła dobro dzieci oraz ich prawo do nauki w bezpiecznych i przyjaznych warunkach. Na powyższe miał wpływ – zdaniem rodziców dzieci – fakt niezatrudnienia w szkole – T. Ż., który w ich ocenie jest świetnym pedagogiem. Trafnie zatem wskazuje organ nadzoru, że Rada Miasta jako organ właściwy do rozpoznania skargi na działania kierownika gminnej jednostki organizacyjnej – dyrektora szkoły – winna dokonać oceny zasadności zarzutów stawianych dyrektorowi szkoły, a nie skargę odrzucić. Żadna bowiem z przesłanek skutkujących odrzucenie skargi nie zachodziła tzn. treść skargi nie wykraczała poza zakres art. 227 kpa, skarżący uprawnieni byli do je wniesienia i wykazali naruszenie interesu swoich dzieci i w tej samej sprawie nie toczy się postępowanie przed innym organem. Słusznie też zauważa organ nadzoru, że strona skarżąca w swojej uchwale uznaje się za nie właściwą do rozpatrzenia skargi dotyczącej spraw pracowniczych, a w dalszej części uzasadnienia uchwały wypowiada się merytorycznie na temat polityki kadrowej prowadzonej przez Dyrektora Szkoły. W ocenie Sądu z treści skargi rodziców uczniów klasy Szkoły Podstawowej wyraźnie wynika, że nie wnosili oni skargi w interesie i w imieniu T. Ż., ale w interesie swoich dzieci – uczniów szkoły. Za nietrafny uznać należy zarzut Rady Miejskiej, że skoro sprawą zajmowało się już Kuratorium Oświaty, to skargę rodziców uczniów z [...] na działalność Dyrektora Szkoły Podstawowej należało odrzucić. Zdaniem Sądu przeprowadzenie kontroli przez Kuratorium Oświaty w tej szkole w związku z zarzutami skierowanymi przeciwko T. Ż. przez rodziców uczennicy odsuniętej od treningów, nie wyłącza możliwości złożenia skargi przewidzianej przepisami K.p.a. na działalność Dyrektora Szkoły w związku z tymi samymi kwestiami. Małżonkowie B. pismem z dnia [...] poinformowali Kuratorium Oświaty o mającym miejsce w szkole konflikcie między ich córką, a trenerem pływania i prosili o zajęcie się sprawą. W związku z otrzymana informacją w szkole przeprowadzona została kontrola. Jak wynika z protokołu kontroli przeprowadzonej przez Kuratorium nr[...], podjęte czynności kontrolne wykazały uchybienia w zakresie sprawowania nadzoru pedagogicznego przez dyrektora szkoły, któremu wydano zalecenia w tym zakresie. Jak z powyższego wynika kontrola Kuratorium obejmowała swoim zakresem wykonywanie nadzoru pedagogicznego przez dyrektora szkoła. Natomiast skarga na działalność dyrektora szkoły może mieć szerszy zakres, gdyż obejmować może wykonywanie wszystkich obowiązków określonych w przepisie art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.). W szczególności przepis ten stanowi, że dyrektor szkoły sprawuje opiekę nad uczniami oraz stwarza warunki harmonijnego rozwoju psychofizycznego poprzez aktywne działania prozdrowotne, a także wykonuje zadania związane z zapewnieniem bezpieczeństwa uczniom i nauczycielom w czasie zajęć organizowanych przez szkołę lub placówkę. Skoro zatem kontrola Kuratorium dotyczyła wykonywania nadzoru pedagogicznego przez Dyrektora Szkoły Podstawowej, to zadaniem Rady Gminy było rozpatrzenie skargi rodziców z [...] pod kątem wykonywania przez dyrektora pozostałych obowiązków określonych w wyżej przywołanym przepisie ustawy o systemie oświaty. Z opisanych wyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga okazała się niezasadna, bowiem kwestionowane rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Zachodniopomorskiego zostało podjęte zgodnie z przyznanymi organowi nadzoru kompetencjami, których organ ten nie naruszył wskazując w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia przekonującą argumentację zajętego stanowiska. Skutkować to musiało oddaleniem skargi, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.