II SA/Sz 406/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj, Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Teresa Zauerman, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi M. O. i T. O. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę. Starosta [...], działając na podstawie art. 124 ust. 1 w związku z art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r., poz. 1774 z późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), zwanej dalej "K.p.a.", decyzją nr [...], z [...] r. ograniczył sposób korzystania z części nieruchomości, położonej w obrębie ewidencyjnym C. , gmina G., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr: [...] o pow. 0,71 ha, [...] o pow. 1,44 ha oraz [...] o pow. 0,70 ha, dla których prowadzona jest księga wieczysta nr [...] oraz [...], stanowiących własność T. i M. O.. Zgodnie z pkt 1 ww. decyzji Starosty ograniczenie sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości obejmuje założenie i przeprowadzenie przez nieruchomość przewodów służących do dystrybucji energii elektrycznej (napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji R. - G.), tj.: - na działce nr [...] - w postaci trzech przewodów roboczych i jednego odgromowego o szerokości pomiędzy skrajnymi przewodami do 8 m, w przedziale wysokości ich zawieszenia od 5,85 m do 27 m nad gruntem, na części przedmiotowej nieruchomości o całkowitej powierzchni zajęcia 70 m2, szerokość pasa technicznego - 15 m - zgodnie z treścią załącznika mapowego nr 1 stanowiącego integralną część niniejszej decyzji; - na działce nr [...] - w postaci trzech przewodów roboczych i jednego odgromowego o szerokości pomiędzy skrajnymi przewodami do 8 m, w przedziale wysokości ich zawieszenia od 5,85 m do 27 m nad gruntem, na części przedmiotowej nieruchomości o całkowitej powierzchni zajęcia 623 m2, szerokość pasa technicznego - 15 m - zgodnie z treścią załącznika mapowego nr 2 stanowiącego integralną część niniejszej decyzji; - na działce nr [...] - w postaci jednego stanowiska słupowego wraz z fundamentami o wysokości do 27 m i powierzchni zajęcia gruntu nie przekraczającej 8 m2 oraz na założeniu trzech przewodów roboczych i jednego odgromowego o szerokości pomiędzy skrajnymi przewodami do 8 m, w przedziale wysokości ich zawieszenia od 5,85 m do 27 m nad gruntem, na części przedmiotowej nieruchomości o całkowitej powierzchni zajęcia 496 m2, szerokość pasa technicznego - 15 m - zgodnie z treścią załącznika mapowego nr 3 stanowiącego integralną część niniejszej decyzji. Organ I instancji ponadto w kolejnych punktach rozstrzygnięcia postanowił: "2. Wskazać na obowiązek Spółka A do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po zakończeniu na niej prac o których mowa w pkt 1.niniejszej decyzji. 3. Zobowiązać Spółkę A, do wcześniejszego zawiadomienia właściciela nieruchomości o terminie rozpoczęcia prac. 4. Wskazać, że ostateczna decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości stanowi podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej. 5. Wskazać, że właściciel z mocy prawa obowiązany jest udostępnić ww. nieruchomość dla czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii ciągów, przewodów i urządzeń w celu utrzymania prawidłowej eksploatacji linii." Organ ustalił, że wnioskiem z dnia 29.09.2017 r., Spółka A, wystąpiła do Starosty [...] o wydanie, zgodnie z art. 124 ust. 1 i 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, decyzji w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości oznaczonej jako działki nr: [...] o pow. 0,71 ha, [...] o pow. 1,44 ha, dla której Sąd Rejonowy w G. prowadzi księgę wieczystą nr [...] oraz [...] o pow. 0,70 ha, dla której Sąd Rejonowy w G. prowadzi księgę wieczystą nr [...], położonej w obrębie ewidencyjnym C. , gmina G., poprzez zezwolenie Spółce A na założenie i przeprowadzenie przez powyższe działki przewodów i urządzeń służących dystrybucji energii elektrycznej, tj. napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji R. - G.. We wniosku wskazano, że ograniczenie dotyczy części działki nr: - [...] - polegające na założeniu trzech przewodów roboczych i jednego odgromowego o szerokości pomiędzy skrajnymi przewodami do 8 m, w przedziale wysokości ich zawieszenia od 5,85 m do 27 m nad gruntem, na części przedmiotowej nieruchomości o całkowitej powierzchni zajęcia 70 m2, stanowiącej pas technologiczny o szerokości 15 m (2x7,5 m od osi linii); - [...] - polegające na założeniu trzech przewodów roboczych i jednego odgromowego o szerokości pomiędzy skrajnymi przewodami do 8 m, w przedziale wysokości ich zawieszenia od 5,85 m do 27 m nad gruntem, na części przedmiotowej nieruchomości o całkowitej powierzchni zajęcia 623 m2, stanowiącej pas technologiczny o szerokości 15 m (2x7,5 m od osi linii); - [...] - polegające posadowieniu jednego stanowiska słupowego wraz z fundamentami o wysokości do 27 m i powierzchni zajęcia gruntu nie przekraczającej 8 m2 oraz na założeniu trzech przewodów roboczych i jednego odgromowego o szerokości pomiędzy skrajnymi przewodami do 8 m, w przedziale wysokości ich zawieszenia od 5,85 m do 27 m nad gruntem, na części przedmiotowej nieruchomości o całkowitej powierzchni zajęcia 496 m2, stanowiącej pas technologiczny o szerokości 15 m (2x7,5 m od osi linii). Dokładny przebieg linii oraz obszar zajęcia nieruchomości został szczegółowo przedstawiony na załącznikach graficznych do wniosku. Inwestor wniósł ponadto o udzielenie zezwolenia na podstawie art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami na niezwłoczne zajęcie przedmiotowej nieruchomości wraz z nadaniem jej rygoru natychmiastowej wykonalności. Wnioskodawca wskazał, że przebudowa napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV R. - G. stanowi cel publiczny w rozumieniu art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Linia ta przebiega przez cztery gminy (W., P., S. i G.) w województwie z. . Przebudowa ww. linii znacząco wpłynie na poprawę bezpieczeństwa energetycznego na obszarze, na którym inwestycja będzie realizowana. Głównym jej celem jest zwiększenie pewności dostaw energii elektrycznej, poprawa infrastruktury elektroenergetycznej powiatów k. i g. oraz pozostałych terenów województwa z. . W ocenie wnioskodawcy, inwestycja stworzy również dogodne warunki dla powstających i planowanych inwestycji oraz nowe możliwości dla rozwoju gospodarczego regionu. Do wniosku załączono dokumenty z przebiegu rokowań z właścicielami przedmiotowej nieruchomości. Starosta [...] wskazał, że planowana inwestycja stanowi cel publiczny w myśl art. 6 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, który stanowi, że celami publicznymi są: budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Ponadto Starosta zawarł w decyzji informację, że części działek nr [...], [...], [...] obrębu C. , gmina G. objęte są zakresem uchwały Rady Miejskiej w Goleniowie nr XXXI/385/17 z dnia 31 maja 2017 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy G. obejmującego teren w obrębach ewidencyjnych C., B., M., Ż. B., Ż., M., W., N. i nr [...] miasta G.. Ze znajdującego się w aktach sprawy zaświadczenia wynika, że część przedmiotowych działek znajduje się na terenie oznaczonym jako 47E (tereny infrastruktury technicznej - elektroenergetyka). Organ pierwszej instancji na podstawie całości zebranego materiału dowodowego uznał, że w niniejszej sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki wymienione w art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, w tym również przeprowadzenie rokowań z właścicielem, które stanowiły o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działki nr: [...] o pow. 0,71 ha, [...] o pow. 1,44 ha oraz [...] o pow. 0,70 ha, obręb C., gmina G.. Od decyzji Starosty [...] odwołanie wnieśli T. i M. O.. Skarżący zarzucili naruszenie: - art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 8 K.p.a. w zw. z art. 11 K.p.a., poprzez m.in. brak poczynienia przez organ I instancji własnych ustaleń w niniejszej sprawie i oparcie się jedynie na twierdzeniach inwestora, brak wyczerpującego uzasadnienia zaskarżonej decyzji; - naruszenie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 107 § 1 pkt 5 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a., poprzez m.in. brak wskazania w rozstrzygnięciu decyzji długości odcinka linii elektroenergetycznej przebiegającej przez działkę, brak wskazania, czy posadowienie wskazanych przewodów związane jest z budową czy przebudową linii elektroenergetycznej; - naruszenie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 8 § 1 K.p.a., poprzez brak określenia w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji położenia stanowiska słupowego wraz z fundamentami na działce nr [...] zgodnie z późniejszym wskazaniem inwestora. - naruszenie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, poprzez brak wyczerpującej analizy zgodności inwestycji z m.p.z.p. Przedmiotowa decyzja w ocenie skarżących pozbawiona jest wymaganej precyzji i jednoznaczności. - naruszenie art. 8 § 1 K.p.a., poprzez nieuwzględnienie interesu współwłaścicieli nieruchomości, a jedynie kierowanie się interesem inwestora. Odwołujący się wnieśli o zmianę zaskarżonej decyzji w całości, poprzez odmowę ograniczenia sposobu korzystania z wnioskowanej nieruchomości lub uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Wojewoda decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., w związku z art. 124 ust. 1-7 ustawy o gospodarce nieruchomościami, po rozpatrzeniu odwołania T. O. i M. O. od wymienionej na wstępie decyzji Starosty [...] orzekł: 1. uchylić decyzję organu I instancji w pkt. 2, 3, 4 i 5, i umorzyć postępowanie organu I instancji w tej części. 2. w pozostałym zakresie utrzymać decyzję organu I instancji w mocy. Organ odwoławczy podzielił ustalenia faktyczne organu pierwszej instancji i stwierdził, że podstawę materialnoprawną w zakresie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości stanowi rozdział 4 działu III ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r., poz. 121 j.t.), zwanej dalej "u.g.n.". W myśl art. 112 ust. 2 i ust. 3 u.g.n. wywłaszczenie nieruchomości polega na pozbawieniu albo ograniczeniu, w drodze decyzji, prawa własności, prawa użytkowania wieczystego lub innego prawa rzeczowego na nieruchomości. Wywłaszczenie nieruchomości może być dokonane, jeżeli cele publiczne nie mogą być zrealizowane w inny sposób niż przez pozbawienie albo ograniczenie praw do nieruchomości, a prawa te nie mogą być nabyte w drodze umowy. Zgodnie z art. 124 ust. 1 ww. ustawy starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzanie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeśli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje 3 zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ponadto w myśl art. 124 ust. 3 u.g.n. udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Powołane wyżej przepisy wskazują zatem przesłanki, jakie winny być spełnione zanim zostanie podjęty tryb administracyjny w zakresie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Wniosek złożony przez inwestora, tj. Spółkę A, dotyczył wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości w celu realizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na przebudowie napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji R. – G.. Szczegółowo opisana w nim inwestycja obejmować będzie założenie i przeprowadzenie przewodów i urządzeń służących do dystrybucji energii elektrycznej w postaci: - [...] - polegające na założeniu trzech przewodów roboczych i jednego odgromowego o szerokości pomiędzy skrajnymi przewodami do 8 m, w przedziale wysokości ich zawieszenia od 5,85 m do 27 m nad gruntem, na części przedmiotowej nieruchomości o całkowitej powierzchni zajęcia 70 m2, stanowiącej pas technologiczny o szerokości 15 m (2x7,5 m od osi linii); - [...] - polegające na założeniu trzech przewodów roboczych i jednego odgromowego o szerokości pomiędzy skrajnymi przewodami do 8 m, w przedziale wysokości ich zawieszenia od 5,85 m do 27 m nad gruntem, na części przedmiotowej nieruchomości o całkowitej powierzchni zajęcia 623 m2, stanowiącej pas technologiczny o szerokości 15 m (2x7,5 m od osi linii); - [...] - polegające posadowieniu jednego stanowiska słupowego wraz z fundamentami o wysokości do 27 m i powierzchni zajęcia gruntu nie przekraczającej 8 m2 oraz na założeniu trzech przewodów roboczych i jednego odgromowego o szerokości pomiędzy skrajnymi przewodami do 8 m, w przedziale wysokości ich zawieszenia od 5,85 m do 27 m nad gruntem, na części przedmiotowej nieruchomości o całkowitej powierzchni zajęcia 496 m2, stanowiącej pas technologiczny o szerokości 15 m (2x7,5 m od osi linii). Przebieg linii oraz obszar zajęcia (ograniczenia) został szczegółowo przedstawiony na załącznikach graficznych dołączonych do wniosku. Uzasadniono, iż wskazany obszar zajęcia nieruchomości jest wystarczający, a zarazem niezbędny, dla lokalizacji stanowisk pracy oraz stanowisk montażowych, a także wykonania określonych prac z wykorzystaniem maszyn budowlanych przy jednoczesnym zachowaniu zasad bezpieczeństwa i norm budowlanych. Inwestor wskazał także, że rozpoczęcie robót związanych z realizacją planowanej inwestycji prognozowane jest na IV kwartał 2017 roku. Zgodnie z informacją zawartą na stronie internetowej Urzędu Regulacji Energetyki obszar działania operatora systemu dystrybucyjnego Spółka A wynika z udzielonej temu przedsiębiorstwu koncesji na dystrybucję energii elektrycznej na okres od 1 lipca 2007 r. do 1 lipca 2030 r. obejmującej dystrybucję sieciami własnymi zlokalizowanymi m.in. na obszarze gminy G.. Spółka A jest przedsiębiorstwem użyteczności publicznej, mającym na celu bieżące i nieprzerwane zaspokajanie potrzeb państwa w zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną w sposób ciągły i niezawodny, tj. realizuje zadana publiczne i zabezpiecza interes gospodarstwa narodowego. Wykonawcą prac jest konsorcjum "[...]. Zdaniem organu odwoławczego, planowane prace mieszczą się w zakresie wskazanym w art. 6 pkt 2 u.g.n. Zgodnie z tym art. 6 pkt 2 takim celem jest m.in. budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. "Przebudowa linii to nowe roboty budowlane, dla wykonania których niezbędne jest - wobec braku zgody właścicieli nieruchomości - uzyskanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1 ustawy" (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, sygn. II SA/Lu 278/10 z 9 września 2010 r.). Przedmiotem planowanych prac jest przebudowa istniejącej linii energetycznej, czyli w istocie nowa inwestycja. Zakres prac obejmuje założenie i przeprowadzenie nowych przewodów i urządzeń, co jest zgodne z art. 124 ust. 1 u.g.n. Organ zaznaczył, że założenie i przeprowadzenie przewodów i urządzeń nie może być wykonane poza osią istniejącej linii. Zatem, sam fakt, że linia energetyczna istnieje, nie oznacza że inwestor nie może prowadzić nowych prac budowlanych związanych z jej przebudową. Należy zaznaczyć, że cel publiczny to nie tylko budowa obiektów lub urządzeń, lecz również ich utrzymywanie, czyli podejmowanie działań mających na celu zapewnienie ich ciągłej, niezakłóconej eksploatacji. Inwestycja projektowana jest w związku z potrzebą poprawy warunków bezpieczeństwa energetycznego na trasie linii znajdującej się na obszarze województwa [...]. Budowa sieci zapewni zwiększenie niezawodności i efektywności funkcjonowania krajowego i regionalnego systemu dystrybucyjnego. Zapewni również pokrycie zapotrzebowania i ciągłości dostaw energii elektrycznej dla zasilanych za ich pośrednictwem obecnych oraz przyszłych odbiorców na znacznym obszarze, w tym instytucji pożytku publicznego, gospodarstw domowych oraz zakładów przemysłowych zlokalizowanych na tych terenach. Wskazane przesłanki jednoznacznie przesądzają o ponadlokalnym charakterze inwestycji. Ponadto na marginesie organ wskazał, że skala awarii elektroenergetycznej na terenie województwa [...], jaka miała miejsce 8 kwietnia 2008 r. oraz jej negatywny wpływ na funkcjonowanie aglomeracji s. i części województwa [...] wymagały wyciągnięcia odpowiednich wniosków wynikających z tej awarii oraz podjęcia pilnych działań w zakresie poprawy bezpieczeństwa energetycznego regionu. Odnosząc się do zarzutu, czy realizowana inwestycja służy interesowi społecznemu organ wyjaśnił, że założenie i przeprowadzenie linii energetycznej będzie pełnić istotną funkcję w zakresie rozdziału i jakości energii elektrycznej na obszarze województwa [...]. Inwestycja ma służyć poprawie warunków równowagi i pewności zasilania regionu w energię elektryczną. Dodatkowe znaczenie ma również terminowe realizowanie inwestycji. Powyższe okoliczności wskazują na ważny interes społeczny planowanego przedsięwzięcia. Ponadto nie wymaga dowodu okoliczność, że umożliwienie przebudowy linii, która ma za zadanie zwiększyć pewność i jakość zasilania w energię elektryczną, jest inwestycją o charakterze ogólnospołecznym. Inwestycja posiada znaczenie nadrzędne w odniesieniu do słusznego interesu właścicieli, którym ogranicza się sposób korzystania z nieruchomości, a który to interes sprowadza się do możliwości niezakłóconego korzystania z całej nieruchomości. Przeniesienie do regulacji prawnej K.p.a. treści standardów konstytucyjnych działania władzy publicznej wypełnia ustanowionymi wartościami zasadę ogólną pogłębiania zaufania do władzy publicznej. Konstytucyjna zasada proporcjonalności stanowi, że: "Ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw" (art. 31 ust. 3). Jednak, jak wyjaśniono wyżej, przedmiotowa inwestycja ma znaczenie nadrzędne w odniesieniu do słusznego interesu właściciela nieruchomości. Z tego względu zachowany jest wymóg proporcjonalności. Część nieruchomości oznaczonej jako działki nr: [...], [...] oraz [...], położonej w obrębie ewidencyjnym C. , gmina G., objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy G. obejmującego teren w obrębach ewidencyjnych C., B., M., Ż. B., Z., M., W., N. i nr [...] miasta G. , zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w Goleniowie Nr XXXI/385/17 z 31 maja 2017 r. (Dz. U. Woj. Zacho. z 2017 r., poz. 3024) i posiada przeznaczenie: 47E - tereny infrastruktury technicznej - elektroenergetyka, dla którego ustala się w § 16 pkt 1) lit. a : prace budowlane związane z linią elektroenergetyczną 110 kV oraz urządzeniami i obiektami technicznymi z nią związanymi, z uwzględnieniem lit. b, czyli lokalizację słupów linii elektroenergetycznej 110 kV. Plan dopuszcza posadowienie słupów stalowych o konstrukcji kratowej o maksymalnej wysokości 35,0 m nad poziomem terenu, z uwzględnieniem lit. i (§ 16 pkt 1 lit. h uchwały). Plan dopuszcza minimalną wysokość zawieszenia przewodów linii elektroenergetycznej 110 kV - 5,85 m nad poziomem terenu. Zgodnie z § 16 pkt 1 lit. j przywołanej wyżej uchwały maksymalna wielkość fundamentu pod słupem wynosi 12,0 m x 12,0 m. Przez pojęcie linia elektroenergetyczna 110 kV należy rozumieć napowietrzną linię elektroenergetyczną wysokiego napięcia 110 kV relacji R.-G., która stanowi inwestycję celu publicznego. W zakresie zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej ustalono w § 14 pkt 1 dopuszczenie budowy, przebudowy, rozbudowy, odbudowy, remontów i rozbiórki w zakresie sieci infrastruktury technicznej w tym w szczególności: sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, gazociągowej, cieplnej, elektroenergetycznej i telekomunikacyjnej, w § 14 pkt 2 uchwały dopuszczono budowę, przebudowę, rozbudowę, odbudowę, remont i rozbiórkę linii elektroenergetycznej 110 kV, 220 kV. Natomiast zgodnie z § 12 pkt 6 ustala się zakaz nasadzeń pod linią elektroenergetyczną 110 kV i 220 kV drzew i krzewów, których wysokość może przekraczać 3,0 m oraz roślinności o rozbudowanym systemie korzeniowym. Pod nadziemnymi urządzeniami linii elektroenergetycznej 110 kV z wyłączeniem terenów przewidzianych pod lokalizację obiektów budowlanych, w tym słupów oraz w pasie przewidzianym do wycinki drzew i krzewów, zachowuje się dotychczasowy sposób użytkowania terenów (§ 16 pkt 1 lit. f). Przebieg trasy linii wskazany na załączniku graficznym do decyzji Starosty jest zgodny z załącznikiem graficznym do uchwały Rady Miejskiej w Goleniowie Nr XXXI/385/17 z 31 maja 2017 r., o której mowa powyżej. Do akt sprawy załączono zaświadczenie Burmistrza Gminy G. z [...] r., znak: [...], potwierdzające iż część działek nr [...], [...] oraz [...] z obrębu C. , gm. G., leży na terenie oznaczonym jako 47E - tereny infrastruktury technicznej - elektroenergetyka. Zdaniem organu odwoławczego, inwestor, jako właściciel linii, posiadający wyspecjalizowane służby eksploatacyjne ma wiedzę m.in. odnośnie szerokości pasa, w tym również powierzchni niezbędnej do prowadzenia prawidłowej eksploatacji linii. Inwestor - Spółka A - jako przedsiębiorstwo energetyczne zgodnie z ustawą z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne, jest zobowiązany zapewnić ciągłość i niezawodność dostaw energii, przy zachowaniu obowiązujących wymagań jakościowych. Nadto przebieg i sposób realizacji przedmiotowej inwestycji - jako jedynie możliwy - uznać należy za najmniej uciążliwy dla właściciela nieruchomości, bowiem trasa linii elektroenergetycznej ani jej napięcie znamionowe nie ulegnie zmianie. Jedyną zmianą jaka nastąpi w tej sytuacji jest posadowienie na działce nr [...] jednego stanowiska słupowego wraz z fundamentami o wysokości do 27 m i powierzchni zajęcia gruntu nie przekraczającej 8 m2. Lokalizacja słupa o takich parametrach została przez ww. plan miejscowy dopuszczona. Oznacza to, że wskazany przez wnioskodawcę przedział zawieszenia także jest zgodny z ustaleniami tego planu, zatem zarzut strony w tym zakresie należy uznać za bezpodstawny. Organ odniósł się również do zarzutu, iż organ I instancji powołał się na zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obwiązującego dla zupełnie innych działek niż objęte zaskarżoną decyzją tj. dla działek nr [...], [...], [...] położonych w obrębie C.. Zarzut ten jest zasadny, w tym znaczeniu, że błędnie oznaczono numery działek. Uznać jednak można, że nastąpiła tutaj omyłka pisarska, która może zostać z urzędu lub na żądanie strony sprostowana przez organ I instancji w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Zatem błąd w powyższym zakresie nie może stanowić przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji. Podobnie należy się odnieść do zarzutu, że w orzeczeniu zaskarżonej decyzji użyto sformułowania "pas techniczny", podczas gdy załączniki graficzne wskazują na "pas technologiczny". Omyłka pisarska nie stanowi podstawy do uchylenia decyzji, gdyż może zostać sprostowana przez organ I instancji. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest dla organu orzekającego w niniejszej sprawie aktem wiążącym. Należy zaznaczyć, że strony miały możliwość wnoszenia uwag na etapie uchwalania przez Radę Miejską w G. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwagi do projektu planu miejscowego może wnieść każdy, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie planu, wyłożonym do publicznego wglądu, o którym mowa w art. 17 pkt 9. Zgodnie z załącznikiem nr 10 do Uchwały Nr XXXI/385/17 Rady Miejskiej w Goleniowie z dnia 31 maja 2017 r. nie wniesiono uwag do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dodatkowo organ odwoławczy podkreślił, że analiza uciążliwości orzekanego ograniczenia dla właścicieli nieruchomości nie może wykraczać poza uregulowanie art. 112 ust. 3 oraz art. 124 u.g.n. Przebieg inwestycji przez działkę skarżących determinowany jest przede wszystkim ustaleniami planu miejscowego. Choć w trakcie prowadzenia rokowań, już na etapie postępowania administracyjnego, inwestor wskazał, potencjalnie inną lokalizację słupa, to mimo zaproponowanego rozwiązania właściciele w dalszym ciągu kwestionowali wysokość oferowanego im wynagrodzenia z tytułu ustanowienia służebności przesyłu. W ocenie inwestora, zmiana lokalizacji słupa na tym etapie inwestycji wiązałaby się z poniesieniem dodatkowych kosztów przeprojektowania linii elektroenergetycznej, co ostatecznie i tak nie doprowadziłoby do zawarcia porozumienia z właścicielami. W związku z tym, że przesunięcie słupa nie było jedynym kryterium uzyskania zgody właścicieli na realizację przedsięwzięcia, inwestor zawnioskował o kontynuowanie postępowania zgodnie ze złożonym wnioskiem o ograniczenie sposobu korzystania z przedmiotowych nieruchomości. Organ stwierdził, że w toku postępowania organ winien ocenić kompletność złożonego wniosku oraz ustalić, czy spełnia on inne przesłanki określone przepisami ustawy oraz zbadać, czy wnioskowana inwestycja nie pozostaje w sprzeczności z prawem powszechnie obowiązującym. Co do przebiegu inwestycji jest natomiast tym wnioskiem związany, o ile nie jest niezgodny z ustaleniami planu miejscowego lub decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ponadto należy stwierdzić, że o tym gdzie wzniesienie określonych obiektów budowlanych jest dozwolone, decyduje właściwy organ po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w zgodzie z ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. 2017 r., poz. 1332) w sprawie o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ podkreślił, że ograniczenia w użytkowaniu gruntu w pasie służebności przesyłu wynikają przede wszystkim z zapisów Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Goleniów zatwierdzonego Uchwałą Rady Miejskiej w Goleniowie Nr XXXI/385/17 z 31 maja 2017 r. (Dz. U. Woj. Zachodniopomorskiego z 6 lipca 2017 r., poz. 3024), który ustala zakaz nasadzeń pod linią elektroenergetyczną 110 kV drzew i krzewów, których wysokość może przekraczać 3,0 m oraz roślinności o rozbudowanym systemie korzeniowym. Pod nadziemnymi urządzeniami linii elektroenergetycznej 110 kV z wyłączeniem terenów przewidzianych pod lokalizację obiektów budowlanych w tym słupów oraz w pasie przewidzianym do wycinki drzew i krzewów zachowuje się dotychczasowy sposób użytkowania terenów. Wyłączony z użytkowania zostanie jedynie teren zajęty pod stanowisko słupowe na działce [...], o powierzchni fundamentu 8 m2. Zatem przebieg inwestycji jest zgodny z zapisami planu miejscowego i nie zmienia on dotychczasowej funkcji terenu. Nadto, jak wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie "podkreślenia wymaga, że każdy z etapów procesu inwestowania (m.in. planowanie i zagospodarowanie przestrzenne, uzyskanie tytułu do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, projektowanie obiektu budowlanego) stanowi autonomiczną, w zakresie orzekania, procedurę w ramach której zapadają rozstrzygnięcia wynikające z przepisów prawa materialnego regulujących daną fazę realizacji przedsięwzięcia. Cały zatem proces technologiczny prowadzonej inwestycji pozostaje poza decyzją, o której mowa w powyższym przepisie. Na obecnym zaś etapie istotne było wyłącznie, że kwestionowana decyzja zakreśla obszar, w którym te prace będą wykonywane oraz, że obszar ten został objęty zajęciem z przeznaczeniem na ściśle określony cel, ograniczając prawo własności właściciela do swobodnego dysponowania wskazaną częścią nieruchomości". (Wyrok NSA w Warszawie sygn. I OSK 357/11 z 22 lutego 2012 r.). Przesłanką warunkującą wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości jest wreszcie brak zgody właściciela (użytkownika wieczystego) nieruchomości na realizację inwestycji. Stosownie bowiem do art. 124 ust. 3 u.g.n. udzielenie zezwolenia, o którym mowa w art. 124 ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem odnośnie do uzyskania zgody na wykonanie prac przez inwestora. Nieosiągnięcie zgody pomiędzy właścicielem nieruchomości a inwestorem upoważnia organ administracyjny do wydania decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. Konieczne jest zatem ustalenie, czy złożenie wniosku przez inwestora poprzedzone zostało udokumentowanymi rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości. Powszechnie przyjętym w orzecznictwie jest, że nie ma jednego, określonego sposobu przeprowadzenia rokowań. Strony zmierzające do załatwienia sprawy w sposób określony w art. 124 ust. 3 u.g.n. nie są związane jakimikolwiek regułami w zakresie przeprowadzenia rokowań oprócz obowiązku zainicjowania ich, poprzez przedstawienie przez jedną z nich propozycji rozstrzygnięcia. Rokowania mogą zostać zatem zakończone w dowolnym czasie, chociażby gdy - w ocenie którejś ze stron - nie ma szans na zawarcie porozumienia. Nie przewidziano przy tym jakiejś szczególnej formy ich zakończenia. Oznacza to, że strony samodzielnie i dowolnie decydują nie tylko o tym, czy na ich skutek dojdą do porozumienia skutkującego dokonaniem czynności prawnej, lecz również o tym, kiedy je zakończyć. Niemożność uzyskania zgody właściciela oznacza stan, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażeniu zgody albo tez strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia. Jeżeli zatem, mimo przedstawienia stanowisk, nie doszło do zawarcia umowy, to tym samym właściciel nie wyraził zgody na wykonywanie prac. Nie istnieje przy tym wymóg prowadzenia "skutecznych rokowań". Może je przerwać każdy z uczestników negocjacji. Jeśli np. właściciel nieruchomości co do zasady wyraża zgodę na polubowne załatwienie sprawy i realizację inwestycji, ale żąda przedstawienia mu innych, w jego ocenie korzystniejszych warunków niż przedstawione, inwestor może uznać, że negocjacje zakończyły się wynikiem negatywnym. W postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 124 ust. 1 organ administracji nie ocenia natomiast treści dokumentacji z prowadzonych rokowań i nie wyjaśnia przyczyn braku zgody właściciela na realizację inwestycji, lecz dokonuje przede wszystkim ustalenia faktu ich negatywnego wyniku. W niniejszej sprawie strony prowadziły rokowania udokumentowane w aktach sprawy - stosownie do art. 124 ust. 3 u.g.n. Inwestor, prowadził z właścicielem korespondencję w sprawie uzgodnienia warunków realizacji inwestycji, przekazał propozycję stosownego porozumienia (umowy cywilnoprawnej), przedstawił ofertę cenową odnośnie do ustanowienia służebności przesyłu, przedstawił stosowne zapisy regulujące kwestie odszkodowania za mogące powstać w wyniku realizacji inwestycji szkody na nieruchomości, udostępnił stosowne wzory porozumień, wreszcie uprzedził właścicieli o zamiarze wystąpienia do Starosty [...] z wnioskiem w trybie art. 124 ust 1 u.g.n. Strony nie doszły do porozumienia, co potwierdza korespondencja znajdująca się w aktach sprawy. Organ odwoławczy podkreślił, że jak wskazano w postanowieniu SN z dnia 5 października 2016 r., sygn. akt III CSK 328/15, w razie otrzymania przez przedsiębiorcę przesyłowego na podstawie ustawy o gospodarce nieruchomościami decyzji administracyjnej, przyznającej prawo wstępu i korzystania z cudzej nieruchomości, na której są posadowione urządzenia przesyłowe, nie jest potrzebne występowanie o ustanowienie służebności przesyłu, a nawet nie ma tytułu do ustanawiania wówczas takiej służebności, gdyż przedsiębiorca ma w postaci decyzji uprawnienie do ingerencji w cudze prawo własności w takim samym zakresie, w jakim nastąpiłoby to na podstawie służebności. Decyzja administracyjna nie jest z kolei potrzebna, jeżeli właściciel nieruchomości wyrazi zgodę na odpłatne lub nieodpłatne korzystanie z nieruchomości przez przedsiębiorcę przesyłowego i zostaje zawarta między nim a właścicielem swoista umowa, podobna do użyczenia lub umowy najmu. Wydana decyzja nie jest decyzją wywłaszczeniową polegającą na pozbawieniu własności nieruchomości, a na ograniczeniu tego prawa w celu umożliwienia uprawnionym jednostkom realizacji inwestycji celu publicznego, a więc takich, które są realizowane w interesie społecznym i mają służyć ogółowi. W myśl art. 128 ust. 4 u.g.n. jednak odszkodowanie przysługuje również za szkody powstałe wskutek zdarzeń, o których mowa w art. 120 i 124-126. Odszkodowanie powinno odpowiadać wartości poniesionych szkód. Jeśli wskutek tych zdarzeń zmniejszy się wartość nieruchomości, odszkodowanie powiększa się o kwotę odpowiadającą temu zmniejszeniu. Zgodnie z art. 124 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami na osobie lub jednostce organizacyjnej występującej o zezwolenie ciąży obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po założeniu lub przeprowadzeniu ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1. Jeśli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty, stosuje się odpowiednio przepis art. 128 ust. 4. W myśl art. 124 ust. 5 u.g.n., jeżeli założenie lub przeprowadzenie ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1 uniemożliwia właścicielowi albo użytkownikowi wieczystemu dalsze prawidłowe korzystanie z nieruchomości w sposób dotychczasowy albo w sposób zgodny z jej dotychczasowym przeznaczeniem, właściciel lub użytkownik wieczysty może żądać, aby odpowiednio starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, lub występujący z wnioskiem o zezwolenie, o którym mowa w ust. 2 nabył od niego na rzecz Skarbu Państwa, w drodze umowy, własność albo użytkowanie wieczyste nieruchomości. Należy jednocześnie wyjaśnić, że na podstawie art. 129 ust 5 u.g.n. starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej wydaje odrębną decyzję o odszkodowaniu, w związku z realizacją przedmiotowej inwestycji. Wyceny szkód dokona powołany przez organ rzeczoznawca majątkowy. Na obecnym etapie organ administracji rozstrzyga natomiast, że budowa linii 110 kV relacji R.-G. na działkach nr [...] o pow. 0,71 ha, [...] o pow. 1,44 ha oraz [...] o pow. 0,70 ha, położonych w obrębie ewidencyjnym C. , gmina G., jest inwestycją celu publicznego zgodną z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, oraz że w sprawie, przeprowadzono udokumentowane rokowania, które okazały się bezskuteczne. Odnosząc się do pozostałych zarzutów strony odwołującej się, organ odwoławczy wskazał, że nie znajdują one w niniejszej sprawie uzasadnienia. Przebieg planowanej linii elektroenergetycznej, jak i zakres ograniczenia, został określony w decyzji oraz na mapach - załącznikach graficznych obrazujących przebieg inwestycji. Zarówno lokalizacja samej linii energetycznej, jak i słupa energetycznego, zostały uwzględnione na mapie w skali 1:2000. Taki stopień szczegółowości określenia zakresu ingerencji w prawo własności zgodnie z art. 124 ust. 1 u.g.n. dokonanego w zaskarżonej decyzji należy uznać za całkowicie wystarczający. Decyzja oparta na art. 124 ust. 1 ww. ustawy nie zastępuje w żadnej mierze dokumentacji projektowej, a zatem skala w jakiej odzwierciedla się lokalizację inwestycji dopuszcza pewien stopień przybliżenia. W okolicznościach niniejszej sprawy konkretyzacja ograniczenia prawa własności skarżących w przestrzeni została dokonana należycie. Nadto z uwagi na charakter inwestycji, w tym także możliwe utrudnienia techniczne czy awarie, nie sposób przy tym wymienić wszelkich prac jakie mogą być konieczne w trakcie jej realizacji oraz eksploatacji. Inwestor, jako wykonawca robót budowlanych, najlepiej jest zorientowany jakiej szerokości teren będzie niezbędny do ich wykonania. Tylko w sytuacji gdyby wniosek inwestora określał szerokość pasa technologicznego w sposób nasuwający wątpliwości co do jego niezbędnej szerokości, organ zobowiązany byłby do przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego w celu wyjaśnienia tych wątpliwości, co jednak w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca, (por. Wyrok WSA w Szczecinie z 1 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 1336/16). Zaplanowana inwestycja mieści się w hipotezie normy zakodowanej w art. 124 ust. 1 u.g.n., a to dlatego, iż polega ona na założeniu i przeprowadzeniu urządzeń i przewodów linii WN 110 kV. W zakresie pojęcia "założenia i przeprowadzenia" urządzeń sieci energetycznych należy rozumieć czynności polegające na ich budowie - względnie przebudowie. Istota zaplanowanego przedsięwzięcia polega na tym, iż nastąpi całkowity demontaż istniejącej linii wysokiego napięcia, a następnie budowa w jej miejsce nowej linii wysokiego napięcia. Norma prawna wysłowiona w przywołanym przepisie odnosi się bowiem jedynie do takich inwestycji, które polegają na budowie, względnie przebudowie istniejących urządzeń przesyłowych. Przedmiotowa inwestycja polega de facto na budowie nowych urządzeń przesyłowych w miejscu dotychczas istniejących. Okoliczność, czy organ określił prace jako budowa bądź przebudowa nie ma znaczenia dla legalności rozstrzygnięcia na podstawie art. 124 u.g.n., skoro jednocześnie szczegółowo wskazał ich zakres. Niezależnie od tego, jak przedmiotową inwestycję przez pryzmat prawa budowlanego należy zakwalifikować, nie ulega wątpliwości, iż jest to inwestycja o jakiej mowa w planie miejscowym. Jeśli zaś chodzi o zarzut naruszenia zasady proporcjonalności, który odwołujący się upatrują w tym, że lokalizacja słupa w innym miejscu, przy granicy z działką sąsiednią, byłaby mniej uciążliwa dla nich, należy go uznać za bezzasadny. Przebieg linii przesyłowej wyznaczony został w planie miejscowym. Na obecnym etapie, przy wydawaniu decyzji w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n., rozmieszczenie poszczególnych obiektów wchodzących w skład inwestycji liniowej, nie może być już przedmiotem oceny, gdyż wykraczałoby to poza granice sprawy będącej przedmiotem kontroli organu odwoławczego. Nietrafny jest również zarzut naruszenia art. 124 ust. 1 u.g.n., poprzez brak jednoznacznego oznaczenia obszaru ograniczenia właścicielowi sposobu korzystania z części nieruchomości, bowiem obszar ten został w sposób jednoznaczny i precyzyjny określony w załącznikach graficznych do decyzji stanowiących jej integralną część, do których to załączników wprost odwołano się w rozstrzygnięciu decyzji wskazując, że przebieg linii przez przedmiotową nieruchomość został określony na mapach stanowiących załącznik do decyzji. W decyzji Starosty [...] w rozstrzygnięciu wskazano powierzchnię ograniczenia na poszczególnych działkach oraz szerokość pasa zajęcia, w załącznikach w sposób przejrzysty oznaczono kolorem niebieskim granice pasa technologicznego linii o szerokości 15 m (2x7,5m), kolorem różowym obszar ograniczenia a kolorem czerwonym linię 110 kV, zaznaczono również lokalizację projektowanego słupa. Mapy są czytelne, zawierają skalę i brak wskazania długości poszczególnych linii nie oznacza, że obszar ograniczenia został nieprecyzyjne określony. Decyzja oparta o art. 124 u.g.n. stanowi jedynie tytuł do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (por. wyrok NSA z 11 lipca 2003 r., SA/Rz 1635/00), w rozumieniu art. 3 pkt 11 i art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, tylko w granicach określonych w decyzji ograniczającej sposób korzystania. Nie jest to zatem decyzja wywłaszczeniowa polegająca na pozbawieniu własności nieruchomości. Niedopuszczalne jest formułowanie jakichkolwiek innych, niż określone w przepisie art. 124 u.g.n. przesłanek umożliwiających zastosowanie omawianego ograniczenia (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 grudnia 2016 r., sygn. I OSK 1570/16, LEX nr 2190241). Rola organu w tym zakresie ograniczała się zatem jedynie do zbadania czy wszystkie wymienione wyżej przesłanki art. 124 ust. 1 u.g.n. w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości stanowiącej własność skarżących zostały spełnione. Brak określenia w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji, które spośród wskazanych w niej działek ujęte są w danej księdze wieczystej spośród dwóch wymienionych ksiąg wieczystych, podczas gdy nie można prowadzić dwóch ksiąg wieczystych dla tej samej nieruchomości, również nie może stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Nie jest to bowiem istotny błąd, który warunkowałby wyeliminowanie decyzji z obrotu. Po przeanalizowaniu dokumentacji sprawy, należy stwierdzić, że pomimo sporządzenia uzasadnienia decyzji w sposób ogólnikowy, organ I instancji rozpatrzył i ocenił zebrany materiał dowodowy, dokonując na jego podstawie prawidłowych ustaleń, tj. w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki do ograniczenia sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości w trybie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, co oznacza, że przedmiotowa inwestycja stanowi cel publiczny w myśl art. 6 pkt 2 u.g.n., jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu oraz w konsekwencji, w wyniku przeprowadzonych rokowań, nie uzyskano zgody współwłaścicieli gruntu na realizację inwestycji. W niniejszej sprawie ocena organu odwoławczego jest co do istoty sprawy taka sama, jak rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i nie zachodzą przesłanki uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Mając na uwadze całokształt okoliczności sprawy Wojewoda stwierdził, że zaistniały przesłanki do ograniczenia sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości w trybie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Niemniej jednak w punkcie 2. zaskarżonej decyzji organ I instancji zobowiązał Spółka A do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po zakończeniu na niej prac, o których mowa w punkcie 1. tej decyzji. Podkreślić jednak trzeba, że powyższy obowiązek wynika z samego przepisu prawa, tj. art. 124 ust. 4 u.g.n. Co więcej, z przepisu tego wynika, że w sytuacji gdy przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty, stosuje się odpowiednio przepis art. 128 ust. 4. Zatem brak jest podstaw do orzekania w tym zakresie przez organ administracyjny. Ponadto obowiązujące przepisy prawa nie przewidują umocowania dla nakładania przez organy administracji w omawianej sytuacji obowiązku do wcześniejszego zawiadomienia właściciela nieruchomości o terminie rozpoczęcia prac (pkt 3. decyzji). Niemniej jednak na marginesie należy podkreślić, że w ocenie organu odwoławczego każdorazowo winny być sporządzone protokoły z dnia, w którym zajęto nieruchomość celem przeprowadzenia stosownych robót oraz z dnia ich zakończenia, co ma szczególne znaczenie w kontekście art. 124 ust. 4 u.g.n. Organ wskazał także, że zamieszczenie przez organ I instancji zapisu w pkt 4 zaskarżonego rozstrzygnięcia, stwierdzającego, że ostateczna decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości stanowi podstawę do wpisu w księdze wieczystej, a także pkt 5. o obowiązku udostępnienia przez właściciela nieruchomości dla czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii, ciągów, przewodów i urządzeń w celu utrzymania prawidłowej eksploatacji linii, nie było konieczne, gdyż również wynika to z samego przepisu prawa, dlatego orzekanie o tym nie jest prawidłowe. Przedmiotowe przepisy należałoby wskazać w pouczeniu decyzji, ewentualnie przywołać w uzasadnieniu. Trzeba jednak uznać, że nie ma to wpływu na wynik sprawy i nie stanowi to podstawy do uchylenia całej decyzji w przedmiotowej sprawie, a jedynie wskazanych punktów (por. Wyrok WSA w Krakowie z 28.04.2017 r., sygn. akt ił SA/Kr 680/16). Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Dlatego też, stosownie do art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. należało uchylić decyzję organu I instancji w pkt 2-5 i umorzyć postępowanie organu I instancji w tej części, zaś w pozostałym zakresie utrzymać decyzję organu I instancji w mocy. Powyższą decyzję T. O. i M. O. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Zaskarżonej decyzji zarzucili w szczególności: 1) naruszenie art. 15 K.p.a. w zw. z art. 138 § 2 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 7 w zw. z art. 8 w zw. z art. 11 K.p.a, poprzez naruszenie w niniejszej sprawie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego w wyniku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i poczynienia ustaleń w kwestiach istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, określenia sposobu ograniczenia korzystania z nieruchomości, w szczególności takich jak zgodność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, analiza najmniejszej uciążliwości, ważenie interesu przemawiającego za realizacją inwestycji z interesem skarżących, jako właścicieli nieruchomości objętych postępowaniem, dopiero na etapie postępowania odwoławczego i to również z uchybieniami wskazanymi w niniejszej skardze kiedy to organ pierwszej instancji w ogóle nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego i nie przedstawił własnych ustaleń co do szeregu kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w tym wyżej wskazanych, co oznaczało, że pozostający konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, co winno wiązać się z uchyleniem decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji i przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, 2) naruszenie art. 113 § 1 K.p.a., poprzez uznanie przez organ drugiej instancji jedynie za omyłki pisarskie, uchybienia organu pierwszej instancji w postaci: błędnej ogólnikowej analizy organu pierwszej instancji co do zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego odnoszącej się do niewłaściwych działek ewidencyjnych, jak również zastosowania w rozstrzygnięciu oraz w załączniku do decyzji wydanej w pierwszej instancji odmiennych pojęć pasa technicznego i pasa technologicznego, podczas gdy powyższych uchybień nie można kwalifikować jako omyłek pisarskich. Powyższe w odniesieniu do drugiej ze wskazanych kwestii związane jest z utrzymaniem w mocy rozstrzygnięcia wiążącego się z możliwością dowolnych działań ze strony Inwestora, 3) naruszenie art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 80 w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 7 w zw. z art. 8 w zw. z art. 11 w zw. z art. 15 K.p.a., poprzez: a) brak wykazania istnienia przyjmowanych okoliczności mających wskazywać na to, że inwestycja służy interesowi społecznemu oraz tego, że interes ten jest tak ważny i znaczący, oraz że wymaga ograniczenia sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości dokonanego w niniejszym postępowaniu wraz przedstawieniem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dowodów w tym zakresie, b) brak poczynienia i przedstawienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyczerpujących własnych ustaleń w zakresie ważenia interesu indywidualnego skarżących jako właścicieli nieruchomości oraz interesu społecznego w odniesieniu do wnioskowanego w niniejszej sprawie ograniczenia sposobu korzystania z przeprowadzeniem właściwej analizy jak najmniejszej uciążliwości dokonywanego ograniczenia i rozstrzygnięcia sprawy z uwzględnieniem takiej analizy, w szczególności odnośnie możliwości uwzględnienia mniej uciążliwego przebiegu inwestycji podczas gdy wskazywał na nią nawet sam inwestor co do lokalizacji słupa a jedynie bezkrytyczne przyjęcie stanowiska Inwestora w tymże zakresie, w tym ze względu na przyjęte nieprawidłowo z góry założenie o prymacie interesu w realizacji inwestycji nad interesem skarżących oraz błędne stanowisko organu drugiej instancji co do: związania organu orzekającego w sprawie wnioskiem inwestora, usankcjonowania położenia elementów linii w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy tenże tylko wskazuje granice obszaru realizacji inwestycji, roli decyzji wydawanej w niniejszej sprawie wobec pozwolenia na budowę, c) brak ustalenia przez organ drugiej instancji podobnie jak przez organ pierwszej instancji sposobu w jaki wykorzystywane są przez skarżących ich nieruchomości odnośnie, których części w niniejszej sprawie nastąpić ma ograniczenie sposobu korzystania a co jest niezbędne dla poczynienia wszystkich ustaleń koniecznych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, w tym analizy jak najmniejszej uciążliwości, ważenia interesu w realizacji inwestycji z interesem skarżących, d) brak poczynienia i przedstawienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji własnych ustaleń organu pierwszej instancji co do obiektywnie uzasadnionych: przebiegu linii, szerokości pasa technologicznego inwestycji oraz wysokości zawieszenia poszczególnych przewodów, a bezkrytyczne przyjęcie w tej mierze stanowiska Inwestora, w tym pozbawionego precyzji co do wysokości zawieszenia poszczególnych przewodów, podczas gdy powyższe ma istotny wpływ na faktyczne ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości objętej decyzją, e) brak wskazania tego czy posadowienie wskazanych w decyzji przewodów na poszczególnych działkach związane jest z budową czy też przebudową linii elektroenergetycznej, nie wskazano nawet w sposób jednoznaczny czy stanowić mają one element napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji R. G. nowobudowanej bądź przebudowywanej, f) brak dokonania przez organ pierwszej instancji własnych ustaleń co do możliwej lokalizacji stanowiska słupowego na działce nr [...], w tym z uwzględnieniem interesu skarżących i przyjęcie lokalizacji wskazanej we wniosku inwestora podczas gdy w toku postępowania sam inwestor wskazał na możliwość jego przesunięcia wiążący się z uwzględnieniem interesu wnoszących odwołanie. Opisane wyżej uchybienia wiążą się z istotnym naruszeniem zasad postępowania administracyjnego określonych w art. 7 K.p.a. - zasada prawdy obiektywnej, art. 8 § 1 K.p.a. - zasada pogłębiania zaufania uczestników postępowania administracyjnego do władzy publicznej, art. 11 K.p.a. - zasada przekonywania. 4) naruszenie art. 124 ust. 1 u.g.n. w zw. z art. 107 § 1 pkt 5 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez: a) utrzymanie w mocy rozstrzygnięcia o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości skarżących, w którym nie określono długości odcinka linii elektroenergetycznej przebiegającej przez działkę dla każdej z trzech działek wskazanych w decyzji ani łącznie przez wszystkie działki, na podstawie wymaganych ustaleń faktycznych jakie winny dokonać i przedstawić w uzasadnieniu swych decyzji organy obu instancji, b) utrzymanie w mocy rozstrzygnięcia o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości skarżących, w którym tego czy posadowienie wskazanych w niej przewodów na poszczególnych działkach związane jest z budową czy też przebudową linii elektroenergetycznej, nie wskazano nawet w sposób jednoznaczny czy stanowić mają one element napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji R. G. nowobudowanej bądź przebudowywanej, co winno zostać dokonane na podstawie wymaganych ustaleń faktycznych jakie winien przeprowadzić i przedstawić w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ pierwszej instancji a czego zaniechano, c) utrzymanie w mocy rozstrzygnięcia o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości skarżących, z którego nie wynika to które spośród wskazanych w niej działek ujęte są w danej księdze wieczystej spośród dwóch wymienionych ksiąg wieczystych, podczas gdy nie można prowadzić dwóch ksiąg wieczystych dla tej samej nieruchomości, d) utrzymanie w mocy rozstrzygnięcia o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości skarżących, z którego nie wynika od jakiej osi liczona miałaby być szerokość pasa technicznego 15 m, jaka jest szerokość tego pasa po obu stronach tejże osi, w załącznikach graficznych do decyzji wskazuje się nie na pas techniczny a na pas technologiczny, przy czym również niewyczerpująco określony. Powyższe winno zostać dokonane na podstawie wymaganych ustaleń faktycznych jakie winien przeprowadzić i przedstawić w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ pierwszej instancji, czego zaniechano. Opisane wyżej uchybienia wiążą się z istotnym naruszeniem zasad postępowania administracyjnego określonych w art. 7 K.p.a. - zasada prawdy obiektywnej, art. 8 § 1 K.p.a. - zasada pogłębiania zaufania uczestników postępowania administracyjnego do władzy publicznej, art. 11 K.p.a. - zasada przekonywania. 5) naruszenie art. 124 ust. 1 u.g.n. w zw. z art. 8 § 1 K.p.a., poprzez brak rozważenia mniej uciążliwego szczegółowego przebiegu linii wskazywanego w ramach ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości skarżących określenia, w tym oznaczenia lokalizacji jej poszczególnych elementów podczas gdy organ drugiej instancji wbrew swojemu stanowisku był obowiązany prowadzić takie rozważania nie będąc związany wnioskiem inwestora, na przeszkodzie w tym zakresie nie stały zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w szczególności organ drugiej instancji winien był wskazać położenie stanowiska słupowego wraz z fundamentami na działce nr [...] zgodnie z późniejszym wskazaniem inwestora odnośnie lokalizacji przedmiotowego słupa bliżej granicy działki, jako że poczynienie powyższego wiązałoby się z uwzględnieniem interesu wnoszących skargę (lokalizacja słupa ustalona zgodnie z pierwotnym wskazaniem inwestora obejmuje środkową część działki) i nie pozostawałoby również w sprzeczności z możliwością realizacji inwestycji oraz związanym z tym interesem inwestora. 6) naruszenie art. 124 ust. 1 u.g.n., poprzez brak ze strony organu drugiej instancji wyczerpującej analizy zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego na działkach skarżących ze strony organu drugiej instancji, w tym poprzez odniesienie się do bliżej nieokreślonego załącznika do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. 7) naruszenie art. 124 ust. 1 u.g.n., poprzez wydanie decyzji, która pozbawiona jest wymaganej precyzji i jednoznaczności, w której: nie określono całościowo i dokładnie we właściwy ścisły sposób ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, co może wiązać się z dowolnymi działaniami inwestora jak również nie uwzględniono słusznego interesu skarżących jako właścicieli nieruchomości oraz nie dokonano ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości w możliwie najmniej uciążliwy sposób z uwzględnieniem interesu skarżących po przeprowadzeniu stosownej i wyczerpującej analizy w tym zakresie, 8) naruszenie art. 8 § 1 K.p.a., poprzez przeprowadzenie postępowania i wydanie zaskarżonej decyzji bez uwzględnienia wymogu zastosowania się przez organ pierwszej instancji do zasady proporcjonalności nakazującej dokonanie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości strony wnoszącej niniejsze odwołanie proporcjonalnie do zamierzonego celu bez nakładania niewspółmiernych obowiązków na właściciela nieruchomości a bezkrytyczne przyjęcie stanowiska Inwestora z maksymalnym zaspokojeniem jedynie jego interesu bez wzglądu na interes pozostałych stron postępowania, 9) z uwagi na powołane wyżej zarzuty naruszenie art. 138 § 2 K.p.a., poprzez brak jego zastosowania w niniejszej sprawie podczas gdy istniała taka konieczność a błędne zastosowanie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. i utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji podczas gdy nie było podstaw do wydania takiego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji, 10) z uwagi na utrzymanie w mocy przez organ drugiej instancji zasadniczego rozstrzygnięcia co do ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości skarżących zawartego w pkt 1 wydanej w sprawie decyzji Starosty [...] naruszenie art. 139 K.p.a., poprzez wydanie wskutek złożonego w sprawie odwołania decyzji na niekorzyść skarżących w zakresie uchylenia pkt 2 oraz 3 decyzji Starosty [...]. Mając na uwadze zarzuty podniesione w niniejszej skardze, skarżący wnieśli o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] r2) zasądzenie od organu drugiej instancji solidarnie na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych, 3) wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (a związku z tym również poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji) na wypadek braku poczynienia powyższego z urzędu przez organ drugiej instancji zgodnie z art. 9 u.g.n. W obszernym uzasadnieniu skargi, podobnie jak w odwołaniu od decyzji Starosty [...] skarżący szczegółowo przedstawili swoje racje. Postanowieniem z dnia [...] r. Starosta [...], wydanym na podstawie art. sprostował swoją decyzję z dnia [...] r. w następujący sposób: "- w wierszach 24, 30, 38, 66, 70, 76 decyzji wpisane jest: "szerokość pasa technicznego - 15 m" a powinno być: "szerokość pasa technologicznego – 15 m" - w wierszu 119 decyzji wpisane jest "działek numer [...], [...], [...]" a powinno być "działek numer [...], [...], [...]". Odpowiadając na skargę Wojewoda podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Uczestnik postępowania Spółka A, w piśmie z dnia [...] r., wniósł także o oddalenie skargi, wskazując na niezasadność jej zarzutów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.). W wyniku kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że jest ona zgodna z prawem. Zarzuty skargi o naruszeniu przepisów postępowania administracyjnego oraz prawa materialnego, tj. art. 124 ust. 1-7 i art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami uznać należało za bezzasadne. Szczególnym rodzajem ograniczenia praw do nieruchomości jest udzielenie na podstawie art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r., poz. 121), zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Warunkiem koniecznym (przesłanką) ubiegania się o wydanie przedmiotowego zezwolenia jest realizacja celu publicznego wyszczególnionego w art. 6 u.g.n., a co najważniejsze, zgodnego z planem zagospodarowania przestrzennego lub też z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli planu miejscowego brak, w sytuacji gdy właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Organy orzekające w toku postępowania o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, z mocy samego przepisu art. 124 u.g.n. badają jedynie ziszczenie się przesłanek, o których mowa w tym przepisie, tj. czy inwestycja jest inwestycją celu publicznego, czy jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (lub w przypadku jego braku z decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego) oraz weryfikują, czy przed wystąpieniem o zgodę w trybie administracyjnym wnioskodawca przeprowadził rokowania. Zdaniem Sądu, analiza materiału dowodowego pozwala jednoznacznie uznać, że wskazane powyżej przesłanki wydania decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości zostały w rozpoznawanej sprawie spełnione. Przede wszystkim nie budzi żadnych wątpliwości, że planowana inwestycja, jest inwestycją celu publicznego, co potwierdza art. 6 pkt 2 u.g.n., w którym ustawodawca wyraźnie wskazał, iż celem publicznym jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Przedmiotowa inwestycja nie może być zatem zakwalifikowana inaczej jak realizacja ważnego interesu gospodarczego i społecznego, mającego znaczenie ponadlokalne z racji wzajemnego powiązania wszystkich elementów sieci infrastruktury energetycznej. Sąd nie ma również wątpliwości, że w sprawie zostały przeprowadzone rokowania z właścicielem nieruchomości, których to celem było pozyskanie stosownej zgody na realizację inwestycji. Świadczy o tym znajdująca się w aktach sprawy korespondencja stron. Przy czym należy pamiętać, że przepis nie określa formy prowadzenia rokowań, ani dokumentów, z jakimi inwestor musi wystąpić do właściciela gruntu w celu uzyskania zgody na udostępnienie nieruchomości. Rokowania mogą być zakończone w dowolnym czasie, chociażby w przypadku, gdy w ocenie którejkolwiek ze stron nie ma szans na zawarcie porozumienia (por. wyrok NSA z dnia 2 lutego 2017 r., sygn. I OSK 2054/16 dostępny w CBOSA). Z materiału dowodowego sprawy wynika, że Spółka – Inwestor zaprosiła skarżącego do rokowań, proponując zawarcie umowy ustanowienia służebności przesyłu i wypłatę jednorazowego wynagrodzenia, jednakże z pism ostatecznie wynika, iż nie doszło do porozumienia w tej materii. Również przeprowadzona rozprawa administracyjna nie doprowadziła do porozumienia się stron. W tej sytuacji należy uznać, że brak porozumienia stron był wystarczający do stwierdzenia, iż złożenie przez inwestora wniosku o wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości skarżącego, zostało poprzedzone etapem nieskutecznych negocjacji. Pozostaje wobec tego ocena spełnienia ostatniego z wymogów wynikających z art. 124 ust. 1 u.g.n. do wydania pozytywnej decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości - ustalenia czy planowana inwestycja jest zgodna z obowiązującym na tym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Należy w tym miejscu wskazać, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych, z uwagi na szczególny, zbliżony do rozstrzygnięcia o wywłaszczeniu, charakter decyzji, o której mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., ograniczenie korzystania z nieruchomości możliwe jest na obszarze przeznaczonym w planie miejscowym na cele publiczne. Koniecznym jest, aby przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazywały, że na nieruchomości ma być lub może być realizowany konkretny cel publiczny. Plan miejscowy, aby stwarzać podstawę do zastosowania instytucji z art. 124 ust. 1 u.g.n., musi zatem nie tylko dopuszczać realizację celu publicznego, ale też określać lokalizację takiej inwestycji, poprzez wskazanie nieruchomości, przez które ma ona przebiegać oraz granic terenu, jaki może być pod nią zajęty. Jak wynika z akt sprawy przedmiotowe nieruchomości w części objęte są miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy G. obejmującego teren w obrębach ewidencyjnych C., B., M., Ż. B., Z., M., W., N. i nr [...] miasta G., zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w Goleniowie Nr XXXI/385/17 z 31 maja 2017 r. (Dz. U. Woj. Zacho. z 2017 r., poz. 3024) i posiada przeznaczenie: 47E - tereny infrastruktury technicznej – elektroenergetyka. Stopień szczegółowości planu jest wystarczający do ustalenia przebiegu linii elektroenergetycznej i stanowi także podstawę sporządzenia załączników graficznych do decyzji. Wyjaśnić trzeba, że na etapie wydawania decyzji w trybie art. 124 u.g.n. organy nie mogły rozważać innego położenia projektowanej linii elektroenergetycznej, niż ustalony w obowiązującym na analizowanym terenie miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. O zakresie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości przesądza bowiem miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (albo decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego). Nie ma zatem organ wydający decyzję o ograniczeniu korzystania z nieruchomości luzu decyzyjnego w ustaleniu przebiegu inwestycji, której usytuowanie wynika z wcześniejszych zdarzeń prawnych, takich jak miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego czy decyzja o lokalizacji inwestycji, wiążących organ w tym postępowaniu (por. wyrok z dnia 14 maja 2015 r., II SA/Bk 194/15). Niniejsze postępowanie o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, wszczęte z powodu braku porozumienia inwestora z właścicielem nieruchomości, stanowi dalszy etap realizacji przedsięwzięcia publicznego i na obecnym etapie nie można modyfikować przebiegu linii przesyłowej. Nie jest prawnie możliwe kwestionowanie w tym postępowaniu zapisów i ustaleń uchwały stanowiącej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, co do którego obowiązują odrębne reguły zaskarżania. Na tej samej zasadzie, nie może odnieść skutku w tym postępowaniu zarzut odnośnie naruszenia ładu przestrzennego uchwałą w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania, w oparciu o której zapisu wydano decyzję z art. 124 u.g.n. Organ II instancji wyjaśnił, że [...] posiada koncesję do dystrybucji energii elektrycznej sieciami własnymi, zlokalizowanymi na obszarze województwa z. . Ustosunkowując się do twierdzeń skarżącego w zakresie wskazania terminu zajęcia nieruchomości oraz pozostałych punktów 2-5 rozstrzygnięcia organu I instancji, Sąd stwierdza, iż organ odwoławczy wystarczająco wyjaśnił, dlaczego w tym zakresie uchyla rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji. Dodać należy, że tryb określony w art. 124 ust. 1 został uregulowany przez ustawodawcę odmiennie od trybu czasowego zajęcia wskazanego w art. 124b u.g.n. Należy założyć, że racjonalny ustawodawca świadomie wprowadził rozróżnienie w zakresie obowiązku wskazania terminu przy wydaniu decyzji w oparciu o art. 124b, tym samym zwolnił z takiego obowiązku w przypadkach wskazanych w art. 124 ust. 1. Prowadzone postępowanie zostało zakończone decyzją wydaną w oparciu o art. 124 ust. 1 u.g.n. i dlatego też, brak było podstaw prawnych odnośnie do nałożenia na inwestora obowiązku powiadamiania o terminie rozpoczęcia prac, jak i pozostałych obowiązków, które nie znajdują podstawy w tym przepisie. Zgodnie z art. 139 K.p.a. organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. W niniejszej sprawie punkty 2- 5 rozstrzygnięcia organu I instancji albo powielały zapisy ustawowe, albo też zostały wydane bez podstawy prawnej, stąd nie doszło do naruszenia art. 139 K.p.a. W ocenie Sądu, dokonane sprostowanie decyzji wydanej przez organ I instancji nie miało wpływu na wynik sprawy. Użycie określenia pas techniczny zamiast pas technologiczny, miało jedynie charakter porządkowy. Natomiast pomyłkowe i błędne podanie numerów działek skarżących w treści uzasadnienia (w rozstrzygnięciu organ podał prawidłową numerację) decyzji, choć naganne, nie spowodowało błędu w odczytaniu ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczących rzeczywistych działek. Sąd uznał, że zostały spełnione przez inwestora wszystkie warunki z art. 124 u.g.n., a wobec tego organ nie mógł odmówić wydania decyzji na podstawie tego artykułu. Decyzje obu organów zostały wydane w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania, w oparciu o wystarczający materiał dowodowy, należycie oceniony, również w zakresie interesu społecznego i interesu strony, i są zgodne z prawem, a nadto uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest szczegółowe i sporządzone zgodnie z art. 107 K.p.a. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.