II SA/Sz 420/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. R. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego lub adwokata w sprawie z Jego skargi na pismo Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w S. w przedmiocie braku wypłaty środków odmówić przyznania prawa pomocy. W dniu 15 marca 2018 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wpłynęła, złożona drogą elektroniczną, skarga D. R. na brak wypłaty przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w S. środków przyznanych decyzjami z dnia [...] r. za miesiąc marzec 2018 r. Jednocześnie skarżący złożył, także drogą elektroniczną, wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF, sporządzony dnia 9 marca 2018 r. Przewodniczący Wydziału II zarządzeniem z dnia 19 kwietnia 2018 r. wezwał skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi przez jej podpisanie lub nadesłanie podpisanego odpisu skargi, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Jednocześnie Przewodniczący Wydziału II wezwał skarżącego do uzupełnienia braku formalnego wniosku z dnia 9 marca 2018 r. o przyznanie prawa pomocy przez jego podpisanie albo nadesłanie podpisanego własnoręcznie odpisu wniosku. Przesyłka sądowa zawierająca odpis wskazanego zarządzenia została osobiście odebrana przez skarżącego w dniu 26 kwietnia 2018 r. (k-31). W dniu 2 maja 2018 r. skarżący nadał w urzędzie pocztowym pismo procesowe sporządzone w tym samym dniu, w którym doprecyzował skargę. Pismo miało inną treść niż skarga złożona drogą elektroniczną w dniu 15 marca 2018 r. Jednocześnie skarżący nadał wypełniony i podpisany formularz PPF z którego wynika, że przedmiotem zaskarżenia jest pismo do SKO w K. z dnia [...] r. nr [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 247 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (postanowienie NSA z dnia 1 października 2009 r., sygn. akt I OZ 918/09 – publ. Lex nr 573308). Stosownie do unormowania art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuci skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. W niniejszej sprawie przesyłka sądowa zawierająca wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi została osobiście odebrana przez skarżącego dnia 26 kwietnia 2018 r., zatem siedmiodniowy termin do wykonania wezwania Sądu upłynął z dniem 4 maja 2018 r. (ponieważ ostatni dzień terminu przypadł na dzień 3 maja 2018 r.). Skarżący w zakreślonym terminie nie podpisał skargi złożonej za pomocą poczty elektronicznej w dniu 15 marca 2018 r., nie nadesłał też podpisanego odpisu tej skargi. Pismo z dnia 2 maja 2018 r. nie jest odpisem skargi, ma inną treść i datę sporządzenia. Mimo wezwania Sądu, skarżący nie podpisał więc skargi. W świetle cytowanego powyżej art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. okoliczność ta kwalifikuje skargę do odrzucenia, gdyż skarżący nie uzupełnił braku formalnego skargi (por. uchwałę 7 Sędziów NSA z dnia 18 grudnia 2013 r., I OPS 13/13 – publ. na stronie www.nsa.gov.pl). Skarga zawiera brak formalny uniemożliwiający nadanie jej dalszego biegu, co czyni wniosek o prawo pomocy oczywiście bezzasadnym. Stosownie do treści art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi (por. postanowienie NSA z dnia 6 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OZ 413/06, Lex nr 299475, postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2010 r., sygn. akt I OZ 481/10, Lex nr 621860). Wobec powyższego, stosownie do treści art. 247 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.