II SA/Sz 455/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.),, Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Protokolant sekretarz sądowy Alicja Poznańska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi B. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego wraz z odsetkami oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...] r. B. L. zwróciła się do Burmistrza Miasta i Gminy w S. o umorzenie należności z tytułu świadczeń alimentacyjnych. W uzasadnieniu podała, iż nigdy nie uchylała się od płatności alimentów na rzecz dzieci, jednakże regulowanie płatności komplikował ojciec dzieci, zmieniając numery rachunków bankowych, zabraniając kontaktów telefonicznych z dziećmi, czy też zmieniając dzieciom numery telefonów w celu zerwania kontaktów. Wnioskodawczyni wskazała, że stale regulowała zobowiązania przez opiekunkę swoich dzieci lub przez swoją siostrę. Gdy jedno z dzieci stało się pełnoletnie, dokonywała wpłat bezpośrednio na jego konto. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Burmistrz Gminy i Miasta w S. odmówił B. L. umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego dla osób uprawnionych do alimentów w okresie świadczeniowym od [...] r. do [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r. znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania B. L., uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji wskazując, iż organ nie dokonał szczegółowej analizy sytuacji rodzinnej, majątkowej, zdrowotnej strony, które mają istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia, jak również nie sporządził uzasadnienia zaskarżonej decyzji w sposób odpowiadający wymogom określonym w art. 107 § 1 i 3 K.p.a. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Burmistrz Gminy i Miasta w S., działając na podstawie art. 12 ust. 1, ust. 2, art. 25, art. 30 ust. 2, ust. 3 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2016 r., poz. 169 ze. zm.) odmówił B. L. umorzenia należności w kwocie [...] zł oraz odsetek w kwocie [...] zł (stan należności i odsetek na dzień wydania decyzji) z tytułu z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego dla osób uprawnionych do alimentów w okresie świadczeniowym od [...] r. do [...] r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż na podstawie oświadczeń B. L. i nadesłanych dokumentów ustalił, że wnioskodawczyni prowadzi gospodarstwo domowe z [...] dzieci w wieku szkolnym. Nie posiada nieruchomości, ruchomości, ani zasobów finansowych. Zamieszkuje w mieszkaniu należącym do ojca dzieci, który także opłaca wszelkie media związane z nieruchomością w zamian za rozliczenie alimentów. Wnioskodawczyni jest aktywna zawodowo. Zgodnie z dokumentem potwierdzającym dochód uzyskany za miesiąc [...] r. uzyskuje dochód netto w kwocie [...], tj. [...] zł po przeliczeniu według średniego kursu [...] ogłaszanego przez NBP z dnia [...] r. Pomimo wielokrotnych wezwań, strona nie udokumentowała wiarygodnie dochodu uzyskanego za miesiąc poprzedzający złożenie wniosku o umorzenie należności, tj. nie przedstawiła tłumaczenia dokumentu o uzyskiwanym dochodzie w miesiącu [...] r. Zgodnie z oświadczeniem B. L., otrzymuje ona alimenty na dzieci w formie rzeczowej, tj. zamieszkuje z dziećmi w mieszkaniu należącym do ojca dzieci, który opłaca wszelkie media związane z nieruchomością w zamian za rozliczenie alimentów. Pomimo wielokrotnych wezwań strona nie dokonała oszacowania wartości otrzymywanych w formie rzeczowej alimentów w skali miesiąca. Nie korzysta ze świadczeń socjalnych bądź innych wspierających. Wnioskodawczyni jest przewlekle chora - choruje na [...], miesięczne wydatki ponoszone w związku z leczeniem wynoszą [...] (wydatki nieudokumentowane). Strona pomimo wielokrotnych wezwań nie przedstawiła żadnych dokumentów potwierdzających aktualny stan zdrowia. Organ wskazał, że z oświadczenia B. L. oraz dokumentów potwierdzających wydatki związane z bieżącym utrzymaniem oraz tłumaczenia tych dokumentów wynika, że ponosi ona następujące koszty związane z bieżącym utrzymaniem: koszt szkoły muzycznej dziecka z wyżywieniem – [...] miesięcznie; opłaty lekarskie związane z chorobą – [...] miesięcznie; ubezpieczenie zdrowotne rodziny – [...] miesięcznie; spłata alimentów zaległych - od [...] do [...] miesięcznie; telefon [...] miesięcznie; wyżywienie, środki higieny – [...] miesięcznie; dojazd do pracy – [...] miesięcznie. Łącznie od [...] do [...] miesięcznie. W ocenie organu, mimo iż strona nie nadesłała oszacowania wartości otrzymywanych alimentów w formie rzeczowej, takie rozliczanie alimentów powoduje znaczne odciążenie w bieżących miesięcznych wydatkach rodziny. Strona nie przedstawiła żadnego dokumentu potwierdzającego w jakiej wysokości ojciec dzieci jest zobowiązany do łożenia alimentów na ich rzecz. Nie przedstawiono również żadnej umowy lub innego dokumentu zawartego pomiędzy B. L., a ojcem dzieci w sprawie przekazywania alimentów w formie rzeczowej. Organ wskazał, iż dał wiarę oświadczeniu strony wskazanym w piśmie z dnia [...] r., z którego wynika, iż miesięczne wydatki wynoszą od [...] do [...] miesięcznie. Na podstawie przedstawionych przez stronę dokumentów organ stwierdził, iż nie ma możliwości ustalenia dokładnych wydatków jakie strona poniosła za miesiąc [...] r. oraz za miesiąc [...] r. Przedstawione dokumenty dotyczące wydatków są z różnych miesięcy ([...] r., [...] r., [...]r.). Ponadto brak jest wskazania, czy opłaty dokonane w miesiącach późniejszych dotyczą opłat za miesiące, o które prosił organ. Na niektórych dokumentach brak jest daty, daty są niepełne (np. wykazany tylko rok bez miesiąca i dnia wpłaty), brak jest tytułu wpłaty lub tytuł jest niezrozumiały dla organu. Analizując dochody i wydatki wnioskodawczyni, organ stwierdził, iż wydatki (z uwzględnieniem spłaty zaległości alimentacyjnych) nie przewyższają bieżących dochodów B. L. Strona nie ponosi również kosztów utrzymania nieruchomości, w której mieszka, ponieważ w zamian za rozliczenie alimentów koszty te ponosi ojciec dzieci, co znacznie odciąża jej budżet. Organ zaznaczył, że dłużnik dokonuje wpłat na poczet spłaty należności z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego od [...] r. co oznacza, iż posiada środki finansowe na zabezpieczenie potrzeb własnych, jak i osób, wobec których jest zobowiązany do alimentacji. W odwołaniu od powyższej decyzji B. L., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o jej uchylenie zarzucając organowi błędną interpretację stanu faktycznego, polegającą na uznaniu, iż wnioskodawczyni uzyskuje korzyści majątkowe w postaci zwolnienia z obowiązku ponoszenia kosztów za nieruchomość w której mieszka. Ponadto strona płacąc rachunki za mieszkanie należące do swojego byłego męża, nie płaci wbrew twierdzeniom organu, za lokal w którym mieszka, ale za nieruchomość stanowiącą wyłączną własność A. K. Nie istnieje zatem w takim przypadku jakakolwiek ulga w świadczeniach po stronie B. L. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", art. 30 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz.U. z 2016 r. poz. 169), po rozpatrzeniu odwołania B. L., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium przytoczyło treść art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów oraz dokonało wykładni tego przepisu wskazując, że wynik postępowania w przedmiocie umorzenia zależy od tego, czy przedstawione przez osobę okoliczności dotyczące sytuacji rodziny zostaną ocenione przez organ administracji jako "szczególnie uzasadnione". Odnosząc się do okoliczności wskazanej we wniosku o umorzenie, iż strona nigdy nie uchylała się od płatności alimentów na rzecz dzieci, Kolegium wskazało, iż powyższe argumenty nie mają jakiegokolwiek znaczenia przy rozpatrywaniu ulgi w spłacie zobowiązań. Kwestia sporu pomiędzy rodzicami dzieci uprawnionych do alimentów w kwestii kontaktów matki z dziećmi w żaden sposób nie ma wpływu na kwestię umorzenia należności. Również zmiana numerów rachunków bankowych przez ojca dzieci nie ma wpływu na kwestię umorzenia zobowiązań. Jeśli pojawił się problem z wpłatami alimentów na rachunek bankowy, istniała możliwość ich regulowania za pośrednictwem przekazów pocztowych na adres zamieszkania. Organ wyjaśnił, iż wsparcie finansowe ze strony matki na rzecz dzieci nie jest równoznaczne z regulowaniem obowiązku alimentacyjnego zasądzonego orzeczeniem sądu. Przystępując do analizy sytuacji dochodowej strony Kolegium wskazało, że brak dochodu lub jego niska kwota nie stanowi okoliczności szczególnej, o ile przeszkodą do jego uzyskania nie są takie czynniki, jak np. niepełnosprawność, przewlekła choroba, czy niedołężność z powodu wieku. Wnioskodawczyni jednak nie wskazała na żadne okoliczności o charakterze nadzwyczajnym, wykluczające możliwość spłaty zobowiązania zarówno w dacie wnioskowania o umorzenie, jak i w przyszłości, które dawałyby podstawę do uznania, że zostały spełnione przesłanki, o których mowa w art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Kolegium stwierdziło, że organ pierwszej instancji dokonał szczegółowej analizy sytuacji rodzinnej, dochodowej i zdrowotnej wnioskodawczyni, której wyniki zawarł w treści uzasadnienia, a postępowanie było prowadzone w zgodzie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy wyjaśnił, iż organ I instancji w treści zaskarżonej decyzji nie wskazał, wbrew twierdzeniu pełnomocnika strony, iż dzieci zamieszkują wraz z ojcem A. K. w należącym do niego mieszkaniu, a strony rozliczają alimenty w ten sposób, że B. L. płaci koszty utrzymania nieruchomości. Organ pierwszej instancji nie badał sytuacji rodzinnej, ani finansowej A. K. i zamieszkujących z nim dzieci, a jedynie sytuację strony, która wniosła o umorzenie. Organ wskazał, że B. L. zamieszkuje z [...] dzieci w mieszkaniu należącym do ojca tych dzieci. Jednakże ani z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, ani z zebranego materiału dowodowego nie wynika, aby chodziło o dzieci A. K. Wręcz przeciwnie, chodzi o dzieci: N.S. i M.S., które B. L. urodziła ze związku z innym mężczyzną i zamieszkuje z nimi w mieszkaniu należącym do ich ojca, nie zaś do A. K. Ponadto organ pierwszej instancji nie przyjął, wbrew twierdzeniom pełnomocnika strony, iż miejsce pobytu jednego z byłych małżonków jest także adresem wspólnym dla wszystkich członków rodziny. Podobnie organ nie twierdzi, iż B. L. płacąc rachunki za mieszkanie należące do byłego męża, nie płaci za lokal, w którym mieszka, ale za nieruchomość stanowiącą własność A. K. Wręcz przeciwnie, z akt sprawy wynika bowiem, że B. L. nie ponosi kosztów utrzymania nieruchomości, w której zamieszkuje w zamian za niepłacenie alimentów na rzecz jej dzieci, wspólnie z nią zamieszkujących. Brak jest dokumentów aprobujących twierdzenie pełnomocnika strony, iż opłaca ona rachunki za nieruchomość A. K. Kolegium wskazało, że wysokość miesięcznych dochodów B. L. to kwota ok. [...], a wysokość wydatków to kwota w wysokości od [...] do [...]. W ocenie organu, sytuacja finansowa rodziny nie jest trudna i pozwala na regulowanie zobowiązania choćby w małych ratach. Również sytuacja zdrowotna strony nie została udokumentowana, jako wymagająca znacznych nakładów finansowych na leczenie oraz uniemożliwiająca kontynuowanie zatrudnienia i uzyskiwania dochodów z tego tytułu. Strona nie przedłożyła orzeczenia o niepełnosprawności bądź niezdolności do pracy. B. L. powyższą decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art 7 K.p.a., poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy; - art. 8 K.p.a. i wyrażonej w tym przepisie zasady pogłębiania zaufania do organów państwa, poprzez prowadzenie postępowania w niniejszej sprawie w sposób nie pogłębiający tego zaufania i prowadzący do wydania decyzji krzywdzącej dla strony; - art. 77 § 1 K.p.a., poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w niniejszej sprawie; - art. 80 K.p.a., poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny materiału dowodowego i przyjęcie, iż w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające uwzględnienie wniosku skarżącej o umorzenie należności wypłaconych z funduszu alimentacyjnego; - art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów poprzez nieuwzględnienie wniosku skarżącej o umorzenie należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego, do której spłaty została zobowiązana, pomimo że prawidłowa ocena materiału dowodowego pozwala na stwierdzenie, że okoliczności sprawy, a w szczególności sytuacja materialna B. L. nie pozwala jej bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania siebie i małoletnich dzieci na dokonanie spłaty, jak również, że obowiązek zwrotu wskazanej kwoty powstał z przyczyn od niej niezależnych - wyłącznie na skutek złośliwego zachowania ojca dzieci, utrudniającego skarżącej regularne płacenie alimentów. W uzasadnieniu skargi B. L. zarzuciła organowi, iż uznał za nieistotne argumenty podnoszone we wniosku o umorzenie należności co spowoduje, że będzie ona musiała dokonać zapłaty alimentów podwójnie, gdyż faktycznie je uiszczała. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.). Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2016 r., poz. 169 ze. zm.), zwanej dalej "ustawą". Zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy dłużnik alimentacyjny jest zobowiązany do zwrotu organowi właściwemu wierzyciela należności w wysokości świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej, łącznie z ustawowymi odsetkami. Wynikający z tego przepisu obowiązek dłużnika alimentacyjnego zwrotu należności nie jest jednak bezwzględny. Zgodnie bowiem z art. 30 ust. 2 ustawy organ właściwy wierzyciela może, na wniosek dłużnika alimentacyjnego, umorzyć jego należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, uwzględniając sytuację dochodową i rodzinną. Ponadto, badając czy okoliczności faktyczne sprawy stanowią przesłanki umorzenia należności wypłaconych z funduszu alimentacyjnego należy mieć na względzie charakter zobowiązań alimentacyjnych, które zgodnie z postanowieniami art. 133 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego w przypadku rodziców w stosunku do ich dzieci mają charakter obligatoryjny. Nie ulega wątpliwości, jak słusznie zaznaczył organ, że umorzenie należności alimentacyjnych jest instytucją wyjątkową, a jej zastosowanie wymaga istnienia szczególnych okoliczności po stronie dłużnika alimentacyjnego. W orzecznictwie podnosi się, że umorzenie powinno mieć miejsce tylko wówczas, gdy sytuacja dochodowa zobowiązanego lub jego rodziny nie pozwala mu na wywiązanie się z ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego. Stan taki powinien być jednak efektem czynników obiektywnych, na które zobowiązany nie ma wpływu, gdyż tylko takie przesłanki mogą uzasadniać umorzenie jakichkolwiek zaliczek alimentacyjnych (por. wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 544/07; wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2017 r. sygn. akt I OSK 2471/15, wyrok NSA z dnia 18 listopada 2016 r. sygn. akt I OSK 3252/15). Decyzja w przedmiocie umorzenia ma charakter uznaniowy co oznacza, że organ administracji ma swobodę decyzyjną co do ustalenia treści rozstrzygnięcia. Jest przy tym jednak związany przesłankami wskazanymi w przepisie stanowiącym podstawę prawną rozstrzygnięcia, w tym przypadku – w art. 30 ust. 2 ustawy, którymi są sytuacja dochodowa i rodzinna dłużnika. Ponadto, postępowanie poprzedzające wydanie decyzji w ramach uznania administracyjnego musi mieścić się w granicach zakreślonych w przepisie art. 7 K.p.a., tj. dążeniem do wyjaśnienia prawdy obiektywnej i obowiązkiem załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu strony. Ocena, czy przy załatwieniu sprawy administracyjnej organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego, wymaga zbadania, czy wydane rozstrzygnięcie odpowiada właściwym przepisom prawa materialnego oraz czy zostało podjęte po ustaleniu i rozważeniu wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy. Kontrola sądowa decyzji podjętej w ramach uznania administracyjnego jest więc ograniczona i sprowadza się do oceny, czy organ administracji uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych mających znaczenie w sprawie oraz czy w ramach swego uznania nie naruszył on zasady swobodnej oceny dowodów (por. wyrok NSA z dnia 8 maja 2002 r. sygn. akt SA/Sz 2548/00). W szczególności polega ona na sprawdzeniu, czy wydanie decyzji poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem dowodowym oraz wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy, zgodnie z obowiązkami nałożonymi na organy administracji w przepisach art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Zdaniem sądu, materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy oraz uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie daje podstaw do stwierdzenia, iż wskazanym wyżej powinnościom w toku postępowania administracyjnego organy uchybiły. Kolegium rozważając sytuację majątkową i osobistą strony uznało, że nie jest ona wyjątkowa i nie zachodzą obiektywne przesłanki do umorzenia jej zadłużenia. Stanowisko to należy zaakceptować, gdyż ustalony stan faktyczny w sprawie nie może prowadzić do odmiennych wniosków. Z dokumentów nadesłanych przez skarżącą wynika, że wysokość jej miesięcznych dochodów to kwota ok. [...], a wysokość wydatków to kwota w wysokości od [...] do [...]. Kwota wydatków nie przekracza kwoty dochodów, a skarżącej wystarcza środków pieniężnych na pokrycie niezbędnych potrzeb, w tym na regulowanie w ratach zobowiązań alimentacyjnych. Skarżąca otrzymuje co miesiąc wynagrodzenie z tytułu zatrudnienia, nie udokumentowała też żadnych wydatków ponoszonych w związku z chorobą na którą cierpi. Mimo tego, organ na korzyść strony przyjął jako wydatek na ten cel [...], podany w oświadczeniu strony. Sytuacja osobista skarżącej, obiektywnie trudna z uwagi na samotne wychowywanie [...] dzieci, nie stanowi jednak szczególnie uzasadnionej okoliczności wystarczającej do umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Z uwagi na wykazaną możliwość skarżącej zapewnienia sobie i dzieciom (z którymi mieszka w [...]) środków finansowych na pokrycie kosztów utrzymania, ale także stopniową spłatę zadłużenia wobec funduszu alimentacyjnego, nie można było przyjąć, że aktualna sytuacja skarżącej przesądza o braku możliwości spłaty zadłużenia w ogóle. Odnosząc się do wywodów skargi wskazujących na nieuprawniony zwrot przez B. L. należności alimentacyjnych, gdyż zostały one przez nią już faktycznie uiszczone wskazać należy, że w sprawie o umorzenie należności dłużnika alimentacyjnego, badaniu nie podlega zasadność przyznania świadczenia z funduszu alimentacyjnego, ani też, czy podstawy do wypłaty tego świadczenia istniały przez cały okres jego pobierania. Stąd kwestionowanie zasadności zwrotu przedmiotowego świadczenia przez skarżącą, nie mogło odnieść skutku, a tym samym przeprowadzanie postępowania wyjaśniającego w oparciu o zeznania osób, które przekazywały pieniądze dla dzieci, w niniejszym postępowaniu było niecelowe. W ocenie sądu, w trakcie prowadzenia postępowania wyjaśniono wszystkie okoliczności istotne do rozpatrzenia wniosku B. L. o umorzenie należności z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego, a organ dążąc do wyczerpującego zebrania materiału dowodowego kilkakrotnie wzywał skarżącą o nadesłanie dokumentów potwierdzających jej aktualną sytuację majątkową i zdrowotną. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium wyczerpująco odniosło się do zebranego w sprawie materiału dowodowego, argumentów strony podniesionych w odwołaniu, dokonując szczegółowej analizy i oceny zebranych dowodów pod kątem przesłanek określonych w art. 30 ust. 2 ustawy. Dlatego też, zarzut strony skarżącej naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. należy uznać za chybiony. Przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji argumentacja prowadzi do wniosku, że organ prawidłowo, nie naruszając granic uznania administracyjnego, zastosował w sprawie przepis art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów i zasadnie odmówił umorzenia należności wypłaconych z tytułu zaliczek alimentacyjnych. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w S., na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.