II SA/Sz 468/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.),, Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 czerwca 2011r. sprawy ze skargi R. C. na rozporządzenie Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustanowienia Planu ochrony dla Szczecińskiego Parku Krajobrazowego "Puszcza Bukowa" oddala skargę Wojewoda [...], działając na podstawie art. 19 ust. 6 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2004 r. Nr 92, poz. 880), wydał w dniu 22 sierpnia 2006 r. rozporządzenie Nr 113/2006 w sprawie ustanowienia Planu ochrony dla Szczecińskiego Parku Krajobrazowego "Puszcza Bukowa" (Dz. Urz. Woj. Zach. z 2006 r., Nr 95, poz. 1777), zwane dalej rozporządzeniem. Plan ochrony dla Szczecińskiego Parku Krajobrazowego "Puszcza Bukowa" został szczegółowo unormowany w załączniku nr 1 do powyższego rozporządzenia, natomiast obszary działań ochronnych zaznaczono na mapie stanowiącej załącznik nr 2 do powyższego rozporządzenia. R.C. pismem z dnia [...] r., (które zostało tego samego dnia złożone w Urzędzie Marszałkowskim w [...]), skierowanym do Sejmiku Województwa [...], wezwał organ do uchylenia niezgodnych z ustawą przepisów zawartych w powyższym rozporządzeniu, wskazując, iż zapisy ww. aktu prawa miejscowego naruszają jego interes prawny. Skarżący zarzucił, że w rozporządzeniu - wbrew unormowaniom wynikającym z ustawy o ochronie przyrody - umieszczono przepisy wskazujące, iż ustalenia planu ochrony dotyczą także decyzji administracyjnych. Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie wyjaśnił, że w art. 20 ust. 4 ustawy o ochronie przyrody podano elementy, jakie powinien zawierać plan ochrony dla parku krajobrazowego. W pkt 7 ww. przepisu, dokładnie sprecyzowano, że zawarte w planie ochrony ustalenia powinny dotyczyć aktów planistycznych. Według skarżącego, ani w powołanym przepisie ustaw, ani w żadnym innym, nie ma zapisu, że ustalenia planu mogą odnosić się także do decyzji administracyjnych. Oznacza to, że zawarty w powyższej ustawie zamknięty katalog elementów, jakie zawierać mają plany ochrony powoduje, że organ ustalając plan nie może – tak jak to ma miejsce w przypadku rozporządzenia Wojewody [...] - wykraczać poza ustalone ramy. Skarżący zarzucił także, że w treści rozporządzenia wprowadzono zakazy i ograniczenia, których nie przewiduje ustawa o ochronie przyrody. Ustawodawca w ustawie określił bowiem sztywny katalog zakazów, jakie mogą być wprowadzane na terenie parku krajobrazowego, wskazując "górną granicę" tego, czego na terenie parku krajobrazowego można zakazać. Nie przewidział natomiast wprowadzania dodatkowych ograniczeń w rozporządzeniu o utworzeniu parku krajobrazowego, ani możliwości wprowadzania żadnych zakazów w planie ochrony dla parku krajobrazowego. Wobec tego Wojewoda [...] wprowadzając ograniczenia w rozporządzeniu niezgodnie z upoważnieniem ustawowym naruszył przepisy prawa materialnego tj. art. 16 ust. 3 oraz art. 17 ust. 1 ustawy o ochronie środowiska. Ponadto skarżący zarzucił również, że powyższe rozporządzenie narusza zasady techniki prawodawczej skodyfikowane w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. Nr 100 poz. 908), a w szczególności § 115 oraz § 116, zgodnie z którymi w akcie prawa miejscowego umieszcza się tylko przepisy przekazane do uregulowania w upoważnieniu ustawowym. R.C. podniósł również, że przepisy kwestionowanego rozporządzenia naruszają art. 64 Konstytucji RP, poprzez ograniczanie prawa skarżącego do dysponowania własnością, pomimo braku ustawowej delegacji do wprowadzenia takiego ograniczenia. Sejmik Województwa [...], w odpowiedzi na powyższe pismo skarżącego, podjął w dniu 8 marca 2011 r. uchwałę Nr V/42/l 1 w sprawie odmowy uchylenia rozporządzenia Nr 113/2006 Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 22 sierpnia 2006 r. w sprawie ustanowienia Planu ochrony dla Szczecińskiego Parku Krajobrazowego "Puszcza Bukowa" (Dz. Urz. Woj. Zach. z 2006 r., Nr 95, poz. 1777). Powyższa uchwała została doręczona zainteresowanemu w dniu 18 marca 2011 r. Na powyższe rozporządzenie R.C. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, za pośrednictwem Sejmiku Województwa w dniu [...]. W skardze strona skarżąca zarzuciła, iż rozporządzenie narusza jego interes prawny wynikający z 64 § 3 Konstytucji RP poprzez ograniczenie prawa do dysponowania własnością pomimo braku ustawowej delegacji do takiego ograniczenia w przepisach, na podstawie których skarżone rozporządzenie zostało wydane. Skarżący doprecyzował, że chodzi tu o art. 20 ust. 4 oraz art. 17 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody z dnia 16 kwietnia 2004 r. Jako interes prawny do wniesienia powyższej skargi, skarżący wskazał na fakt posiadania na obszarze objętym przepisami rozporządzenia, nieruchomości gruntowych o powierzchni ok. [...] ha. R.C. oparł swoją skargę w większości na tych samych zarzutach, które podniósł w swoim piśmie z dnia [...]r. dodatkowo wskazując, że na podstawie zaskarżonego rozporządzenia zostały wydane już przez organy administracji niekorzystne orzeczenia, które dotyczyły nieruchomości objętych powyższym planem ochrony. Do skargi została załączona decyzja o warunkach zabudowy nr [...] wydana przez Wójta Gminy [...], w której odmówiono A. i D.L. ustalenia warunków zabudowy, powołując się m.in. na zapisy kwestionowanego rozporządzenia. Dalej skarżący wywiódł, że skoro ograniczenia wynikające z rozporządzenia, nie zostały wymienione wśród zakazów dopuszczonych przez ustawę o ochronie przyrody, zatem zapisy planu ochrony parku krajobrazowego naruszają przysługujące skarżącemu prawo własności do nieruchomości położonej na terenie objętym rozporządzeniem. W odpowiedzi na skargę Sejmik Województwa wniósł o jej oddalenie. Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie organ wskazał, że zmiana planu ochrony parku krajobrazowego możliwa jest tylko gdy zaistniała potrzeba ochrony przyrody, natomiast bez znaczenia jest powoływanie się przez skarżącego na rzekome naruszenie swojego prawa do dysponowania nieruchomością. Ponadto organ wskazał, że brak jest mechanizmu, który pozwoliłby na zmianę planu ochrony dla parku krajobrazowego przez sejmik. Właściwym bowiem do dokonania powyższej zmiany, gdyby okazało się to konieczne, byłby natomiast dyrektor parku krajobrazowego, jednakże dopiero po poddaniu go uzgodnieniom z radami właściwych gmin, natomiast sejmik mógłby, po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska, przyjąć lub nie przyjmować projektu uchwały. Organ wskazał również że skarga nie zasługuje na uwzględnienie z uwagi na cel dla których tworzy się parki krajobrazowe i sporządza się dla nich plan ochrony, tj. ochronę zasobów przyrody m.in. poprzez odpowiednie kształtowanie zagospodarowania przestrzennego. W przekonaniu Sejmiku dla ochrony przyrody Puszczy [...] niezbędne było ustanowienie powyższego rozporządzenia wraz planem ochrony. Ponadto wskazane przez organ w kwestionowanym akcie prawa miejscowego uwarunkowania przyrodnicze, znalazły odzwierciedlenie we wszystkich wcześniejszych dokumentach o charakterze planistycznym, jakie kiedykolwiek były opracowywane dla rejonu [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przedmiotem skargi w niniejszym postępowaniu jest rozporządzenie Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 22 sierpnia 2006 r. Nr 113/2006 w sprawie ustanowienia Planu ochrony dla Szczecińskiego Parku Krajobrazowego "Puszcza Bukowa". Zaskarżone rozporządzenie Wojewody niewątpliwie stanowi akt prawa miejscowego, zatem stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej w dalszej części ustawą "P.p.s.a.", dopuszczalna jest skarga do sądu administracyjnego na powyższy akt normatywny. Podstawą wydania zaskarżonego rozporządzenia jest art. 19 ust. 6 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2004 r. Nr 92, poz. 880). W tym miejscu należy wyjaśnić, że przepis ten został znowelizowany na mocy art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w organizacji i podziale zadań administracji publicznej w województwie (Dz. U. z 2009 r. Nr 92, poz. 753). Na skutek tej zmiany, wojewoda utracił - na rzecz sejmiku województwa- kompetencje do ustanawiania planu ochrony dla parku krajobrazowego. Wobec tego w niniejszej sprawie legitymację procesową posiada Sejmik Województwa, pomimo tego, iż przedmiotem skargi jest rozporządzenie Wojewody . W związku z powyższym tryb właściwy do wniesienia skargi wynika z art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1590 ze zm.). Stosownie do tego przepisu każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przepisem aktu prawa miejscowego, wydanym w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu organu samorządu województwa, który wydał przepis, do usunięcia naruszenia - zaskarżyć przepis do sądu administracyjnego. Z tego unormowania wynika jednoznacznie, że dopuszczalność wniesienia skargi uzależniona jest od wcześniejszego bezskutecznego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Nie jest to jednakże jedyny warunek formalny jaki musi spełniać skarga, albowiem z art. 53 § 2 P.p.s.a wynika, że skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, iż skarga spełnia ww. wymogi formalne. Jak bowiem wynika z akt sprawy skarżący przed wniesieniem skargi, pismem z dnia [...]r., wezwał Sejmik Województwa do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego rozporządzeniem Wojewody z dnia [...] W odpowiedzi na to wezwanie, doręczono skarżącemu w dniu [...] r. uchwałę Sejmiku Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 8 marca 2011 r. Nr V/42/11, w której odmówiono uchylenia kwestionowanego rozporządzenia. Wobec tego należy stwierdzić, iż skarga wniesiona w dniu [...]r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, za pośrednictwem Sejmiku Wojewódzkiego, została złożona z zachowaniem terminu. Jak wynika z cytowanego powyższej art. 90 ustawy o samorządzie województwa do wniesienia skargi na akt prawa dotyczący ustanowienia planu ochrony parku krajobrazowego legitymowany jest jedynie podmiot, który wykaże istnienie interesu prawnego oraz naruszenie prawem chronionego interesu. Obligatoryjne jest spełnienie łącznie tych dwóch warunków, aby Sąd mógł przystąpić do merytorycznego zbadania zarzutów skargi. "Do wniesienia skargi nie legitymuje jedynie stan zagrożenia naruszenia prawem ani też wyłączna sprzeczność kwestionowanego aktu prawa miejscowego z prawem" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2008 r. sygn. akt II OSK 1885/07, dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Tak określona przez ustawodawcę legitymacja do wniesienia skargi na akt prawa miejscowego jest legitymacją szczególną w stosunku do wynikającej z art. 50 P.p.s.a. Należy wskazać, iż w art. 90 ustawy o samorządzie województwa zaostrzono - w stosunku do podstawowej regulacji sądowoadministracyjnej - rygory związane z wnoszeniem skarg z uwagi na doniosły ustrojowo charakter uprawnienia do zaskarżania aktów prawa miejscowego, które są przepisami powszechnie obowiązującymi (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 1421/08, dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Interes prawny, rozumiany jako uprawnienia i obowiązki prawne, musi wynikać z normy prawa materialnego, która kształtuje sytuację prawną strony skarżącej. Przy czym norma ta może zostać wyinterpretowana z przepisów należących do różnych dziedzin prawa, a więc nie tylko z przepisów prawa administracyjnego. Ważne jest, aby przepis prawa odnosił się wprost do podmiotu wnoszącego skargę, co świadczy o istnieniu bezpośredniego i indywidualnego interesu prawnego. W ocenie Sądu, skarżący w niniejszej sprawie posiada interes prawny w zaskarżeniu rozporządzenia Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 22 sierpnia 2006 r. w sprawie ustanowienia Planu ochrony dla Szczecińskiego Parku Krajobrazowego "Puszcza Bukowa", albowiem jest właścicielem nieruchomości gruntowych położonych na terenie Polany [...], która znajduje się w granicach parku. W tym przypadku źródłem normy prawa materialnego z którego wynika interes prawny jest art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ze zm.) zgodnie z którym, w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy, w tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Również w art. 64 Konstytucji RP (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483) przesądzono, że każdy ma prawo do własności (ust. 1), która może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności (ust.3). Jak wyżej zaznaczono, samo wskazanie istnienia interesu prawnego jest niewystarczające do skutecznego wniesienia skargi, albowiem skarżący zobowiązany jest dodatkowo do wykazania, że zaskarżony akt narusza jego prawnie chroniony interes. Naruszenie to może polegać na ograniczeniu lub pozbawieniu skarżącego konkretnych uprawnień bądź na nałożeniu na niego określonych obowiązków. Obligatoryjne jest zatem wykazanie przez wnoszącego skargę, iż zapisy zaskarżonego aktu ingerują w jego sferę prawną. Zatem obowiązek ten spoczywa na podmiocie, który kwestionuje zapisy aktu prawa miejscowego, a nie na Sądzie. W orzecznictwie oraz doktrynie przyjmuje się, że naruszenie prawa musi istnieć na etapie wnoszenia skargi i być zagrożeniem realnym, bezpośrednim i rzeczywistym, a nie potencjalnym, przyszłym, niepewnym czy domniemanym. W ocenie Sądu, skarżący nie wykazał, by zaskarżone rozporządzenie Wojewody naruszało w dacie wniesienia skargi jego interes prawny. Lektura skargi dowodzi, iż w przekonaniu skarżącego zapisy kwestionowanego rozporządzenia naruszają jego prawo własności zagwarantowane w art. 64 § 3 Konstytucji poprzez wprowadzenie ograniczeń w wykonywaniu prawa własności, które mogą być unormowane tylko i jedynie w drodze ustawy. Zdaniem skarżącego, Wojewoda wprowadzając nakazy i zakazy przekroczył delegację ustawową naruszając tym samym art. 20 ust. 4 pkt 7 oraz art. 17 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. W pierwszym z wymienionych przepisów ustawodawca przesądził, iż plan ochrony parku krajobrazowego powinien zawierać ustalenia co do aktów planistycznych tj. studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, planów zagospodarowania przestrzennego województw oraz planów zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej dotyczące eliminacji lub ograniczenia zagrożeń zewnętrznych. Nie ma jednak racji skarżący, iż określenie przez Wojewodę w dziale IV i V zaskarżonego rozporządzenia , że ustalenia planu ochrony dla parku krajobrazowego odnoszą się także do decyzji, stanowi o naruszeniu prawnie chronionego interesu skarżącego. Plan, jak już wyżej wskazano, jest prawem miejscowym powszechnie obowiązującym na obszarze działania organu, który je ustanowił, tak więc jest stosowany przy wydawaniu decyzji. Zatem to, że Wojewoda umieścił w swoim rozporządzeniu zapis, że plan znajduje zastosowanie m. in. w decyzjach administracyjnych nie ma znaczenia. Zgodnie z przepisami ustawy o ochronie przyrody plan zawiera regulacje, które dotyczą sposobu ochrony przyrody parku krajobrazowego. Regulacje te mogą przybierać formę nakazów i zakazów, które mają na celu wyeliminowanie lub ograniczenie zagrożeń dla przyrody. W art. 17 ustawy o ochronie przyrody określono jakie zakazy mogą zostać wprowadzone w parku krajobrazowym w celu zapewnienia tej ochrony. Niewątpliwie powodują one na dozwolone przez Konstytucję RP w art. 31 ust. 3 oraz art. 64 ograniczenie prawa własności nieruchomości znajdujących się na terenie parku, gdyż prawo to nie jest absolutne. Tak więc w przypadku ochrony przyrody w formie parku krajobrazowego, ograniczenie prawa do dysponowania nieruchomością ma rangę ustawową, zaś w akcie dotyczącym planu ochrony parku kwestie te są uszczegółowiane z uwagi na to, że na ich podstawie dokonywane są ustalenia do aktów planistycznych. Zdaniem skarżącego przepisy rozporządzenia Wojewody w sprawie ustanowienia Planu ochrony dla Szczecińskiego Parku Krajobrazowego "Puszcza Bukowa", a w szczególności § 30 ust.4 (dotyczącego zakazu przekształcania oczek wodnych i mokradeł) i ust. 5 (dotyczącego budowy nowych zbiorników wodnych), § 36 ust. 15 (dotyczącego rozwoju bazy noclegowej turystycznej i rekreacyjnej), § 38 ust. 2 (dotyczącego zakazu stosowania bezściółkowych technologii hodowli zwierząt) i ust. 17 (dotyczącego zakazu przekształcania łąk i pastwisk), § 45 ust. 1, ust. 2 , ust. 4 pkt 4 (dotyczącego rozwoju zabudowy kubaturowej oraz zakazu lokalizacji nowej zabudowy), § 47 ust. 1 (dotyczącego lokalizacji i funkcjonowania nieuciążliwych usług i produkcji), ust. 2 (dotyczącego zakazu pozyskiwania surowców mineralnych, torfu i głazów narzutowych) i ust. 4 rozporządzenia (dotyczącego zakazu lokalizacji obiektów pogarszających walory krajobrazowe oraz masztów stacji bazowych telefonii komórkowych), jako sprzecznie z art. 17 ustawy o ochronie przyrody, ograniczają jego prawo do dysponowania nieruchomością. W ocenie Sądu, skarżący nie udowodnił, że zapisy zaskarżonego rozporządzenia negatywnie wpłyną na jego sferę prawno-materialną, pozbawiając go określonych uprawnień lub uniemożliwiając ich realizację. W skardze, ani w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa skarżący nie wykazał, by zawarte w rozporządzeniu zakazy dotyczące działalności inwestycyjnej (budownictwo), gospodarczej i hodowlanej czy nakazy odnoszące się do zasad użytkowania gruntów rolnych uniemożliwiały mu korzystanie czy rozporządzanie nieruchomością znajdująca się na obszarze parku krajobrazowego "P". W rezultacie należy stwierdzić, że skarżący poprzestał jedynie na wymienieniu przepisów, które w jego ocenie są nielegalne i na ogólnym stwierdzeniu, iż naruszają jego prawo własności. Nie wykazał natomiast, czy te naruszenia dotyczą bezpośrednio jego sytuacji prawnej, zaś z samego faktu posiadania nieruchomości nie wynika naruszenie interesu prawnego. Utworzenie parku krajobrazowego "Puszcza Bukowa" rozporządzeniem Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 25 maja 2005 r. (Dz. Woj. Zach. Z 2005 r. Nr 45, poz. 1052) zawierało w swej regulacji kwestie dotyczące: rozwoju budownictwa w formie uzupełniania istniejących układów przestrzennych miast i wsi z ewentualnym ich rozszerzeniem przy unikaniu rozpraszania zabudowy oraz prowadzenia działalności gospodarczej w sposób minimalizujący negatywne oddziaływanie na środowisko i krajobraz (§ 2). Celem bowiem ochrony parku jest zachowanie i popularyzacja jego wartości oraz walorów krajobrazowych w warunkach zrównoważonego rozwoju. Plan ochrony Szczecińskiego Parku Krajobrazowego "Puszcza Bukowa" w dalszym ciągu postuluje zachowanie waloru krajobrazowych przez : zakaz budowy m. in. zboczach o nachyleniu powyżej 10 % i na terenach i punktach widokowych eksponowanych w krajobrazie, dopuszczenie funkcjonowania jedynie nieuciążliwych usług i produkcji, czy zakaz przekształcania mokradeł, łąk i pastwisk. Należy mieć na uwadze, że pewne założenia planu ochrony muszą mieć charakter kategoryczny by nie stwarzać dla organów planistycznych przy sporządzaniu m. in. miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego możliwości swobodnej oceny co do konieczności zastosowania pewnych rozwiązań dotyczących przeznaczenia terenu czy zakresu zabudowy. Plan ochrony nie zawiera generalnej zasady zakazu budownictwa na obszarze Parku Krajobrazowego, ale jedynie wyłącza taką możliwość na niektórych gruntach. Nie zawiera również całkowitego zakazu: hodowli zwierząt, prowadzenia na terenie parku działalności produkcyjnej lub usługowej czy też dokonywania zmian w gospodarce wodnej nieruchomości. Skarżący nie wykazał, aby na całej jego nieruchomości obowiązywał ww. zakaz budowy. Nie wyjaśnił również, czy pozostałe kwestionowane przez niego zapisy rozporządzenia miały zastosowanie do jego indywidualnej sytuacji. Podkreślić więc należy, że skarżący nie wykazał by konkretne zapisy planu wpłynęły negatywnie na jego (co należy zaznaczyć) prawo własności. Powołanie się na decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] r. odmawiającej ustalenia warunków zabudowy na działce położonej na terenie [...] Parku Krajobrazowego "P" nie można uznać za skutecznie wykazanie naruszenia interesu prawnego, gdyż adresatem tego rozstrzygnięcia nie był skarżący. Należy nadmienić, że ewentualna sprzeczność kwestionowanego aktu prawa miejscowego z prawem tj. ustawą o ochronie przyrody czy rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2002 r. Nr 100, poz. 908) nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli – jak to ma miejsce w niniejszej sprawie- kwestionowany akt nie narusza indywidualnego interesu prawnego. W tym stanie rzeczy, z uwagi na brak po stronie skarżącego legitymacji czynnej do wniesienia skargi, na podstawie art. 151 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w wyroku.