II SA/Sz 53/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Spółki A. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi Spółki A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Postanowieniem z dnia 20 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 53/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę Spółki A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, uznając, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu przewidzianego do jej wniesienia. Pismem z dnia [...] pełnomocnik skarżącej wniósł o przywrócenie terminu do złożenia skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...]. Pismo to nadane zostało w urzędzie pocztowym dnia 6 lutego 2017 r. We wniosku pełnomocnik skarżącej stwierdził, że wskutek omyłki pracownika Kancelarii rzeczona skarga, pomimo wskazania w jej treści prawidłowych danych adresata została wysłana na niewłaściwy adres, tj. Naczelnika Urzędu Celnego w P. zamiast Dyrektora Izby Celnej w S., za którego pośrednictwem skarga winna być wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S., co skutkowało przekroczeniem terminu do wniesienia skargi. Pełnomocnik podkreślił, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie ulega wątpliwości, że pełnomocnik sporządził skargę w przepisanym ustawą terminie, a ze względu na omyłkę pracownika sekretariatu kancelarii zaistniałą z uwagi na wyjątkowo dużą ilość wysyłanej w tym dniu korespondencji, została ona nadana na niewłaściwy adres. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Przystępując do rozpoznania wniosku, sąd uznał, iż w sprawie został zachowany został termin do jego złożenia. Z oświadczenia pełnomocnika skarżącej zawartego w treści wniosku wynika, iż o uchybieniu terminu do wniesienia skargi dowiedział się z postanowienia sądu z dnia 20 stycznia 2017 r. doręczonego dnia 30 stycznia 2017 r. W myśl art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi, w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu ( art.87 § 1 i 3 P.p.s.a.). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.). Przepis art. 86 § 1 P.p.s.a. nie określa, według jakich kryteriów należy ocenić zachowanie strony oraz wskazane przez nią okoliczności, mające poświadczyć brak zawinienia w niedochowaniu terminu. Ocena ta nie może jednak być dowolna. Brak winy strony podlega weryfikacji z uwzględnieniem wszystkich okoliczności danej sprawy przy zastosowaniu obiektywnego kryterium należytej staranności, jakiej oczekuje się od osoby dbającej o swoje interesy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podnosi się, że przy ocenie wystąpienia winy lub jej braku należy uwzględnić nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie spóźnionej czynności w terminie, ale również okoliczności świadczące o niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. postanowienie NSA sygn. akt II GZ 752/13). Przy czym brak winy w uchybieniu terminu zachodzi wówczas, gdy strona nie była w stanie usunąć przeszkody przy użyciu sił i środków normalnie dostępnych. Zdaniem sądu, pełnomocnik skarżącej nie uprawdopodobnił w sposób przekonujący, że uchybienie terminu do wniesienia skargi było przez niego niezawinione. Na profesjonalnym pełnomocniku ciąży bowiem obowiązek zadbania o prawidłowe i terminowe dokonanie czynności procesowych. Dodatkowo, pełnomocnik profesjonalny, jakim jest adwokat lub radca prawny, podlega większym wymaganiom w związku z posiadaną przez siebie wiedzą z zakresu prawa oraz znajomością procedury sądowej. Z treści przytoczonych na wstępie przepisów wynika, że przywrócenie terminu może nastąpić, gdy spełnione zostały łącznie trzy przesłanki: wniosek o przywrócenie terminu został złożony w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu; zainteresowany uprawdopodobnił, że uchybił terminowi bez swojej winy; dopełniona została czynność, dla której określony był termin. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Zatem przeszkoda uniemożliwiająca stronie dokonanie określonej czynności procesowej w terminie ustawowym musi mieć charakter obiektywny, nieusuwalny i niezależny, tzn. taki na który strona nie miała żadnego wpływu. Analiza okoliczności podanych przez stronę we wniosku i dowodów potwierdzających zaistnienie tych okoliczności pozwala sądowi stwierdzić, czy niemożność zrealizowania czynności procesowej w terminie miała obiektywny charakter. W rozpoznawanym wniosku pełnomocnik skarżącej podniósł, że uchybienie terminu do wniesienia skargi było skutkiem działania pracownika kancelarii, który błędnie zaadresował kopertę, a nie pełnomocnika i tym samym nie można przypisać mu winy w dokonaniu czynności procesowej po terminie. Zgodnie z poglądem prezentowanym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pełnomocnik, który zgodził się reprezentować stronę, ma obowiązek działania w imieniu i na rzecz mocodawcy z równą starannością, jakby działał na własną rzecz, a mocodawca ponosi ryzyko ujemnych skutków niestarannego zachowania się profesjonalnego pełnomocnika. Zaniedbania osób, którymi posługuje się pełnomocnik, obciążają jego samego, a zatem nie uwalniają strony od winy w niezachowaniu terminu. W szczególności dotyczy to błędów organizacyjnych w pracy kancelarii profesjonalnego adwokata lub radcy prawnego. Tym samym błędne zaadresowanie skargi przez pracownika kancelarii, nie może być uznane za okoliczność niezawinioną (por. postanowienie NSA sygn. akt II FZ 679/14). Sąd podziela ten pogląd również w niniejszej sprawie i stwierdza, że błędne zaadresowanie skargi przez pracownika kancelarii profesjonalnego pełnomocnika do Naczelnika Urzędu Celnego w P. zamiast do Dyrektora Izby Celnej w S. nie stanowi o braku winy pełnomocnika w niedochowaniu terminu do wniesienia skargi i tym samym nie może być podstawą przywrócenia terminu do dokonania tej czynności w rozumieniu art. 86 § 1 P.p.s.a.( por. postanowienie NSA sygn. akt II GZ 870/14). Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w S., na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.