II SA/Sz 548/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szydłowski Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.) Protokolant starszy inspektor sądowy Aneta Ciesielska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 3 czerwca 2025 r. nr SKO.WT.490/1458/2025 w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę. Dnia 29 maja 2020 r. R. S. (dalej "skarżący" lub "strona"), złożył wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego na częściowe pokrycie wydatków za lokal mieszkalny położony w S. przy ul. [...] m. [...], w którym zamieszkuje i prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r., Prezydent Miasta S. przyznał skarżącemu dodatek mieszkaniowy w kwocie [...]zł, na okres od 1 czerwca 2020 r. do 30 listopada 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia 13 sierpnia 2020 r., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Sz 934/20, uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta S.. W uzasadnieniu wyroku Sąd podkreślił, że w aktach sprawy znajduje się oprócz deklaracji strony także zaświadczenie dotyczące wysokości wypłacanego skarżącemu świadczenia emerytalno-rentowego za okres od lutego do kwietnia 2020 r. Wynika z niego, że kwota [...]zł zadeklarowana przez stronę i przyjęta przez organ odwoławczy, to kwota brutto wynikająca z powyższego zaświadczenia - pomniejszona o kwotę otrzymanego w kwietniu 2020 r. dodatkowego rocznego świadczenia ("13") w wysokości [...] zł brutto. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy nie wyjaśnił w jaki sposób wziął ją pod uwagę i nie wyjaśnił, które elementy dochodu strony zostały wliczone do średniego dochodu skarżącego będącego podstawą przyznania dodatku mieszkaniowego, a które nie i dlaczego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżyło powyższy wyrok do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 11 grudnia 2024 r., sygn. akt III OSK 5721/21, oddalił skargę kasacyjną organu. NSA potwierdził, że organ odwoławczy nie wyjaśnił jakie faktyczne elementy składały się na dochód skarżącego. Wskazał, że z uwagi na to, że żądanie skarżącego zostało w całości uwzględnione, decyzja I instancji nie zawierała uzasadnienia. Zasadnie tym samym WSA meriti wywiódł, iż w decyzji SKO brak jest uzasadnienia przyczyny dla której w dochodzie skarżącego nie zostało uwzględnione dodatkowe świadczenie roczne w postaci tzw. "13", wypłacone skarżącemu w kwietniu 2020 r., w tym również brak odniesienia się do innych elementów wskazanych w art. 3 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych takich jak koszty uzyskania przychodu czy składki na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, podlegające odliczeniu. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, Prezydent Miasta S., decyzją z dnia [...] marca 2025 r., na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572), art. 2, art. 3, art. 6 i 6a, art. 7 ust. 1, 1a i 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1335 - dalej "u.d.m."), przyznał skarżącemu dodatek mieszkaniowy na okres 6 miesięcy, tj. od 1 czerwca 2020 r. do 30 listopada 2020 r. w wysokości [...] zł miesięcznie. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że z zaświadczenia potwierdzającego wysokość wypłaconego świadczenia emerytalno - rentowego wynika, iż dochód skarżącego przyjęty do obliczenia dodatku mieszkaniowego wyniósł: w lutym 2020 r.- [...] zł brutto, w marcu 2020 r. - [...] zł brutto i w kwietniu 2020 r.-[...] brutto, (po odliczeniu dodatkowego świadczenia pieniężnego w kwocie [...]zł brutto), czyli razem [...] zł brutto. Zatem średni miesięczny dochód skarżącego w okresie od 1 lutego 2020 r. do 30 kwietnia 2020 r. stanowił kwotę [...]zł brutto. Organ I instancji wyjaśnił, że do dochodu brutto nie wliczono dodatkowego świadczenia w oparciu o art. 8 ustawy z dnia 9 stycznia 2020 r. dodatkowym rocznym świadczeniu pieniężnym dla emerytów i rencistów. Wskazał także, że do wyliczenia dodatku mieszkaniowego przyjęto dochód brutto, którego nie pomniejszono o podatek dochodowy i składkę zdrowotną ani potrącenia, ponieważ żadna z tych pozycji nie jest wymieniona w katalogu z art. 3 ust. 3 u.d.m., który jest katalogiem zamkniętym. Dalej powołując się na art. 6 u.d.m. wywiódł, że wydatki na normatywną powierzchnię lokalu skarżącego wyniosły [...] zł, natomiast 15% dochodów gospodarstwa domowego wynosi [...] zł. Różnica między tymi kwotami czyli [...] zł to wysokość dodatku mieszkaniowego jaki przyznano skarżącemu. Skarżący odwołał się od decyzji organu I instancji wnosząc o przyznanie dodatku w wyżej wysokości z uwagi na konieczność uwzględnienia kwoty równoważącej za 30 kWh za brak centralnej ciepłej wody oraz odliczenia od dochodu potrąceń egzekucyjnych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] czerwca 2025 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy zacytował treść art. 3 ust. 1, ust. 3 i art. 6 ust. 1 oraz ust. 10 u.d.m. i powołując się na zgromadzony materiał dowodowy wskazał, że miesięczny dochód gospodarstwa domowego skarżącego wyniósł [...] zł, gdy najniższa emerytura to [...] zł. W tej sytuacji - zdaniem Kolegium - należało przyjąć wydatki poniesione przez osobę w wysokości 15% dochodów gospodarstwa domowego, co w przypadku skarżącego stanowiło kwotę [...]zł. Tymczasem wydatki gospodarstwa na lokal wyniosły [...] zł, a zatem słusznie przyznano skarżącemu dodatek mieszkaniowy w wysokości [...] zł miesięcznie. Kolegium podkreśliło, że decyzja dotycząca przyznania dodatku mieszkaniowego ma charakter związany, gdyż prawodawca w sposób precyzyjny ustalił zarówno przesłanki od których zależy jego przyznanie, jak również sposób obliczenia wysokości dodatku. Organy administracji nie dysponują w tym zakresie możliwością przyznania wnioskodawcy dodatku mieszkaniowego w wyższej wysokości niż to wynika z przepisów prawa. Skarżący wystąpił ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na powyższą decyzję organu odwoławczego domagając się jej uchylenia. Podkreślił, że bezprawnie przepisami rozporządzenia zmniejszono z 30 kWh do 20 kWh równowartości energii elektrycznej do wyliczenia ryczałtu za brak ciepłej wody. Nadmienił również, że do wyliczenia dodatku mieszkaniowego należało przyjąć dochód netto, a w szczególności odliczyć potrącenia egzekucyjne. Nadto skarżący wniósł, aby Sąd wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego z zapytaniem prawnym, czy: - art. 9 ust. 1 pkt 2 i art. 9 ust. 2 pkt 1 i 2 u.d.m., a także art. 6 ust. 6 tejże ustawy oraz § 3 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych, są zgodne z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP, - przymus adwokacki w sądowym postępowaniu odwoławczym od kończących postępowanie orzeczeń sądowych w I instancji, jakim jest wojewódzki sąd administracyjny (art. 175 i art. 194 § 4 p.p.s.a.), jest zgodny z Konstytucją RP, - przepisy ustaw, rozporządzeń i inne, np. uchwały Naczelnej Rady Adwokackiej, które umożliwiają adwokatom (to samo dotyczy radców prawnych) wydawanie opinii prawnych kończących postępowanie sądowe i zamykanie stronie (mocodawcy) drogę do wniesienia środka odwoławczego od orzeczeń kończących postępowanie przed sądem I instancji, jak wojewódzki sąd administracyjny, są zgodne z Konstytucją RP, - rozpatrywanie spraw przez sądy administracyjne tylko z uwzględnieniem kryterium zgodności z prawem stanowionym, jest zgodne z Konstytucją RP w szczególności z zasadami i prawem demokratycznego państwa prawa. Zdaniem skarżącego, sądy administracyjne przy rozpatrywaniu spraw powinny uwzględniać nie tylko kryterium zgodności z prawem, ale także uwzględnić kryteria słuszności, sprawiedliwości oraz celowości. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze zwróciło się z wnioskiem o jej oddalenie utrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 11 grudnia 2025 r. skarżący wniósł o rozpatrzenie sprawy zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 92 ust. 2 Konstytucji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje: Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż akt ten odpowiada prawu. Na wstępie rozważań należy zwrócić uwagę na to, że sprawa objęta przedmiotem kontroli, była już rozpoznawana przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Szczecinie, który wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Sz 934/20 uchylił decyzję organu II instancji z dnia [...] sierpnia 2020 r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z dnia [...] czerwca 2020 r. w sprawie przyznania skarżącemu dodatku mieszkaniowego na okres 6 miesięcy, tj. od 1 czerwca 2020 r. do 30 listopada 2020 r., w wysokości [...] zł miesięcznie. W wyroku tym WSA wskazał, że organ nie wyjaśnił jakie elementy składały się na dochód skarżącego i dlaczego w tym dochodzie nie uwzględniono kwoty otrzymanego przez niego w kwietniu 2020 r. dodatkowego świadczenia rocznego tzw. "13". Powyższe stanowisko zostało w całości podzielone przez Naczelny Sąd Administracyjnym w wyroku z dnia 11 grudnia 2024 r. sygn. akt III OSK 527/21 oddalającym skargę kasacyjną organu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 21 kwietnia 2021 r. Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2005 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Związanie organu oceną prawną oraz wytycznymi sądu o którym mowa w art. 153 p.p.s.a. oznacza, że ani organ administracji ani sąd administracyjny nie mogą w tej samej sprawie formułować nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy zaistniałych po wydaniu wyroku, a także w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego przedmiotową ocenę. O naruszeniu art. 153 p.p.s.a. można mówić wówczas, gdy organ w swoim rozstrzygnięciu zaprezentował odmienną od dokonanej przez sąd wykładnię przepisów prawa, bądź gdy nie wykonał wytycznych wynikających z uzasadnienia wyroku. Analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej prowadzi do wniosku, że organy przy ponownym badaniu sprawy zastosowały się do wytycznych Sądu I i II instancji, wynikających z powołanych wyżej wyroków, gdyż wyjaśniły sposób wyliczenia dochodu skarżącego będącego podstawą do przyznania dodatku mieszkaniowego oraz wskazali przyczynę dla której do tego dochodu nie zaliczono dodatkowego świadczenia rocznego. Zdaniem Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, wyjaśnia te w pełni zasługują na akceptację, zaś argumentacja przedstawiona w skardze w żaden sposób nie podważa prawidłowości stanowiska organów. Podstawę materialnoprawną wydanych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją dokonaną ustawą z dnia 10 grudnia 2020 r. o zmianie niektórych ustaw wspierających rozwój mieszkalnictwa (Dz. U. z 2011 r., poz. 11.). Wprawdzie na mocy art. 11 ww. ustawy zmieniającej z dniem 1 lipca 2021 r., weszły w życie zmiany przepisów ustawy o dodatkach mieszkaniowych, jednakże na gruncie niniejszej sprawy zastosowanie znajdował art. 36 w myśl którego do spraw o przyznanie dodatku mieszkaniowego, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie art. 11, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w brzmieniu dotychczasowym. Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.d.m. dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 8. Według art. 3 ust. 3 u.d.m. za dochód uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Do dochodu nie wlicza się świadczeń pomocy materialnej dla uczniów, dodatków dla sierot zupełnych, jednorazowych zapomóg z tytułu urodzenia się dziecka, dodatku z tytułu urodzenia dziecka, pomocy w zakresie dożywiania, zasiłków pielęgnacyjnych, zasiłków okresowych z pomocy społecznej, jednorazowych świadczeń pieniężnych i świadczeń w naturze z pomocy społecznej, dodatku mieszkaniowego, dodatku energetycznego, zapomogi pieniężnej, o której mowa w przepisach o zapomodze pieniężnej dla niektórych emerytów, rencistów i osób pobierających świadczenie przedemerytalne albo zasiłek przedemerytalny w 2007 r., świadczenia pieniężnego i pomocy pieniężnej, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych (Dz.U. z 2018 r. poz. 690 oraz z 2019 r. poz. 730, 752 i 992), świadczenia wychowawczego, o którym mowa w ustawie z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz.U. z 2018 r. poz. 2134, z późn. zm.), dodatku wychowawczego, o którym mowa w ustawie z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz.U. z 2019 r. poz. 1111, 924 i 1818), dopłaty do czynszu, o której mowa w ustawie z dnia 20 lipca 2018 r. o pomocy państwa w ponoszeniu wydatków mieszkaniowych w pierwszych latach najmu mieszkania (Dz.U. poz. 1540 oraz z 2019 r. poz. 1309), świadczenia pieniężnego przyznawanego na podstawie art. 9 ustawy z dnia 22 listopada 2018 r. o grobach weteranów walk o wolność i niepodległość Polski (Dz.U. poz. 2529) oraz świadczenia uzupełniającego przyznanego na podstawie ustawy z dnia 31 lipca 2019 r. o świadczeniu uzupełniającym dla osób niezdolnych do samodzielnej egzystencji (Dz.U. poz. 1622). Z kolei na mocy art. 8 pkt 2 ustawy z dnia 9 stycznia 2020 r. o dodatkowym rocznym świadczeniu pieniężnym dla emerytów i rencistów, kwoty dodatkowego rocznego świadczenia pieniężnego nie wlicza się do dochodu, o którym mowa w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych. W świetle tych przepisów uznać należy, że prawidłowo organy do dochodu stanowiącego podstawę do wyliczenia dodatku mieszkaniowego przyjęły kwoty brutto wynikające z przedłożonego przez skarżącego zaświadczenia z dnia 27 maja 2020 r. wydanego przez [...] Biuro Emerytalne w S. o wysokości wypłacanego świadczenia emerytalno-rentowego w okresie luty-kwiecień 2020 r., bez uwzględnienia dodatkowego rocznego świadczenia tzw. "13". Słusznie też organy tego dochodu nie pomniejszyły o podatek dochodowy, składkę zdrowotną oraz potrącenia, albowiem składniki te nie zostały wymienione w art. 3 ust. 3 u.d.m. Zauważyć należy, że przywołany przepis w sposób enumeratywny wymienia jakie składniki podlegają odliczeniu o dochodu. Nie przewidziano w nim jednak możliwości odjęcia wskazanych ww. zaświadczeniu kwot podatku dochodowego, ani składki NFZ czy potrąceń. Okoliczność zatem, iż w miesiącach luty - kwiecień 2020 r. dokonywane były potrącenia, co do których skarżący oświadcza, że były efektem egzekucji, nie dawała podstaw do przyjęcia innego dochodu niż wskazany przez biuro emerytalne. Stąd też nie było dopuszczalne oczekiwane przez skarżącego "uwzględnienie dochodu netto", zamiast dochodu brutto. Z kolei w odniesieniu do podniesionej przez skarżącego kwestii obniżenia ryczałtu za brak ciepłej wody wskazać należy, że w uzasadnieniu wyroku z dnia 21 kwietnia 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyjaśnił, że § 3 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. z 2001 r., nr 156, poz. 1817) reguluje zasady obliczania ryczałtu w sytuacji braku cieplej wody w lokalu, a zatem przepis ten nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż lokal, w którym zamieszkuje skarżący wyposażony jest w instalację ciepłej wody. Oznacza to tym samym, że w stanie faktycznym sprawy brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia prawnego za przyznawaniem ryczałtu za brak ciepłej wody. W związku z tym na sytuację skarżącego w żaden sposób nie wpływa też fakt obniżenia przepisami rozporządzenia równoważnika z 30 kWh na 20 kWh. Według art. 6 ust. 1 pkt 1 u.d.m. wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą, z zastrzeżeniem ust. 2, dodatek w wysokości 15% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie jednoosobowym. Na mocy art. 6 ust. 10 u.d.m. wysokość dodatku mieszkaniowego, łącznie z ryczałtem, o którym mowa w ust. 7, nie może przekraczać, z zastrzeżeniem ust. 11, 70% wydatków przypadających na normatywną powierzchnię zajmowanego lokalu mieszkalnego lub 70% faktycznych wydatków ponoszonych za lokal mieszkalny, jeżeli powierzchnia tego lokalu jest mniejsza lub równa normatywnej powierzchni. Z kolei w myśl art. 5 ust. 1 pkt 1 u.d.m. normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego, w którym znajduje się tylko jeden lokal mieszkalny (dom jednorodzinny), zwana dalej "normatywną powierzchnią", w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego nie może przekraczać 35 m2 - dla 1 osoby. Biorąc pod uwagę wszystkie powyżej zacytowane przepisy wskazać należy, że przyznanie dodatku mieszkaniowego jak i jego kwota uzależniona jest od: kryterium dochodowego, wysokości wydatków poniesionych na mieszkanie, liczby członków gospodarstwa domowego i powierzchni użytkowej zajmowanego lokalu. Jak wynika z akt sprawy oraz wniosku z dnia 29 maja 2020 r. (data wpływu do organu), skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i zajmuje lokal mieszkalny o powierzchni 22,74 m2, który jest wyposażony w centralne ogrzewanie, centralną instalację ciepłej wody i instalację gazu przewodowego. Wydatki na lokal mieszkalny za miesiąc poprzedzający złożenie wniosku wyniosły [...] zł, z kolei dochody skarżącego za miesiące luty, marzec, kwiecień 2020 r. łącznie stanowiły kwotę [...]zł. W konsekwencji zatem organy słusznie ustaliły, że wysokość średniego miesięcznego dochodu jednoosobowego gospodarstwa domowego skarżącego na kwotę [...]zł, a następnie kierując art. 6 ust. 1 pkt 1 u.d.t. prawidłowo obliczyły wysokość wydatków gospodarstwa domowego z uwzględnieniem wskaźnika 15 % uzyskiwanego dochodu na kwotę [...]zł, a w końcu i samą wysokość należnego dodatku mieszkaniowego na kwotę [...]zł, Odnosząc się zaś do szeregu wątpliwości, co do konstytucyjności regulacji związanych z przedmiotową sprawą, tj. tak prawa materialnego wynikającego z ustawy o dodatkach mieszkaniowych oraz rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie dodatków mieszkaniowych, jak i prawa procesowego zawartego w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd nie dostrzegł potrzeby wystąpienia z pytaniami prawnym do Trybunału Konstytucyjnego. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 21 grudnia 2004 r., sygn. akt OSK 671/04, sąd administracyjny – rozpoznając sprawę – tylko po powzięciu zasadniczych wątpliwości może uznać za zasadne przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego od odpowiedzi na które zależy rozstrzygnięcie sprawy. Przy czym istotne jest, że chodzi tu o uzasadnione wątpliwości sądu a nie skarżącego, a sam skarżący nie ma uprawnienia do skutecznego domagania się przedłożenia przez sąd pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu. W ocenie Sądu brak jest podstaw do skierowania pytania prawnego w zakresie zgodności art. 9 ust. 1 pkt 2 i art. 9 ust. 2 pkt 1 i 2 u.d.m., a także art. 6 ust. 6 tejże ustawy oraz § 3 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych z przepisem art. 92 ust. 1 Konstytucji RP, skoro - jak już wyżej wskazano - przepisy regulujące ryczałt nie miały zastosowania w niniejszej sprawie. Z kolei odnośnie instytucji tzw. "przymusu adwokackiego" przy składaniu skargi kasacyjnej do NSA od wyroków WSA oraz wydanych przez pełnomocników z urzędu opinii prawnych o zasadności zaskarżenia orzeczeń sądowych kończących postępowanie, wskazać należy, że kwestie te w ogóle nie były przedmiotem niniejszego postępowania i nie mają żadnego wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie prowadzonej przed tutejszym Sądem sprawy. Sąd nie dostrzegł również potrzeby zwrócenia się do TK o zbadanie zgodności z Konstytucją przepisów obligujących sąd administracyjny do rozpoznania sprawy wyłącznie pod kątem zgodności z prawem. Zdaniem Sądu, przepisy te są jasne i nie zachodzą przy tym żadne wątpliwości co do ich konstytucyjności. Natomiast skarżący może wystąpić z petycją do właściwych organów o podjęcie inicjatywy ustawodawczej w celu zmiany obowiązujących przepisów, które według niego są krzywdzące dla obywateli, ewentualnie może zwrócić się z wnioskiem do Prokuratora lub Rzecznika Praw Obywatelskich o złożenia skargi kasacyjnej na jego rzecz. Podsumowując stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie naruszyła przepisów prawa materialnego, ani procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie, zaś podniesione w skardze zarzuty jak i zgłoszone wnioski nie zasługują na uwzględnienie. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 151 p.p.s.a, skargę oddalił.