II SA/Sz 617/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Teresa Zauerman, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 lipca 2017 r. sprawy ze skargi A. Ł.-M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 29 ze zm.-dalej k.p.a.) oraz 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] r., nakazującą A. Ł. – M. rozbiórkę budynku rekreacji indywidualnej, wykonanego w miejscowości P., gmina B., działka nr [...], bez wymaganego prawem zgłoszenia. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w dniu [...] r. przeprowadził kontrolę działki nr [...], na której stwierdzono istnienie budynku rekreacji indywidualnej o powierzchni zabudowy do [...] m2, o konstrukcji drewnianej, parterowego, posadowionego na bloczkach betonowych, z dachem dwuspadowym pokrytym blachodachówką, obiekt został przyłączony do instalacji elektrycznej, wodociągowej ze studni wierconej oraz instalacji kanalizacji sanitarnej ze zbiornikiem bezodpływowym. Nadto ustalono, iż inwestorem ww. obiektu jest A. Ł. – M., która nie legitymuje się dokumentami umożliwiającymi legalną jego budowę. Organ powiatowy zawiadomieniem z dnia [...] r. wszczął postępowanie w sprawie budynku rekreacji indywidualnej, wybudowanego bez wymaganego prawem zgłoszenia w miejscowości P., gmina B., działka nr [...]. Następnie postanowieniem z dnia [...] r. organ zawiesił wszczęte postępowanie administracyjne, do czasu wydania przez Wójta Gminy B. decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zrealizowanego w warunkach samowoli budowlanej obiektu i wezwał inwestora, do wystąpienia do Wójta Gminy B. w terminie dwóch tygodni z wnioskiem o wydanie ww. decyzji o warunkach zabudowy. W dniu [...] r. wpłynęła do organu powiatowego decyzja z dnia [...] r. nr [...] Wójta Gminy B., odmawiająca inwestorowi A. Ł.-M. wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji: "budynek rekreacji indywidualnej, studnia oraz zbiornik bezodpływowy na nieczystości ciekłe w ramach legalizacji samowoli budowlanej", dla działki nr [...], obręb P., gmina B. W związku z powyższym, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] r. podjął zawieszone postępowanie, zaś decyzją nr [...] z dnia [...] r. w oparciu o art. 49b ust. 1 ustawy Prawo budowlane nakazał A. Ł. – M., rozbiórkę budynku rekreacji indywidualnej, wykonanego w miejscowości P., gmina B., działka nr [...], bez wymaganego prawem zgłoszenia. W odwołaniu od powyższej decyzji A. Ł. – M. zarzuciła naruszenie: 1) z art. 77 k.p.a. wobec niewyjaśnienia przez organ administracji wszystkich okoliczności faktycznych sprawy i błędne ustalenie, że domek rekreacji indywidualnej winien zostać uznany za obiekt trwale związany z gruntem, mimo, iż domek nie jest trwale związany z gruntem, gdyż stoi jedynie na cegłach, 2) art. 80 k.p.a. poprzez wybiórczą ocenę materiału dowodowego i odbiegające od treści całokształtu materiału dowodowego ustalenia dotyczące stanu posadowienia przedmiotowego budynku, 3) art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane poprzez jego błędne zastosowanie, gdyż fakty sprawy nie wskazują, aby budynek był trwale związany z gruntem, 4) art. 49b ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez jego błędne zastosowanie w sytuacji, gdy brak jest obiektywnych przyczyn skutkujących wydaniem decyzji nakazującej rozbiórkę. Dodatkowo podniosła, że od [...] r, regulowany jest podatek od nieruchomości, a nadto istnieje zgoda gminy na wykonanie przyłączy elektrycznych, co dowodzi, że przedmiotowy domek został zgłoszony. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu wymienionej na wstępie decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, po przytoczeniu treści art. 28 ust. 1, art. 29 ust 1 pkt 2a, art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane wskazał, że w przypadku wybudowania obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego zgłoszenia, stosuje się tryb z art. 49b ustawy, który przewiduje możliwość zastosowania procedury legalizacji samowoli, gdy jest ona zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno - budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Organ wskazał, że Wójt Gminy B. decyzją nr [...] z dnia [...] r. odmówił wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla A. M. – Ł. dla inwestycji: budynek rekreacji indywidualnej, studnia oraz zbiornik bezodpływowy na nieczystości ciekłe w ramach legalizacji samowoli budowlanej, lokalizacja inwestycji: działka nr [...] obręb P., gmina B. W uzasadnieniu decyzji Wójt wyjaśnił, że nie zostały spełnione wszystkie z pięciu niezbędnych warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zaś teren działki na której usytuowano przedmiotowe samowole budowlane to obszar łąk, stanowiący polder melioracyjny, którego zadaniem jest obniżenie maksymalnego stanu wód, co jest osiągane dzięki możliwości rozlania wody na większym obszarze, przy czym zalanie polderu może następować samoczynnie lub w sposób kontrolowany. Organ odwoławczy mając na uwadze powyższe uznał, że przeprowadzenie legalizacji przedmiotowego budynku rekreacji indywidualnej nie jest możliwe z uwagi na naruszenie przepisów, w tym techniczno - budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. W ocenie organu II instancji, w przedmiotowej sprawie organ powiatowy nie mógł wszcząć procedury legalizacyjnej określonej w art. 49b ust. 2 ustawy Prawo budowlane, gdyż jak wykazano w toczącym się postępowaniu postawiony na działce obiekt stanowiący samowolę budowlaną jest niezgodny z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w związku z czym Wójt Gminy B., odmówił inwestorowi wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy. Dalej podniósł, że organ powiatowy podjął działania w sprawie, w związku z pismem Najwyższej Izby Kontroli Delegatura z dnia [...] r. w którym wniesiono o kontrolę wybranych nieruchomości pasa ochronnego położonego w Gminie B. NIK w ww. piśmie wskazał, że tereny te narażone są na niebezpieczeństwo powodzi i według zapisów w obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy B., są chronione przed zabudową niezwiązaną z funkcją rolniczą. W ustosunkowaniu się do argumentów skarżącej, organ wyjaśnił, że w orzecznictwie sądów administracyjnych cecha "trwałego związania z gruntem" sprowadza się do posadowienia obiektu budowlanego na tyle trwale, aby zapewnić jego stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie lub przemieszczenie w inne miejsce. Organ powiatowy podczas kontroli przeprowadzonej w dniu [...] r. stwierdził, że przedmiotowy budynek jest posadowiony na bloczkach betonowych oraz posiada dach dwuspadowy kryty blachodachówką. Posadowienie budynku na fundamentach punktowych wykonanych z bloczków betonowych, kwalifikuje ten obiekt pod definicję budynku, gdyż technologia uformowania fundamentu nie zmienia charakteru obiektu budowlanego jako budynku. Natomiast, wbrew twierdzeniom skarżącej, fakt opłacania przez skarżącą podatku od nieruchomości oraz uzyskanie przyłącza elektrycznego do działki, nie oznacza legalności powstałej tam zabudowy. A. Ł.-M. zaskarżyła opisaną decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji organu I instancji. W skardze zarzuciła decyzji naruszenie: - art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez wydanie rozstrzygnięcia na podstawie niewłaściwie i dowolnie ocenionego materiału dowodowego i nieodniesienie się do zarzutów w odwołaniu od decyzji I instancji, w szczególności poprzez całkowite pominięcie okoliczności, iż inwestycja na którą wydano decyzję o rozbiórce była zrealizowana w drugiej połowie [...] r., a zatem w zupełnie innym stanie prawnym (choć na podstawie tej samej ustawy) i w tym zakresie nie wymagała zgłoszenia ani pozwolenia na budowę,  - art. 29 ust. 1 pkt 2a ustawy Prawo budowlane poprzez jego zastosowanie i na nim oparcie decyzji o rozbiórce, w sytuacji, gdy do tego obiektu nie ma on zastosowania, bowiem w chwili powstawania budynku (i przez kolejne 13 lat) przepis ten w ogóle nie istniał, - art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, poprzez uznanie, iż przedmiotowy obiekt spełnia kryteria definicji budynku w sytuacji, gdy nie jest on trwale związany z gruntem, a tym samym nie można uznać by był budynkiem. Zdaniem strony okoliczność, że obiekt powstał w drugiej połowie [...] r. potwierdza zarówno realizowany obowiązek podatkowy jak i umowa sprzedaży nieruchomości z dnia [...] r. Z kolei obowiązujące w dacie powstania obiektu przepisy prawa budowlanego nie przewidywały konieczności zgłaszania "budowy" tego typu obiektów, a wymagały jedynie zezwolenia na jego użytkowanie. Nadto strona zwróciła uwagę, że to nie ona była inwestorem budynku, lecz jej ojciec, a skoro przeniesienie tego obiektu nie wiąże się z koniecznością wykonywania robót ziemnych, z uwagi na jego konstrukcję i gabaryty, to nie można uznać go za trwale związanego z gruntem. Podniosła, że wystąpiła o wydanie decyzji zwalniającej ją z zakazów obowiązujących na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią oraz zawarła porozumienie z Wójtem Gminy na dostawę energii elektrycznej do jej działki, co niejako potwierdza zgodę na użytkowanie obiektu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Sądowa kontrola zaskarżonego aktu dokonana według powyższego kryterium wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż akt ten odpowiada prawu. Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji nakazującą skarżącej rozbiórkę budynku rekreacji indywidualnej, wykonanego w miejscowości P., gmina B., działka nr [...], bez wymaganego prawem zgłoszenia. Stosownie do art. 49b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm., zwanej dalej "ustawą"), organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. Natomiast ust. 2 stanowi, że jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego, oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem - gdy budowa nie została zakończona - prowadzenie robót budowlanych oraz nakłada na inwestora obowiązek przedłożenia w wyznaczonym terminie: 1) dokumentów, o których mowa w art. 30 ust. 2 albo art. 30 ust. 2 i 3, albo art. 30 ust. 2 i 4; 2) projektu zagospodarowania działki lub terenu; 3) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Niespełnienie obowiązku, o którym mowa w ust. 2, obliguje do zastosowania przepisu ust. 1 (ust. 3). Z powyższego przepisu wynika, że w przypadku wybudowania obiektu bez wymaganego zgłoszenia lub pomimo sprzeciwu zasadą jest obowiązek orzeczenia nakazu rozbiórki, chyba że budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz nie narusza innych przepisów, w tym techniczno-budowlanych (por. Z. Niewiadomski. "Prawo budowlane. Komentarz.", C.H. BECK, Warszawa 2011 r., s. 550). W przedmiotowej sprawie podstawę nakazu rozbiórki stanowiło ustalenie organów nadzorów budowlanego, że na działce będącej własnością skarżącej, wykonano w warunkach samowoli budowlanej, budynek rekreacji indywidualnej o powierzchni zabudowy 35 m2, przyłączony do instalacji elektrycznej, wodociągowej ze studni wierconej oraz instalacji kanalizacji sanitarnej ze zbiornikiem bezodpływowym. Fakt istnienia tego obiektu budowlanego nie jest w sprawie kwestionowany. Bezsporne jest również to, że w dniu [...] r. Wójt Gminy odmówił wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji "Budynek rekreacji indywidualnej, studnia oraz zbiornik bezodpływowy na nieczystości ciekle w ramach legalizacji samowoli budowlanej". Z kolei skarżąca kwestionując zasadność nakazu rozbiórki zarzuciła naruszenie przepisów postępowania administracyjnego oraz naruszenie przepisów prawa materialnego wobec dokonania nieprawidłowej klasyfikacji obiektu i bezzasadnego uznania go za samowolę budowlaną. W pierwszej kolejności odnosząc się zarzutu naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. wyjaśnienia wymaga, że w świetle art. 145 § 1 lit. c ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi podstawą do uchylenia zaskarżonej decyzji stanowi jedynie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem skarżąca nie wykazała, a Sąd nie dostrzegł takiego naruszenia. Zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do wydania decyzji o nakazie rozbiórki, a organ odwoławczy ustosunkował się w uzasadnieniu wydanej przez siebie decyzji do argumentacji odwołania. Stąd zarzuty podniesione w tej mierze uznać należy za chybione. Art. 28 ustawy Prawo budowlane ustanawia zasadę, że roboty budowlane można rozpocząć wyłącznie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Zastrzeżenia te dotyczą sytuacji w których to budowa mieści się w katalogu robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę bądź wymagających zamiast pozwolenia na budowę, dokonania zgłoszenia właściwemu organowi. Niewątpliwie na mocy obecnie obowiązującego art. 29 ust. 1 pkt 2a w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy, obowiązek zgłoszenia obejmuje budowę wolnostojących parterowych budynków rekreacji indywidualnej, rozumianych jako budynki przeznaczone do okresowego wypoczynku, o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać jednego na każde 500 m2 powierzchni działki. Zauważyć należy, że przepis ten został dodany przez ustawę z dnia 20 lutego 2015 r. (Dz.U. z 2015 r., poz. 443) zmieniającej ustawę Prawo budowlane z dniem 28 czerwca 2015 r., zaś organy obu instancji uznały, że w sprawie art. 29 i 30 ustawy znajduje zastosowanie właśnie w znowelizowanej wersji. Trafnie podniesiono w skardze, że dla oceny, czy obiekt stanowi samowolę budowlaną konieczne jest dokonanie kwalifikacji w zakresie konieczności legitymowania się zgłoszeniem lub pozwoleniem na budowę, na gruncie Prawa budowlanego obowiązującego w dacie powstania obiektu. Jednakże nawet gdyby przyjąć, zgodnie z twierdzeniem skarżącej, że obiekt powstał w drugiej połowie [...] r., to i tak nie miałoby to żadnego znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji. Co prawda, w stanie prawnym obowiązującym w [...] r. nie była przewidziana konieczność zgłaszania budowy tego typu obiektów, tym nie mniej - czego nie dostrzega skarżąca – wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę. Z kolei pozwolenie na użytkowanie jako kończące proces budowy dotyczy sytuacji, gdy była już wcześniej wydana decyzja o pozwoleniu na budowę. Istotne jest również to, że ustawodawca zarówno w przypadku konieczności posiadania zgłoszenia jak i pozwolenia na budowę wymaga dla legalizacji obiektu zgodności z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 48 i 49b ustawy Prawo budowlane), który to warunek w przedmiotowej sprawie nie został spełniony. Mając powyższe na uwadze zaznaczyć trzeba, że zasadnie organy nadzoru przyjęły, iż realizacja wskazanego obiektu budowlanego odbyła się w warunkach samowoli budowlanej, za którą to odpowiedzialność ponosi skarżąca. Prawidłowości tej oceny nie podważa powołana w skardze okoliczność, że obiekt został wybudowany przez jej ojca, zaś skarżąca wystąpiła o wydanie decyzji zwalniającej ją z zakazów obowiązujących na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią oraz zawarła porozumienie z Wójtem Gminy B. na dostawę energii elektrycznej do jej działki. Okoliczności te bowiem nie przesądzają o tym, że posadowienie obiektu jest zgodnie z prawem i nie powodują jego zalegalizowania oraz nie zwalniają skarżącej z obowiązków wynikających z prawa budowlanego. Z akt sprawy wynika, że prawo własności do działki jak i znajdującego się na niej obiektu przysługuje skarżącej, a w świetle przepisów ustawy Prawo budowlane aktualny właściciel nieruchomości odpowiada za samowolę budowlaną i to nawet jeśli nie był jej sprawcą. Przechodząc do kwestionowanej przez skargę kwalifikacji spornego obiektu przypomnienia wymaga, że znajdująca zastosowanie w niniejszej sprawie ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane na przestrzeni lat jej obowiązywania była kilkukrotnie nowelizowana, jednakże – jak słusznie zauważyła skarżąca - sam art. 3 pkt 2 ustawy zawierający definicję budynku nie uległ zmianie. W myśl tego przepisu pod pojęciem budynku należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Przy czym ustawodawca w żadnym miejscu tego aktu prawnego nie definiuje zwrotu "trwałego związania z gruntem" oraz pojęcia "fundamentu". Z związku z tym organ słusznie odwołał się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego w którym to wskazuje się, że cecha trwałego związania z gruntem sprowadza się do posadowienia obiektu budowlanego na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie na inne miejsce. Podnosi się także, że dla przyjęcia trwałego związania z gruntem nie ma znaczenia okoliczność posiadania przez obiekt fundamentów, czy wielkość zagłębienia w gruncie. Istotne jest, czy posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję i zapewnia bezpieczeństwo. O trwałym bądź nietrwałym związaniu obiektu budowlanego z gruntem nie decyduje też technologia wykonania fundamentu oraz możliwości techniczne przeniesienia tego obiektu w inne miejsce, lecz cechy konstrukcyjne wskazujące, nie jest on przeznaczony do przenoszenia (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 marca 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 2285/09, wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2006 r. sygn. akt II OSK 923/05, wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2016 r. sygn. akt II OSK 1052/14, wyroki dostępne w Internecie). Zdaniem Sądu, materiał dowodowy zebrany w sprawie potwierdza stanowisko organów o trwałym związaniu przedmiotowego obiektu budowlanego z gruntem. Dowodzi tego zarówno sposób posadowienia spornego obiektu (na bloczkach betonowych), jego rozmiar, konstrukcja oraz przyłączenie do instalacji energetycznej, wodociągowej i kanalizacyjnej. Niewątpliwie fundament, którego zadaniem jest przenoszenie obciążeń na grunt, może być wykonany z różnych materiałów budowlanych, zaś sama konstrukcja obiektu wskazuje na trwały jej związek z gruntem i ze względów bezpieczeństwa wymagała takiego związania. Zgodzić należy się z organem, że technologia uformowania fundamentu nie zmienia charakteru obiektu budowlanego jako budynku. Również podnoszona w skardze możliwość przeniesienia obiektu w inne miejsce z uwagi na jego konstrukcje i gabaryty nie podważa w żaden sposób zasadności przeprowadzonej przez organ oceny i orzeczonego nakazu rozbiórki. Zaznaczenia także wymaga, że gdyby podzielić pogląd skargi, iż obiekt budowlany nie jest trwale związany z gruntem, to i tak obiekt ten nie należałby do kategorii obiektów wymienionych w art. 29-31 ustawy Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym od uchwalenia ustawy do dnia wydania zaskarżonej decyzji, a to niewątpliwie skutkowałoby wydaniem w sprawie tożsamego rozstrzygnięcia do zapadłego. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi.