II SA/Sz 64/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Jankowski,, Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Protokolant Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 marca 2010r. sprawy ze skargi L. B.-B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości oddala skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. wyrokiem z dnia 24 marca 2010 r. sygn. akt IISA/Sz 64/10 oddalił skargę L. B.- B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję tego organu z dnia [...] r., odmawiającą wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r. Nr [...] zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości, w skład której wchodzi działka ewidencyjna nr [...], położona w obrębie ewidencyjnym [...] w K. na działki ewidencyjne od nr [...] do numeru [...], w tym działkę nr [...]. Wyrok zapadł w następujących okolicznościach sprawy. Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...] r. na wniosek właściciela – Spółdzielni A. zatwierdził projekt podziału nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni [...] ha na działki ewidencyjne od nr [...] do nr [...]. Celem podziału było wydzielenie gruntów związanych z budynkami wzniesionymi w systemie zabudowy szeregowej, co miało umożliwić przeniesienie prawa własności gruntu na poszczególnych właścicieli budynków, w tym działki oznaczonej nr [...] na rzecz L. B.- B. W dniu [...] r. L. B.-B. złożyła w Samorządowym Kolegium Odwoławczym w K. (dalej: Kolegium) wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Wskazanej decyzji wnioskodawczyni zarzucała naruszenie: - § 239 w zw. z § 242 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości, który nie zapewnia realizacji wymogu pozostawienia drogi dojścia o szerokości co najmniej 1,20m od wyjścia z budynku do granicy posesji lub ulicy; - art. 95 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 1714 ust. 1 i art. 41 ust. 1 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, poprzez zatwierdzenie planu podziału nieruchomości przewidującego wyodrębnienie działki nr [...] w sposób,który nie odpowiada powierzchnią nieruchomości wyodrębnionej, powierzchni części nieruchomości stanowiącej własność spółdzielni, z której dotychczas strona korzystała w związku z przysługującym jej spółdzielczym własnościowym prawem do lokalu w spółdzielni mieszkaniowej; - § 6 ust. 2 obowiązującego w chwili wydania decyzji rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie trybu dokonania podziałów nieruchomości oraz sposobu sporządzania i rodzajów dokumentów wymaganych w tym postępowaniu w zw. z art. 32 ust. 1-4 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, poprzez uchybienie obowiązkowi zawiadomienia zainteresowanych stron o przyjęciu granic nieruchomości podlegającej podziałowi; - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 Kpa, poprzez nie przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego oraz przyjęcie, że proponowany plan podziału jest zgodny z przepisami odrębnymi jedynie na podstawie oświadczenia wnioskodawcy, czyli Spółdzielni [...]; - art. 61 § 4 Kpa w zw. z art. 28 Kpa poprzez brak zawiadomienia strony o toczącym się postępowaniu w przedmiocie podziału nieruchomości w sytuacji, gdy postępowanie to w sposób bezpośredni dotyczy interesu prawnego strony. Kolegium decyzją z dnia [...] r. odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie, albowiem ustaliło, że stroną postępowania jest Spółdzielnia A. jako właściciel nieruchomości gruntowej, która podlegała podziałowi. Przymiotu strony odmówiono natomiast wnioskodawczyni, albowiem przysługiwało jej jedynie własnościowe spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego położonego w K. przy ul. [...]. L. B. – B. złożyła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W ocenie skarżącej, stroną postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest nie tylko strona postępowania zwykłego zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, ale każda osoba, której interes prawny został zagrożony (naruszony) w wyniku wydania decyzji. Rozstrzyganie, czy strona ma interes prawny w żądaniu rozstrzygnięcia nie może odbywać się bez wszechstronnego zbadania wpływu decyzji na sferę praw skarżącej. L. B.-B. podniosła, że założone a priori stanowisko organu, że brak tytułu prawnego do nieruchomości podlegającej podziałowi stanowi wystarczającą podstawę do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie, jest nieuzasadnione. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., decyzją z dnia [...] r. Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] r. Uzasadniając treść podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy ustalił, że L. B.-B. nie brała udziału w postępowaniu zakończonym decyzją zatwierdzającą podział działki ewidencyjnej nr [...], a zatem istotne do rozstrzygnięcia pozostało, czy skutki ewentualnego stwierdzenia nieważności decyzji dotyczą jej prawem chronionego interesu. Powołując się na przepisy regulujące tryb dokonywania podziału nieruchomości oraz treść art. 157 § 2 i art. 28 Kpa Kolegium stwierdziło, że stroną postępowania o podział nieruchomości jest jej właściciel, użytkownik wieczysty oraz osoby, którym przysługują ograniczone prawa rzeczowe, jeśli wykażą swój interes prawny w rozumieniu art. 28 Kpa. Okoliczności na które powołuje się wnioskodawczyni, zdaniem Kolegium, stanowią wyłącznie jej interes faktyczny, gdyż posiadanie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego nie wiąże się jednocześnie z prawem do gruntu. Ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego doprowadziła organ do wniosku, ze skarżąca nie była stroną postępowania podziałowego ani nie uzyskała procesowego prawa strony. Nie będąc stroną postępowania zwykłego prowadzonego z wniosku spółdzielni mieszkaniowej, nie jest również stroną postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż nie wykazała własnego interesu prawnego. Sam powód ochrony wykonywania spółdzielczego prawa własności lokalu mieszkalnego nie dotyczy interesu prawnego, gdyż nie znajduje oparcia w art. 97 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Skutki ewentualnego stwierdzenia nieważności decyzji nie dotyczą chronionego prawem interesu wnioskodawczyni, gdyż nie zostały stwierdzone żadne prawa do nieruchomości objętej kwestionowaną decyzją podziałową. Powyższą decyzję wnioskodawczyni zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S, który wyrokiem z dnia 6 czerwca 2007 r. sygn. akt II SA/Sz 205/07 uchylił zaskarżoną decyzję, albowiem Sąd stwierdził, że w podejmowaniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] r. brał udział członek Kolegium, pełniący funkcję przewodniczącego składu orzekającego, podlegający wyłączeniu na mocy art. 24 § 1 pkt 5 Kpa w związku z art. 27 § 1 Kpa, bowiem uczestniczył on również w wydaniu decyzji z dnia [...] r. Ze względu na to, że procesowe skutki naruszenia przepisu art. 24 Kpa stanowią zgodnie z art. 145 § 1 pkt 3 Kpa podstawę wznowienia postępowania, Sąd uchylił decyzję w oparciu o treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Kolegium w decyzji z dnia [...] r., utrzymującej w mocy decyzję z dnia [...]. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania nieważnościowego uznało wniosek L. B.- B. za niezasadny. Za niesporne organ uznał, że wnioskodawczyni nie brała udziału w postępowaniu podziałowym dotyczącym działki nr 160/3, albowiem nie była stroną postępowania ani nie uzyskała procesowego statusu strony postępowania. Ze względu na to, że nie była stroną postępowania zwykłego, prowadzonego z wniosku właściciela działki Spółdzielni A. , nie jest stroną w postępowaniu nieważnościowym, albowiem nie wykazała własnego interesu prawnego. Sam powód ochrony własnościowego prawa do lokalu spółdzielczego nie dotyczy interesu prawnego, bowiem nie znajduje oparcia w art. 97 ustawy o gospodarce nieruchomościami, który prawo do występowania z wnioskiem o podział przyznaje osobie posiadającej interes prawny w podziale nieruchomości. Kolegium ustaliło, że L. B.-B. nie legitymowała się ani też nie legitymuje obecnie prawem własności działki [...] oraz powstałej w wyniku jej podziału działki nr [...]. Prawo własności działki zarówno w chwili podziału jak i w dacie [...] r. przysługuje Spółdzielni A. Stan taki będzie trwał do czasu wyodrębnienia prawa własności lokalu mieszkalnego wraz z działką gruntu nr [...] i przeniesienia tego prawa na rzecz L. B.-B.. Organ stwierdził również, że status strony postępowania wynika wyłącznie z przepisów prawa materialnego ustanawiających prawa i obowiązki podmiotu, natomiast interesy faktyczne podmiotów mogą być chronione tylko do granic kolizji z interesem strony postępowania. Kolegium nie znalazło podstaw do wszczęcia postępowania nieważnościowego z urzędu wskazując jednocześnie, że wnioskodawczyni winna poszukiwać ochrony swoich praw na drodze postępowania cywilnego. L. B.-B. działając przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła skargę na decyzję Kolegium z dnia [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. Skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia kosztów postępowania. L. B.-B. zarzucała decyzji Kolegium: 1/ naruszenie prawa materialnego - art. 97 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 28 Kpa, poprzez błędne przyjęcie, że stroną postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji w przedmiocie podziału nieruchomości mogą być jedynie podmioty uprawnione do złożenia wniosku o podział nieruchomości, tj. właściciel, użytkownik wieczysty i osoby którym przysługują ograniczone prawa rzeczowe, jedynie jeżeli posiadają interes prawny w żądaniu podziału, który musi być interesem indywidualnym danego podmiotu; 2/ naruszenie prawa procesowego - art. 153 Kpa, poprzez błędne przyjęcie, że skarżąca nie jest i nie może być stroną postępowania o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w przedmiocie podziału nieruchomości, albowiem nie wykazała interesu prawnego, w sytuacji, gdy skarżącej przysługiwało i przysługuje ograniczone prawo rzeczowe - spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu - obciążające nieruchomość podlegającą podziałowi. W uzasadnieniu skargi zarzucała, że organ nie wziął pod uwagę wniosku złożonego przez skarżącą w roku [...] do Spółdzielni A. o przekształcenie dotychczasowego spółdzielczego prawa do domu jednorodzinnego w prawo własności oraz uwłaszczenie działki gruntu, na której dom ten jest posadowiony, wg stanu użytkowania na rok [...]. W jej ocenie powyższe okoliczności wskazują na interes prawny skarżącej. Nadto skarżąca powołując się na treść art. 172 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych podnosi, że spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu jest ograniczonym prawem rzeczowym, co wynika również wprost z art. 244 § 1 kc i prawo to obciąża nieruchomość podlegającą podziałowi. Podmiot na rzecz którego właściciel ustanowił ograniczone prawo rzeczowe ma interes prawny w tym, aby działania właściciela nie doprowadziły do utrudnienia lub uniemożliwienia wykonywania prawa do części nieruchomości podlegającej podziałowi. Z art. 251 kc wynika nadto równej pozycji prawnej właściciela nieruchomości oraz osoby, której przysługuje ograniczone prawo rzeczowe obciążające tą nieruchomość. Interes prawny skarżącej sprowadza się zatem do zachowania takiego kształtu podzielonej nieruchomości, który zapewni niezakłócone i zgodne z odrębnymi przepisami wykonywanie własnego prawa do nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Sąd administracyjny, stosownie do przysługujących mu kompetencji określonych w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontroluje zaskarżoną decyzję wyłącznie w aspekcie jej zgodności z prawem i może decyzję taką uchylić tylko wówczas, gdy narusza ona prawo materialne lub procesowe w stopniu, mającym wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W przedmiotowej sprawie, zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. utrzymująca w mocy decyzję tego organu w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K., zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości, oznaczonej jako działka [...] w obrębie ewidencyjnym nr [...] w K., na działki ewidencyjne od nr [...] do nr [...]. Przystępując do szczegółowych rozważań należy w pierwszej kolejności wskazać, iż w myśl art. 157 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000, Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, stanowiące wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych, wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Złożenie wniosku o wszczęcie postępowania w przedmiocie nieważności nie powoduje jednak automatycznie wszczęcia tego postępowania. Inicjuje jedynie postępowanie wyjaśniające, które w tej fazie nie może jeszcze obejmować badania czy przyczyny nieważności rzeczywiście miały miejsce, a dotyczy jedynie formalnej dopuszczalności wniosku, w tym ustalenia istnienia po stronie wnioskodawcy przymiotu strony. Postępowanie w sprawie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, kończy się wydaniem postanowienia o wszczęciu postępowania, gdy spełnione są warunki formalnoprawne, bądź decyzją o odmowie wszczęcia, gdy warunki te nie są spełnione. Odmowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji następuje wówczas, gdy żądanie zostało wniesione przez podmiot nie będący stroną w sprawie, albo gdy wniosła je strona nie mająca zdolności do czynności prawnych, bądź też nie istnieje decyzja, której ważność należy poddać ocenie. Odmowa ta zatem może i musi nastąpić w sytuacji, gdy z żądania wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wynika w sposób oczywisty, że podmiot wnoszący żądanie nie ma w sprawie interesu prawnego, a jedynie ewentualnie interes faktyczny. Stosownie do art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego, stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Jak wynika z utrwalonego i niekwestionowanego orzecznictwa sądowo-administracyjnego, interes prawny wyraża się w możliwości zastosowania normy prawa administracyjnego materialnego w konkretnej sytuacji konkretnego podmiotu prawa. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się zatem do ustalenia prawdopodobnego związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa administracyjnego materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa administracyjnego. W wyroku z dnia 13 marca 2001 r., sygn. akt I SA 2312/99 LEX nr 78956 ) Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że aby mieć przymiot strony, należy wykazać interes prawny w danym postępowaniu lub w żądaniu dokonania czynności przez organ. Pojęcie interesu prawnego ma charakter materialnoprawny, to znaczy, że musi wynikać z przepisów prawa materialnego, czyli normy prawnej stanowiącej podstawę ustalenia uprawnienia lub obowiązku. Nie wystarczy wykazać jakiegokolwiek interesu, ale musi mieć on charakter prawny, a więc musi istnieć norma prawna przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do określonego podmiotu możliwość wydania określonej decyzji lub podjęcia czynności (por. też wyrok NSA z dnia 19 stycznia 1995 r., I SA 1326/93 Glosa 1996/1/5 oraz wyrok NSA z dnia 15 października 1998 r. III SA 955/97 LEX nr. 34944 i wyrok NSA 3 listopada 2003r. I SA 30/02 Legalis). Przepisy ustawy z dnia 16 września 1982 r. Prawo spółdzielcze ( Dz. U. z 2003r. Nr 188, poz. 1848 ze zm.) nie dają podstaw do udziału członków spółdzielni jako stron w postępowaniu administracyjnym, dotyczącym interesu prawnego wynikającego z prawa własności lub użytkowania wieczystego nieruchomości przysługującego spółdzielni (tak też wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 1997r II SA/Wr 1013 /96 OSP 1998/7-8/131). Przepisy tej ustawy nie przyznają bowiem członkom spółdzielni bezpośredniego prawa do korzystania z majątku spółdzielczego, pobierania pożytków i innych dochodów oraz do rozporządzania rzeczą w sensie art. 140 k.c. Majątkiem spółdzielczym może rozporządzać tylko spółdzielnia - jako osoba prawna - poprzez swoje organy. Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności przedmiotowej sprawy wskazać należy, iż skarżąca wywodzi legitymację do bycia stroną postępowania o podział nieruchomości z tego tytułu, że przysługuje jej własnościowe spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego usytuowanego na nieruchomości, której właścicielem jest Spółdzielnia A. oraz, że wystąpiła z wnioskiem o przeniesienie prawa własności lokalu i działki nr [...], na której ów lokal jest posadowiony. Zauważyć przy tym należy, że własnościowe spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego jest ograniczonym prawem rzeczowym, dziedzicznym i podlegającym obrotowi prawnemu, ale nie dającym żadnego tytułu prawnego do nieruchomości gruntowej spółdzielni, na której posadowiony jest budynek. Kwestia statusu członków spółdzielni mieszkaniowych w zakresie przyznania im przymiotu strony w postępowaniu o podział nieruchomości spółdzielni mieszkaniowej była przedmiotem licznych orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego. W świetle ugruntowanego już stanowiska orzecznictwa, w postępowaniu o zatwierdzenie podziału nieruchomości gruntowej spółdzielni jej członkom nie przysługują prawa strony (por. wyroki NSA z dnia 3 lipca 2001 r., sygn. IV SA 1610/99; z dnia 21 lipca 2004 r., sygn. I OSK 614/04; z dnia 23 czerwca 2009 r., sygn. I OSK 922/08; z dnia 18 września 2009 r., sygn. I OSK 1287/08, publ. w internetowej bazie orzeczeń NSA oraz wyroki NSA dotyczące legitymacji do bycia stroną w postępowaniu podziałowym prowadzonym w trybie art.97 ust.1 ustawy o gospodarce nieruchomościami: z dnia 7 lutego 2002 r., sygn. I SA 1710/00, publ. Lex nr 82813, z dnia 21 października 1999 r., sygn. I SA 285/99, publ. Lex nr 48618). Stanowisko to, wyrażone w wyroku NSA z dnia 16 października 2009r., I OSK 41/09, podziela skład orzekający w niniejszej sprawie. Orzecznictwo dotyczące powyższego zagadnienia, jak zauważył NSA, jest nadal aktualne, mimo licznych zmian wprowadzonych w przepisach regulujących prawo spółdzielcze, w tym w ustawie z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz.U. 2003 r., Nr 119, poz. 1116 ze zm.) oraz w ustawie z 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze (Dz.U. 2003 r., Nr 188, poz. 1848 ze zm.). W świetle wymienionych unormowań charakter prawny spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu (w tym do lokalu użytkowego) nie uległ zmianie. Jest to nadal ograniczone prawo rzeczowe, zbywalne, dziedziczne i podlegające egzekucji (art.172 ust.1 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych). Nadal też, zgodnie z przepisami prawa spółdzielczego, spółdzielnia jest reprezentowana na zewnątrz przez zarząd a uchwały podjęte przez organy spółdzielni mogą być zaskarżane przez jej członków w postępowaniu wewnątrzspółdzielczym. Trzeba też zwrócić uwagę, że art.1714 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych, wprowadzony do tej ustawy w wyniku jej nowelizacji ustawą o zmianie ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych oraz o zmianie niektórych innych ustaw z dnia 14 czerwca 2007 r. (Dz.U.Nr125, poz. 873) został uznany przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodny z art.64ust.2i3 w zw. z art.21 ust.2 Konstytucji (wyrok z dnia 17 grudnia 2008 r., sygn. P 16/08, publ. OTK-A 2008/10/181). Posiadanie przez podmiot roszczeń o przekształcenie własnościowego prawa do lokalu użytkowego w tzw. pełną własność nie statuuje więc istnienia po stronie tego podmiotu interesu prawnego w postępowaniu o podział nieruchomości, której użytkownikiem wieczystym jest spółdzielnia mieszkaniowa, a co za tym idzie w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji podziałowej. Fakt, że skarżąca jest zainteresowana przekształceniem przysługującego jej własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego w pełne prawo własności nie powoduje, że nabywa ona uprawnienia strony postępowania. Ostateczna decyzja w tym zakresie przysługuje Spółdzielni, a zatem w tej sytuacji interes skarżącej może być rozważany jedynie jako interes faktyczny, który nie daje uprawnień strony. Dodać również należy, że o ocenie interesu prawnego nie decyduje wewnętrzne przekonanie danej osoby lecz przepis prawa materialnego mający zastosowanie w konkretnej sprawie. Podział nieruchomości nie dotyczył bezpośrednio sfery prawnej skarżącej i nie miał żadnego wpływu na zakres praw, którymi dysponowała skarżąca. Ze względu na powyższe okoliczności Sąd uznał, iż zaskarżone decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. zostały wydane zgodnie z obowiązującym prawem. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.