II SA/Sz 675/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 listopada 2025 r. sprawy ze skargi Powiatu Myśliborskiego na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 15 lipca 2025 r. nr P-1.4131.242.2025.KN w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie rozpatrzenia skargi na Zarząd Powiatu w Myśliborzu oddala skargę Wojewoda Zachodniopomorski (dalej: "organ", "Wojewoda") rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 15 lipca 2025 r., nr P-1.4131.242.2025.KN, działając na podstawie art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 2024 r., poz. 107 ze zm., dalej: "u.s.p.") stwierdził nieważność uchwały nr XV/95/2025 Rady Powiatu w M. z dnia 25 czerwca 2025 r. w sprawie rozpatrzenia skargi na zarząd Powiatu w M. . Z treści ww. uchwały i jej uzasadnienia wynika, że Rada Powiatu w M. uznała za bezzasadną, przekazaną przez Kuratorium Oświaty w Szczecinie skargę na działania Zarządu Powiatu w M. w związku z nieprawidłowościami przy zatrudnianiu osób na stanowiskach kierowniczych w Zespole Szkół [...] im. [...] w D.. W toku badania legalności ww. uchwały stwierdzono, że w sposób istotny narusza ona prawo, z uwagi na wadliwą procedurę jej podjęcia. Ustalono bowiem, że w głosowaniu nad jej przyjęciem wzięli udział: radny R. D. Starosta M. , radna W. D. Wicestarosta M. oraz członkowie Zarządu Powiatu w M.: radny D. G., radny A. R., radna A. W., uczestnicząc tym samym w rozstrzygnięciu sprawy ich dotyczącej. Wojewoda zaznaczył, że procedura administracyjna, w tym rozstrzyganie w jednoinstancyjnym postępowaniu ze skargi powszechnej, opiera się na fundamentalnej zasadzie obiektywnego rozpatrzenia skargi przez uprawniony do tego organ będący organem kontrolnym nad organem podległym, którego zadań lub działalności dotyczy skarga. Bez względu zatem na to, czy skarga dotyczy organu monokratycznego, czy kolegialnego, osoba piastująca funkcję w każdym z tych organów nie powinna uczestniczyć w podejmowaniu aktu oceniającego działalność tego organu. Powyższa zasada znajduje odzwierciedlenie w art. 21 ust. 7 u.s.p., w myśl którego radny nie może brać udziału w głosowaniu, jeżeli dotyczy to jego interesu prawnego. Organ wyjaśnił przy tym, że pod pojęciem interesu prawnego należy rozumieć osobisty, konkretny i aktualny prawnie chroniony interes, który może być realizowany na podstawie określonego przepisu, bezpośrednio wiążący się z indywidualnie i prawnie chronioną sytuacją strony. Istnieje on wówczas, gdy istnieje związek o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa administracyjnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu na gruncie administracyjnoprawnym. Interes prawny może wynikać zarówno z przepisów prawa materialnego, jak i prawa procesowego oraz ustrojowego. Każdy z tych przepisów może kształtować uprawnienia i obowiązki jednostki. Interes prawny radnego nie ogranicza się do jego uprawnień i obowiązków wynikających jedynie z prawa materialnego lub procesowego, lecz obejmuje także sferę ustrojową, w której radny wykonuje swoje funkcje publicznoprawne. Przepis art. 21 ust. 7 u.s.p. zakazuje udziału w głosowaniu w radzie powiatu każdego radnego, którego interesu ono dotyczy. Oznacza to, że nie ma znaczenia dla oceny hipotezy spełnienia tego przepisu kwestia ewentualnego naruszenia owego interesu, gdyż wystarczającym jest to, że przedmiot głosowania go dotyczy. Już sama tylko możliwość dotknięcia interesu prawnego wystarcza dla zastosowania tej normy. Radny, którego interesu dotyczy uchwała, może nie tylko wpływać na jej treść przez głosowanie, ale także w wyniku podejmowania innych działań typu lobbystycznego. W ocenie Wojewody w niniejszej sprawie istnienie interesu prawnego po stronie radnych wchodzących w skład Zarządu Powiatu w M. jest bezsporne. Kolizję interesów powoduje, z jednej strony, pełnienie przez radnych określonych funkcji w Zarządzie, którego dotyczy poddana pod głosowanie skarga powszechna, z drugiej zaś uczestnictwo w głosowaniu Rady Powiatu w M. , która - zgodnie z art. 229 pkt 4 k.p.a. - jest organem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej zadań lub działalności Zarządu. Przy czym organ zaznaczył, że kolegialność organu wykonawczego powiatu nie niweczy ani interesu tego organu, jako całości, ani też interesu poszczególnych jego członków do rozpatrzenia skargi przez radę powiatu zgodnie z takimi interesami. Radni będący w składzie Zarządu Powiatu w M. są niewątpliwie zainteresowani korzystnym dla siebie orzeczeniem Rady Powiatu, tj. uznaniu skierowanych wobec nich zarzutów za bezzasadne. Wojewoda stwierdził, że sam udział w głosowaniu nad uchwałą radnego, który z mocy art. 21 ust. 7 u.s.p. powinien być z niego wyłączony, przesądza o istotnym naruszeniu prawa przez ten akt. Nie ma znaczenia sposób ukształtowania się liczby głosów, obowiązek wyłączenia z głosowania wynikający z ww. normy jest bezwzględny. Tym samym uchwała, która zapadła z udziałem radnych, podlegających wyłączeniu na mocy tego przepisu, jest nieważna. Powiat M. (dalej: "skarżący", "Powiat"), reprezentowany przez pełnomocnika, złożył skargę na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze, zaskarżając je w całości i zarzucając mu naruszenie: - art. 21 ust. 7 u.s.p. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że członkowie Zarządu Powiatu M. , będący jednocześnie radnymi, podlegali obowiązkowi wyłączenia od udziału w głosowaniu nad uchwałą Rady Powiatu nr XV/95/2025 w sprawie rozpatrzenia skargi dotyczącej działalności Zarządu Powiatu, podczas gdy sytuacja objęta przedmiotową uchwałą - tj. ocena zasadności skargi na działanie Zarządu Powiatu w przedmiocie powierzenia obowiązków dyrektora Zespołu Szkół nr [...] w D. - dotyczyła sfery działania organu kolegialnego (Zarządu jako całości), a nie indywidualnych interesów prawnych poszczególnych jego członków, w konsekwencji nie zachodziły przesłanki do zastosowania art. 21 ust. 7 u.s.p. i wyłączenia tych osób z głosowania, - art. 79 ust. 1 i 4 u.s.p. poprzez stwierdzenie nieważności uchwały Rady Powiatu M. mimo, że w sprawie co najwyżej mogło dojść do uchybienia o charakterze nieistotnym, które - z uwagi na rozkład głosów - nie miało żadnego wpływu na wynik głosowania ani na treść podjętej uchwały. Mając na uwadze powyższe zarzuty, skarżący Powiat wniósł o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu Powiat wywiódł, że skarga dotyczyła działalności Zarządu Powiatu jako organu kolegialnego w zakresie procedur kadrowych w jednostce oświatowej, a konkretnie powołania J. K. na stanowisko pełniącego obowiązki dyrektora Zespołu Szkół Nr [...] im. [...] w D.. Rozstrzygnięcie Rady Powiatu w tej sprawie nie odnosiło się do indywidualnych uprawnień ani obowiązków członków zarządu, lecz do oceny prawidłowości funkcjonowania organu wykonawczego w sferze zadań publicznych. Członkowie zarządu, głosując jako radni, nie realizowali własnych interesów prawnych, ale wykonywali mandat w interesie wspólnoty powiatowej, co pozostaje w zgodzie z art. 21 ust. 1 u.s.p. Skarżący podniósł, że Wojewoda nie wykazał, w jaki sposób rozpatrzenie przedmiotowej skargi przez Radę Powiatu mogło wpłynąć na indywidualną sytuację prawną poszczególnych członków zarządu. Skarga nie dotyczyła kwestii majątkowych członków zarządu, ich uprawnień służbowych, wynagrodzenia czy innych indywidualnych korzyści. Przedmiotem oceny była wyłącznie prawidłowość procedur kadrowych w jednostce oświatowej, co stanowi element wykonywania zadań publicznych przez zarząd jako organ kolegialny. Według skarżącego przyjęcie przez organ nadzoru stanowiska o automatycznym wyłączeniu wszystkich członków zarządu od głosowania w sprawach skarg na działanie zarządu powiatu prowadzi do wypaczenia mechanizmów demokratycznego funkcjonowania samorządu terytorialnego. W najmniejszej radzie powiatu, liczącej 15 członków, wyłączenie 5 radnych oznaczałoby, że niewielka grupa radnych może faktycznie decydować o wyniku głosowania, co nie odzwierciedla rzeczywistej woli całego składu rady. Zarząd powiatu może liczyć maksymalnie 5 członków, którzy najczęściej wszyscy są jednocześnie radnymi, co przy takiej interpretacji przepisu mogłoby uniemożliwić radzie powiatu skuteczne wykonywanie funkcji kontrolnej wobec organu wykonawczego. Skarżący zaznaczył, że sądy administracyjne stoją na stanowisku, że członkowie zarządu mogą brać udział w głosowaniu nad własnym absolutorium, ponieważ głosowanie to dotyczy kontroli działalności zarządu jako organu, a nie indywidualnych uprawnień jego członków. Brak jest tutaj osobistego interesu prawnego. Stosowanie tej logiki do spornej uchwały wskazuje, że także w przypadku rozpatrywania skargi na zarząd (w sensie organu, a nie osoby fizycznej) nie występuje przesłanka wyłączenia z głosowania według art. 21 ust. 7 u.s.p. Powiat podkreślił, że samo potencjalne naruszenie zasady obiektywnego rozpatrzenia skargi nie stanowi przesłanki do obligatoryjnego wyłączenia radnych z udziału w głosowaniu na podstawie art. 21 ust. 7 u.s.p., ponieważ przewiduje on wyłączenie radnego tylko w sytuacji, gdy głosowanie dotyczy jego osobistego, konkretnego i aktualnego interesu prawnego. Wykładnia pojęcia "interesu prawnego" oznacza, że wyłączenie nie może następować z powodu teoretycznego zagrożenia braku obiektywizmu, czy z uwagi na samo uczestnictwo radnego w organie, którego dotyczy skarga. Wykładnia art. 21 ust. 7 u.s.p. konsekwentnie oddziela kwestie związane z obiektywizmem funkcjonowania organów od obligatoryjnych podstaw wyłączenia radnego. Ponadto skarżący wskazał, że zakwestionowana uchwała została podjęta stosunkiem głosów 11 za, 4 przeciw, 1 wstrzymał się przy obecności 16 radnych. Tym samym nawet założenie hipotetycznego wyłączenia członków zarządu nie zmieniłoby wyniku głosowania, gdyż uchwała zostałaby podjęta stosunkiem głosów 6 za, 4 przeciw, 1 wstrzymał się. Tym samym udział członków zarządu w głosowaniu nie miał wpływu na jej podjęcie stanowiąc nieistotne naruszenie prawa, które nie może prowadzić do stwierdzenia nieważności uchwały. Według skarżącego kluczowe znaczenie ma rozróżnienie pomiędzy istotnym a nieistotnym naruszeniem prawa na gruncie art. 79 u.s.p. Zgodnie z ust. 4 tego przepisu, w przypadku gdy podczas podejmowania uchwały doszło jedynie do nieistotnego naruszenia prawa, organ nadzoru nie stwierdza jej nieważności, ograniczając się do wskazania, że uchwałę wydano z naruszeniem prawa. Nieistotne naruszenie prawa to takie uchybienie proceduralne lub formalne, które, choć oznacza naruszenie przepisów, nie miało realnego wpływu na treść, wynik lub skutki prawne aktu. Klasycznym przykładem jest sytuacja, gdy - mimo naruszenia procedury głosowania poprzez udział osób, które powinny być wyłączone - wynik głosowania w żadnym stopniu by się nie zmienił, a uchwała uzyskałaby taką samą treść także bez udziału tych osób. W niniejszej sprawie analiza protokołu głosowania jednoznacznie potwierdza, że hipotetyczne wyłączenie członków zarządu nie wpłynęłoby na wynik przedmiotowej sprawy. Ewentualne naruszenie procedury miało charakter wyłącznie formalny i nie wywołało skutków istotnych dla biegu sprawy i jej prawidłowego rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 79 ust. 4 u.s.p. w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru ogranicza się do wskazania naruszenia, nie stwierdzając nieważności uchwały. Stwierdzenie nieważności - zgodnie z ust. 1 tego artykułu - dotyczy wyłącznie sytuacji, gdy doszło do istotnej sprzeczności aktu z prawem, skutkującej powstaniem nieakceptowalnych następstw w demokratycznym państwie prawnym lub mającej wpływ na treść i skutki uchwały. Pogląd ten opiera się na założeniu, że nie każda wada proceduralna skutkuje nieważnością uchwały - decydujące jest, czy naruszenie miało realny wpływ na wynik głosowania lub treść aktu. Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby do nadmiernego formalizmu oraz podważania decyzji organów kolegialnych z przyczyn całkowicie nieistotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić wyłącznie w razie istotnego naruszenia prawa. Jeżeli - jak w niniejszym przypadku - nawet gdyby uznać, że udział osób podlegających wyłączeniu nie miał wpływu na wynik głosowania i treść uchwały, naruszenie należy kwalifikować jako nieistotne. Organ nadzoru w tej sytuacji nie powinien stwierdzać nieważności uchwały, lecz - stosownie do art. 79 ust. 4 u.s.p. - jedynie wskazać, że miało miejsce naruszenie prawa, nie wywołujące skutków co do ważności uchwały. Taka wykładnia zapewnia ochronę demokratycznych mechanizmów funkcjonowania samorządu oraz sprzyja stabilności działania organów powiatu. Tym samym rozstrzygnięcie nadzorcze narusza zasadę proporcjonalności ingerencji organu nadzoru w działalność samorządu terytorialnego. Dodatkowo, w piśmie procesowym z dnia 3 października 2025 r., pełnomocnik Powiatu wywiódł, że Wojewoda błędnie utożsamia interes prawny radnych z samym członkostwem w Zarządzie Powiatu zakładając automatycznie, że wszelkie sprawy dotyczące zarządu rodzą ich interes prawny. Orzecznictwo i doktryna wskazują, że interes prawny jest konstrukcją prawną zindywidualizowaną, konkretną i aktualną. Musi wynikać z powiązania sytuacji osoby z normą prawa materialnego, proceduralnego lub ustrojowego i mieć realny, osobisty wpływ na sferę prawnie chronionych uprawnień lub obowiązków tej osoby. Interes prawny nie może być domniemany, czy rozciągany na sytuacje organizacyjne, proceduralne lub kolegialne jeśli nie dotyczą one bezpośrednio radnego. Z faktu, iż radny jest członkiem zarządu, nie wynika automatyczny obowiązek wyłączenia go z głosowania nad każdą uchwałą, która dotyczy działalności zarządu. Konieczna jest każdorazowa indywidualna analiza, czy dana uchwała rzeczywiście rodzi interes prawny konkretnego radnego. W niniejszej sprawie skarga nie dotyczyła uprawnień, korzyści osobistych ani zagrożenia prawnego członków zarządu tylko ogólnych kwestii funkcjonowania jednostki oświatowej oraz stosowania procedur rekrutacyjnych. Według skarżącego błędnie również Wojewoda uznał, że udział w głosowaniu nad skargą dotyczącą Zarządu Powiatu przez jego członków narusza zasadę "nemo iudex in causa sua" wyrażającą pewne dążenie do obiektywizmu, z tym, że jej stosowanie w samorządzie nie polega na machinalnym wyłączeniu radnego od głosowania. Kluczowa jest ocena, czy dany radny ma osobisty, konkretny, aktualny interes prawny w rozstrzyganej sprawie. Konstatacja, że głosowanie "dotyczy Zarządu", nie wystarcza - samorządowe organy reprezentują interesy wspólnoty, a nie interesy osobiste ich członków. Podmiotowość Zarządu nie przenosi interesu prawnego na każdego jego członka w odniesieniu do każdej uchwały dotyczącej pracy lub kontroli Zarządu. Wyłączenie z głosowania radnego ma miejsce tylko, gdy sytuacja z uchwały bezpośrednio dotyczy praw i obowiązków tej osoby, a nie wyłącznie funkcjonowania organu wykonawczego. W przedmiotowej sprawie brak dowodów by skutki uchwały dotykały bezpośrednio praw lub obowiązków personalnych członków zarządu. Sprawy o charakterze ustrojowo-organizacyjnym (np. dotyczące funkcjonowania jednostki oświatowej, sprawy kadrowe, kontrola zarządu) nie kreują automatycznego interesu prawnego u osób pełniących funkcje w Zarządzie. Jedynie sprawy osobiście wpływające na sytuację prawną członka zarządu rodzą obowiązek wyłączenia z głosowania - w pozostałych przypadkach jest to interes faktyczny lub kolegialny. Stosowane rozszerzająco wyłączenie radnego prowadziłoby do paraliżu organów samorządowych. Idąc tokiem rozumowania przedstawionym przez Wojewodę, należałoby konsekwentnie uznać, że w sytuacji rozpatrywania skargi na zarząd powiatu wyłączeniu z głosowania podlegaliby nie tylko członkowie zarządu, ale również ci radni, którzy złożyli skargę (jak w niniejszej sprawie). Przyjęcie tak restrykcyjnej wykładni mogłoby prowadzić do sytuacji, w której - zwłaszcza w mniejszych radach powiatów - wyłączenie kilku członków zarządu oraz grupy radnych - skarżących skutkowałoby brakiem kworum wymaganego do podejmowania uchwał. W praktyce, przy częstej strategii gremialnego składania skarg przez kilku radnych, groziłoby to paraliżem decyzyjnym rady powiatu i uniemożliwieniem skutecznego sprawowania funkcji kontrolnych wobec zarządu. Taka interpretacja prowadzi do wypaczenia demokratycznych mechanizmów samorządowych i jest sprzeczna z istotą kolegialnego działania organów powiatu, które powinny zapewniać sprawność, transparentność oraz realny nadzór nad organem wykonawczym. Wojewoda w całości pominął treść art. 79 ust. 4 u.s.p., w myśl którego w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę wydano z naruszeniem prawa. Aby naruszenie skutkowało stwierdzeniem nieważności uchwały, musi być istotne - czyli mieć realny wpływ na wynik oraz treść uchwały. Udział w głosowaniu radnych podlegających wyłączeniu jest z zasady naruszeniem prawa, ale należy rozważyć konkretne okoliczności sprawy - jeśli wynik głosowania byłby taki sam nawet przy ich wyłączeniu, nie występuje istotność w rozumieniu art. 79 ust. 4 u.s.p. W niniejszej sprawie przeliczenie głosów wykazało, że głosowanie z wyłączeniem osób podlegających art. 21 ust. 7 nie wypływa na wynik - uchwała zostałaby podjęta w identycznej treści i zakresie, co oznacza, że potencjalne naruszenie miało charakter wyłącznie proceduralny i nie wpływało na sferę praw podmiotowych, a tym samym nie może zostać ocenione jako istotne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje. Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Jak stanowi art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzekanie w sprawach skarg na akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego. Aktem nadzoru jest m.in. rozstrzygnięcie nadzorcze. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględniając skargę jednostki samorządu terytorialnego na akt nadzoru uchyla ten akt (art. 148 p.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi sąd oddala skargę (art. 151 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli Sądu jest rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 15 lipca 2025 r., którym stwierdził nieważność uchwały nr XV/95/2025 Rady Powiatu w M. z dnia 25 czerwca 2025 r. w sprawie rozpatrzenia skargi na zarząd Powiatu w M. . Rozstrzygnięcia organu nadzorczego podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego z powodu niezgodności z prawem w terminie 30 dni od dnia ich doręczenia. Do złożenia skargi uprawniony jest powiat lub związek powiatów, którego interes prawny, uprawnienie albo kompetencja zostały naruszone, a podstawą do wniesienia skargi jest uchwała organu, który podjął uchwałę lub którego dotyczy rozstrzygnięcie nadzorcze (art. 85 ust. 1 i 3 u.s.p.). Przechodząc do oceny zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego należy na wstępie stwierdzić, że Wojewoda zachował trzydziestodniowy termin do wydania rozstrzygnięcia liczony, zgodnie z art. 79 ust. 1 zd. 2 u.s.p. od dnia doręczenia mu uchwały. Przedmiotowa uchwała została podjęta przez Radę Powiatu w M. w dniu 25 czerwca 2025 r., a następnie doręczona organowi nadzoru w dniu 2 lipca 2025 r. Rozstrzygnięcie nadzorcze zostało wydane w dniu 15 lipca 2025 r., a zatem z zachowaniem 30 dniowego terminu. Zaznaczyć również należy, że kryteria sprawowania nadzoru i przesłanki wydawania rozstrzygnięć nadzorczych określone zostały w art. 77 u.s.p., zgodnie z którym nadzór nad wykonywaniem zadań powiatu sprawowany jest na podstawie kryterium zgodności z prawem. Organami nadzoru są Prezes Rady Ministrów i wojewoda, a w zakresie spraw finansowych - regionalna izba obrachunkowa (art. 76 ust. 1 u.s.p.). Z kolei przesłanki nieważności aktu jednostki samorządu terytorialnego określone zostały w art. 79 ust. 1 u.s.p., według którego uchwała organu powiatu sprzeczna z prawem jest nieważna. Istotą sporu jest czy rzeczona uchwała została podjęta z naruszeniem art. 21 ust. 7 u.s.p., a jeśli tak to czy stanowi to istotne naruszenie prawa. Bezsporne w sprawie jest, że radni będący członkami Zarządu Powiatu w Myśliborzu brali udział w głosowaniu nad wspomnianą uchwałą. Stosownie do art. 21 ust. 7 u.s.p. radny nie może brać udziału w głosowaniu, jeżeli dotyczy to jego interesu prawnego. Dokonując wykładni tego przepisu organ nadzoru niewadliwie wywiódł, że "interes prawny" radnego nie ogranicza się do jego uprawnień i obowiązków wynikających z prawa materialnego lub procesowego, lecz obejmuje także sferę ustrojową, w której radny wykonuje swoje funkcje publiczno-prawne. Stąd też – w ocenie Sądu – trafne jest stanowisko Wojewody, że radni Powiatu w M. , pełniący jednocześnie funkcję członków Zarządu tego Powiatu, podlegali z mocy prawa wyłączeniu od głosowania nad uchwałą nr XV/95/2025. Nie sposób nie dostrzec, że uchwała ta stanowiła wyraz oceny pracy Zarządu Powiatu w związku ze skargą na działanie tego organu. Fundamentalną zaś zasadą obowiązującą w procedurze administracyjnej w odniesieniu do skarg powszechnych jest zapewnienie obiektywnego rozpatrzenia skargi przez organ wyższego stopnia lub organ sprawujący nadzór nad organem podległym, którego zadań lub działalności dotyczy skarga. Dlatego bez względu na to, czy skarga dotyczy organu monokratycznego, czy też kolegialnego, osoba piastująca funkcję w każdym z tych organów nie powinna uczestniczyć w podejmowaniu aktu oceniającego działalność tego organu. Realizację powyższej zasady zapewnia właśnie przytoczony powyżej art. 21 ust. 7 u.s.p., zaś interes prawny radnego, o jakim mowa w tym przepisie, obejmuje również sferę, w której radny wykonuje swoje funkcje publiczno-prawne. Podzielając argumentację i stanowisko WSA we Wrocławiu zawarte w wyroku z dnia 28 lutego 2012 r., sygn. akt III SA/Wr 11/12, należało stwierdzić, że za zastosowaniem w kontrolowanej sprawie art. 21 ust. 7 u.s.p. przemawia istniejąca właśnie w tej sferze kolizja interesów polegająca z jednej strony na pełnieniu funkcji członka zarządu, a więc organu, którego dotyczy skarga powszechna (art. 229 pkt 4 k.p.a.), z drugiej zaś uczestnictwo w radzie powiatu. Przy czym kolegialność organu wykonawczego powiatu nie niweczy ani interesu tego organu, jako całości, ani też interesu poszczególnych jego członków do rozpatrzenia skargi przez radę powiatu zgodnie z takimi interesami. Zdaniem Sądu, formułując zakaz zawarty w art. 21 ust. 7 u.s.p. ustawodawca objął nim m.in. sytuację, gdy radny w procesie głosowania - ze względu na jego przedmiot i skutki - nie będzie mógł realizować zasady kierowania się dobrem wspólnoty z powodu osobistego zainteresowania danym rozstrzygnięciem. Z takim przypadkiem, czyli z głosowaniem nad uchwałą dotykającą bezpośrednio uprawnień i obowiązków członków Zarządu, mamy do czynienia w niniejszej sprawie. W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 września 2012 r., sygn. akt II OSK 1446/12, przyjął że "dla osób wykonujących funkcje publiczne nie tylko znaczenie prawne ma interes majątkowy, ale również wynikający z regulacji prawnej interes prawny rzetelnego sprawowania urzędu publicznego. Nie ma zatem podstaw do ograniczenia zakresu pojęcia interesu prawnego wyłącznie do spraw związanych z uprawnieniami lub obowiązkami materialnoprawnymi. Interes prawny to interes w regulacji ustrojowej sprawowania rzetelnego urzędu. Negatywna ocena sprawnego i rzetelnego sprawowania urzędu podważa wiarygodność, a tym samym wpływa na uprawnienia ustrojowe jednostki (np. wybory w następnej kadencji)". W świetle powyższych rozważań należało przyjąć, że podjęcie rzeczonej uchwały nastąpiło z naruszeniem art. 21 ust. 7 u.s.p. Naczelny Sąd Administracyjny, wbrew argumentacji podniesionej w skardze, wielokrotnie wypowiadał się co do tego, że udział w głosowaniu radnego podlegającego wyłączeniu stanowi istotne naruszenie prawa. W konsekwencji naruszenie tego zakazu skutkuje nieważnością podjętej uchwały. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, w pełni ten pogląd podziela. Analiza wyników głosowania i ewentualne rozważanie, czy udział radnego miał bądź nie miał wpływu na ostateczny wynik i podjęcie uchwały nie mają znaczenia albowiem w tej sprawie powyższe okoliczności nie podlegają badaniu i ocenie (por. np. wyroki NSA: z dnia 3 marca 2008 r., sygn. akt II OSK 1844/07; z dnia 10 marca 2008 r., sygn. akt II OSK 1814/07; z dnia 25 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 1865/09; z dnia 9 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 115/13). Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że akt nadzoru nie narusza prawa, zaś skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wobec tego Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.