II SA/Sz 744/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Maczewski, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.),, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi S.R. na decyzję Zarządu Szpitala Miejskiego im. [...] w Ś. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z dnia 14 maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Zarządu Szpitala Miejskiego im. [...] w Ś. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na rzecz S.R. [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. S. R. złożył w dniu 15 grudnia 2017 r., za pośrednictwem poczty elektronicznej do Zarządu Szpitala Miejskiego im. J. G. S. z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ś., wniosek o udzielenie informacji publicznej na podstawie art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2016 r. poz. 1764 ze zm.), dalej "u.d.i.p.", w zakresie: 1. Jakie łączne wydatki na obsługę prawną poniósł szpital w roku 2016, w roku 2017 do dnia udzielenia odpowiedzi, 2. Czy toczą się jakiekolwiek sprawy sądowe przeciwko szpitalowi miejskiemu, jeśli tak ile i czego dotyczą, 3. Czy toczą się jakiekolwiek sprawy z powództwa szpitala? W piśmie z dnia 21 grudnia 2017 r. organ wezwał wnioskodawcę do wykazania, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, w jakim zakresie występuje szczególna istotność dla interesu publicznego, by dokonać przetworzenia informacji publicznej, o której we wniosku. Jednocześnie pouczył wnioskodawcę, że w razie braku odpowiedzi we wskazanym terminie, podmiot zobowiązany samodzielnie dokona oceny, czy w sprawie zachodzi szczególna istotność dla interesu publicznego, by przetworzyć wnioskowane informacje publiczne. W dniu 14 stycznia 2018 r. wnioskodawca odpowiedział na wezwanie za pośrednictwem poczty elektronicznej, wskazując, że jego wniosek dotyczył informacji publicznej prostej, a udostępnienie tej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. W dniu 15 stycznia 2018 r. organ wydał decyzję nr [...], w której odmówił wnioskodawcy udzielenia informacji publicznej na ww. pytania. Wnioskodawca złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na ww. decyzję. W dniu 11 kwietnia 2018 r. WSA w Szczecinie wydał wyrok o sygn. akt II SA/Sz 207/18, w którym uchylił powyższą decyzję. Sąd wskazał, że wadliwe uzasadnienie ww. decyzji uniemożliwiło poznanie w sposób wyczerpujący motywów działania organu, a w konsekwencji – kontrolę tego orzeczenia przez sąd administracyjny. Sąd podał, że organ odmówił wnioskodawcy udostępnienia informacji z uwagi na brak wykazania przez niego interesu publicznego wobec uznania, że informacja o którą wystąpił miała charakter informacji przetworzonej. Sąd wskazał, że skoro według organu, żądana przez wnioskodawcę miała charakter informacji przetworzonej, to organ winien w uzasadnieniu decyzji wskazać na czynności, które musi podjąć, w tym takie działania organizacyjne i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudniają wykonywanie przypisanych mu funkcji. Oceny nakładu pracy niezbędnego, by zgromadzić i opracować żądaną przez wnioskodawcę informację wymaga odniesienia się do konkretnych danych dotyczących ilości dokumentów podlegających analizie i opracowaniu, a także charakteru koniecznych czynności (np. analizy, zestawień, wydobycie cząstkowych informacji). Tylko wtedy określenie, że dana informacja ma charakter informacji publicznej przetworzonej nie ma charakteru arbitralnego i może podlegać kontroli w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W ocenie Sądu, uzasadnienie decyzji organu w niniejszej sprawie w ogóle nie wskazywało na żadne czynności, których musi podjąć organ by udzielić wnioskowanej informacji publicznej. Organ w ogóle nie wskazał na konieczność podjęcia jakichkolwiek czynności, które przemawiałyby za tym, że w sprawie dojdzie do wytworzenia informacji. Ponadto Sąd wskazał, że czynienie wyjaśnień na etapie odpowiedzi na skargę, czyli pisma kierowanego do Sądu a nie do wnioskodawcy, występującego o udzielenie informacji publicznej nie sanuje wskazanych wyżej braków rozstrzygnięcia w zakresie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Również podniesione w odpowiedzi na skargę dodatkowe podstawy odmowy udostepnienia informacji publicznej (z uwagi na udostępnienie w BIP-ie, potrzebę ochrony tajemnic) winny znaleźć się w uzasadnieniu wydanej decyzji. W dniu 14 maja 2018 r. organ wydał decyzję nr [...], w której odmówił wnioskodawcy udzielenia informacji publicznej. Organ wskazał, że informacja, której udostępnienia domaga się wnioskodawca, stanowią informację przetworzoną, przy czym jest to spowodowane zarówno samym charakterem informacji, których skarżący spodziewa się uzyskać, jak również jego własnym działaniem, czyli sformułowaniem pytań do organu w taki sposób, aby zadać mu możliwie najwięcej pracy do wykonania. Wnioskodawca domaga się poinformowania go jakie łączne wydatki na obsługę prawną poniósł organ w roku 2016, w roku 2017 do dnia udzielenia odpowiedzi. Okres ten został tak zakreślony, że niemożliwe było, zdaniem organu, udzielenie odpowiedzi na to pytanie bez przeprowadzenia szczegółowej analizy wszystkich płatności poczynionych przez szpital w okresie około dwóch lat wstecz (przy czym jednostka wielkości szpitala dokonuje w ciągu dwóch lat przynajmniej kilku tysięcy przelewów), wyselekcjonowanie tych związanych z obsługą prawną i przygotowanie stosownego zestawienia, mając przy tym na względzie, aby na życzenie skarżącego dokonać zestawienia na określony dzień, co stanowi dodatkowe utrudnienie w stosunku do zestawienia za określony, zamknięty okres. Szpital nie posiada przy tym odrębnego, gotowego, stale aktualizowanego zestawienia kosztów ponoszonych na obsługę prawną, bowiem ani nie ma takiego obowiązku, ani nie jest to celowe, gdyż zobowiązanie do udzielenia informacji publicznej nie oznacza stałego pozostawania w gotowości do udzielenia odpowiedzi na dowolne pytanie. Zadośćuczynienie wnioskowi bynajmniej nie stanowi zatem prostego zebrania posiadanych przez organ informacji, jak zdaje się przedstawiać to skarżący, lecz jest to obciążenie szpitala dodatkową, poważną pracą. Przedstawiona powyżej argumentacja, w ocenie organu, odnosi się również do drugiego pytania skarżącego, a mianowicie: "czy toczą się jakiekolwiek sprawy sądowe przeciwko szpitalowi miejskiemu, jeżeli tak ile i czego dotyczą; czy toczą się jakikolwiek sprawy z powództwa szpitala". Przygotowanie stosownego zestawienia byłoby równie czasochłonne i kłopotliwe, co przygotowanie zestawienia wszystkich wydatków na obsługę prawną. W tym pytaniu szczególnie istotna jest wspominana już dodatkowa trudność zadana szpitalowi przez wnioskodawcę, a mianowicie udzielenie odpowiedzi na pytanie "czego dotyczą" te sprawy. Udzielenie odpowiedzi na takie pytanie wymaga ze strony organu pracy twórczej w postaci dokonania analizy każdej sprawy sądowej w której uczestniczy szpital, nazwania jej na podstawie jakiegoś kryterium, które - skarżący nie wskazał jak szczegółowego określenia przedmiotu sprawy oczekuje - pracownicy szpitala musieliby wymyślić, poddać krytycznej ocenie i zastosować, żeby, w końcu, dokonać odpowiedniego zestawienia. Zdaniem organu, są to czynności, które wpisują się w zakres informacji przetworzonej. Na marginesie organ podał, że zgodnie z obowiązującymi w tej materii przepisami, informacje o bieżących umowach z obsługującą szpital kancelarią radców prawnych i o wartości tych umów znajdują się w Biuletynie Informacji Publicznej, co w pełni realizuje cel społeczny służący udostępnianiu informacji publicznej, a więc przedstawienie obywatelom w jaki sposób i w jakiej kwocie wydawane są środki publiczne. Organ podał, że sporządzenie analizy spraw sądowych szpitala wymagałoby również przeprowadzenia dodatkowej weryfikacji udostępnianych informacji z punktu widzenia ochrony tajemnicy lekarskiej oraz ochrony danych osobowych. Według organu, należy również pamiętać o ochronie tajemnicy przedsiębiorstwa, której zachowania kontrahenci szpitala mają pełne prawo od niego oczekiwać. Organ podał, że posiada odpowiednią obsługę prawną, pozostającą z nim w stałej i ścisłej współpracy oraz zapewniającą bezpieczne kształtowanie przez szpital jego stosunków prawnych i efektywne prowadzenie spraw sądowych, co wydatnie przyczynia się do zachowania obowiązku skrupulatnego gospodarowania publicznym (samorządowym) groszem. W ocenie organu, nie wiadomo zatem w jaki sposób udostępnienie wnioskodawcy informacji publicznej we wnioskowanym zakresie miałoby się przyczynić do poprawy funkcjonowania szpitala, czy jakiegokolwiek innego podmiotu leczniczego, tudzież jakiejkolwiek innej spółki samorządowej. Szpitalowi nie jest wiadomo, aby skarżący posiadał możliwości wykorzystania udzielonej mu informacji w taki sposób, aby odbyło się to z korzyścią dla interesu publicznego. Zdaniem organu, wnioskodawcy stworzono możliwość podzielenia się jego własnymi zapatrywaniami na tę kwestię i być może udałoby mu się przekonać organ do jakiegoś swojego poglądu na tę sprawę, jednak skarżący odpowiedział na wezwanie do wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego w sposób nader enigmatyczny. W dniu 14 stycznia 2018 r. za pośrednictwem poczty elektronicznej wskazał jedynie, że jego wniosek dotyczy informacji publicznej prostej, a jego udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Jeżeli wnioskodawca rzeczywiście miałby na względzie interes publiczny (który, jak twierdzi, odnajduje w swoim działaniu), to, nawet nie zgadzając się ze stanowiskiem organu, z pewnością, choćby mając na względzie zabezpieczenie odpowiedniego materiału dowodowego dla sądu administracyjnego, przedstawiłby organowi swoją argumentację odnoszącą się do przedmiotu sprawy (oczywiście mógłby również skorzystać przy tym z pomocy zawodowego pełnomocnika). Tymczasem wnioskodawca udziela organowi jednozdaniowej i nic nie mówiącej odpowiedzi co do meritum sprawy. Organ podał, że zna i szanuje dyrektywy postępowania, wynikające z Kpa, ale nie oznacza to, iż jego rolą jest odgadywanie niewysłowionych zamierzeń korespondujących z nim obywateli. Zdaniem organu, w niniejszej sprawie udostępnienie skarżącemu aptekarsko wyliczonej informacji o kosztach obsługi prawnej oraz zestawienia spraw sądowych, wraz z ich klasyfikacją, przyczyniłoby się prawdopodobnie jedynie do zaspokojenia jego ciekawości, co oczywiście nie tworzyło na gruncie przepisów u.d.i.p. możliwości udostępnienia żądanych informacji. Na poparcie swoich twierdzeń organ przytoczył fragmenty orzeczeń sądów administracyjnych. Wnioskodawca złożył skargę do WSA w Szczecinie na powyższą decyzję i wniósł o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił organowi naruszenie: - art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), dalej "p.p.s.a"., przez wydanie decyzji, w której to organ nie wykonał wskazań WSA w Szczecinie co do dalszego postępowania w sprawie, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; - art. 11 i art. 107 § 3 Kpa w zw. z art. 16 ust. 2 oraz w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., przez niewykazanie w uzasadnieniu decyzji, które z żądanych przez skarżącego informacji stanowią informacje publiczne przetworzone, oraz na czym owe przetworzenie polega w odniesieniu do każdej z tych informacji, lecz zawarcie wyłącznie generalnego i lakonicznego zakwalifikowania wszystkich z żądanych informacji publicznych do kategorii informacji przetworzonych, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; - art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., przez błędną jego wykładnię i uznanie, iż żądane przez skarżącego informacje, których udostępnienie wymaga przeprowadzenia wyłącznie prostych, technicznych czynności, nie związanych z analitycznym, czasochłonnym i złożonym intelektualnie procesem, stanowią informacje publiczne przetworzone. Skarżący podał, że jego zdaniem, żądane informację nie stanowią informacji przetworzonej, lecz informację prostą. Ponadto organ w ogóle nie odniósł się do pytania nr [...]. Na poparcie swoich twierdzeń skarżący przytoczył fragmenty orzeczeń sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Organ przytoczył w niej dodatkowe argumenty na poparcie zajętego stanowiska w postaci trudności analizy kont księgowych, zaangażowania pracowników księgowości przy udzielaniu odpowiedzi na przedstawione pytania, które jest czasochłonne. Organ podał, że we wskazanym we wniosku okresie szpital obsługiwało wiele kancelarii prawnych, o czym skarżący może się przekonać z łatwością na stronie BIP. W ocenie organu, analiza każdej sprawy sądowej powodowała by podejmowanie czynności według kryterium, które to pracownicy musieliby wymyślić oraz wykluczyć możliwość ujawnienia tajemnicy lekarskiej, zawodowej i przedsiębiorstwa, a także ochrony danych osobowych. Wszystkie czynności prowadzą do stworzenia nowej, dotychczas nieistniejącej informacji. Organ wskazał, że wszystkie pytania są ze sobą powiązane. Skarżący poszukuje informacji na temat łącznych wydatków na obsługę prawną w określonym czasie i analizy spraw sądowych z powództwa i przeciwko szpitalowi. W ocenie organu, odpowiedź na pytanie nr [...] trzeba rozpoznawać łącznie pod kątem pytania nr [...], gdyż w innym przypadku odpowiadając na nie organ winien udzielić odpowiedzi "tak" lub "nie". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał, co następuje: Skarga jest zasadna. Przedmiotem niniejszego postępowania jest ocena legalności zaskarżonej decyzji. Rozważania nad zgodnością z prawem zaskarżonej decyzji należy poprzedzić wskazaniem, że rozpoznawana sprawa była przedmiotem rozstrzygnięcia WSA w Szczecinie, który wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2018 r. o sygn. akt II SA/Sz 207/18,w którym uchylił powyższą decyzję. Oznacza to, że organ rozpatrując sprawę ponownie, związany był oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w powyższym orzeczeniu sądu. Zgodnie bowiem z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną należy rozumieć sąd o prawnej wartości sprawy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego oraz kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania decyzji. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych i wskazanie kierunku, w którym winno zmierzać przyszłe postępowanie (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012 r., s. 397 uw. 1, 2; M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz, w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011 r., s. 544, Nb 1-3). Artykuł 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Nieprzestrzeganie tego przepisu w istocie podważałoby obowiązującą w demokratycznym państwie prawnym, zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji i prowadziło do niespójności działania systemu władzy publicznej. Związanie oceną prawną wyrażoną w uzasadnieniu orzeczenia oraz wynikającymi z niej wskazaniami co do dalszego postępowania oznacza, że organ nie może formułować nowych ocen prawnych sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem lecz obowiązany jest do podporządkowania się jemu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (wyrok NSA z dnia 30 lipca 2009 r., sygn. akt II FSK 451/08, Lex nr 526493; 23 września 2009 r., sygn. akt I FSK 494/09, Lex nr 594010; 13 lipca 2010 r., sygn. akt I GSK 940/09, Lex nr 594756; wyrok WSA we Wrocławiu z 14 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Wr 1591/09, Lex nr 559604). Dlatego w razie wnoszenia kolejnych skarg, sąd administracyjny weryfikuje sposób wywiązania się organów ze skierowanych do nich wskazań, nie wnika on natomiast w materię objętą zakresem wcześniejszych ocen (wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2010 r., sygn. akt II FSK 2129/08, Lex nr 596261). Ocena prawna zawarta w orzeczeniu sądu administracyjnego traci moc wiążącą w wypadku zmiany stanu prawnego, jeżeli to powoduje, że pogląd sądu stanie się nieaktualny (por. wyr. NSA z dnia 22 września 1999 r., I SA 2019/98 ONSA 2000, nr 3, poz. 129). Podobny skutek (tj. ustanie mocy wiążącej wspomnianej oceny), może spowodować zmiana (po wydaniu orzeczenia sądowego) istotnych okoliczności faktycznych oraz wzruszenie orzeczenia (tj. zawierającego ocenę prawną) w przewidzianym do tego trybie (por. B. Adamiak, glosa do wyroku Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 1998 r., sygn. III RN 130/97, publ. OSP 1999, z. 5, poz. 101, s. 263 i n.). Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy skład orzekający nie stwierdził zaistnienia przesłanek umożliwiających odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w wyżej przywołanym wyroku WSA w Szczecinie. W rozpoznawanej sprawie, nie doszło bowiem do zmiany stanu prawnego jak również nie nastąpiła żadna zmiana okoliczności faktycznych, mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia. Oznacza to, że dalsze rozważania na temat legalności zaskarżonego aktu, muszą być prowadzone w oparciu o stanowisko Sądu wyrażone w wyroku 11 kwietnia 2018 r. W powyższym wyroku Sąd zwrócił uwagę na błędy formalne decyzji, wynikające z naruszenia przez organ art. 107 § 1 i 3 Kpa. Sąd wyjaśnił pojęcie informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., wskazując na różnice między prostym jej udzieleniem, a informacją, która na dzień złożenia wniosku nie istnieje i organ aby udzielić odpowiedzi na pytanie wnioskodawcy musi ją wytworzyć. Sąd podał, że odmawiając udzielenia informacji organ musi zawrzeć w swojej decyzji uzasadnienie tego rozstrzygnięcia, wskazujące na czynności, które musi podjąć, w tym takie działania organizacyjne i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudniają wykonywanie przypisanych mu funkcji. Oceny nakładu pracy niezbędnego, by zgromadzić i opracować żądaną przez wnioskodawcę informację wymaga odniesienia się do konkretnych danych dotyczących ilości dokumentów podlegających analizie i opracowaniu, a także charakteru koniecznych czynności (np. analizy, zestawień, wydobycie cząstkowych informacji). Zdaniem Sądu orzekające w niniejszej sprawie, organ naruszył art. 153 p.p.s.a. W dalszym ciągu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ nie zawarł stosownych rozważań, do poczynienia których zobowiązany był wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2018 r. Tym samym uniemożliwiając Sądowi merytoryczną analizę stanowiska organu zajętego w zaskarżonej decyzji. Wskazać należy, że argumenty wskazane w odpowiedzi na skargę nie mogą być przez Sąd uwzględnione z uwagi, iż sąd rozpoznaje sprawę na podstawie akt administracyjnych zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. oraz dowodów przeprowadzonych na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. Odpowiedź na skargę jest pismem procesowym organu, które nie jest rozstrzygnięciem podlegającym się kontroli sądu administracyjnego. Argumenty podniesione w tym piśmie, aby mogły być przez Sąd rozważane powinny być zawarte w uzasadnieniu decyzji. Podkreślić należy, że podobną uwagę zawarł już Sąd w wyroku z dnia 11 kwietnia 2018 r. Wskazać należy, że organ nie powinien dokonywać oceny zamiaru skarżącego jaki przyświecał mu przy złożeniu wniosku, lecz przeanalizować go pod kątem czy dana informacja należy do kategorii informacji publicznej; jaki jest jej charakter (czy jest to informacja prosta czy przetworzona); jeżeli uzna, że informacja ma charakter informacji przetworzonej i należy odmówić jej udzielenia to właściwie uzasadnić podjętą decyzję. Podkreślić należy, że odpowiedź na zadane pytania związana jest z ich treścią i niezasadnym jest doszukiwanie się przez organ powiązań między pytaniami. Wnioskodawca ponosi odpowiedzialność za takie a nie inne sformułowanie pytania, jeżeli wymaga ono jedynie odpowiedzi "tak" lub "nie", nie ma przeszkód do uznania, że jest to wyczerpujące udzielenie informacji. Odnośnie informacji zawartej na BIP to wskazać należy, że w rejestrze umów za rok 2017 w poz. 138 znajdują się dane dotyczące zawartej przez organ umowy z kancelarią prawną. Jednakże dotyczą one umowy zawartej na w okresie od 1 stycznia 2018 r. do 2019 r., dlatego też nieprawidłowe jest powoływanie się przez organ na zapisy w BIP odnośnie lat wcześniejszych, objętych wnioskiem. Ponownie rozpoznając sprawę, organ zobowiązany jest uwzględnić stanowisko Sądu zawarte w wyroku z dnia 11 kwietnia 2018 r. oraz w niniejszym wyroku. Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a., orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit.c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 20178r. poz. 265). Na zasądzone koszty złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika ([...] złotych), opłata od pełnomocnictwa ([...] złotych) oraz wpis od skarg ([...] złotych). Wskazać należy, że przepisy p.p.s.a. nie przewidują możliwości zasądzenia na rzecz organu poniesionych przez niego kosztów postępowania od skarżącego nawet w przypadku oddalenia skargi przez wojewódzki sąd administracyjny. Ponadto termin do załatwienia wniosku skarżącego, określony przepisami u.d.i.p. rozpocznie bieg na podstawie art. 286 § 1 p.p.s.a., po zwrocie akt administracyjnych organowi, zwierających odpis orzeczenia ze stwierdzeniem jego prawomocności.