II SA/Sz 75/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.), Asesor WSA Krzysztof Szydłowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 maja 2025 r. sprawy ze skargi T. Spółka z o.o. w S. na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę. Decyzją z 21 maja 2024 r., nr WITD.DI.0152.XVI0542/5/24, na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2024 r., poz. 728 ze zm.), dalej jako "u.t.d", Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (ZWIPT), nałożył na T. Spółka z o.o. z siedzibą w S. (dalej jako "strona", "skarżąca"), karę pieniężną w wysokości 7.200 zł, z tytułu naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym. Podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły stwierdzone w trakcie kontroli naruszenia, opisane w załączniku nr 3 do u.t.d.: 1) lp. 1.5 - niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie - za każdą zmianę; 2) lp. 6.3.8 niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy - za każdy wpis; 3) lp. 9.1 - wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego - za każdy pojazd. Organ wskazał, że zawiadomieniem z 17 stycznia 2024 r. strona została poinformowana, że zaplanowano wszczęcie wobec niej kontroli w dniu 15 lutego 2024 r. Kontrolą miał zostać objęty okres od dnia 15 lutego 2023 r. do dnia 15 lutego 2024 r. Postępowanie kontrolne zostało zakończone sporządzeniem protokołu z czynności kontrolnych z dnia 16 kwietnia 2024 r. W związku z ujawnionymi w toku kontroli naruszeniami, stronę zawiadomiono o wszczęciu postępowania administracyjnego pismem z dnia 22 kwietnia 2024 r. W wyniku analizy dokumentów okazanych przez stronę do kontroli organ uznał, iż na dzień kontroli, tj. 18 marca 2024 r. przewoźnik nie zgłosił do posiadanych, uprawnień przewozowych trzech, pojazdów wykonujących przewozy drogowe, tj. [...], [...] oraz [...] Ponadto organ stwierdził, że w okazanych danych cyfrowych z karty kierowcy w przypadku 56 wpisów brak symbolu państwa "PL", w którym kierowca rozpoczął lub zakończył dzienny okres pracy. Zgodnie z okazanymi dokumentami organ ustalił, że w powyższych przypadkach kierowcy realizowali przewozy okazjonalne. W toku kontroli stwierdzono też, że pojazdem nr [...] w dniach 8-11.03.2023 r. oraz 13-14.04.2024 r. wykonywano przewozy drogowe, w sytuacji, gdy pojazd nie posiadał ważnego badania technicznego. Strona wniosła odwołanie od wskazanej decyzji organu I instancji, kwestionując ją w całości i wnosząc o jej uchylenie. Wydanej decyzji strona zarzuciła naruszenie art. 6, art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez wadliwe uznanie, że przewoźnik nie dokonał zgłoszenia pojazdów do licencji w terminie ustawowym. Zdaniem strony, doszło także do naruszenia art. 7-9 k.p.a., poprzez nierzetelne rozpatrzenie materiału dowodowego. Strona argumentowała także, iż organ naruszył art. 39 § 1 k.p.a., poprzez jej doręczenie za pośrednictwem operatora pocztowego, podczas gdy jej zdaniem był on zobowiązany do doręczenia decyzji w trybie przewidzianym w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych. W uzasadnieniu odwołania skarżąca podniosła m.in., że już na etapie postępowania administracyjnego prowadzonego przez organ I instancji zwracała uwagę, że powyższe ustalenia w zakresie niezgłoszenia posiadanych uprawnień przewozowych trzech pojazdów, są wadliwe. Strona jest bowiem w posiadaniu następujących uprawnień przewozowych: a) otrzymanych od GITD — zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego nr [...] oraz licencja na wykonywanie transportu międzynarodowego nr [...], b) otrzymanych od starosty właściwego na miejsce prowadzenia działalności gospodarczej — zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego nr [...]. Wskazane wyżej środki transportu zostały prawidłowo zgłoszone do zezwolenia wydanego przez starostę. Podkreślono, że dwa pojazdy, tj. [...] oraz [...] zostały zakupione w okresie objętym kontrolą; pojazd [...] został zgłoszony w terminie (faktura przedstawiona podczas kontroli), zaś pojazd [...] miał zostać odsprzedany, jednak zmieniono decyzję i ostatecznie został włączony do taboru spółki z dniem 15.02.2023 r., zatem od tego czasu, należy liczyć termin 28 dni na zgłoszenie wymaganej aktualizacji do organu wydającego zezwolenie. Dalej skarżąca podniosła, że organ zawarł w treści skarżonej decyzji konkluzję, iż przewoźnik nie powinien był posiadać dwóch tożsamych uprawnień wydanych przez dwa odrębne organy. Ponadto organ wskazał, iż powyższe środki transportu powinny być zgłoszone do uprawnień wydanych, wcześniej, tj. otrzymanych z GITD (strona 8 skarżonej decyzji). Według strony, powyższe twierdzenia organu nie zostały poparte jakimkolwiek uzasadnieniem prawnym i stanowią swobodną interpretację autora decyzji odnośnie obowiązujących regulacji. Ponadto strona wskazała, że wysyłając pierwszą korespondencję do organu za pośrednictwem systemu ePUAP wyraziła jednoznacznie wolę wymiany korespondencji wyłącznie w formie elektronicznej. Organ miał świadomość konieczności komunikowania się ze stroną właśnie poprzez korespondencję elektroniczną. Z tego też powodu uznać należy, że korespondencja zawierająca skarżoną decyzję została przekazana stronie z istotnym naruszeniem art. 33 § 1 k.p.a. Decyzją z 11 lipca 2024 r., nr BP.500J33.2024.2308.SZ16, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.), dalej jako "k.p.a.", art. 4 pkt 22, art. 7a, art. 14, art. 92a u.t.d., lp. 1.5, lp. 6.3.8, lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60 z 28.02.2014, str. 1), zwanego dalej "rozporządzenie 165/2014", art. 71, art. 81, art. 82 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2023 r., poz. 1047), zwaną dalej: "p.r.d.", Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w całości w mocy decyzję organu I instancji. Organ II instancji wyjaśnił, że w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. Treść art. 92a ust. 1 i 7 w zw. z załącznikiem nr 3 do utd określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do u.t.d. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d kpa, na mocy art. 189a § 2 pkt 1 nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Według organu, zastosowania nie znajdą również art. 189e oraz art. 189f, które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1. Odnośnie do naruszenia polegającego na niezgłoszeniu w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d, w wymaganym terminie, organ wyjaśnił, że skarżąca w dniu 9 lipca 2014 r. uzyskała zezwolenie nr [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego w zakresie krajowego przewozu osób na czas nieoznaczony. Na podstawie wykazu pojazdów samochodowych będących w użytkowaniu przedsiębiorstwa złożonego przez stronę, jak również oświadczenia strony z dnia 18 marca 2024 r. oraz pism Biura ds. Transportu Międzynarodowego Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego z dnia 18.03.2024 r. i 27.03.2024 r. ustalono, iż pojazdy o nr rej.: [...], [...], [...] w okresie objętym kontrolą, tj. od dnia 15.02.2023 r. do dnia 15.02.2024 r. nie były zgłoszone do zezwolenia nr [...]. Z uwagi na powyższe, organ nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 2.400 zł (3x800zł) zgodnie z łp. 1.15 załącznika nr 3 do u.t.d. Odnośnie do naruszenia polegającego na niespełnieniu wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy, po ponownej analizie danych z karty kierowcy stwierdzono, że kierowca J. B. nie spełnił wymogu ręcznego wprowadzania danych dotyczących symboli państwa rozpoczęcia dziennego czasu pracy w dniach: 03, 10, 12, 16, 18, 19, 20, 29.08.2023 r., 06, 07, 08, 09, 12, 16, 21, 23, 30.09.2024 r" 01, 06, 07, 09, 13, 15, 16, 17, 20, 21, 22, 28.10.2023 r. oraz symboli państwa zakończenia dziennego czasu pracy w dniach: 21.07.2023 r., 12, 18, 19.08.2023 r., 06, 07, 12, 21,30.09.2023 r., 01, 06, 07,15,16,17, 20, 21,28.10.2023 r. tj. łącznie 47 wpisów. Po ponownej analizie danych z karty kierowcy stwierdzono, że kierowca Ihor Senko nie spełnił wymogu ręcznego wprowadzania danych dotyczących symboli państwa rozpoczęcia dziennego czasu pracy w dniach: 03, 24.09.2023 r. oraz symboli państwa zakończenia dziennego czasu pracy w dniach: 02, 23.09.2023 r. tj. łącznie 4 wpisy. Po ponownej analizie danych z karty kierowcy stwierdzono, że kierowca J. N. nie spełnił wymogu ręcznego wprowadzania danych dotyczących symboli państwa rozpoczęcia dziennego czasu pracy w dniach: 06.09.2023 r., 14, 15, 21, 22.10.2023 r., tj. łącznie 5 wpisów. Stwierdzono łącznie brak 56 wpisów. Za powyższe naruszenie organ nałożył za kontrolowany podmiot karę w łącznej wysokości 2.800 zł (56x50zł) na podstawie lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d. Odnośnie do stwierdzonego naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego, na podstawie danych z serwisu historiapojazdu.gov.pl dotyczących pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] ustalono, iż ważność okresowego badania technicznego ww. pojazdu upływała w dniu 07.03.2023 r. Natomiast kolejne badanie techniczne przeprowadzono dopiero w dniu 08.03.2023 r., po upływie terminu ważności poprzedniego badania, ponadto badanie zakończyło się wynikiem negatywnym. Kolejne badanie zakończone wynikiem pozytywnym przeprowadzono w dniu 14.03.2023 r. W okresie 07.03.2023 r. - 14.03.2023 r., w którym pojazd nie posiadał aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu wykonywane były przewozy drogowe. Za powyższe naruszenie organ nałożył za kontrolowany podmiot karę w wysokości 2.000 zł - zgodnie z lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d. Organ odwoławczy zważył, iż łączna kara za wszystkie ww. naruszenia określone w załączniku nr 3 do u.t.d wyniosła 7.200,00 zł Po szczegółowej analizie całości materiału dowodowego organ uznał zarzuty odwołania za niezasadne. Zarzut wybiórczego potraktowania materiału dowodowego organ odwoławczy uznał za chybiony. W ocenie organu odwoławczego, stan faktyczny został ustalony prawidłowo, do zezwolenia wydanego przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] strona nie zgłosiła 3 pojazdów nr rej.: [...], [...] oraz [...] mimo że pozostawały one w jej dyspozycji, co na etapie postępowania kontrolnego zostało potwierdzone przez skarżącą. Organ podkreślił, że przepis art. 14 ust. 1 u.t.d., nie pozostawia swobody interpretacyjnej i nakazuje przewoźnikowi zgłaszanie do organu, który wydał uprawnienie m.in. zmian w taborze. Nie można zatem zarzucić organowi I instancji dokonania błędnej interpretacji powyższego przepisu. Przepis ten nie daje możliwości wybiórczego zgłaszania zmian jedynie do wybranych uprawnień, wobec czego argumentację skarżącej należy uznać za chybioną. W zakresie argumentacji dotyczącej doręczenia decyzji za pośrednictwem operatora pocztowego, a nie na adres do doręczeń elektronicznych, to organ II instancji uznał, że nie stanowi to istotnego uchybienia, które miałoby wpływ na treść decyzji. Decyzja doręczona za pośrednictwem operatora pocztowego została przez stronę odebrana w dniu 24.05.2024 r., co strona potwierdziła własnoręcznym podpisem i miała ona możliwość zapoznania się z treścią decyzji, na co wskazuje okoliczność, że złożyła ona odwołanie obszernej treści ze szczegółowym wskazaniem zarzutów. Po szczegółowej analizie całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, organ odwoławczy nie stwierdził okoliczności uzasadniających zastosowanie art. 92b oraz 92c u.t.d. T. Spółka z o.o. z siedzibą w S., wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na decyzję organu II instancji wnosząc o uchylenie tej decyzji, a także uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Wydanej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie: 1. przepisów o postępowaniu art. 6, 7 i 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 14 ust. 1 u.t.d., poprzez wadliwe uznanie, iż przewoźnik nie dokonał zgłoszenia do licencji pojazdów, którymi świadczy usługi transportu drogowego; 2. przepisów o postępowaniu art. 77 § 1 k.p.a., poprzez oparcie decyzji na niejednoznacznym i niepełnym materiale dowodowym; W ocenie skarżącej organ dokonał wadliwej analizy materiału dowodowego, pozostawiając poza swoimi rozważaniami wyjaśnienia strony złożone w toku kontroli oraz w odwołaniu od decyzji organu I instancji, wskutek czego nałożona kara pieniężna została znacznie zawyżona. Pełnomocnik strony wyjaśniał w trakcie kontroli, iż przyczyną uzyskania dodatkowego zezwolenia (na ten sam podmiot) od Starosty był fakt, iż jakiekolwiek formalności związane z aktualizacją bądź zmianą zezwolenia, a także wynikające z konieczności uzyskania dodatkowych wypisów z zezwolenia przy zakupie nowych pojazdów wiązało się z niebywałą opieszałością GITD sięgającą niemal 2 miesięcy. Te same czynności dla zezwolenia uzyskanego od Starosty były "załatwiane" w Starostwie niezwłocznie, zwykle w ciągu 2-3 dni roboczych. Nadto żaden przepis ustawy o transporcie drogowym nie zabrania przewoźnikowi posiadania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego zarówno od GITD jak i od starosty. Jak argumentowała skarżąca, ze względu na powyższe "utrudnienia" ze współpracą przewoźnika z GITD, zrezygnowano z posługiwania się uprawnieniami uzyskanymi od tego organu na rzecz tożsamych uprawnień otrzymanych od Starosty. Skoro w codziennej pracy kierowcy strony wyposażeni byli w zezwolenia (wypisy) wydane przez Prezydenta Miasta S. oznacza to, że pojazdy przewoźnika powinny być zgłoszone dokładnie do tych uprawnień, którymi posługuje się kierowca (przewoźnik) w momencie wykonywania przewozu drogowego. Gdyby organ kontroli ustalił, że kierowcy strony wykonujący przewozy drogowe posługują się w trakcie pracy uprawnieniami wydanymi przez GITD, zarzut "niezgłoszenia pojazdu do zezwolenia" uznać należałoby za zasadny. W komentowanym jednak przypadku organ nawet nie wyraził zainteresowania ustaleniem jakimi uprawnieniami posługują się kierowcy wykonując codzienne przewozy drogowe. Zatem zarzut niezgłoszenia pojazdów do zezwolenia wydanego przez GITD w sytuacji, gdy te uprawnienia nie są w ogóle "używane", strona skarżąca uznała za absurdalny. Ponadto, zdaniem skarżącej, organ w treści zaskarżonej decyzji pominął fakt, iż wszystkie pojazdy wymienione w treści decyzji jako "niezgłoszone do zezwolenia", faktycznie były prawidłowo zgłoszone do uprawnień wydanych przez Starostę, w oparciu o które strona wykonuje codziennie przewozy drogowe. Skarżąca podkreśliła, iż przepisy ustawy o transporcie drogowym nie wprowadzają zakazu posiadania uprawnień zarówno ze strony GITD jak i starostwa. Przewozy drogowe realizowane przez skarżącą wykonywane są w oparciu o uprawnienia otrzymane od starosty - we wszystkich pojazdach strony obecne są wyłącznie wypisy z zezwolenia, otrzymane od starosty. Skoro zatem podczas każdego przewozu drogowego przewoźnik legitymuje się zezwoleniem otrzymanym od starosty, tj. nr [...] to oznacza, że pojazd powinien być zgłoszony do tych waśnie uprawnień. Naruszenie można byłoby stwierdzić wyłącznie wówczas, gdyby podczas przewozu drogowego przewoźnik legitymował się uprawnieniem otrzymanym od GITD, zaś pojazd zgłoszony byłby do uprawnień otrzymanych od starosty — wówczas zarzut organu można by uznać za prawidłowy. W komentowanym jednak przypadku przewozy drogowe realizowane były wyłącznie na postawie zezwolenia [...], więc zgłoszenie zmian w oparciu o art. 14 ust. 1 u.t.d również dotyczyło wyłącznie tych uprawnień. Organ w treści skarżonej decyzji stwierdza również, że pojazdy [...] oraz [...] były wykorzystywane przez przewoźnika przed zgłoszeniem do zezwolenia / licencji co stanowi naruszenie art. 11a ust. 1 pkt 2 lit a u.t.d. Skarżąca wskazała, że powyższa norma nie jest regulacją autonomiczną. W stosunku do tego przepisu obowiązuje lex specialis zawarty w art. 14 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym wszelkie zmiany zgłasza się w terminie do 28 dni od daty ich zaistnienia. Powyższe regulacje prowadzą do jednoznacznej konstatacji, iż co do zasady przewóz drogowy można wykonywać wyłącznie pojazdem zgłoszonym do zezwolenia, jednak w przypadku zaistnienia zmian przewoźnik ma możliwość dokonania zgłoszenia do organu wydającego zezwolenie w terminie 28 dni. Przyjęcie odmiennej interpretacji prowadziłoby do jednoznacznej konkluzji, iż przepisy art. 11a ust. 1 pkt 2 lit. a) oraz art. 14 ust. 1 wzajemnie się wykluczają. W ocenie skarżącej, w oparciu o obowiązujące regulacje zawarte w rozporządzeniu 165/2014 (UE) nie sposób uznać, iż ponosi ona jakąkolwiek odpowiedzialność za techniczną obsługę tachografu przez kierowcę, czy to na zasadzie winy czy tym bardziej na zasadzie ryzyka. Wskazując na art. 34 ust. 5 lit. b rozporządzenia 165/2014 (UE), skarżąca podniosła, że to kierowcy są odpowiedzialni za właściwe umieszczenie (własnej) karty kierowcy w tachografie czy też poprawne rejestrowanie okresów aktywności. Wspomniany przepis w żadnym stopniu nie przenosi odpowiedzialności (bądź współodpowiedzialności) za tę czynność na przewoźnika. Z tego też powodu uznać należy, że procedura właściwego logowania bądź ustawiania aktywności leży wyłącznie w gestii kierowcy wykonującego przewóz drogowy. Z tego też powodu w zakresie tzw. błędów oczywistych w obsłudze urządzenia rejestrującego zastosowanie winien mieć przepis art. 33 ust. 3 zdanie 2 rozporządzenia 165/2014 (UE) w związku z art. 92b i c ustawy o transporcie drogowym. W sposób oczywisty przewoźnik nie może odpowiadać za każdą czynność podejmowaną przez zatrudnianych kierowców w trakcie realizacji przez nich przewozów drogowych. Skarżąca stoi na stanowisku, iż w aspekcie stwierdzonych naruszeń nie można podmiotowi zarzucić działania bądź zaniechania, które pozostawiałoby w bezpośrednim związku przyczynowo skutkowym z faktem dopuszczenia się kierowców do naruszeń określonych w lp. 6.3.8. zal.3 do ustawy o transporcie drogowym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Postanowieniem z 5 grudnia 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 3171/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził swą niewłaściwość i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 – j.t.), dalej jako "p.p.s.a.", sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Skarga nie jest zasadna. W rozpatrywanej sprawie skarżąca Spółka została ukarana za niezgłoszenie do zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego udzielonego przez GITD trzech pojazdów wykorzystywanych do krajowego przewozu osób, niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzania danych na wykresówkę lub kartę kierowcy symbolu państwa, w którym kierowca rozpoczyna i kończy transport, a także wykonywanie przewozu drogowego osób pojazdem nieposiadającym ważnych badań technicznych. Z akt postępowania wynika, że skarżąca w okresie objętym kontrolą posiadała zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego w zakresie krajowego przewozu osób nr [...], wydane 9 lipca 2024 r. przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Następnie wystąpiła do Prezydenta Miasta S. o wydanie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego w zakresie krajowego przewozu osób i w dniu 16 lipca 2019 r. otrzymała takie zezwolenie. Oznacza to, że w obiegu prawnym pozostają dwa zezwolenia dotyczące tego samego zakresu uprawnień. W art. 14 ust. 1 u.p.r.d. przewidziano, że przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił: 1) zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji wspólnotowej, zmiany danych, o których mowa w art. 7a, 2) licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, zmiany danych, o których mowa w art. 8 - nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. Jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1, obejmują dane zawarte w zezwoleniu na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści zezwolenia lub licencji (ust. 2). Jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1 pkt 1, polegają na zwiększeniu liczby pojazdów, przedsiębiorca jest obowiązany udokumentować zdolność finansową dla każdego zgłoszonego pojazdu samochodowego, zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, i może wystąpić z wnioskiem o wydanie dodatkowych wypisów z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub z licencji (ust. 3). Z art. 7a ust. 7 u.t.d. wynika z kolei, że po uzyskaniu zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego przedsiębiorca przedkłada do organu, o którym mowa w art. 7 ust. 2, wykaz pojazdów zawierający następujące informacje: 1) markę, typ; 2) rodzaj/przeznaczenie; 3) numer rejestracyjny; 3a) kraj rejestracji; 4) numer VIN; 5) wskazanie rodzaju tytułu prawnego do dysponowania pojazdem; 6) dopuszczalną masę całkowitą; 7) oświadczenie o wykorzystaniu pojazdu wyłącznie do transportu drogowego rzeczy pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, w przypadku gdy zgłoszonym pojazdem będzie wykonywany wyłącznie tego rodzaju transport. Oznacza to, że skarżąca miała obowiązek zgłoszenia zmian dotyczących wymienionych w zaskarżonej decyzji pojazdów, przy czym obowiązek ten dotyczył zgłoszenia zmian do wydanego przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego zezwolenia. Skoro bowiem skarżącej takie zezwolenie wydano i nie zostało ono wyeliminowane z obiegu prawnego, to oznacza to, że z jego posiadaniem wiążą się obowiązki wynikające z przepisów ustawy o transporcie drogowym. Nie ma racji skarżąca wywodząc, że skoro przepisy ustawy nie przewidują wprost zakazu posiadania dwóch zezwoleń wydanych przez dwa różne organy, to dopuszczalne było dokonanie przez nią wyboru, w oparciu o które z tych zezwoleń realizuje transport drogowy, a w konsekwencji dokonanie wyboru, któremu z organów zgłasza zmiany, o których mowa w art. 7a u.t.d. W ocenie Sądu, brak możliwości jednoczesnego ubiegania się o zezwolenie dotyczące tego samego zakresu wynika z art. 7 ust. 2 u.t.d. Zatem skoro jedno zezwolenie zostało już wydane, to wątpliwym było wydanie kolejnego zezwolenia, dotyczącego tego samego przedmiotu, przez inny organ, jednak okoliczność ta pozostaje poza granicami rozpoznawanej sprawy i w tym postępowaniu nie może zostać przez Sąd rozstrzygnięta. Nie zmienia to jednak wyartykułowanej wyżej oceny, iż obowiązkiem skarżącej było zgłoszenie zmian do zezwolenia wydanego przez GITD, jako że zezwolenie to obowiązuje i stanowi podstawę do wykonywania krajowego przewozu osób. Skoro skarżącej zależało na tym, aby transport wykonywać w oparciu o zezwolenie wydane przez starostę, to winna doprowadzić do wyeliminowania z obiegu prawnego wcześniej wydanego zezwolenia, a następnie wystąpić o wydanie zezwolenia do Prezydenta Miasta S.. Skoro tego nie uczyniła, to sama doprowadziła do sytuacji, w której w obiegu prawnym funkcjonują dwa zezwolenia. Zdaniem Sądu, zmiany w zakresie środków transportu powinny zostać w pierwszej kolejności zgłoszone temu organowi, który wydał zezwolenie wcześniej. Sąd nie podzielił poglądu, iż przyjęcie interpretacji organu prowadzi do konkluzji, że art. 11a ust. 1 pkt 2 lit. a i art. 14 ust. 1 wzajemnie się wykluczają. Należy bowiem zauważyć, że w obiegu prawnym powinno funkcjonować jedno zezwolenie i taką sytuację przewidują przywołane przepisy. Sąd nie uznał za trafną argumentacji odnoszącej się do naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a., bowiem zgromadzono w sprawie wyczerpujący materiał dowodowy i należycie go oceniono. Nie zasługiwały na uwzględnienie wywody dotyczące braku odpowiedzialności skarżącej za działania kierowców, a co za tym idzie niezasadnego ukarania za naruszenie określone w lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d. Z akt postępowania jednoznacznie wynika, że kierowcy wymienieni w decyzji organu I instancji zaniechali oznaczenia symbolu państwa w którym rozpoczęto i zakończono dzienny okres pracy. Obowiązek ten wynika z art. 34 ust. 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) z dnia 4 lutego 2014 r., nr 165/2014. Skarżąca próbując uwolnić się od odpowiedzialności za wskazane naruszenia wywodziła, że nie może odpowiadać za każde działania kierowców, którzy są wyposażeni w odpowiednią wiedzę, potwierdzoną świadectwem kwalifikacji zawodowych i zdolność logicznego myślenia. Podkreślić należy, że odpowiedzialność przewoźnika jest niezależna od winy, czy dobrej lub złej woli, wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia polegającego na wykonywaniu przejazdu z naruszeniem normatywnych zasad jego wykonywania. Brak winy przedsiębiorcy w wystąpieniu naruszeń nie może stanowić podstawy wyłączenia jego odpowiedzialności. Nie wystarczy wykazanie braku winy, lecz wymagane jest pozytywne wykazanie podjęcia w ramach organizacji przewozu wszystkich niezbędnych środków, a w konsekwencji dowiedzenie, że do naruszenia doszło na skutek obiektywnych, nadzwyczajnych i nieprzewidywalnych okoliczności, na które przedsiębiorca nie miał wpływu. Obowiązkiem przedsiębiorcy (przewoźnika) jest wprowadzenie takich organizacyjnych rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem i eliminować naruszenia. Przedsiębiorca ma możliwość reagowania na działania osób, którymi posługuje się przy wykonywaniu transportu drogowego m.in. przez bieżącą kontrolę dokumentacji obrazującej czas pracy kierowcy i stosowanie w przypadku stwierdzenia naruszeń właściwych środków dyscyplinujących (por. wyroki NSA: z 28 kwietnia 2022 r., sygn. akt II GSK 46/22; 13 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2098/13, z 15 października 2015 r., sygn. akt II GSK 1990/14, z 12 marca 2015 r., sygn. akt II GSK 262/14, z 14 kwietnia 2016 r., sygn. akt II GSK 2527/14, dostępne w CBOSA na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Nieprawidłowości, o których mowa stwierdzono na przestrzeni do lipca do października 2023 r. , zatem skarżąca, kontrolując na bieżąco dokumentację kierowców mogła i powinna była ten błąd ujawnić i podjąć działania zmierzające do wyeliminowania ich w przyszłości. Skarżąca nie wykazała, aby kierowcy zostali odpowiednio przeszkoleni, bądź by została im przekazana informacja dotycząca wymogu oznaczania symbolu kraju rozpoczęcia i zakończenia przewozu. Prawidłowo również nałożono karę za brak przeglądu technicznego jednego z pojazdów. Naruszenie to jest oczywiste i skarżąca nałożenia kary w tym zakresie nie kwestionowała. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.