II SA/Sz 763/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesław Drabik, Asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 lutego 2026 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia 13 sierpnia 2025 r. nr BP.500.254.2024.0751.SZ16. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę . Decyzją z 15 października 2025 r., na podstawie art. 92a ust. 1, art. 92a ust. 5 pkt 5, art. 92a ust. 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 728 ze zm.), dalej jako "u.t.d.", [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w S. (ZWITD), nałożył na R. K., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą K. , dalej jako "skarżący", karę pieniężną w wysokości: [...] zł. Podstawę nałożenia kary stanowiły ustalenia protokołu kontroli z 17 września 2024 r., nr [...], w trakcie której ujawniono szereg naruszeń ustawy o transporcie drogowym. Kara została nałożona za naruszenia polegające na: - wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji innej niż licencja wspólnotowa (L.p. 1.1 - [...] zł), - przekroczeniu dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone : o czas do mniej niż 1 godziny (L.p. 5.2.1 - [...] zł) i o czas od 1 godziny do mniej niż 2 godzin (L.p. 5.2.2 - [...] zł), - przekroczeniu dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone: o czas do mniej niż 1 godziny (L.p. 5.2.1. – łącznie [...] zł), o czas od 1 godziny do mniej niż 2 godzin (L.p. 5.2.2. – [...] zł), - skróceniu wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin i 30 minut (L.p. 5.5.3 - łącznie [...] zł), - niespełnieniu wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku: skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas do 1 godziny (L.p. – 5.6.1 - łącznie [...] zł), za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin (L.p. 5.6.3. - łącznie [...] zł), - skróceniu wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej: o czas do 1 godziny (L.p. 5.7.1. - łącznie [...] zł), o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin (L.p. 5.7.2 - łącznie [...] zł), za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin (L.p. 5.7.3 - łącznie [...] zł), - przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: o czas do mniej niż 30 minut (L.p. 5.11.1 - łącznie [...] zł), o czas od 30 minut do mniej niż 1 godzina i 30 minut (L.p. 5.11.2 - łącznie [...] zł), za każde rozpoczęte 30 minut od 1 godziny i 30 minut (L.p. 5.11.3 - łącznie [...] zł), - przekroczeniu dopuszczalnego dobowego 10-godzinnego czasu pracy, jeżeli praca jest wykonywana w porze nocnej: czas do 1 godziny (L.p. 12.1 - łącznie [...] zł), o czas od 1 godziny do mniej niż 3 godzin (L.p. 12.2 - [...] zł), - skróceniu obowiązkowej przerwy w pracy w przypadku, gdy czas pracy wynosi powyżej 9 godzin: o czas do mniej niż 15 minut (L.p. 5.18.1 - łącznie [...] zł), o czas od 15 minut do mniej niż 25 minut (L.p. 5.18.2 - [...] zł), - niespełnieniu wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy - za każdy wpis (L.p. 6.3.8 - łącznie [...] zł), - niepoprawnym operowaniu przełącznikiem tachografu umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy - za każdy dzień (L.p. 6.3.11 – [...] zł), - nieumieszczeniu na wykresówce lub wydruku wymaganych wpisów lub umieszczeniu na wykresówce lub wydruku nieczytelnych wpisów ręcznych (Lp. 6.3.14 - łącznie [...] zł), - nieudostępnieniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego - za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy (L.p.6.3.16 - łącznie [...] zł), - wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego - za każdy pojazd (Lp.[...] zł). W uzasadnieniu decyzji organ I instancji szczegółowo opisał w jaki sposób doszło do naruszeń, a także wskazał w jaki sposób obliczył karę powołując się na odpowiednie pozycje załącznika nr 3 do u.t.d. Wyjaśnił także, że analizę okazanych przez stronę do kontroli zapisów cyfrowych i wykresówek, wykonano na podstawie wymagań zawartych w rozporządzeniu (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. U. UE L z 2006 r. Nr 102, str. 1, ze zm.) i w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającym rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. U. UE L z 2014 r. Nr 60, str. 1 ze zm.). ZWITD wskazał, że w odniesieniu do naruszeń zawartych w załączniku nr 1 do protokołu kontroli z 17 września 2024 r., nr [...] i odzwierciedlonych w decyzji strona w okresie kontroli, jak i w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym nie okazała żadnych dokumentów na okoliczność wykorzystywania pojazdów do przewozów wyłączonych spod ww. przepisów. W toku postępowania administracyjnego strona ustosunkowała się natomiast do stwierdzonych naruszeń zawartych w załączniku nr 1 do protokołu kontroli (karta nr 469-471) i oświadczyła (m.in.): 1) odnośnie do naruszenia zawartego pod: lp. 1.1: że przewozy drogowe, które wykonywała firma R. Sp. z o. o., nie były odsprzedażą ładunku tylko była to wymiana transportu zgodnie z załączoną umową o współpracy nr [...] z dnia 1 września 2023 r. (karta nr 469-470); 2) odnośnie do naruszeń związanych z przekroczeniem czasu jazdy i pracy: że spowodowane były wykonywaniem przewozów poza teren Unii Europejskiej i występującymi utrudnieniami przy przekraczaniu granicy (pracownicy graniczni po odprawie granicznej wydawali polecenia natychmiastowego wyjazdu z terminala, co powodowało często naruszenia). W przypadku wystąpienia naruszenia kierowcy starali się zapisywać je na wykresówkach (karta nr 470). Jednocześnie strona zwróciła się z prośbą o łagodny wymiar kary za powstałe naruszenia. Odnosząc się do wyjaśnień złożonych przez skarżącego organ I instancji wyjaśnił, że wezwał stronę do uzupełnienia dokumentów w sprawie dot. pośrednictwa przy przewozie rzeczy, tj. faktur wystawionych przez stronę (Zleceniobiorca), celem wykazania rozliczenia się z nw. firmami (Zleceniodawcami), to jest L. Sp. z o. o., al. [...], [...]; M. , ul. [...], [...]; H. Sp. z o. o. Sp. k, ul. [...], [...]. Skarżący okazał faktury, na podstawie których stwierdzono wykonywanie przez stronę wielokrotnie pośrednictwa przy przewozie rzeczy. W oparciu o zgromadzoną dokumentację organ stwierdził, że w okresie kontroli strona wykonywała transport drogowy w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy bez wymaganej licencji, co dodatkowo potwierdza uzyskany dochód firmy ze sprzedaży frachtów. Odnośnie do wyjaśnień dotyczących przekroczenia czasu jazdy i czasu pracy organ wskazuje, że przepis art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r., w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. U. UE L z 2006 r. Nr 102, str. 1 ze zm.), jednoznacznie określa sposób udokumentowania zdarzeń powodujących naruszenia, tj: pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwia osiągnięcie przez pojazd odpowiedniego miejsca postoju, kierowca może odstąpić od przepisów art. 6-9 w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku. Kierowca wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój. Pod warunkiem że nie zagraża to bezpieczeństwu ruchu drogowego, w wyjątkowych okolicznościach kierowca może także odstąpić od art. 6 ust. 1 i 2 oraz art. 8 ust. 2, przekraczając dzienny i tygodniowy czas prowadzenia pojazdu o maksymalnie jedną godzinę, aby dotrzeć do centrum operacyjnego pracodawcy lub swojego miejsca zamieszkania w celu wykorzystania tygodniowego okresu odpoczynku. Na tych samych warunkach kierowca może przekroczyć dzienny i tygodniowy czas prowadzenia pojazdu o maksymalnie dwie godziny, pod warunkiem że wykorzystał on przerwę trwającą nieprzerwanie 30 minut bezpośrednio przed tym dodatkowym czasem prowadzenia pojazdu niezbędnym, aby dotrzeć do centrum operacyjnego pracodawcy lub swojego miejsca zamieszkania w celu wykorzystania regularnego tygodniowego okresu odpoczynku. Kierowca wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego, na wydruku z urządzenia rejestrującego lub na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca docelowego lub odpowiedniego miejsca postoju. Każdy wydłużony okres pracy musi być kompensowany równoważnym okresem odpoczynku wykorzystywanym jednorazowo przed końcem trzeciego tygodnia następującego po danym tygodniu. Natomiast w rozpatrywanym przypadku okazane przez stronę wykresówki, na których stwierdzono naruszenia, nie zawierały żadnych adnotacji sporządzonych przez kierowcę wyjaśniających okoliczności ich powstania. Dalej organ wyjaśnił, że dla zwolnienia się z odpowiedzialności przedsiębiorca musi wykazać, że dołożył należytej staranności, czyli uczynił wszystko czego można od niego rozsądnie wymagać organizując przewóz, a jedynie wskutek nadzwyczajnych, nieprzewidywalnych okoliczności lub zdarzeń doszło do naruszenia przepisów prawa. Wskazują na to bezspornie zapisy zawarte w art. 10 ust. 3 rozporządzenia 561/2006 i art. 92b oraz art. 92c ustawy o transporcie drogowym, które umożliwiają przedsiębiorcy uwolnienie się od odpowiedzialności w przypadku wskazania, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. W myśl art. 92b u.t.d. nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz drogowy zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006, b) rozporządzenia (UE) nr 165/2014, c) Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 409), d) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców; 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. 2. Przepis ust. 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio w sprawach o nałożenie kary pieniężnej wobec osób, o których mowa w art. 92a ust. 2. W myśl art. 92c u.t.d.: nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 łat. la. Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio w sprawach o nałożenie kary pieniężnej wobec osób, o których mowa w art. 92a ust. 2. 2. Przepisy ust. 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio w przypadku nałożenia kary przez uprawniony zagraniczny organ. Zgodnie z art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, w związku z art. 46 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. U. UE L z 2014 r. Nr 60, str. 1 ze zm.): przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców, o których mowa w ust. 1 w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisy rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisy rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Zgodnie z art. 10 ust. 3 rozporządzenia 561/2006 przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszcza się nie tylko sam przedsiębiorca, ale także kierowcy tego przedsiębiorstwa. Przedsiębiorca nie może zwolnić się z obowiązku organizowania i kontroli pracy kierowcy poprzez stwierdzenie, że to kierowcy decydują o tempie pracy oraz, że przedsiębiorca nie ma wpływu na zachowanie kierowcy w trasie. Wobec tego przedsiębiorca powinien zapewnić prawidłową kontrolę pracy kierowcy, tak aby wyeliminować powstające naruszenia. Zatem brak wpływu na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć, nie wystarczy jedynie zakwestionować odpowiedzialności, lecz należy wskazać nadzwyczajne okoliczności i je udokumentować. Organ zauważył, że system nadzoru w przedsiębiorstwie powinien na bieżąco działać i zapobiegać powstawaniu wszelkich naruszeń, a gdy się pojawią odpowiednio je dokumentować i niezwłocznie wprowadzać modyfikacje w celu ich wyeliminowania, w związku z czym zdaniem organu system nadzoru w przedsiębiorstwie działał w sposób ograniczony mając na uwadze ilość stwierdzonych naruszeń, o czym wcześniej już wspomniano. Organ wyjaśnił ponadto, że kary w ustawie o transporcie drogowym określono w sposób sztywny w ramach poszczególnych naruszeń, a decyzja wydawana na podstawie tych przepisów ma charakter związany, a nie uznaniowy. Skarżący wniósł odwołanie do Głównego Inspektora Transportu Drogowego, kwestionując decyzję organu I instancji w zakresie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie polegające na wykonywaniu działalności w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy bez wymaganej licencji. Podniósł, że jego zdaniem, dokonana przez organ konstatacja jest niewłaściwa albowiem na podstawie zebranego materiału dowodowego nie sposób uznać, aby w w/w zakresie skarżący takową działalność prowadził. Wskazał, że zgodnie z art. 3 ustawy Prawo przedsiębiorców, działalnością gospodarczą jest zorganizowana działalność zarobkowa, wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły. Tymczasem organ, podczas kontroli w przedsiębiorstwie stwierdził, że w kontrolowanym okresie 1 roku dla 5 kierowców dokonano trzech zleceń przewozów drogowych w dniach 6 listopada 2023 r., 29 grudnia 2023 r. i 9 stycznia 2024 r., które nie pochodziły bezpośrednio od skarżącego, a od innych pomiotów. Kwestionując stanowisko organu skarżący wskazał, że nie ma przesłanek do przyjęcia, iż podjął się on wykonywania działalności gospodarczej w zakresie pośrednictwa w transporcie drogowym rzeczy. Brakuje bowiem niezbędnych przesłanek przewidzianych w art. 3 ustawy Prawo przedsiębiorców tj. zorganizowanego charakteru i ciągłości. Podkreślił, że trzy stwierdzone przypadki dotyczyły sytuacji, w których skarżący przyjął zlecenie transportowe, którego z różnych przyczyn (czy to absencja kierowcy czy to awaria pojazdu, lub opóźnienia w realizacji innych zleceń) nie był w stanie wykonać. Skoro przyjął zlecenie, a ostatecznie okazało się że nie mógł go wykonać, musiał się posiłkować przewoźnikiem zastępczym inaczej mogłyby zostać skierowane przeciwko niemu roszczenia odszkodowawcze lub musiałby zapłacić karę umowną. Główny Inspektor Transportu Drogowego (GITD), po rozpoznaniu odwołania, decyzją z 13 sierpnia 2025 r., orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji w całości. Organ odwoławczy rozpoznając odwołanie odniósł się także do poczynionych przez organ I instancji ustaleń dotyczących nałożenia kary pieniężnej za naruszenia w zakresie czasu jazdy i czasu pracy kierowców, uznając je za prawidłowe. W odniesieniu do objętego odwołaniem naruszenia, polegającego na wykonywaniu pośrednictwa w zakresie transportu drogowego rzeczy, organ II instancji wyjaśnił, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego ponad wszelką wątpliwość wynika, iż kontrolowany przedsiębiorca trzykrotnie zlecił innemu podmiotowi wykonanie zadania transportowego, tj.: 1) na podstawie zlecenia nr [...] z dnia 30.10.2023 r. podmiot L. Sp. z o. o. zlecił stronie niniejszego postępowania wykonanie zadania transportowego. Strona natomiast na podstawie zlecenia nr [...] z dnia 30.10.2023 r. zleciła wykonanie tego zadania R. Sp. z o.o. W związku z powyższymi zleceniami strona wystawiła podmiotowi L. Sp. z o. o. fakturę nr [...] z dnia 01.11.2023 r. na kwotę [...]zł brutto, zaś podmiot R. Sp. z o.o. wystawił stronie fakturę nr [...] z dnia 06.11.2023 r. na kwotę [...]zł brutto. 2) na podstawie zlecenia nr [...] 2023 z dnia 18.12.2023 r. Pan M. K. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą M. zlecił stronie niniejszego postępowania wykonanie zadania transportowego. Strona natomiast na podstawie zlecenia nr [...] z dnia 18.12.2023 r. zleciła wykonanie tego zadania R. Sp. z o.o. W związku z powyższymi zleceniami strona wystawiła Panu M. K. prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą M. fakturę nr [...] z dnia 21.12.2023 r. na kwotę [...]zł brutto, zaś podmiot R. Sp. z o.o. wystawił stronie fakturę nr [...] z dnia 06.11.2023 r. na kwotę [...]zł brutto. 3) na podstawie zlecenia nr [...] z dnia 05.01.2024 r. podmiot H. Sp. z o.o. Sp.k. zlecił stronie niniejszego postępowania wykonanie zadania transportowego. Strona natomiast na podstawie zlecenia nr [...] z dnia 05.01.2024 r. zleciła wykonanie tego zadania R. Sp. z o.o. W związku z powyższymi zleceniami strona wystawiła H. Sp. z o.o. Sp .k. fakturę nr [...] z dnia 11.01.2024 r. na kwotę [...]zl brutto, zaś podmiot R. Sp. z o.o. wystawił stronie fakturę nr [...] z dnia 09.01.2024 r. na kwotę [...]zł brutto. Z powyższego zestawienia wynika, zdaniem organu odwoławczego, że zlecanie zadań transportowych przez stronę niniejszego postępowania innemu podmiotowi miało charakter zorganizowany, powtarzalny i zarobkowy, a nie jak twierdzi przedsiębiorca wyjątkowy i związany z brakiem możliwości jego wykonania. Organ I instancji słusznie zatem stwierdził, że kontrolowany przedsiębiorca wykonywał pośrednictwo bez licencji na wykonywanie transportu drogowego w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy i prawidłowo za to naruszenie, na podstawie lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości [...] złotych. Niezależnie od powyższego organ odwoławczy wskazał, że do uznania, iż doszło do naruszenia z lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wystarczające jest stwierdzenie, faktycznego zlecenia innemu podmiotowi, już jednej operacji transportowej bez stosownej licencji. Zdaniem GITD, organ I instancji nie naruszył przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a ponadto wypełnił on obowiązek wynikający z art. 7 oraz 77 k.p.a. i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. W ocenie organu odwoławczego, zaskarżona decyzja zawiera niezbędne elementy określone w art. 107 k.p.a. Końcowo GITD wskazał, że skarżący nie wskazał w odwołaniu na żadne okoliczności, które uzasadniałyby zastosowanie art. 92b i art. 92c ustawy o transporcie drogowym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skarżący podniósł zarzuty: 1) niewłaściwej oceny materiału dowodowego, co skutkowało ustaleniem iż skarżący prowadzi działalność gospodarczą - wykonywanie transportu drogowego w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy, bez posiadania wymaganej licencji; 2) naruszenia art. 5b ust. 2 -4 ustawy o transporcie drogowym, polegającego na ustaleniu iż skarżący miał obowiązek posiadania licencji na wykonywanie transportu drogowego w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy; 3) naruszenia art. 92a ust. 5 pkt 5 ustawy o transporcie drogowym, polegającego na ustaleniu iż skarżący jako podmiot wykonujący inne czynności związane z przewozem drogowy podlega karze pieniężnej do [...] zł. Skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego W uzasadnieniu skargi podniósł argumenty tożsame jak w odwołaniu, wywodząc, że nałożona na skarżącego kara pieniężna powinna wynosić maksymalnie [...] zł. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zaskarżoną decyzją nałożono na skarżącego karę pieniężną w łącznej wysokości [...] zł, za naruszenia ustawy o transporcie drogowym, ujawnione w protokole kontroli z 17 września 2024 r. Skarżący zasadność nałożenia tej kary kwestionuje jedynie częściowo – w zakresie uznania, że wykonywał usługi pośrednictwa w transporcie drogowym, za które to naruszenie został ukarany karą [...] zł. W pozostałym zakresie skarżący decyzji nie kwestionuje i nie przedstawia w skardze żadnej argumentacji, z której wynikałoby, że kary za pozostałe, opisane w decyzji naruszenia ustawy o transporcie drogowym zostały nałożone niezasadnie. Na wstępie rozważań należy wskazać, że organ zgromadził w rozpatrywanej sprawie obszerny materiał dowodowy, który poddał następnie ocenie, a w wydanym rozstrzygnięciu szczegółowo opisał stwierdzone naruszenia przepisów, jak również uzasadnił wysokość naliczonych kar za poszczególne naruszenia. W ocenie Sądu rozważania organu w tym zakresie są wyczerpujące, ocena zgromadzonego materiału dowodowego została przeprowadzona prawidłowo, przy uwzględnieniu złożonych przez stronę wyjaśnień. Organ rozważył również zastosowanie art. 92b i 92c u.t.d. i zasadnie doszedł do przekonania, że w rozpatrywanej sprawie nie mają one zastosowania. Stąd też brak jest, w ocenie Sądu, podstaw do kwestionowania ustaleń organu w tym zakresie, jak również kwestionowania zasadności i wysokości nałożonej kary pieniężnej. Podkreślenia wymaga przy tym, że sam skarżący ustaleń tych, w zakresie nieobjętym skargą nie kwestionuje i nie przedstawia żadnych okoliczności, które mogłyby skutkować zastosowaniem przywołanych art. 92b bądź 92c u.t.d. Analiza akt postępowania w kontekście podniesionych w skardze zarzutów również prowadzi do wniosku, że nie ma podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Skarżący nie kwestionuje ustaleń, dotyczących wykonywania przewozów zakwalifikowanych przez organ jako usługi pośrednictwa w transporcie drogowym, przyznając, że takie przewozy się odbyły. Nie zgadza się jedynie z wyrażoną w zaskarżonej decyzji ich oceną prawną wywodząc, że przewozy te nie stanowiły działalności przedsiębiorcy wykonywanej w sposób ciągły, nie mogły zatem zostać zakwalifikowane jako działalność gospodarcza w zakresie pośrednictwa w transporcie drogowym. Wyjaśnienia w tym miejscu wymaga, iż "transportem drogowym" w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym jest krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy; określenie to obejmuje również: a) każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4, b) działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy, c) działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie osób; Warunki zaś podjęcia i wykonywania tak rozumianego " transportu drogowego" w zakresie przewozu osób określa przepis art. 5b ust. 2 przywołanej ustawy, w świetle którego podjęcie i wykonywanie transportu drogowego w zakresie pośrednictwa przy przewozie: 1) rzeczy, 2) osób - wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Jeżeli więc, jak wynika z powyższego, wykonywanie przewozu drogowego, charakteryzującego się wymienionymi powyżej cechami transportu drogowego, może odbywać się na wyłącznie na podstawie odpowiedniej licencji – albowiem odmienne zastrzeżenie nie wynika z ustawy o transporcie drogowym (por. wyroki NSA z dnia 14 grudnia 2023 r. sygn. akt II GSK 1222/21; II GSK 1286/21) – to za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że podmiotem wykonującym transport drogowy jest nie tylko ten, kto podejmuje i wykonuje tego rodzaju działalność gospodarczą zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, ale także ten kto faktycznie podejmuje czynności z zakresu transportu drogowego, w przedstawionym powyżej rozumieniu tego pojęcia, chociaż nie dopełnił warunków niezbędnych do legalnego wykonywania tej działalności gospodarczej (por. np. wyroki NSA z dnia: 4 listopada 2009 r., sygn. akt II GSK 166/09; 20 stycznia 2009 r., sygn. akt II GSK 670/08). Co więcej, wobec przedmiotu regulacji ustawy o transporcie drogowym – reguluje ona wykonywanie transportu drogowego stanowiącego rodzaj działalności reglamentowanej – oraz wobec celów tej regulacji motywowanych potrzebą ochrony statusu legalnie działających przewoźników, za w pełni uzasadniony należałoby uznać więc i ten wniosek, że sankcjonowane przepisami wymienionej ustawy wykonywanie transportu drogowego obejmuje swoim zakresem również działania faktyczne polegające na przewozie osób (lub rzeczy), które odpowiadają (mieszczą się w) pojęciu "krajowego transportu drogowego", i które to działania faktyczne nie muszą jednocześnie stanowić przedmiotu trwale prowadzonej działalności gospodarczej (por np. wyroki NSA z dnia: 18 listopada 2022 r., sygn. akt II GSK 1031/19; 3 kwietnia 2019 r., sygn. akt II GSK 701/17; 20 stycznia 2009 r., sygn. akt II GSK 670/08). W świetle ugruntowanego już orzecznictwa sądów administracyjnych, podmiotem wykonującym transport drogowy jest nie tylko ten, kto podejmuje i wykonuje tego rodzaju działalność gospodarczą zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, ale także ten kto faktycznie podejmuje czynności z zakresu transportu drogowego, w przedstawionym powyżej rozumieniu tego pojęcia, chociaż nie dopełnił warunków niezbędnych do legalnego wykonywania tej działalności gospodarczej (por. np. wyroki NSA z dnia: 4 listopada 2009 r., sygn. akt II GSK 166/09; 20 stycznia 2009 r., sygn. akt II GSK 670/08). Co więcej, wobec przedmiotu regulacji ustawy o transporcie drogowym – reguluje ona wykonywanie transportu drogowego stanowiącego rodzaj działalności reglamentowanej – oraz wobec celów tej regulacji motywowanych potrzebą ochrony statusu legalnie działających przewoźników, za w pełni uzasadniony należałoby uznać więc i ten wniosek, że sankcjonowane przepisami wymienionej ustawy wykonywanie transportu drogowego obejmuje swoim zakresem również działania faktyczne polegające na przewozie osób (lub rzeczy), które odpowiadają (mieszczą się w) pojęciu " transportu drogowego", i które to działania faktyczne nie muszą jednocześnie stanowić przedmiotu trwale prowadzonej działalności gospodarczej (por np. wyroki NSA z dnia: 18 listopada 2022 r., sygn. akt II GSK 1031/19; 3 kwietnia 2019 r., sygn. akt II GSK 701/17; 20 stycznia 2009 r., sygn. akt II GSK 670/08). W świetle powyższych rozważań nie ma zatem znaczenia podnoszona przez skarżącego okoliczność, iż pośrednictwo przy przewozie nie miało charakteru zorganizowanego i ciągłego, nie stanowiło zatem przedmiotu działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy Prawo przedsiębiorców. Podjęcie się przez skarżącego pośrednictwa przy przewozie, niezależnie od przyczyn tego stanu rzeczy, stanowi działalność regulowaną, której wykonywanie wymaga uprzedniego uzyskania licencji. Bez znaczenia dla tej oceny pozostają wskazywane trudności organizacyjne w przedsiębiorstwie skarżącego i ewentualne grożące mu kary umowne za niewykonanie usługi. To do skarżącego bowiem należy taka organizacja pracy przedsiębiorstwa, aby do tego typu sytuacji nie dochodziło. Podkreślenia przy tym wymaga, iż pośrednictwo nie miało charakteru jednostkowego, bowiem w okresie objętym kontrolą ujawniono trzy przypadki podzlecenia usługi. Miało to miejsce w miesiącach październik, grudzień i styczeń 2023 r., co przeczy tezie, iż powodem naruszenia przepisów były sytuacje nagłe i nieprzewidziane. Świadczy to o braku prawidłowej organizacji pracy w przedsiębiorstwie i braku stosownych kalkulacji dotyczących możliwości wykonania usług oraz braku procedur w wypadku wystąpienia sytuacji awaryjnych, związanych z chorobą kierowcy, czy usterką pojazdu. Ukaranie skarżącego było zatem zasadne i zgodne z przepisami prawa. Decyzje organów obu instancji zostały należycie uzasadnione, a przedstawiony w nich stan faktyczny znajduje oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym. Sąd podzielił wyrażoną w zaskarżonej decyzji ocenę prawną stwierdzonych naruszeń i nie znajdując podstaw do jej uchylenia, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz.