II SA/Sz 825/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. S. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 30 października 2019 r. odrzucające zażalenie na postanowienie z dnia 16 września 2019 r. wydane w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dodatku energetycznego postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Postanowieniem z dnia 30 października 2019 r., sygn. akt II SA/Sz 825/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił zażalenie R. S. z dnia 21 października 2019 r. na postanowienie Sądu z dnia 16 września 2019 r., którym odrzucono zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 19 lipca 2019 r., wydane w sprawie skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie dodatku energetycznego. Odpis postanowienia Sądu z dnia 30 października 2019 r. doręczono pełnomocnikowi skarżącego – adw. M. Ł. w dniu 12 listopada 2019 r. (k. 113 akt sądowych). Skarżący osobiście w dniu 20 listopada 2019 r. złożył w sądowym biurze podawczym, zażalenie na ww. postanowienie z dnia 30 października 2019 r. oraz wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia tego zażalenia. Uzasadniając wniosek skarżący podniósł, że w sprawie pisma sądowe były wysyłane do pełnomocnika skarżącego - adwokata, który "rażąco bezprawnie sprzeniewierzył się własnym słowom, własnemu stanowisku, które przedstawił przed Sądem I instancji, że popiera moje stanowisko w sprawie II SA/Sz 825/18". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), zwanej dalej: "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, a w piśmie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a.). Skuteczność wniosku o przywrócenie uchybionego terminu uzależniona jest łącznego spełnienia przesłanek ustanowionych w przepisach art. 86 i art. 87 p.p.s.a., tj.uprawdopodobnienie przez stronę braku winy w uchybieniu terminu, spowodowanie przez uchybienie terminu ujemnych skutków dla strony, dochowanie terminu do wniesienia wniosku i dopełnienie uchybionej czynności. W przedmiotowej sprawie, skarżący reprezentowany jest przez pełnomocnika, przyznanego na zasadzie prawa pomocy. W świetle art. 244 § 2 p.p.s.a., ustanowienie pełnomocnika na zasadzie prawa pomocy, jest równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa, co w praktyce następuje, gdy w piśmie kierowanym do sądu, właściwy organ korporacji zawodowej adwokatów, bądź radców prawnych wskazuje konkretnie wyznaczonego adwokata/radcę prawnego i zawiadamia o tym stronę. Następuje wtedy domniemanie, że wyznaczony pełnomocnik działa w ramach pełnomocnictwa udzielonego przez stronę, dla której został wyznaczony (por. postanowienie NSA z dnia 12 lipca 2011r., sygn. akt II GZ 314/11, opubl. w Lex nr 1083433). W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że przy ocenie braku winy należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Pojęcie winy strony w uchybieniu terminowi, o którym mowa w art. 86 § 1 p.p.s.a., obejmuje swym zakresem działania bądź zaniechania pełnomocnika, a także działania osób trzecich upoważnionych przez pełnomocnika do dokonywania poszczególnych czynności, włącznie z czynnościami o charakterze czysto technicznym (por. postanowienie NSA z dnia 14 grudnia 2011 r., sygn. akt II GZ 527/11, opubl. w Lex nr 1094435). Odpis postanowienia Sądu z dnia 30 października 2019 r., jak wynika z akt sprawy, doręczono pełnomocnikowi skarżącego, będącego adwokatem w dniu 12 listopada 2019 r. Siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia od powołanego orzeczenia, upływał skarżącemu w dniu 19 listopada 2019 r. (poniedziałek). Złożenia zażalenia wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności, skarżący dokonał w dniu 20 maja 2019 r. Wobec braku istnienia okoliczności przeciwnych, pozwalających w sposób jednoznaczny stwierdzić, że termin siedmiodniowy do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a., nie został zachowany, Sąd zobowiązany jest do merytorycznej oceny wniosku strony (por. postanowienie NSA z dnia 17 lipca 2007 r., sygn. akt I OZ 728/09, opubl. w Lex nr 552400). W uzasadnieniu wniosku skarżący powołał okoliczność wysyłania pism procesowych w sprawie jego pełnomocnikowi wyznaczonemu z urzędu, wobec którego skarżący przedstawił negatywne stanowisko w kwestii obrony interesów strony. W ocenie Sądu, przyczyna wskazana we wniosku skarżącego, nie stanowi okoliczności niezawinionego uchybienia terminu, w dopełnieniu czynności wniesienia zażalenia. Jak przyjęte jest w orzecznictwie przedmiotu, uchybienie terminu jest niezawinione wówczas, gdy nawet przy dołożeniu najwyższej staranności strona nie mogła w terminie dopełnić czynności procesowej. Przeszkody te muszą mieć charakter zewnętrzny i obiektywny, a brak winy w uchybieniu terminu można uznać tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z dnia 21 lutego 2012 r., sygn. akt II GZ 56/12, opubl. w Lex nr 1116284). Wskazana przez skarżącego argumentacja wniosku, nie stanowi o niezawinionym uchybieniu terminu, lecz jest wyrazem stosunków jakie wystąpiły między mocodawcą a jego pełnomocnikiem, a zatem dotyka czynników wewnętrznych, w zakresie w jakim skarżący jest niezadowolony z prowadzenia jego sprawy. Argumentacja strony nie dotyczy zatem przeszkody mającej charakter zewnętrzny, a jest jedynie opinią na temat pracy pełnomocnika. Jeżeli pomimo ustanowienia pełnomocnika z urzędu stronie nie odpowiada sposób, w jaki jest reprezentowana, to powinna swoje zastrzeżenie zgłosić odpowiednio uprawnionym organom korporacji zawodowych. Strona reprezentowana przez pełnomocnika działa w taki sposób, jakby sama dokonywała czynności procesowych, tyle że przy wykorzystaniu profesjonalnej pomocy, w konsekwencji ponosi również odpowiedzialność za skutki działań i zaniechań pełnomocnika. Skarżący nie wykazał prezentowaną argumentacją, że w sposób niezawiniony uchybił terminowi do wniesienia zażalenia. W tych okolicznościach, na podstawie art. 86 § 1 i art. 87 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł, jak na wstępie.