II SA/Sz 862/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie pełnomocnika w sprawie z Jego skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie zatrzymania prawa jazdy p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy W dniu [...] R.K. wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie zatrzymania prawa jazdy. Skarga wpłynęła do sądu w dniu [...]. Do skargi załączony został wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata lub radcy prawnego. W dniu [...] (data nadania pisma w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego) przedmiotową skargę sąd przekazał do organu celem udzielenia na nią odpowiedzi i nadesłania akt administracyjnych sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje m. in. ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Jednakże, stosownie do art. 247 tej ustawy prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Oczywista bezzasadność skargi, w rozumieniu art. 247 powołanej ustawy, powoduje, że skarżącemu nie przysługuje prawo pomocy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2004 r., sygn. OZ 377/04, Lex nr 837862). O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wtedy, gdy bez konieczności dokonywania gruntownej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, jest zupełnie oczywiste, że skarga nie może zostać uwzględniona. Przy czym, stwierdzenie przez sąd oczywistej bezzasadności skargi powoduje, że skarga taka podlegać będzie oddaleniu bądź odrzuceniu. Wskazany przepis nie różnicuje przyczyn bezzasadności skargi, należy zatem stwierdzić, że prawo pomocy nie przysługuje zarówno w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych, jak i z przyczyn uregulowanych w przepisach materialnoprawnych (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 2.; M. Wierzbowski, A. Wiktorowska, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, str. 1034 i nast.). W niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi z uwagi na wniesienie jej z uchybieniem ustawowego terminu. Należy w tym miejscu zauważyć, że zgodnie z art. 54 § 1 i art. 53 § 1 ww. ustawy skargę do sądu wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi, w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej oznacza, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego, sąd przekazuje ją właściwemu organowi. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd na adres właściwego organu administracji publicznej, gdyż to właśnie poprzez złożenie skargi do organu następuje wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego (postanowienie NSA : z dnia 13 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 158/08, z dnia 22 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 546/08 i z dnia 5 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 711/08). Z akt sprawy wynika, że zaskarżone postanowienie zostało doręczone skarżącemu, przebywającemu w zakładzie karnym, w dniu 14 maja 2015 r. Jak wynika z akt sprawy przesyłka zawierająca skargę została nadana w urzędzie pocztowym w dniu 15 czerwca 2015 r. i wpłynęła do Sądu w dniu 17 czerwca 2015 r. W dniu 19 czerwca 2015 r. skarga została nadana przez tutejszy Sąd na adres właściwego organu, tj. Samorządowego Kolegium Odwoławczego, za pośrednictwem którego powinna była zostać wniesiona do sądu. Oznacza to, że skarga została wniesiona do sądu za pośrednictwem organu dopiero w dniu 19 czerwca 2015 r., a więc z uchybieniem terminu do jej wniesienia, który upływał w dniu 15 czerwca 2015 r. Uchybienie to skutkuje odrzuceniem skargi. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności stwierdzić należy, że ze względu na oczywistą bezzasadność skargi, na mocy art. 247 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.