II SA/Sz 867/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.),, Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 listopada 2011r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Naczelnik Urzędu Celnego w [...] decyzją z dnia [...] , na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr z 2007r. Nr 125, poz. 874 z późn. zm.) oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli nr [...] nałożył na E. Sp. z o. o. w [...] karę pieniężną w wysokości [...] zł. za wykonanie przewozu drogowego odpadów innych niż niebezpieczne bez wymaganego zezwolenia (l.p.7.2. załącznika do ustawy o transporcie drogowym). W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w dniu [...]r. na Terminalu Promów Morskich w [...], funkcjonariusze Oddziału Celnego w [...] Urzędu Celnego w [...], przeprowadzili kontrolę ciągnika samochodowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] o dopuszczalnej masie całkowitej [...] kg (zgodnie z dowodem rejestracyjnym nr [...]) należącego do firmy E. Sp. z o. o. i naczepy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] o dopuszczalnej masie całkowitej [...] kg (zgodnie z dowodem rejestracyjnym nr [...]). W czasie przeprowadzania kontroli ww. zespół pojazdów był załadowany towarem w postaci makulatury. Kierujący pojazdem, D.G., okazał do kontroli: dowód rejestracyjny (nr [...]) ciągnika samochodowego marki [...] o nr rejestracyjnym [...], potwierdzający zarejestrowanie ww. pojazdu na firmę E. Sp. z o.o. ze [...], dowód rejestracyjny (nr [...] ) naczepy ciężarowej marki [...]dowód osobisty nr [...], dokument o transgranicznym przemieszczaniu odpadów z dnia [...] r., międzynarodowy list przewozowy [...], w którym wpisano jako nadawcę towaru firmę I. z miejscowości [...], jako odbiorcę - firmę L. z miejscowości [...] a jako przewoźnika – E., dokument [...] (dowód dostawy) nr [...], dokument [...] (instrukcja transportowa) nr [...] oraz wypis z licencji Nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy wystawionej na przedsiębiorcę: E. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością ze [...]. Z przeprowadzonej kontroli sporządzono protokół nr[...], w którym stwierdzono naruszenie obowiązku określonego w art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. f ustawy o transporcie drogowym, albowiem kierowca, wykonujący w imieniu przedsiębiorcy międzynarodowy transport, nie posiadał i nie okazał zezwolenia wymaganego przy przewozie odpadów. Ponadto w toku czynności kontrolnych przesłuchano D.G. (kierowcę) jako osobę podejrzaną o popełnienie wykroczenia, który zeznał, że jest zatrudniony w firmie E. Sp. z o.o. i nie przewoził odpadów a makulaturę. W związku z powyższym organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia, czy w dniu [...] r. w trakcie wykonywania przewozu drogowego ciągnikiem samochodowym marki [...]zostały naruszone przepisy ustawy o transporcie drogowym. W toku postępowania organ uzyskał informację od Dyrektora Biura Obsługi Transportu Międzynarodowego Ministerstwa Infrastruktury, że na dzień [...]. pojazd o nr rej. [...] był zgłoszony do licencji o numerze [...] udzielonej przedsiębiorcy E. Sp. z o.o. Organ na podstawie zebranego materiału dowodowego ustalił, że spółka dokonywała przewozu ze [...] do odbiorcy w [...] towaru w postaci makulatury (tj. odpadów innych niż niebezpieczne) bez wymaganego zezwolenia co podlega karze pieniężnej w wysokości [...] zł. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem E. Sp. z o.o. złożyła od niego odwołanie do Dyrektora Izby Celnej, wnosząc o uchylenie przedmiotowej decyzji zgodnie z art. 155 K.p.a. oraz ponowne przeanalizowanie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Do ww. odwołania strona dołączyła oświadczenie firmy I. z dnia [...]r., z którym firma ta wskazała, że przewożona makulatura stanowiła odpad w postaci opakowań po artykułach przemysłowych i spożywczych, a przewóz takiego towaru w większości krajów UE, w tym w Polsce wyłączony jest z obowiązku posiadania specjalnego zezwolenia przez przewoźnika w zakresie przewozu odpadów wobec czego nie żądała okazania się przez przewoźnika wskazanym zezwoleniem. Ponadto spółka zarzuciła Naczelnikowi Urzędu Celnego: naruszenie art. 6 K.p.a. poprzez wydanie decyzji w oparciu o wadliwą podstawę prawną, rażące naruszenie art. 7 K.p.a. poprzez porzucenie obowiązku należytego wyjaśnienia sprawy oraz naruszenie art. 77 § 1 K.p.a. poprzez oparcie decyzji na niejednoznacznym i niepełnym materiale dowodowym. W uzasadnieniu odwołania strona podniosła, iż przy rozstrzygnięciu sprawy nie uwzględniono przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 23 grudnia 2003r. w sprawie rodzajów odpadów, których zbieranie i transport nie wymagają zezwolenia na prowadzenie działalności. Tymczasem z treści § 2 pkt 1 cyt. rozporządzenia jednoznacznie wynika, że przewoźnik nie był zobowiązany do posiadania zezwolenia przy przewozie makulatury z odpadów kartonowych – opakowań po artykułach spożywczych oraz przemysłowych. Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia[...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 92 ust. 1 pkt 3 i ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) oraz art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2007 Nr 39, poz. 251 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy przytoczył stan faktyczny sprawy dodatkowo wskazując, że przeprowadził w swoim zakresie postępowanie dowodowe, w toku którego wystąpił do Urzędu Miasta w [...] oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...], o wyjaśnienie, czy firma E. Sp. z o.o. posiadała wg stanu na dzień [...] r. zezwolenie na transport odpadów innych niż niebezpieczne (papier i tektura — kod [...]). W odpowiedzi Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska poinformował, że nie prowadził postępowania dla firmy E. w sprawie wydania zezwolenia na transport odpadów dla przedsięwzięć i zdarzeń na terenach zamkniętych, zaś Urząd Miasta [...] poinformował, że według stanu na dzień [...] firma E. Sp. z o.o. nie posiadała zezwolenia Prezydenta Miasta [...] na transport odpadów. Po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy, organ II instancji w oparciu o materiał dowodowy stwierdził, iż nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji. W pierwszej kolejności organ wyjaśnił, że w niniejszej sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, gdyż masa całkowita zatrzymanego do kontroli zespołu pojazdów wynosiła ponad 3,5 tony (art. 3 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy). W świetle przepisów tej ustawy międzynarodowy transport drogowy rozumiany jako podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, przy czym jazda pojazdu między miejscem początkowym i docelowym odbywa się z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej jest uznawany za przewóz drogowy. W przedmiotowej sprawie Firma E. Sp. z o.o. w dniu kontroli wykonywała międzynarodowy transport drogowy, zdefiniowany w art. 4 pkt 2 ww. ustawy o transporcie drogowym, gdyż przewoziła towar w postaci makulatury w ilości [...] kg ze [...] do [...] na rzecz osób trzecich a kierowca legitymował się licencją na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy. Dalej organ wyjaśnił, że z uwagi na rodzaj przewożonego towaru w sprawie znajduje zastosowanie również ustawa o odpadach. Stosownie do art. 28 ust. 1 ustawy o odpadach wykonywanie transportu odpadów wymaga zezwolenia (z zastrzeżeniem art. 31 ust. 1, art. 32 ust. 1 oraz art. 33 ust. 1a i 4 tej ustawy). Zezwolenie wydaje starosta właściwy ze względu na miejsce siedziby lub zamieszkania transportującego odpady. W myśl art. 3 ust. 1 ustawy do odpadów zalicza się każdą substancje lub przedmiot należący do jednej z kategorii, określonych w załączniku nr 1 do ustawy, których posiadacz pozbywa się, zamierza pozbyć się lub do ich pozbycia się jest obowiązany. Zgodnie z katalogiem odpadów wymienionym w rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów, papier i tekturę wymieniono pod kodem [...] (odpady komunalne segregowane i gromadzone selektywnie z wyłączeniem [...]), co stanowi potwierdzenie, iż przewożony towar należało uznać za odpad. Powyższe potwierdza również dokument o transgranicznym przemieszczeniu odpadów z dnia [...], z którego wynika, że towar oznaczono kodem [...]. Zgodnie z rozporządzeniem WE 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE L 190/2006) towar oznaczony wyżej wymienionym kodem uznawany jest za odpad papieru, kartonu i wyrobów papierniczych. Dalej organ podkreślił, że zezwolenie na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie transportu odpadów nie jest wymagane m. in. jeżeli przedmiotem zbierania lub transportu są odpady, które rozporządzeniem wydanym na podstawie art. 33 ust. 4 zostały uznane za takie, których zbieranie lub transport nie wymaga zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania lub transportu, a nadto w przypadkach wskazanych w art. 31 ust. 1, 32 ust. 1, 33 ust. 1a, 28 ust. 8 oraz 28 ust. 9. Odpad przewożony przez spółkę o kodzie 20 01 01 nie został uwzględniony w załączniku do rozporządzenia z dnia 23 grudnia 2003 r. Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej (Dz. U. z 2004 r. Nr 16, poz. 154 ), wydanym na podstawie delegacji art. 33 ust. 4 ustawy o odpadach, zawierającym rodzaje odpadów, których zbieranie lub transport nie wymagają zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania lub transportu odpadów. Również dokument sporządzony według wzoru określonego w załączniku nr VII do rozporządzenia (art. 18 ust. 1 lit. a rozporządzenia WE 1013/2006), posiadany przez stronę, nie został zaliczony do wyjątków nie wymagających zezwolenia. W świetle przepisów art. 92 ust. 4 i ust. 1 ustawy o transporcie drogowym wykonywanie przewozu drogowego z naruszeniem przepisów o odpadach podlega karze pieniężnej określonej w załączniku do ustawy o transporcie drogowym. W ocenie organu odwoławczego, Naczelnik Urzędu Celnego w [...] zasadnie nałożył na firmę karę pieniężną w wysokości [...] zł tj. wynikającą z pkt 7.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, albowiem spółka nie posiadała w dniu kontroli aktualnego zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie transportu odpadów. Według Dyrektora Izby Celnej w [...], wbrew twierdzeniom strony, w sprawie nie mamy do czynienia z naruszeniem przepisów art. 6 oraz 107 § 1 Kpa, gdyż decyzja została wydana w oparciu o odpowiednie obowiązujące przepisy ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, ustawy o transporcie drogowym, ustawy o odpadach oraz rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie katalogu odpadów. Za niezasadne uznał również zarzuty naruszenia art. 7 i 77 Kpa. W tym względzie organ wyjaśnił, że wziął pod uwagę wszystkie okoliczności przedmiotowego przejazdu, w tym rozważył, czy transport towaru wymagał zezwolenia w aspekcie przepisów rozporządzenia z dnia 23 grudnia 2003 r. w sprawie rodzajów odpadów, których zbieranie i transport nie wymagają zezwolenia na prowadzenie działalności. Z tego rozporządzenia wynika, że odpady komunalne segregowane i gromadzone selektywnie w postaci papieru i tektury o kodzie [...] wymagają do przewozu ich zezwolenia, a jedynie przewóz opakowań z papieru i tektury oznaczonych kodem [...] nie wymaga zezwolenia. Kod przewożonego towaru oznaczono zgodnie z dokumentem transgranicznym o przemieszczaniu odpadów oraz dokumentem [...]. Organ I instancji podkreślił, iż w sprawie nie mamy do czynienia z możliwością wyłączenia odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz, gdyż skarżący nie wykazał, stosownie do art. 92a ust. 4 i art. 93 ust. 7, że naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których nie mógł przewidzieć bądź że zaistniały nadzwyczajne okoliczności, które nie pozwoliły mu na postąpienie zgodnie z prawem. Na powyższą decyzję E. Sp. z o.o. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wnosząc o jej uchylenie. Strona skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisu art. 82 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej poprzez prowadzenie przez organ w stosunku do strony dwóch tożsamych postępowań w tym samym czasie, art. 77 § 1 K.p.a. poprzez porzucenie obowiązku zgromadzenia pełnego materiału dowodowego w sprawie oraz art. 7 K.p.a. poprzez rozpatrzenie sprawy wyłącznie pod kątem interesu Skarbu Państwa, bez dbałości o rzetelność i obiektywność w ocenie materiału dowodowego . Spółka podniosła, że w dniu [...] r. dokonano na terminalu Promów Morskich w [...] kontroli dwóch pojazdów należących do spółki, które przewoziły ten sam ładunek. Mimo tożsamości obu spraw, Naczelnik Urzędu Celnego wszczął dwa odrębne postępowania administracyjne, zakończone dwoma decyzjami. Również organ II instancji wydał dwa rozstrzygnięcia podtrzymujące w tych sprawach. W ocenie strony wydanie dwóch decyzji w tożsamych sprawach stanowi obrazę przepisów postępowania określonych w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej i jest nielogiczne z punktu widzenia ustawy o transporcie drogowym. Wskazując na przepis art. 4 ust. 2 i 6a ustawy o transporcie drogowym skarżąca stanęła na stanowisku, że kara pieniężna określona w L.p. 7.2. załącznika do ustawy jest nakładana za podjęcie działalności (w szerokim znaczeniu) przez przedsiębiorstwo transportowe z naruszeniem przepisów art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, a nie za każdy pojedynczy przejazd pojazdu należącego do spółki po drogach publicznych. Wobec tego, skoro w dniu [...] kontrolowany był pojedynczy przewóz drogowy wykonywany dwoma pojazdami, zatem należało wszcząć jedno postępowanie. Dalej strona skarżąca podniosła, że organ nie poczynił żadnych ustaleń w celu jednoznacznego wyjaśnienia, czy wskazany kod odpadu w dokumencie [...] został właściwie przyporządkowany przewożonemu odpadowi. W głównym dokumencie ładunku - dokumencie przewozowym nie ma mowy o powoływanym przez kontrolującego kodzie odpadu, a z treści nadesłanego do niej wyjaśnienia od zleceniodawcy przewozu, przedsiębiorstwa I. ze [...] wynika, że ładunek będący przedmiotem zlecenia stanowiła makulatura z odpadów kartonowych -opakowań po artykułach przemysłowych oraz spożywczych. Jedynym dokumentem gdzie wymienia się ten kod jest dokument [...], który w rozumieniu art. 87 ust. 1 w związku z art. 89 ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym, nie jest dokumentem podlegającym kontroli drogowej. Zatem sam fakt uznania dokumentu [...] jako dowodu w sprawie jest sprzeczne z postanowieniami art. 75 § 1 K.p.a. Ponadto dokument, na który powołuje się organ jest sporządzony w języku niemieckim, zaś z akt sprawy, jak też z treści skarżonej decyzji nie wynika, czy dokument ten został należycie przetłumaczony, a co za tym idzie, właściwie zinterpretowany. Z treści § 2 pkt 1 rozporządzenia wynika, że w sprawie rodzajów odpadów, których zbieranie i transport nie wymagają zezwolenia, przewoźnik nie był zobowiązany do posiadania zezwolenia, o którym mowa w skarżonej decyzji. Przewoźnik przed rozpoczęciem procedury przewozowej otrzymał od zleceniodawcy informację, że żadne zezwolenia na ten typ ładunku nie są wymagane. Skarżąca spółka podjęła się zatem przewozu będąc w przekonaniu, iż odbywa się on zgodnie z obowiązującymi normami prawnymi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do zarzutów skargi wskazał, że fakt przewożenia przez firmę E. Sp. z o.o. ładunku w postaci makulatury dwoma pojazdami o numerach rejestracyjnych [...], na podstawie tego samego zlecenia był słusznie oceniony przez organ zgodnie z art. 68 ust. 1 pkt 1 oraz 71 ustawy o transporcie drogowym jako wykonywanie dwóch odrębnych przewozów (transportów drogowych), co w konsekwencji skutkowało wszczęciem i prowadzeniem przez organ dwóch odrębnych postępowań i wydaniem dwóch decyzji nakładających kary pieniężne, oddzielnie za każde ze stwierdzonych naruszeń. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w wyroku NSA z dnia 1 lutego 2011 r. w sprawie o sygn. akt II GSK 87/10. Ponadto organ wyjaśnił, że w sprawie nie możemy mieć do czynienia z naruszeniem przepisu art. 82 ust. ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, gdyż przepisy tej ustawy nie znajdują zastosowania do kontroli dokumentów przeprowadzonej podczas wykonywania przewozu w międzynarodowym transporcie drogowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że w myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wyeliminuje z obrotu prawnego akt organu administracji publicznej, gdy stwierdzi, że doszło w nim do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy albo też do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Sąd, rozpoznając sprawę pod kątem kryterium legalności i nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz przywołaną podstawą prawną uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie stanowi decyzja Dyrektora Izby Celnej z dnia [...]utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] w której to orzeczono o nałożeniu na E. Sp. z o.o. kary pieniężnej w wysokości [...] zł. za wykonanie przewozu drogowego odpadów innych niż niebezpieczne bez wymaganego zezwolenia (l.p.7.2. załącznika do ustawy o transporcie drogowym). Skarżący w skardze zarzucił wyżej wskazanej decyzji Dyrektora Izby Celnej naruszenie przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 7 i 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz przepisu prawa materialnego 82 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 ze zm.) . Zgodnie z art. 7 K.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej winny działać w sposób praworządny i podejmować wszelkie czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na uwadze interes społeczny. Powyższy przepis statuuje zasadę tzw. prawdy obiektywnej w postępowaniu administracyjnym, oznaczającą obowiązek organu administracji publicznej zgromadzenia dowodów, co do faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Natomiast w myśl art. 77 § 1 K.p.a., stanowiącym konkretyzację zasady prawdy obiektywnej, organ obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z powyższych przepisów jednoznacznie wynika, że wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku poprzedzać powinno dokładne ustalenie stanu faktycznego istotnego w sprawie w oparciu o zebrany materiał dowodowy. W ocenie Sądu, organy obu instancji w przedmiotowej sprawie czyniąc zadość art. 7 i 77 K.p.a., ustaliły w sposób niewadliwy stan faktyczny sprawy stwierdzając, że przewożona w dniu [...] r. przez skarżącą spółkę makulatura ze [...] do [...] stanowiła odpad o kodzie [...], na który to transport przedsiębiorca nie posiadał zezwolenia. Co do zasady transport (międzynarodowy i krajowy) odpadów wymaga uzyskania stosownego zezwolenia (art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach -Dz. U. z 2010 r. Nr 185, poz. 1243 ze zm.). Wyjątki od tej zasady zostały określone w art. 31 ust. 1, art. 32 ust. 1, art. 33 ust 1a oraz ust. 4 tj. w rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 23 grudnia 2003 r. w sprawie rodzajów odpadów, których zbieranie lub transport nie wymagają zezwolenia na prowadzenie działalności (Dz. U. z 2004 r. Nr 16, poz. 154 ze zm.). Skarżący powołując się na § 2 ust. 1 ww. rozporządzenia wywiódł, iż transportowana przez niego makulatura (jako odpad w postaci opakowań po artykułach przemysłowych oraz spożywczych) zwolniona jest z obowiązku posiadania przez spółkę stosownego zezwolenia. W myśl powołanego przepisu rodzaje odpadów, których zbieranie lub transport nie wymaga zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania lub transportu odpadów, zostały określone w załączniku do rozporządzenia. Z załącznika wynika, że wyłączono z obowiązku posiadania zezwolenia transport opakowań z papieru i tektury oznaczonych kodem [...] (według rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów -Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1206). A zatem przewóz towaru w postaci papieru czy tektury o innym kodzie wymaga posiadania zezwolenia. Jak trafnie wskazał organ odwoławczy z posiadania zezwolenia na transport odpadów nie zwalnia okoliczność legitymowania się dokumentem o transgranicznym przemieszczaniu odpadów ([...]). Wprawdzie skarżący w skardze i odwołaniu nie wskazał jakim to kodem według niego powinien być oznaczony towar, ale powołanie się na § 2 ust. 1 rozporządzenia sugeruje, iż chodzi tu o kod [...]. Tymczasem organy uznały, iż przewożono towar o kodzie [...]. Z uzasadnienia decyzji wynika, że organy dokonały ustalenia kodu przewożonego towaru na podstawie dokumentów obcojęzycznych okazanych przez kierowcę podczas kontroli tj. [...] (dokument dostawy) oraz [...]. W świetle art. 75 § 1 K.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Jakiekolwiek ograniczenia ustalonego w przepisie art. 75 zakresu środków dowodowych może wynikać tylko z ustawy (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 2 kwietnia 208 r. sygn. akt IV SA/Po 24/08 , lex 485084). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że dokument obcojęzyczny może być dowodem w sprawie. Wprawdzie rację ma skarżący, że nie dokonano ich przetłumaczenia na język polski, jednakże powyższe naruszenie nie miało wpływu na wynik sprawy, gdyż w dokumentach tych podano liczbowy symbol kodu, który nie wymaga żadnej interpretacji. Ponadto dokument [...] jest dostępny w języku polskim na stronach internetowych Komisji Europejskiej. Zatem organy zasadnie uznały, że ww. dokumenty obcojęzyczne, okazane podczas kontroli, mogą stanowić dowód w sprawie . Należy przy tym podzielić stanowisko organu odwoławczego, iż przy oznaczeniu kodu odpadu istotne znaczenie miał zarówno dokument o transgranicznym przemieszczaniu odpadów [...] r. oraz dokument[...]. W dokumencie [...] (tj. informacji dołączonej do przemieszczania odpadów zgodnie z art. 3 ust. 2 i 4 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. - Dz. Urz. UE. L. z dnia 12 lipca 2006 r. Nr 190), w rubryce 10 wskazano dwa kody towaru. Pierwszy kod B: 3020 podano według nomenklatury przyjętej w załączniku IX do Konwencji Bazylejskiej (stanowiącej załącznik V części 1 rozporządzenia) i odnosi się on do odpadów papieru, kartonu i wyrobów papierniczych. Natomiast drugi kod 20 01 01 według Europejskiej Klasyfikacji Odpadów (stanowiącej załącznik V część 2 rozporządzenia) służy do oznaczenia papieru i tektury – frakcji gromadzonych selektywnie z wyj. 15 01. W tym miejscu wymaga podkreślenia, iż polski system podziału odpadów unormowany w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1206) odpowiada Europejskiemu Katalogowi Odpadów. Według klasyfikacji polskiej kod 20 01 01 obejmuje papier i tekturę –odpady komunalne segregowane i gromadzone selektywnie (z wyłączeniem 15 01). Ponadto wyżej wspomniany sześciocyfrowy kod wynika również z dokumentu [...]. Wobec tego, wbrew twierdzeniu skarżącego, dokument [...] nie jest jedynym dokumentem, w którym wymieniono przedmiotowy kod. Tak więc organy nie naruszyły prawa dokonując ustalenia stanu faktycznego polegającego na przyjęciu, iż przewożony towar stanowił odpad o kodzie [...], który to niewymieniono w rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 23 grudnia 2003 r. w sprawie rodzajów odpadów, których zbieranie lub transport nie wymagają zezwolenia na prowadzenia działalności. Skarżący kwestionując prawidłowość przyporządkowania przewożonemu towarowi właściwego kodu przez organ, na poparcie swojego stanowiska nie przedstawił w toku postępowania żadnych dowodów, zatem jego twierdzenia należy uznać za gołosłowną polemikę z organem. Organ jest wprawdzie zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału, nie mniej jednak strona nie jest zwolniona od współdziałania w wyjaśnianiu okoliczności faktycznych, skoro nieudowodnienie określonego faktu może prowadzić do wydania decyzji dla niej niekorzystnej (por. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2010 r. sygn. akt II OSK 1677/10, lex nr 746724). Przewożenie przez spółkę w międzynarodowym transporcie drogowym odpadu na który wymagane jest zezwolenie, implikuje po stronie przewoźnika obowiązek uzyskania stosownego zezwolenia na przewóz odpadów, wydawanego przez starostę w drodze decyzji oraz posiadania i okazania do kontroli tego dokumentu (art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. f ustawy o transporcie drogowym). Bezspornym jest w niniejszej sprawie, że kierowca kontrolowanego pojazdu podczas kontroli nie okazał zezwolenia na przewożenia odpadów. W toku postępowania ustalono, że spółka nie posiadała takiego dokumentu. Tymczasem brak zezwolenia na transport odpadów o kodzie [...] stanowi przesłankę materialnoprawną do wymierzenia kary pieniężnej (art. 92 ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym w zw. z ust. 4) w wysokości określonej w lp. 7.2. załącznika do ustawy o transporcie drogowym, tj. [...]zł. Podkreślić należy, że to na spółce jako podmiocie prowadzącym działalność transportową ciąży obowiązek podejmowania działań z zachowaniem wyższego stopnia staranności, w tym uzyskania wymaganych przez prawo zezwoleń. Przewoźnik powinien liczyć się zatem z konsekwencjami swojej niestaranności wynikającej z naruszenia przepisów ustawy o odpadach i ustawy o transporcie drogowym. Ustawodawca w dwóch przypadkach przewidział możliwość zwolnienia od odpowiedzialności przedsiębiorcę: po pierwsze - w sytuacji gdy nie miał on wpływu na powstanie naruszenia (art. 92a ust. 4 ustawy o transporcie drogowym), a po drugie- gdy doszło do naruszenia przepisów wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć (art. 93 ust. 7 ustawy). Zdaniem Sądu, organ odwoławczy rozpatrując sprawę pod kątem tych przepisów, doszedł do słusznego wniosku, iż w sprawie nie znajdują zastosowania. Przy czym, powołanie się przez skarżącego na informację uzyskaną od zleceniodawcy o braku obowiązku posiadania zezwolenia na transport odpadów nie stanowi przesłanki warunkującej zwolnienie z obowiązku poniesienia odpowiedzialności w formie kary pieniężnej. Sąd za nietrafny uznał zarzut podniesiony w skardze dotyczący naruszenia przepisu art. 82 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, w myśl którego nie można równocześnie podejmować i prowadzić więcej niż jednej kontroli działalności przedsiębiorcy. Według skarżącego organ w sposób nieuprawniony w stosunku do strony przeprowadził dwa tożsame postępowania w tym samym czasie, w sytuacji gdy kontrolą objęto pojedynczy przewóz drogowy wykonywany dwoma pojazdami. W tym względzie należy wyjaśnić, że powołany przepis nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż kontrola dokumentów przeprowadzana w czasie przekraczania przez przewoźnika granicy państwowej podczas wykonywania przewozu w międzynarodowym transporcie drogowym ma charakter tylko i wyłącznie kontroli drogowej, którą należy odróżnić od kontroli przeprowadzanej w przedsiębiorstwie (art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej). Kontrola drogowa nie jest w żadnym bądź razie kontrolą działalności gospodarczej. Również niezasadne jest twierdzenie skarżącego, iż wydanie dwóch decyzji spowodowało nałożenia dwóch kar pieniężnych za to samo zdarzenie. Należy podkreślić, iż przewóz towaru, nawet tożsamego co do rodzaju, dwoma pojazdami w tym samym czasie i miejscu, stanowi de facto wykonywanie dwóch odrębnych transportów drogowych. Skład orzekający tut. Sądu w pełni podziela stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 24 lutego 2011 r. sygn. akt II GSK 257/10 oraz z dnia 1 lutego 2011 r. sygn. akt II GSK 87/10, w którym wskazano, iż "z zestawienia art. 68 ust. 1 pkt 1 u.t.d. (ustawy o transporcie drogowym) i art. 71 u.t.d. wynika, że kontroli drogowej podlegają pojazdy i ich kierowcy. Zatrzymanie do kontroli drogowej pojazdu otwiera kontrolę tego przewozu, tego pojazdu i prowadzącego go kierowcy. Uchybienia przepisom dotyczącym transportu drogowego związane z przewozem wykonywanym przez każdy pojazd i każdego kierowcę muszą być oceniane oddzielnie. Podkreślić przy tym należy, że stwierdzenie w czasie kilku kontroli drogowych, przeprowadzonych co do kilku pojazdów należących do jednego przedsiębiorcy, że transport wykonywany jest każdym z tych pojazdów bez licencji (zezwolenia), stanowi ustalenie wielokrotnego naruszenia obowiązku posiadania licencji przy wykonywaniu transportu. Każde takie naruszenie stwierdzone na drodze podlega karze. Brak przepisu prawa, który pozwałby w sytuacji wielokrotnych naruszeń w postaci wykonywania transportu drogowego bez licencji poprzestać na nałożeniu jednej tylko kary za jeden przejazd bez licencji. Dolegliwość materialna kilku wysokich kar nałożonych na jednego przedsiębiorcę związana jest z dużą skalą działalności prowadzonej przez niego bez wymaganej licencji i wielką nagannością stwierdzonej liczby naruszeń". W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi.