II SA/Sz 881/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. L. i H. L. na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia skargi na działalność Burmistrza B. postanawia: odrzucić skargę A. L. i H. L. (wcześniej: A. W. i Z. W. dalej: "skarżący") zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, podjętą 25 września 2025 r. przez Radę Miejską w B. , (dalej: "organ") na podstawie art. art. 18b ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2025 r. poz. 1153) oraz art. 229 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej: "k.p.a.") [...] w sprawie rozpatrzenia skargi na działalność Burmistrza B.. Wnosząc o jej uchylenie, stwierdzenie, że organ naruszył przepisy prawa przy rozpatrywaniu skargi, zobowiązanie organu do przedłożenia wymienionych dokumentów oraz zasądzenie kosztów postępowania zarzucili jej naruszenie: - art. 7-11 i art. 77 § 1 k.p.a. – przez brak wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego i powiadomienia o posiedzeniu skargowym. Rada Miejska przyjęła bezkrytycznie twierdzenia Burmistrza, że istnieje "droga dojazdowa" przez terem leśny, podczas gdy jest to wyłącznie przerębla po usuniętej napowietrznej linii energetycznej użytkowana przez pojazdy Lasów Państwowych, - art. 20 pkt 4 i 11 ustawy o drogach publicznych - gmina ma obowiązek zarządzania drogami gminnymi i zapewnienia mieszkańcom dostępu do nieruchomości. Uchwała sankcjonuje stan faktyczny, w którym gmina uchyla się od tego obowiązku. - art. 6 ust. 1 ustawy o lasach - drogi leśne służą wyłącznie gospodarce leśnej i nie mogą być traktowane jako drogi publiczne, a tym bardziej jako ustawowy obowiązek gminy zapewnienia dojazdu. Przyjęcie odmiennej interpretacji stanowi rażące naruszenie prawa, - art. 61 ust. 2 Konstytucji RP przez brak rzetelnej i przejrzystej informacji; skarżącemu nie przedstawiono żadnych dokumentów potwierdzających status prawny drogi, na którą powołuje się Burmistrz, - art. 140 k.c. w zw. z art. 21 i 64 Konstytucji RP – prawo własności obejmuje korzystanie z rzeczy i rozporządzanie nią; brak drogi publicznej do nieruchomości pozbawia właściciela faktycznej możliwości korzystania z własności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że w przypadku wniesienia skargi, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność ustalając m.in., czy mieści się w katalogu spraw należących do właściwości sądu administracyjnego. W przypadku stwierdzenia braku kognicji sądu do rozpoznania sprawy, taka skarga, podlega odrzuceniu stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej "p.p.s.a."). Zgodnie z treścią przepisu art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji i postanowień wydanych na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (§ 2a), a także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3). W rozpoznawanej sprawie, skarga dotyczy uchwały Rady Miejskiej B. z 25 września 2025r.,nr [...], podjętej w trybie postępowania skargowego, uregulowanego działem VIII k.p.a. Wyjaśnienia wymaga, że tryb skargowy jest jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, którego zakończenie, czyli zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi, nie daje podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, a więc nie tylko postępowania odwoławczego, ale także postępowania sądowoadministracyjnego. Postępowanie skargowe nie kończy się władczym aktem podlegającym ocenie sądu administracyjnego z punktu widzenia legalności (por. postanowienia: NSA z dnia 25 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 241/09; WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 16 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Go 398/08; WSA w Poznaniu z dnia 25 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Po 30/10, WSA w Olsztynie z dnia 23 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Ol 47/14, także postanowienie NSA z dnia 17 stycznia 2014 r., sygn. II OSK 3134/13, publ. na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 227 k.p.a., przedmiotem skargi w tym trybie może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Stosownie do art. 228 k.p.a., skargi składa się do organów właściwych do ich rozpatrzenia. Kodeks postępowania administracyjnego nie narzuca organom formy w jakiej może nastąpić załatwienie skargi złożonej w opisywanym trybie. Stanowi jednak, że sprawa ma być załatwiona bez zbędnej zwłoki, a skarżącego zawiadamia się o sposobie załatwienia skargi (art. 237 § 1 i § 3 k.p.a.). Oznacza to, że podejmowane w trybie 237 § 3 k.p.a. zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi nie przybiera żadnej z prawnych form działania organu administracji publicznej, podlegających kontroli sądu administracyjnego. W postępowaniu skargowym z art. 227 k.p.a. nie rozstrzyga się bowiem sprawy administracyjnej. Niezależnie bowiem od formy rozpatrzenia wniesionej we wskazanym wyżej trybie skargi, wyrażone przez organ ją rozpoznający stanowisko nie może być - jako nie mieszczące się w zakresie właściwości sądów administracyjnych - kwestionowane w drodze wnoszonej do sądu skargi podmiotu korzystającego uprzednio z uprawnienia normowanego przepisami działu VIII k.p.a. W świetle powołanych przepisów sąd administracyjny nie jest uprawniony do oceny prawidłowości prowadzonego postępowania skargowego, w tym jego zawiadomień o sposobie załatwienia skargi/przekazania skargi, które może mieć formę uchwały jak w niniejszej sprawie. Również w orzecznictwie podnosi się, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych w rozumieniu działu VIII k.p.a., a więc związanych z krytyką nienależytego wykonywania zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników (art. 227 i następne k.p.a.), nawet jeżeli zawiadomienie o załatwieniu skargi ma formę uchwały rady gminy (miasta), ponieważ sprawy te nie zostały poddane jego kontroli na podstawie art. 3 p.p.s.a. (por. postanowienie WSA w Poznaniu z 25 marca 2010 r., II SA/Po 30/10, z 18 kwietnia 2023 r., I OSK 179/23, I OSK 180/23, I OSK 181/23, I OSK 198/23, publ. na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Pogląd ten jest jednolicie prezentowany także w piśmiennictwie (zob. M. Jaśkowska, Komentarz do art. 238 k.p.a., teza 4, LEX/el.2025; P. Przybysz, Komentarz do art. 238 k.p.a., teza 3 i 4, wyd. XIII, Warszawa 2021, LEX/el). Skoro zatem kwestionowana uchwała informuje skarżących o wyniku rozpatrzenia skargi na działalność Burmistrza B., to nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę.