II SA/Sz 903/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. T. na uchwałę Rady Miejskiej Białogardu z dnia 24 września 2025 r. nr XVIII/123/2025 w przedmiocie rozpatrzenia skargi na działanie Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Białogardzie postanawia odrzucić skargę. Rada Miejska B. (dalej: "organ") podjęła 24 września 2025 r., nr XVIII/123/2025, uchwałę w sprawie skargi dotyczącej działalności Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. w związku z realizacją Programu Fundusze Europejskie na Pomoc Żywnościową 2021-2027 - Podprogram 2024. W podstawie prawnej wydanego aktu wskazano art. 229 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej: "k.p.a."). W uchwale ww. Rada uznała skargę A. T. (dalej: "skarżąca") z 8 lipca 2025 r. za bezzasadną, wskazując w motywach uzasadnienia uchwały jakie ustalenia podjęte przez Komisję Skarg Wniosków i Petycji Rady Miejskiej, w związku z jej rozpoznaniem, pozwoliły na odmowne załatwienie skargi w rozumieniu art. 238 § 1 k.p.a. Pismem z 29 października 2025 r. A. T. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie ze skargą na ww. uchwałę Rady Miejskiej B. , zarzucając brak rzetelnego zbadania stanu faktycznego i dowodów, pominięcie stanowiska strony i naruszenie prawa do czynnego udziału, uchylenie się od badania istotnych dowodów, brak adekwatnej reakcji na zarzut bezczynności oraz naruszenie zasady zaufania i ochrony praw jednostki. Skarżąca wniosła o uchylenie uchwały i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W odpowiedzi na skargę organ reprezentowany przez Burmistrza B., zastępowanego przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej, albowiem podjęcie zaskarżonej uchwały nastąpiło w wyniku przeprowadzenia postępowania skargowego uregulowanego w Dziale VIII k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że w przypadku wniesienia skargi, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność ustalając m.in., czy mieści się w katalogu spraw należących do właściwości sądu administracyjnego. W przypadku stwierdzenia braku kognicji sądu do rozpoznania sprawy, taka skarga, podlega odrzuceniu stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej "p.p.s.a."). Zgodnie z treścią przepisu art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (§ 2a), a także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3). W rozpoznawanej sprawie, złożona do tutejszego Sądu skarga dotyczy uchwały Rady Miejskiej B. z 24 września 2025 r., nr XVIII/123/2025, podjętej w trybie postępowania skargowego, uregulowanego działem VIII k.p.a., zatytułowanym "Skargi i wnioski". Przy tym wyjaśnienia wymaga, że tryb skargowy jest jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, którego zakończenie, czyli zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi, nie daje podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, a więc nie tylko postępowania odwoławczego, ale także postępowania sądowoadministracyjnego. Postępowanie skargowe nie kończy się władczym aktem podlegającym ocenie sądu administracyjnego z punktu widzenia legalności (por. postanowienia: NSA z dnia 25 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 241/09; WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 16 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Go 398/08; WSA w Poznaniu z dnia 25 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Po 30/10, WSA w Olsztynie z dnia 23 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Ol 47/14, także postanowienie NSA z dnia 17 stycznia 2014 r., sygn. II OSK 3134/13, publ. na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 227 k.p.a., przedmiotem skargi w tym trybie może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Stosownie do art. 228 k.p.a., skargi składa się do organów właściwych do ich rozpatrzenia. Kodeks postępowania administracyjnego nie narzuca organom formy w jakiej może nastąpić załatwienie skargi złożonej w opisywanym trybie. Stanowi jednak, że sprawa ma być załatwiona bez zbędnej zwłoki, a skarżącego zawiadamia się o sposobie załatwienia skargi (art. 237 § 1 i § 3 k.p.a.). Oznacza to, że podejmowane w trybie 237 § 3 k.p.a. zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi nie przybiera żadnej z prawnych form działania organu administracji publicznej, podlegających kontroli sądu administracyjnego. W postępowaniu skargowym z art. 227 k.p.a. nie rozstrzyga się bowiem sprawy administracyjnej. Niezależnie bowiem od formy rozpatrzenia wniesionej we wskazanym wyżej trybie skargi, wyrażone przez organ ją rozpoznający stanowisko nie może być - jako nie mieszczące się w zakresie właściwości sądów administracyjnych - kwestionowane w drodze wnoszonej do sądu skargi podmiotu korzystającego uprzednio z uprawnienia normowanego przepisami działu VIII k.p.a. W świetle powołanych przepisów sąd administracyjny nie jest uprawniony do oceny prawidłowości prowadzonego postępowania skargowego, w tym jego zawiadomień o sposobie załatwienia skargi/przekazania skargi, które może mieć formę uchwały jak w niniejszej sprawie. Również w orzecznictwie podnosi się, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych w rozumieniu działu VIII k.p.a., a więc związanych z krytyką nienależytego wykonywania zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników (art. 227 i następne k.p.a.), nawet jeżeli zawiadomienie o załatwieniu skargi ma formę uchwały rady gminy (miasta), ponieważ sprawy te nie zostały poddane jego kontroli na podstawie art. 3 p.p.s.a. (por. postanowienie WSA w Poznaniu z 25 marca 2010 r., II SA/Po 30/10, z 18 kwietnia 2023 r., I OSK 179/23, I OSK 180/23, I OSK 181/23, I OSK 198/23, publ. na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Pogląd ten jest jednolicie prezentowany także w piśmiennictwie (zob. M. Jaśkowska, Komentarz do art. 238 k.p.a., teza 4, LEX/el.2025; P. Przybysz, Komentarz do art. 238 k.p.a., teza 3 i 4, wyd. XIII, Warszawa 2021, LEX/el). Skoro zatem kwestionowana uchwała informuje skarżącą o wyniku rozpatrzenia skargi na działalność Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B., to nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę.