II SA/Sz 914/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Gminy P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w części w zakresie pkt 2. w sprawie z Jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wyłączenia gruntów z produkcji rolniczej p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Gmina P. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wyłączenia gruntów z produkcji rolniczej. W skardze strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w części w zakresie pkt. 2 obejmującego ustalenie dla Gminy P. należności z tytułu wyłączenia z produkcji rolniczej gruntów w działce ewidencyjnej nr [...], obręb P., w wysokości [...] zł oraz stałej opłaty rocznej z tytułu wyłączenia ww. gruntów z produkcji rolniczej w wysokości [...] zł uiszczanej do 30 czerwca każdego roku począwszy od 2018 roku do 2027 roku. W uzasadnieniu rozpatrywanego wniosku wskazano, że uiszczenie ww. należności może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w budżecie skarżącej Gminy, bowiem nie zostały one uwzględnione w uchwale nr [...] Rady Gminy P. na rok 2018, co może spowodować wyczerpanie znacznej części rezerwy ogólnej budżetu skarżącej Gminy na 2018 r., co z kolei może negatywnie wpłynąć na zabezpieczenie realizacji podstawowych i bieżących zadań skarżącej Gminy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, zwanej dalej: "P.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 P.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06). Dokonując oceny wniosku w powyższym świetle Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Przedstawiona przez skarżącą stronę argumentacja sprowadza się do twierdzenia, iż należności wynikające z zaskarżonej decyzji nie zostały uwzględnione w uchwale nr [...] Rady Gminy P. na rok 2018, co może spowodować wyczerpanie znacznej części rezerwy ogólnej budżetu skarżącej Gminy na 2018 r., co z kolei może negatywnie wpłynąć na zabezpieczenie realizacji podstawowych i bieżących zadań skarżącej Gminy. Wobec powyższych twierdzeń strony skarżącej zauważyć należy, iż okoliczności te nie zostały w żaden sposób uprawdopodobnione, w szczególności nie przedstawiono dokumentów źródłowych obrazujących aktualną sytuację finansową skarżącej Gminy po stronie planowanych dochodów, jak również rezerw budżetowych. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności, jednakże w taki sposób, aby sąd miał możliwość dokonania kontroli ich prawdziwości. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Ponadto akcentuje się, iż podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. postanowienia NSA: z dnia 25 kwietnia 2012 r., II FSK 498/12; z dnia 10 maja 2011 r., II FZ 106/11; z dnia 9 września 2011 r., II FSK 1501/11; z dnia 28 września 2011 r., I FZ 219/11 i z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07). Zatem wobec nieprzedstawienia przez stronę skarżącą dokumentów, o których była wyżej mowa, Sąd nie ma możliwości zweryfikowania informacji przedstawionych przez skarżącą Gminę, co również uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie wniosku o ochronę tymczasową. Biorąc pod uwagę powyższą argumentację, należy stwierdzić, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, a tym samym, iż zachodzi konieczność zastosowania żądanej przez nią ochrony tymczasowej, zatem sformułowany przez stronę skarżącą wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie. Kierując się powyższym, Sąd orzekł, jak na wstępie, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a.