II SA/Sz 970/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 21 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosków K. I., R. I., M. P. i S. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi K. I., R. I., M. P. i S. P. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia określonych dokumentów w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] r., po rozpatrzeniu zażaleń od postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] r., zobowiązującego M. i S. P. oraz K. i R. I. do przedłożenia w terminie do 30 lipca 2018 r. określonych dokumentów w celu doprowadzenia wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia odcinka sieci kanalizacji sanitarnej do stanu zgodnego z prawem, uchylił zaskarżone postanowienie w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku i orzekł o wykonaniu nałożonego obowiązku w terminie do dnia 31 października 2018 r., a w pozostałej części utrzymał postanowienie w mocy. K. I., R. I. M. P. i S. P., zaskarżyli powyższe postanowienie organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. W skardze, obok zarzutów kwestionujących legalność postanowienia, skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania postanowienia WINB w S. i PINB w G. do czasu rozpoznania skargi przez sąd, nie uzasadniając jednak w żaden sposób swego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że wniosek skarżących, pomimo wyraźnego wskazania, że dotyczy wstrzymania wykonania postanowień organu pierwszej i drugiej instancji, należało potraktować jako żądanie wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia Z. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Powyższe jest konsekwencją okoliczności, że postanowienie organu odwoławczego utrzymuje w mocy obowiązki nałożone postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G., uchylając jedynie termin ich wykonania i jako akt ostateczny podlega wykonaniu. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., 1302- dalej jako "p.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Z kolei w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z cytowanego powyższej przepisu wynika jednoznacznie, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności (tj. ochrony tymczasowej) jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody (majątkowej lub niemajątkowej) lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tak więc ciężar dowodu spoczywa na wnioskodawcy, który obowiązany jest uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego aktu przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Stąd też, aby sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wnioskodawca musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności świadczących o zasadności wstrzymania, popartych faktami oraz stosownymi dowodami. Samo złożenie wniosku nie jest zatem wystarczające, gdyż nie skutkuje automatycznym blokowaniem realizacji wynikających z rozstrzygnięć organu obowiązków. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że skarżący składając wniosek o zastosowanie ochrony tymczasowej w żaden sposób go nie uzasadnili. Nie podali nawet, która z przesłanek, w ich ocenie, daje podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jak i nie powołali żadnych konkretnych okoliczności, które świadczyłyby o zasadności złożonego żądania. Tym samym skarżący w żaden sposób nie wykazali, aby wystąpiły przesłanki do przyjęcia, że wykonanie wskazanego na wstępie postanowienia grozi niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślenia wymaga, że w przypadku niedostatecznego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, sąd nie ma obowiązku wzywania wnioskodawcy do jego uzupełnienia lub poprawienia, gdyż inicjatywa dowodowa i odpowiedzialność za skuteczność złożonego wniosku spoczywa w całości na wnioskodawcy. Uzasadnienie wniosku nie jest bowiem elementem obligatoryjnym, wpływającym na ważność wniosku i warunkującym jego dopuszczalność, zatem nie podlega wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych. Ma ono za zadanie jedynie wykazanie i uprawdopodobnienie zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, a więc jego niezamieszczenie nie powoduje odrzucenia wniosku, a jedynie uniemożliwia ewentualną ocenę okoliczności sprawy w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010 r., art. 61 oraz postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2013 r., sygn. akt I OZ 848/13 z dnia 16 września 2014 r., sygn. akt I OZ 744/14 z dnia 21 grudnia 2016 r., sygn. akt II GZ 1291/16). Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie niewątpliwie brak uzasadnienia wniosku nie pozwala na udzielenie wnioskowanej ochrony tymczasowej zwłaszcza, że sąd analizując akta sprawy również nie dostrzegł z urzędu przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego postanowienia. Dodać trzeba, że przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, nie można brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi, gdyż przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi. Przedstawione w treści skargi zarzuty będą dopiero przedmiotem oceny sądu w toku rozprawy. Natomiast wstrzymanie wykonania aktu lub czynności ma charakter tymczasowy i zgodnie z art. 61 § 6 p.p.s.a. traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę, bądź uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Dlatego też argumenty podniesione w skardze przeciwko legalności zaskarżonego postanowienia, nie mogą stanowić podstawy do uwzględnienia powyższego wniosku. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.