II SAB/Sz 101/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 listopada 2021 r. sprawy ze skargi C. K. na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie rozpoznania wniosku oddala skargę. 1. Wnioskiem z dnia 15 marca 2021 r., który wpłynął do Urzędu Miejskiego w dniu [...] marca 2021 r. C. K. (dalej: "Skarżący", "Strona") zwrócił się do Burmistrza Miasta, (dalej: "Organ", "Burmistrz"), o poinformowanie o działaniach prowadzonych w związku z nielegalną samowolą swojego sąsiada A. R., dotyczącą: nielegalnej bramy wyjazdowej z tyłu działki, wskazując, że dnia [...] października 2020 r. Skarżący nie dostał pozwolenia na montaż bramy a sąsiad jeździ po pasie zieleni; nielegalnego mycia chemią przyczepek i sprzętów do uprawiania sportów wodnych, wskazując, że brudna woda z chemią trafia w glebę; prowadzenia nielegalnej uciążliwej dla Strony i innych sąsiadów działalności gospodarczej przez J. R. na ul A. niszczenia wizerunku ul. A. poprzez powieszenie plakatów, rozstawieniu czterech namiotów wojskowych, garażu blaszanego, przyczep kajakowych z kajakami, wysypania "szlaki" na działce. Skarżący wniósł o pozytywne rozpatrzenie wniosku i usunięcie uciążliwej działalności gospodarczej prowadzonej przy ul. A. ponieważ, w Jego ocenie, jest to działka budowlana a nie rzemieślnicza. 2. W piśmie z dnia 28 czerwca 2021 r., złożonym w Urzędzie Miejskim dnia 29 czerwca 2021 r. zaadresowanym do Organu i zatytułowanym "skarga na bezczynność organów administracji" Skarżący wskazał, że dnia 15 czerwca 2021 r. złożył do Burmistrza wniosek. Pomimo upływu terminu ponad trzech miesięcy nie otrzymał odpowiedzi. Dodał, że jest to sprzeczne z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego i w tej sytuacji oczekuje zgodnie z powołaną regulacją do dnia 10 lipca 2021 r., a po tym terminie skieruje skargę na bezczynność urzędu ze stosownymi wnioskami. 3. W odpowiedzi w piśmie z 27 lipca 2021 r. Organ poruszając wszystkie zagadnienia wymienione we wniosku wyjaśnił m.in., że wielokrotne interwencje Straży Miejskiej na terenie nieruchomości przy ul. A. nie wykazały zgłaszanych przez Stronę nieprawidłowości, w tym mycia chemią przyczepek i sprzętów do uprawiania sportów wodnych. Organ dodał, że informację o tym otrzymał Skarżący w piśmie z dnia 2.11.2020 r., nr [...] (data odbioru 2.11.2020 r.). Organ podkreślił, że nie oznacza to, że nie prowadzono w Urzędzie Miejskim w D. czynności sprawdzających ten fakt na bieżąco. Pod nr [...] toczyło się w związku z tym postępowanie administracyjne z wniosku Strony złożonego do WIOŚ w S. w dniu [...].03.2021 r. Organ wyjaśnił, że wszczęcia postępowania administracyjnego innego niż o wydanie zaświadczenia (zakończone postanowieniem z dnia [...].09.2020 r. nr [...]) nie spowodowało pismo Skarżącego z dnia 20 sierpnia 2020 r., które było przedmiotem postanowienia SKO w K. nr [...] z dnia [...] października 2020 r., gdyż Skarżący nie sprecyzował czy nadal domaga się wydania zaświadczenia (co do którego organ uznał, że brak jest podstaw do jego wydania), ale także Skarżący nie uprawdopodobnił w jakimkolwiek stopniu swoich twierdzeń zawartych w ww. piśmie, mimo, że Burmistrz D. zwrócił się o to pismem z dnia 14.11.2020 r. nr [...] (data odbioru - 20.11.2020 r.). Dotychczas nie potwierdziło się zatem, że na terenie nieruchomości nr [...] następuje wnikanie w glebę brudnej wody z chemią. 4. Niezadowolona z treści odpowiedzi, Strona skarżąca wywiodła skargę na bezczynność Organu co do rozpatrzenia wniosku w zakresie nieterminowego, niewłaściwego rozpoznania przez Burmistrza sprawy dotyczącej mycia sprzętu kajakowego wodą na sąsiedniej działce, podkreślając, że na fakt ten wielokrotnie wskazywano Organowi. W skardze zarzucono, że w odpowiedzi na interwencje Skarżącego nie dotrzymano ustawowego terminu na udzielenie odpowiedzi. Ponadto wbrew przepisom w tym kodeksu postępowania administracyjnego nie uprzedzono Strony, iż w terminie 30 dni nie otrzyma stosownej odpowiedzi. Drugim zarzutem merytorycznym, jest, według Strony, naruszenie przepisów ustawy z dnia 13.09.1996r o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, zgodnie z którą gminy winny mieć uregulowanie prawne w sprawie utrzymania czystości i porządku. Takie uregulowania dotyczą również kwestii prowadzenia działalności gospodarczej w tym mycia sprzętu kajakowego i przyczep kajakowych. W każdej gminie w Polsce jest zakaz odprowadzania zanieczyszczonych wód do gleby lub bezpośrednio do zbiorników wodnych. Skarżący argumentował, że nie wie na jakiej zasadzie Burmistrz twierdzi iż takich faktów nie stwierdzono i dodał, że na działce nr [...] nie ma kanalizacji ani wody bieżącej. Zdaniem Strony powoływanie się na interwencje Straży Miejskiej jest chybione, gdyż Służba ta nie dysponuje specjalistycznym sprzętem aby wydać tak jednoznaczną opinię. Tymczasem warunki mycia, czy płukania są uregulowane przepisami prawa. Według Skarżącego wiadomo, iż przy tak prowadzonej działalności na działce nr [...] przy myciu sprzętu kajakowego i przyczep woda nie spływa czysta, a jest zanieczyszczona. Ponadto wskazywany sprzęt aby być eksploatowany musi być myty i jest myty przez właścicieli tej działki. W ocenie Skarżącego woda z tej czynności spływa na działkę sąsiada, ale również na część działki Strony bezpośrednio do gleby, jednocześnie podkreślając, że nie jest to czynność, która nie wpływa na jej stan. Skarżący dodał, że przepisy tego zabraniają, gdy taka woda nie jest czysta, obojętna dla środowiska i spływa do gleby. W ocenie Skarżącego fakt iż Burmistrz i Straż Miejska nie ma sprzętu aby te okoliczności potwierdzić nie może działać na Jego niekorzyść, gdyż wystarczy fakt iż sprawca tego czynu potwierdza okoliczność mycia sprzętu na swojej działce, a co za tym idzie spływanie wody powstałej podczas tej czynności bezpośrednio w glebę. Zgodnie z przepisami przy prowadzeniu takich czynności musi być specjalny spływ sanitarny, a woda nie może być odprowadzana do kanalizacji ani do tzw. deszczówki. Dlatego składając skargę Skarżący wniósł o podjęcie skutecznych w tej mierze czynności mających na celu nie ochronę Jego interesu, a ochronę prawa i środowiska. 5. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł na zasadzie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o jej odrzucenie wskazując, że warunkiem dopuszczalności skargi na przewlekłość postępowania jest istnienie podstawy prawnej do określonego zachowania się organu. Odnosząc się do zarzutu niedotrzymania ustawowego terminu na udzielenie odpowiedzi, Organ wskazał, że Skarżący odnosi to do typowej kwestii cywilnoprawnej (rzekomego korzystania przez sąsiada z nieruchomości sąsiedniej ponad przeciętną miarę wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych), co nie może być kwalifikowane jako bezczynność organu administracji publicznej, o której mowa w przywołanych wyżej przepisach ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (m.in. art. 54 § 1 w zw. z art. 3 §2 pkt 8). Według Organu nie posiada On kompetencji do rozstrzygania ww. sporu sąsiedzkiego o immisje. Organ wyjaśnił, że Gmina D. podejmowała działania wyjaśniające co do zgłaszanych przez Skarżącego faktów dotyczących działalności sąsiada, jeśli dane, zgłoszone sprawy leżały w kompetencji szeroko pojętej gminy i jej organów. Wielokrotne interwencje Straży Miejskiej w D. na działce nr [...] (ul. A. w D. nie potwierdziły wskazanych nieprawidłowości. Informację o tym Skarżący otrzymał w piśmie z dnia 2 listopada 2020 r., nr [...] Organ zaznaczył również, że żadna ze zgłoszonych przez Skarżącego spraw nie kwalifikowała się do prowadzenia postępowania administracyjnego przez Burmistrza Miasta, za wyjątkiem sprawy o wydanie zaświadczenia (wszczętej na skutek pisma skarżącego z dnia 02.09.2020 r.), która zakończyła się postanowieniem z dnia [...].09.2020r. nr [...], które następnie było przedmiotem zażalenia i postanowienia SKO w K. nr [...] z dnia [...].10.2020 r. W 2021 roku w związku z wnioskiem Skarżącego do WIOŚ w S., pracownicy Urzędu Miejskiego w D. również prowadzili czynności sprawdzające zgłaszanych przez skarżącego nieprawidłowości ([...]. [...]) we współpracy z WIOŚ. Informację o wszystkich ww. działaniach Skarżący otrzymał w piśmie Burmistrza nr [...] z dnia 27.07.2021 r. jako odpowiedź na skargę Strony z dnia 28.06.2021 r. (data wpływu 29.06.2021 r.). Z powodów wskazanych wyżej (cywilny charakter sprawy, której dotyczy skarga na bezczynność), pisma Strony, zdaniem Organu, nie można również traktować jako skargi na bezczynność organów gminy, o której mowa w art. 101a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga jest niezasadna. 6. Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach innych niż określone w pkt 1-3 (art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej: "p.p.s.a.") aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw, o czym stanowi art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. W myśl natomiast art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Natomiast skarga nieuzasadniona podlega oddaleniu - 151 p.p.s.a. 7. Wymaga w tym miejscu zaznaczenia, że kontrolowana sprawa z uwagi na swój przedmiot (skarga na bezczynność), została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. 8. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie była bezczynność Burmistrza D. , w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 15 marca 2021 r. o poinformowanie o działaniach Organu w stosunku do wyszczególnionych we wniosku w punkcie 2 okoliczności. 9. Stosownie do postanowień art. 52 § 1 p.p.s.a., warunkiem dopuszczalności skargi jest uprzednie wyczerpanie środków zaskarżenia. W przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania taki tryb został określony w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021, poz. 735) – dalej: "k.p.a.". Zgodnie z założeniami ustawodawcy wniesienie ponaglenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. stanowi warunek formalny do wywiedzenia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Znajduje to wyraz także w brzmieniu art. 52 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Z treści powyższych regulacji wynika zatem, że warunkiem dopuszczalności skargi wniesionej przez skarżącego na bezczynność organu było wyczerpanie środka zaskarżenia w postaci ponaglenia. W niniejszej sprawie Skarżący, przed wniesieniem skargi dopełnił wymogu wyczerpania środka zaskarżenia w zakresie bezczynności organu, wnosząc do Organu ponaglenie z dnia 28 czerwca 2021 r. W zakresie dopuszczalności skargi na bezczynność organu administracji publicznej w sprawie negatywnego oddziaływania na środowisko bądź obowiązków właścicieli nieruchomości co do utrzymania czystości i porządku, ponieważ w takim kierunku należałoby prowadzić postępowanie bądź postępowania administracyjne stwierdzając tego typu oddziaływanie lub uchybienia, wskazać należy, że zgodnie z art. 363 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2021, poz. 1973 t.j. ze zm.,) wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać osobie fizycznej, której działanie negatywnie oddziałuje na środowisko, wykonanie w określonym czasie czynności zmierzających do: 1) ograniczenia negatywnego oddziaływania na środowisko i jego zagrożenia; 2) przywrócenia środowiska do stanu właściwego. Przepisy art. 362 ust. 2-5 stosuje się odpowiednio (ust. 2). Natomiast stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 3b ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2021 r. poz. 888 t.j. ze zm.), dalej: "u.c.p.g.", właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez pozbywanie się zebranych na terenie nieruchomości odpadów komunalnych oraz nieczystości ciekłych w sposób zgodny z przepisami ustawy i przepisami odrębnymi. Nadzór nad realizacją obowiązków określonych w ust. 1-4 sprawuje wójt, burmistrz lub prezydent miasta (ust. 6 ). W przypadku stwierdzenia niewykonania obowiązków, o których mowa w ust. 1-4, wójt (burmistrz, prezydent miasta) wydaje decyzję nakazującą wykonanie obowiązku (ust. 7). W orzecznictwie sądowym podnosi się, że organy administracji publicznej, rozstrzygając powierzone im sprawy, muszą ściśle przestrzegać reguł określonych w przepisach k.p.a. Są one zobowiązane do prowadzenia postępowania w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.). Z powyższych względów należy uznać, że na bezczynność organu I instancji w zakresie wykonania obowiązku ustawowego, określonego w art. 363 p.o.ś., czy też w art. 5 ust. 7 u.c.p.g. służy stronie skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a., albowiem obie powołane regulacje wprost nie wyłączają stosowania w postępowaniach prowadzonych na ich podstawie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. 10. Celem skargi na bezczynność jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub podjęcia czynności. Oznacza to, że sąd rozpoznając skargę na bezczynność bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie została dokonana czynność lub czy z innych powodów organowi nie można zarzucić stanu bezczynności. Dla uznania bezczynności konieczne jest ustalenie w pierwszej kolejności, czy w ustalonym stanie faktycznym na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek wydania aktu lub dokonania czynności, a następnie czy uczyniono to w przepisanym terminie, a dalej czy ewentualne opóźnienie jest usprawiedliwione. W konsekwencji w przypadku skargi na bezczynność kontrola Sądu zmierza do sprawdzenia, czy istotnie, mimo obowiązku wszczęcia postępowania w sprawie rozstrzyganej w drodze decyzji czy dokonania czynności, organ administracji pozostaje w zwłoce. Jednocześnie poza zakresem kontroli Sądu pozostaje prawna poprawność czynności załatwiających zgłoszone żądanie. Mówiąc inaczej, Sąd nie wnika w merytoryczną i procesową poprawność czynności, a bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie została dokonana czynność lub czy z innych powodów organowi nie można zarzucić stanu bezczynności (por. wyrok NSA z 17 grudnia 2013 r., sygn. akt I OSK 2114/13, dostępny w Internecie pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl jak i pozostałe powołane orzeczenia). 11. Zgodnie z ogólną wytyczną zawartą w art. 35 § 1 k.p.a. sprawy administracyjne powinny być załatwiane bez zbędnej zwłoki. Organ administracji publicznej powinien zatem prowadzić postępowanie w sposób sprawny, bez nieuzasadnionego wstrzymywania i przewlekania czynności procesowych tak, by zakończenie postępowania nastąpiło w najkrótszym możliwym terminie. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że powyższy przepis należy rozumieć jako wskazówkę, by terminy załatwienia sprawy określone w art. 35 k.p.a. traktować jako terminy maksymalne, a organ prowadzący postępowanie nie tylko zachował terminy określone w k.p.a., ale także w razie możliwości załatwił sprawy w terminie krótszym (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 września 2006 r., sygn. akt VII SAB/Wa 40/06). Dążenie organu prowadzącego postępowanie do jak najszybszego załatwienia sprawy nie powinno jednak prowadzić do naruszenia zasady prawdy obiektywnej. Długość terminu załatwienia danej sprawy zależy bowiem od jej charakteru. Zgodnie z art. 35 § 2 k.p.a. niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (np. danych z ewidencji, rejestrów). Niezwłocznemu załatwieniu podlegają nie tylko sprawy proste, lecz także sprawy zawiłe i skomplikowane, w których jednakże nie trzeba prowadzić postępowania dowodowego, ponieważ albo cały materiał dowodowy jest od razu dostarczany przez stronę, albo materiał ten może być uzupełniony przez organ administracyjny poprzez podjęcie odpowiednich czynności faktycznych. Na gruncie procedury administracyjnej należy przyjąć, że użyte w art. 35 § 2 k.p.a. słowo "niezwłocznie" nie oznacza "natychmiast", organ powinien dysponować realnym – w konkretnych okolicznościach – czasem potrzebnym do przeanalizowania stanu prawnego i faktycznego sprawy oraz wydania i uzasadnienia rozstrzygnięcia w sprawie. Organ powinien więc wydać rozstrzygnięcie bez nieuzasadnionego odwlekania tej czynności. Natomiast sprawy wymagające postępowania wyjaśniającego, a więc sprawy, których załatwienie wiąże się z koniecznością zgromadzenia dowodów, wyjaśnień i informacji, powinny być załatwiane przez organ pierwszej instancji nie później niż w ciągu miesiąca od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.). Jeżeli natomiast sprawa ma charakter szczególnie skomplikowany, organ powinien załatwić taką sprawę nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia jej wszczęcia. O szczególnie skomplikowanym charakterze sprawy możemy mówić wówczas, gdy mamy do czynienia z zawiłym stanem faktycznym sprawy, wymagającym przeprowadzenia licznych czynności dowodowych, jak i ze złożonym, niełatwym do ustalenia stanem prawnym, wymagającym wnikliwej analizy oraz wykładni przepisów prawa. W myśl art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Przy czym, w myśl art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. bezczynnością jest sytuacja, w której nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. 12. W tej sprawie Skarżący zarzucił Organowi, że przekroczył czas na podjęcie stosownych działań w zakresie odpowiedzi na punkt 2 wniosku z dnia 15 marca 2021 r. dotyczący informacji, że na działce nr [...], położonej przy ul. A. w D. graniczącej z nieruchomością zajmowaną przez Skarżącego sąsiad myje wodą sprzęt kajakarski i akcesoria do jego przewozu, która wraz z zanieczyszczeniami spływa bezpośrednio do gleby, w tym na teren jego posesji. Dodatkowo, Skarżący uznaje, że powoływanie się w korespondencji z Urzędu Miejskiego w D. na interwencję Straży Miejskiej w D. rozstrzygnięciu Jego sprawy jest chybione. W skardze Skarżący zarzucił również naruszenie przepisów ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach domagając się ochrony prawa i środowiska. 13. Zarzuty Skarżącego wobec Organu okazały się niezasadne. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że treść wniosku z dnia 15 stycznia 2021 r. złożonego przez Skarżącego pozostawia wątpliwości, jakiego postępowania domaga się On wszczęcia. Strona skarżąca niejasno i nieprecyzyjnie określiła swoje żądanie, nie wskazując przy tym na konkretne przepisy będące podstawą do działań Organu. Ponadto, mając na uwadze lakoniczną argumentację skargi odnośnie podstaw prawnych żądania, zauważyć należy, że z przedłożonych Sądowi akt sprawy nie wynika by w ustalonym stanie faktycznym ziściły się przesłanki do zastosowania regulacji art. 363 p.o.ś., czy też art. 5 ust. 7 u.c.p.g., na które to przepisy, co wymaga podkreślenia, Skarżący we wniosku nie wskazywał. Prowadzi to do konkluzji, że nie można stwierdzić, czy powstał obowiązek wydania przez Organ rozstrzygnięcia w oparciu o powołane przepisy. Ze zgromadzonego materiału dowodowego sprawy nie wynika również by sam Skarżący stosowne dowody przedstawił, który to ograniczył swoją aktywność do roli sygnalisty. Zarazem w aktach sprawy znajdują się informacje potwierdzające, że będące przedmiotem sporu udzielenie informacji o działaniach Organu odnośnie działki nr [...] położonej przy ul. A. w D. przedmiotem rozpoznania Organu o czym świadczy treść pisma Burmistrza z dnia 27 lipca 2021 r., doręczonego Skarżącemu w dniu 28 lipca 2021 r. Zatem Burmistrz nie pozostawał w bezczynności w dniu wniesienia skargi, które to miało miejsce w dniu 2 sierpnia 2021 r. 14. Odnosząc się do zarzutu przekroczenia czasu na podjęcie stosownych działań, zdaniem Sądu należy uznać za usprawiedliwioną zwłokę w reakcji na wniosek z dnia 15 marca 2021 r. z uwagi na wielość żądań Strony w nim zawartych, jak i na w zasadzie dublowanie się żądania złożonego przez Skarżącego telefonicznie do protokołu w dniu 3 marca 2021 r. w odstępie kilkunastu dni. Przy czym wniosek z dnia 15 marca 2021 r. dotyczył nieruchomości położonej przy ul. A. w D. (działka nr [...]). Natomiast datowany na dzień 3 marca 2021 r. dotyczył działki położonej przy ul. A. (działka nr [...]). Jak wynika z akt administracyjnych Organ prowadził, po otrzymaniu pisma Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w S. z dnia 9 marca 2021 r., do którego dołączono protokół z dnia [...] marca 2021 r. z przyjęcia zgłoszenia telefonicznego od Skarżącego co do wniosku o podjęcie interwencji w sprawie tożsamej w części z punktem nr 2 wniosku z dnia 15 marca 2021 r., a w pozostałej części dotyczącej nieprawidłowego składowania odpadów, postępowanie administracyjne zmierzające do wyjaśnienia kwestii odpadów. W ramach prowadzonego postępowania na podstawie art. 26 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2021 r. poz. 779) oraz mając na uwadze obowiązek udzielania pomocy, na który powołał się Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w piśmie z dnia 9 marca 2021 r. Organ m.in. wezwał pismem z dnia 25 maja 2021 r. Skarżącego w celu złożenia zeznań, których treść dokumentuje protokół z dnia 11 czerwca 2021 r. Dopiero z treści wspomnianego protokołu wynika, że po okazaniu wydruków map działek nr [...] Skarżący jednoznacznie wskazał na działkę nr [...] jako miejsce przetrzymywania i mycia kajaków. Przedłożone Sądowi akta administracyjne wskazują, że Organ nie odnotował tego faktu i w dalszym ciągu prowadził postępowanie w przedmiocie składowania odpadów na działce nr [...], o czym świadczą protokół z dnia [...] czerwca 2021 r. oraz decyzja z dnia [...] lipca 2021 r. o umorzeniu postępowania w całości w sprawie usunięcia odpadów, ze względu na jego bezprzedmiotowość. Nie zmienia to oceny Sądu, że w realiach sprawy to od dnia 11 czerwca 2021 r. należałoby liczyć termin, z którym można wiązać ewentualne rozpoczęcie terminu do załatwienia sprawy, co finalnie nastąpiło poprzez doręczenie Skarżącemu w dniu 28 lipca 2021 r. pisma z dnia 27 lipca 2021 r., a więc z zachowaniem terminów przewidzianych w k.p.a. Przy tym nie bez znaczenia w sprawie ma podnoszona przez Organ okoliczność, że wskazane nieprawidłowości, na skutek złożenia poprzedniego, w zasadzie tożsamego wniosku przez Skarżącego w dniu 27 października 2020 r., były już wyjaśniane przez Straż Miejską w D. a informację o tym Skarżący otrzymał w piśmie z dnia 2 listopada 2020 r., nr [...], doręczonym w dniu 5 listopada 2020 r. 15. W tym miejscu, odnośnie zarzutu skargi o chybionym udziale Straży Miejskiej w czynnościach dotyczących stwierdzenia okoliczności będących podstawą do podjęcia działań przez Organ należy wyjaśnić, że wspomniana formacja działa na podstawie przepisów ustawy z dnia 28 sierpnia 1997 r. o strażach gminnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 1795 t.j. ze zm.), jest jednostką organizacyjną gminy (art. 6 ust. 1), a jej zadaniem jest ochrona porządku publicznego na terenie gminy (art. 1) jak i wykonywanie zadań w zakresie ochrony porządku publicznego wynikających z ustaw i aktów prawa miejscowego (art. 10 ust. 1). Natomiast nadzór nad działalności straży sprawuje wójt, burmistrz, prezydent miasta (art. 9). Tym samym straż jest również uprawniona do wykonywania zdań z zakresu utrzymania porządku i czystości w gminach jak i ochrony środowiska. 16. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że Burmistrz D. nie pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku Strony skarżącej z dnia 15 marca 2021 r., zaś działania podejmowane przez Organ nie były sprzeczne z zasadami określonymi w przepisach k.p.a. w tym sensie, że nie skutkowały brakiem merytorycznego rozpoznania złożonego przez Skarżącego wniosku w określonym terminie. Zatem skarga na bezczynność podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.