II SAB/Sz 110/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. J. na bezczynność Prokuratora w przedmiocie udzielenia informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę W dniu [...] r. P. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Prokuratora w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. W uzasadnieniu skargi P. J. podał, że bezczynność organu polega na nierozpoznaniu jego wniosku o udzielenie informacji publicznej złożonego w Prokuraturze w dniu [...] r., w którym skarżący zgłasza pytanie "czy organ otrzymał zażalenie od Prokuratury [...] z [...] r. (...) --. W odpowiedzi na skargę, Prokurator wniósł o jej odrzucenie, podnosząc, iż składane przez P. J. pisemne wyjaśnienia odnośnie treści wniosku z dnia [...] r. nie pozwoliły na zidentyfikowanie sprawy, co do której zostało wniesione zażalenie. Nadto w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) brak jest odesłania do sytuacji polegających na bezczynności organu. W tym stanie rzeczy jeśli na bezczynność organu administracji publicznej nie służy zażalenie, zdaniem organu, brak jest podstaw prawnych do żądania rozpoznania skargi na bezczynność organu w przedmiocie sposobu rozpoznania środka prawnego w postaci zażalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 powołanej ustawy, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W świetle powyższego przepisu, skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2007 r., sygn. akt V SAB/Wa 2/07, LEX nr 337771) i dotyczy sytuacji, w których organy administracji nie podejmują nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. Warunkiem dopuszczalności skargi jest więc istnienie podstawy prawnej do określonego zachowania się organu. W niniejszej sprawie skarga została złożona na bezczynność Prokuratora, polegającą na zaniechaniu przez ten organ rozpoznania wniosku o udzielenie informacji publicznej dotyczącego zażalenia skarżącego wniesionego w sprawie kolejnego wniosku skarżącego o udzielenie informacji publicznej z dnia [...] r. Postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej zostało uregulowane w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.). W orzecznictwie sądów administracyjnych dominujący jest pogląd, iż w stosunku do bezczynności w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie przysługuje żaden środek prawny na drodze administracyjnej, w tym zażalenie, bowiem środków takich nie przewiduje ustawa o dostępie do informacji publicznej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 października 2007 r. sygn. akt I OSK 1382/07 niepubl., postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 2006 r. sygn. akt I OSK 243/06 niepubl, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 maja 2006 r. sygn. akt I OSK 601/05 Lex nr 236545). Wprawdzie Kodeks postępowania administracyjnego ma zastosowanie do ustawy o dostępie do informacji publicznej, ale tylko w ograniczonym zakresie. Ustawodawca jedynie w art. 16 ust. 2 ww. ustawy dopuścił możliwość odpowiedniego zastosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego tj. w odniesieniu do decyzji odmawiających udzielenia informacji i umarzających postępowanie o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2. Nie dokonał takiego odesłania w stosunku do bezczynności polegającej na nieudzielaniu informacji publicznej, co w konsekwencji prowadzi do wniosku, iż nie jest możliwe wniesienie zażalenia z art. 37 Kpa w odniesieniu do bezczynności organu. W związku z powyższym, jeżeli na bezczynność organu administracji publicznej w przedmiocie udzielenia informacji publicznej nie służy zażalenie, nie jest również dopuszczalna skarga na bezczynność organu w przedmiocie nierozpoznania takiego zażalenia, a tym samym nie jest dopuszczalna skarga na bezczynność organu w przedmiocie nierozponania wniosku o udzielenie informacji publicznej dotyczącego wniesionego zażalenia. Strona skarżąca nie ma bowiem podstaw prawnych do żądania od organu rozpatrzenia ww. środka zaskarżenia. W myśl z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn niż wskazane w pkt 1-5 przedmiotowego przepisu wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W tej sytuacji, Sąd uznając skargę P. J. za niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak wyżej.