II SAB/Sz 116/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska,, Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska, , po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym w dniu 8 listopada 2023 r. sprawy ze skargi S. [...] Polska w W. na bezczynność Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w S. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w S.do załatwienia wniosku strony skarżącej - S. [...] Polska w W o udzielenie informacji publicznej z dnia 24 kwietnia 2023 r. w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku; II. stwierdza, że Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w S. dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku strony skarżącej o udzielenie informacji publicznej, a bezczynność ta nie ma miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w S. na rzecz strony skarżącej S. [...] Polska w W kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. S. (dalej: "uprawniony", "strona", "skarżący") pismem z [...] lipca 2023 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w S. (dalej: "organ zobowiązany") w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. We wniosku z [...] kwietnia 2023 r. (wpływ [...] kwietnia 2023 r.) uprawniony zwrócił się do organu zobowiązanego o udzielenie informacji w zakresie informacji o reklamach i ogłoszeniach wykupionych w 2022 r. w mediach, w tym przesłanie zestawienia zawierającego tytuł czasopisma/radia/telewizji i zbiorczą kwotę brutto, na którą opiewały umowy na publikację reklam i ogłoszeń w mediach w 2022 r. Organ zobowiązany, pismem z [...] maja 2023 r., wezwał uprawnionego do wykazania, że udostępnienie wnioskowanej informacji publicznej, jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, w terminie 14 dni licząc od dnia doręczenia pisma. W uzasadnieniu pisma organ zobowiązany przedstawił uzasadnienie dla wezwania, w związku ze stwierdzeniem, że przekazanie wnioskowanej informacji, będzie przekazaniem informacji przetworzonej w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia [...] września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902 – dalej: "u.d.i.p.). W odpowiedzi z [...] maja 2023 r. uprawniony podniósł, że organ zobowiązany nie uzasadnił twierdzenia, że żądana informacja będzie nową jakościowo informacją. Uprawniony stwierdził, że wyszukanie tych informacji nie stanowi przetworzenia informacji. Organ zobowiązany pismem z [...] czerwca 2023 r. (podpisane przez Dyrektora RDLP w S.) pozostawił przedmiotowy wniosek o udostępnienie informacji publicznej bez rozpoznania. W uzasadnieniu stwierdził, że skierowane do uprawnionego wezwanie było uzasadnione wobec oparcia wniosku o subiektywne przesłanki dla dostępu do informacji publicznej. Mimo to uprawniony w ogóle nie podjął próby wykazania szczególnej istotności uzyskania informacji przetworzonej dla interesu publicznego. Natomiast w piśmie z [...] czerwca 2023 r. organ zobowiązany (podpisanym z upoważnienia przez L. R. – Zastępcę Dyrektora RDLP ds. Ekonomicznych), w związku z pismem uprawnionego z [...] czerwca 2023 r., w którym domagał się on udostępnienia informacji publicznej, podtrzymał stanowisko wcześniej wyrażone w piśmie z [...] czerwca 2023 r. Strona, w skardze z [...] lipca 2023 r., na bezczynność organu zobowiązanego podniosła, że pozostawienie wniosku bez rozpoznania naruszyło: 1) art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, art 1 ust. 1 u.d.i.p., poprzez ich niezastosowanie i nieudostępnienie skarżącemu informacji o reklamach i ogłoszeniach wykupionych przez RDLP w 2022 r. w mediach i przesłanie zestawienia zawierającego tytuł czasopisma/radia/telewizji i zbiorczej kwoty brutto, na którą opiewały umowy na publikację reklam i ogłoszeń w 2022 r. w ww. mediach; 2) art. 13 ust. 1 u.d.i.p., poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie skarżącemu informacji o reklamach i ogłoszeniach wykupionych przez RDLP w 2022 r. w mediach i przesłanie zestawienia zawierającego tytuł czasopisma/radia/telewizji i zbiorczej kwoty brutto, na którą opiewały umowy na publikację reklam i ogłoszeń w 2022 r. w ww. mediach; 3) art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., poprzez jego zastosowanie i uznanie, że informacja wnioskowana przez skarżącego o reklamach i ogłoszeniach wykupionych przez RDLP w 2022 r. w mediach i przesłanie zestawienia zawierającego tytuł czasopisma/radia/telewizji i zbiorczej kwoty brutto, na którą opiewały umowy na publikację reklam i ogłoszeń w 2022 r. w ww. mediach jest informacją przetworzoną, a skarżący powinien był wykazać, że informacja jest szczególnie istotna dla interesu publicznego; 4) art. 64 § 2 ustawy z dnia [...] czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023r. poz. 775 ze zm. – dalej: "K.p.a"), poprzez jego zastosowanie i pozostawienie wniosku skarżącego o udostępnienie informacji bez rozpoznania, podczas gdy ewentualny brak wykazania przez podmiot zainteresowany uzyskaniem informacji przetworzonej przesłanki, że jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, nie może być traktowane jako brak formalny i w konsekwencji niedopuszczalne jest w takim wypadku zastosowanie sankcji pozostawienia podania bez rozpoznania, a nadto podczas gdy u.d.i.p. nie przewiduje możliwości pozostawienia wniosku o udostępnienie informacji bez rozpoznania. Skarżący zażądał zobowiązania organu do rozpoznania wniosku z [...] kwietnia 2023 r. o udostępnienie informacji; stwierdzenia, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; rozpoznania skargi w trybie art. 21 u.d.i.p.; wymierzenia organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259 ze zm. – dalej: "p.p.s.a."); zasądzenia na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu przedstawiono argumenty związane z zamieszczonymi w skardze zarzutami. W odpowiedzi na skargę organ zobowiązany zażądał oddalenia skargi i przedstawił rozwinięcie argumentacji dla zajętego w sprawie stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej; kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 §1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2022, poz. 2492). Sądowoadministracyjna kontrola działalności administracji publicznej obejmuje, także brak efektywnych działań w sytuacji, gdy obowiązujące przepisy nakładają na jej organy obowiązek załatwienia sprawy administracyjnej w określonym czasie i w określonej formie - art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. Realizując zadania wymiaru sprawiedliwości sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie (art. 3 § 1 p.p.s.a.). W świetle art. 149 § 1 pkt 1-3 p.p.s.a. uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania sąd: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W przypadku uwzględnienia skargi sąd stwierdza, także czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Ponadto sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Sprawy ze skarg w przedmiocie bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a., mogą być rozpoznawane przez sąd administracyjny w trybie uproszczonym - co miało miejsce w niniejszej sprawie. Przenosząc powyższe rozważania na niwę rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że przedmiotowa skarga jest zasadna. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą skargę wskazuje, że znane mu są poglądy wyrażone w wyrokach innych sądów administracyjnych wydanych w tożsamych/podobnych stanach faktycznych i prawnych (por. wyroki: WSA w Poznaniu z 21 września 2023 r., sygn. akt IV SAB/Po 111/23; WSA w Gliwicach z 17 października 2023 r., sygn. akt III SAB/Gl 197/23; WSA w Warszawie z 13 września 2023 r., sygn. akt III SA/Wa 1367/23; WSA w Białymstoku z 30 sierpnia 2023 r., sygn. akt II SAB/Bk 62/23; WSA w Krakowie z 22 września 2023 r., sygn. akt II SAB/Kr 164/23). W konsekwencji Sąd posłuży się argumentacją zawartą w uzasadnieniach powyższych wyroków, którą przyjmuje jako własną. Sąd nie pomija stanowiska wyrażonego, również w orzeczeniach sądów administracyjnych, które podejmowały kwestię zastosowania regulacji art. 64 § 2 K.p.a., czyli możliwości pozostawienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej bez rozpoznania, podczas gdy ewentualny brak wykazania przez uprawnionego przesłanek do uzyskania informacji przetworzonej, jako szczególnie istotnych dla interesu publicznego, nie stanowi braku formalnego wniosku (por. wyrok NSA z 3 marca 2023 r., sygn. akt III OSK 2285/21; wyrok NSA z 28 września 2022 r., sygn. akt III OSK 1753/21; wyrok WSA w Olsztynie z 15 października 2019 r., sygn. akt II SAB/Ol 53/19). Sąd podkreśla, że zasadność skargi, a tym samym legalność działania organu zobowiązanego, należało ocenić według stanu prawnego na dzień dokonania czynności pozostawienia wniosku bez rozpoznania, tj. według stanu prawnego obowiązującego na dzień [...] czerwca 2023 r. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Pojęcie informacji publicznej ma szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji. Prawo obywateli do uzyskania informacji publicznej przewidziano w art. 4 u.d.i.p. Przepis ten przewiduje m.in., że do udostępnienia informacji publicznej obowiązane są m.in. organy władzy publicznej, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego publicznych. Ustawodawca w art. 6 u.d.i.p. zamieścił przykładowy wykaz (katalog) informacji i dokumentów, które stanowią informację publiczną, przy czym wyszczególnienie to nie jest wyliczeniem wyczerpującym (zamkniętym), lecz ma charakter przykładowy. O zakwalifikowaniu określonej informacji do udostępnienia decyduje jej treść i charakter. Przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest więc spełnienie przez nią kryterium przedmiotowego i stąd też decydującymi są treść i charakter konkretnej informacji, nie zaś podmiot, który jest w jej posiadaniu. Udostępnieniu podlega informacja publiczna, czyli każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 u.d.i.p). Załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej może przybrać postać: 1) czynności materialno-technicznej, jaką jest udzielenie informacji publicznej; 2) pisma informującego, że wezwany podmiot nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, gdyż nią nie dysponuje albo nie jest podmiotem, od którego można jej żądać; 3) pisma informującego, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej; 4) pisma informującego, że istnieje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej lub zastosowania tego trybu w sytuacji, gdy z treści wniosku wynika, że wnioskodawca żąda udostępnienia w trybie szczególnym; 5) decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. - akt ten jest wydawany w przypadku odmowy udostępnienia informacji, względnie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji; 6) decyzji odmawiając udostępnienia żądanej informacji gdy stwierdzi, że stanowi ona informację przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt. 1 u.d.i.p. i że nie może być udostępniona bez wykazania przesłanki specjalnego znaczenia jej udostępnienia dla interesu publicznego. Zatem, w przypadku spraw dotyczących dostępu do informacji publicznej organ zobowiązany pozostaje w bezczynności wówczas, gdy nie udostępnił uprawnionemu podmiotowi żądanej przez niego informacji publicznej stosownie do przepisów u.d.i.p., nie odmówił udostępnienia informacji na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., nie umorzył postępowania w myśl art. 14 ust. 2 u.d.i.p. bądź też nie odmówił udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. odpowiedzi należy udzielić bez zbędnej zwłoki, jednakże nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Termin ten może być przedłużony, co przewiduje art. 13 ust. 2 ustawy. W myśl art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2022 r. poz. 672 ze zm. – dalej: "u.o.l."), Lasy Państwowe są państwową jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, reprezentującą Skarb Państwa w zakresie zarządzanego mienia. Z kolei, w art. 32 ust. 2 pkt 2 u.o.l. wymieniono jednostki organizacyjne wchodzące w skład Lasów Państwowych, do których należą m.in. regionalne dyrekcje Lasów Państwowych. Natomiast, zgodnie z art. 34 pkt 1 u.o.l. do kompetencji dyrektora regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych należy w szczególności reprezentacja Skarbu Państwa w stosunkach cywilnoprawnych, w zakresie swojego działania. W świetle przytoczonych przepisów nie ulega wątpliwości, że stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p. Dyrektor regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych, jako podmiot reprezentujący Skarb Państwa, jest podmiotem zobligowanym do udzielenia informacji, jakie są w jego posiadaniu, a mają charakter informacji publicznej (art. 4 ust. 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Dyrektor regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych nie jest zatem organem władzy publicznej, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., lecz podmiotem reprezentującym Skarb Państwa zgodnie z odrębnymi przepisami, tj. przepisami u.o.l. - art. 4 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p. Nie ulega, więc wątpliwości, że w niniejszej sprawie miał zastosowanie art. 17 u.d.i.p. Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy stwierdzić należało, że organ należy do grupy podmiotów zobowiązanych do załatwienia wniosków o udostępnienie informacji publicznej, będącej w jej posiadaniu. Zgodnie bowiem z treścią art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. zobowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności m.in. podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Skarżący zwrócił się z wnioskiem o udostępnienie informacji o reklamach i ogłoszeniach wykupionych przez RDLP w 2022 r. w mediach, poprzez przesłanie zestawienia zawierającego tytuł czasopisma/radia/telewizji i zbiorczej kwoty brutto, na którą opiewały umowy na publikację reklam i ogłoszeń w 2022 r. w ww. mediach. Nie budzi wątpliwości, że informacje objęte wnioskiem w zakresie informacji o reklamach i ogłoszeniach wykupionych w 2022 r. w mediach, w tym zestawienie zawierającego tytuł czasopisma/radia/telewizji i zbiorczą kwotę brutto, na którą opiewały umowy na publikację reklam i ogłoszeń w mediach w 2022 r., stanowią informację publiczną. Zdaniem organu zobowiązanego, jest to jednak informacja publiczna przetworzona, w związku z czym wezwał uprawnionego do wykazania szczególnego interesu. Natomiast w odpowiedzi uprawniony wyraził pogląd, że żądana informacja nie ma charakteru informacji przetworzonej, a ponadto wskazał, że jej udostępnienie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Sąd rozpoznający sprawę zwraca uwagę, że w orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że w przypadku, gdy w ocenie podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej żądanie udzielenia informacji zawiera w istocie wniosek o udostępnienie informacji publicznej przetworzonej powinien on zwrócić się do uprawnionego o wykazanie, że jego działanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego - art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Uprawniony występujący o udostępnienie informacji publicznej na etapie składania wniosku nie musi wiedzieć, że żądana przez niego informacja ma charakter informacji publicznej przetworzonej. Podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powinien zatem poinformować uprawnionego, że dana informacja jest w jego ocenie informacją przetworzoną, wobec czego jej udostępnienie jest możliwe w zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Uprawniony musi mieć bowiem realną możliwość uzyskania informacji, a co za tym idzie - możliwość wykazania w zakreślonym przez podmiot zobowiązany terminie, że zachodzi przesłanka warunkująca uzyskanie informacji, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. (por. wyrok NSA z 22 listopada 2018 r., sygn. akt I OSK 2622/16). Jednak wniosek o udostępnienie informacji przetworzonej winien zostać rozpoznany zarówno, gdy brak w nim będzie jakiegokolwiek uzasadnienia "szczególnego interesu publicznego", jak również, kiedy uprawniony w ogóle nie zareaguje na wezwanie, by ten interes wykazać. W takiej sytuacji podmiot zobowiązany do udzielenia informacji powinien samodzielnie zbadać przesłanki przemawiające za istnieniem szczególnej istotności dla interesu publicznego. Jeżeli uzna, że takie przesłanki wystąpią wówczas powinien udzielić informacji. Natomiast w sytuacji, jeśli ocena przeprowadzona przez podmiot zobowiązany będzie negatywna - powinien on na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. wydać decyzję o odmowie udostępnienia żądanej informacji (por. wyrok NSA z 7 lipca 2021 r., sygn. akt III OSK 3142/21). Brak reakcji uprawnionego na wezwanie organu zobowiązanego do wykazania przesłanki z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., tj. wykazania szczególnej istotności wnioskowanej informacji publicznej dla interesu publicznego nie stanowi braku formalnego wniosku, co wyklucza stosowanie art. 64 § 2 K.p.a. Ustawa o dostępie do informacji publicznej stanowiąc w art. 16 ust. 2, że przepisy K.p.a. stosuje się do decyzji, o których mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. nie daje podstaw do stosowania K.p.a. w innych przypadkach. Postępowanie z wniosku o udostępnienie informacji publicznej jest, co do zasady, postępowaniem odformalizowanym (por. wyrok NSA z 3 marca 2023 r., sygn. akt II OSK 2285/21). Sąd uznał, że czynność pozostawienia wniosku bez rozpoznania została dokonana z naruszenia art. 16 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., bo brak udostępnienia informacji z uwagi na to, że udzielenie informacji przetworzonej następuje w zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego jest przypadkiem odmowy udzielenia informacji i wymaga wydania decyzji. Na gruncie niniejszej sprawy sądowoadministracyjnej przedwczesne jest wypowiadanie się co do kwestii, czy żądana informacja publiczna (okoliczność bezsporna pomiędzy stronami) ma charakter przetworzony oraz, co do tego czy zaistniały warunki do udostępnienia takiej informacji. Skoro ograniczenie prawa do informacji publicznej wymaga wydania decyzji administracyjnej, to takie okoliczności, jak charakter żądanej informacji publicznej, a także to, czy spełnione są warunki dla udzielenia informacji publicznej przetworzonej, podlegają kontroli sądowoadministracyjnej w toku postępowania ze skargi na decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ zobowiązany powinien przyjąć, że przepis art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. nie określa warunków formalnych podania w rozumieniu art. 64 § 2 K.p.a., lecz ustanawia materialnoprawne warunki udzielenia informacji publicznej. W konsekwencji organ zobowiązany powinien samodzielnie zbadać charakter żądanej informacji, a także przesłanki jej udzielenia w postaci istnienia szczególnej istotności dla interesu publicznego. W przypadku gdy uzna, że takie przesłanki wystąpią wówczas powinien udzielić informacji. Natomiast w sytuacji, gdy ocena przeprowadzona przez organ zobowiązany będzie negatywna, na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., powinna zostać wydana decyzja o odmowie udostępnienia żądanej informacji. Wydana decyzja powinna spełniać wymogi określone w art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Sąd nie dopatrzył się, aby bezczynność organu zobowiązanego wynikała ze złej woli organu, czy miała cechy celowego ignorowania lub lekceważenia obowiązków nałożonych na organ przepisami prawa. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania przez organ jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosku wnioskodawcy i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Istotą rażącego naruszenia prawa jest bowiem pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości oczywistość stwierdzonego naruszenia (por. wyroki NSA: z 4 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 3374/18; z 6 sierpnia 2019 r., sygn. akt II OSK 1802/19). Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a p.p.s.a., Sąd zobowiązał organu do załatwienia wniosku o udzielnie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawomocnego odpisu wyroku wraz z aktami sprawy (pkt I), stwierdził, że organ zobowiązany dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku uprawnionego, a bezczynność ta nie ma miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II). Powyższe, w ocenie Sądu, uzasadniało nie stosowanie wobec organu art. 156 § 6 p.p.s.a. O należnych skarżącemu kosztach postępowania, Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. (pkt III). Na zasądzoną kwotę składa się opłata uiszczona tytułem wpisu od skargi (100 zł), wynagrodzenie pełnomocnika w osobie radcy prawnego (480 zł). Orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w sprawie dostępne są na stronie internetowej:orzeczenia.nsa.gov.pl.