II SAB/Sz 147/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. J. na bezczynność Prokuratora w przedmiocie udzielenia informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę Dnia 24 grudnia 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wpłynęła, za pośrednictwem organu, skarga P. J. na bezczynność Prokuratora Okręgowego w S. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że bezczynność organu polega na nierozpoznaniu zażalenia złożonego w Prokuraturze Okręgowej w S. w dniu 4 lipca 2006 r. na Prokuratora Rejonowego w Ś. w przedmiocie nieudzielania informacji publicznej, na wniosek z dnia 13 lutego 2006 r. "W. C.". W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podnosząc, iż w dniu 24 listopada 2008 r. P. J. złożył w Prokuraturze Okręgowej w S. 45 różnych pism, w tym 7 nieoznaczonych datą i sygnaturą pism zatytułowanych skarga na bezczynność Prokuratora Okręgowego w S., w związku z nierozpoznaniem jego zażaleń z dnia 4 lipca 2006 r. Dalej wskazał, iż analiza zapisów znajdujących się w rejestrze IP, prowadzonym dla spraw z zakresu informacji publicznej nie pozwoliła na zidentyfikowanie sprawy, co do której wniesiono skargę, bowiem w dniu 4 lipca 2006 r. nie odnotowano wpływu do organu pism zatytułowanych zażalenie, których przedmiotem była bezczynność Prokuratora Rejonowego w Ś., polegająca na nierozpoznaniu wniosku P. J. z dnia 13 lutego 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W świetle art. 3 § 2 ww. ustawy, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W świetle powyższego przepisu, skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2007 r., sygn. akt V SAB/Wa 2/07, LEX nr 337771) i dotyczy sytuacji, w których organy administracji nie podejmują nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. Warunkiem dopuszczalności skargi jest więc istnienie podstawy prawnej do określonego zachowania się organu. W niniejszej sprawie skarga została złożona na bezczynność Prokuratora Okręgowego w S. polegającą na zaniechaniu przez ten organ rozpoznania zażalenia w przedmiocie bezczynności polegającej na nieudzieleniu informacji publicznej przez Prokuratora Rejonowego w Ś. Postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej zostało uregulowane w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.). W orzecznictwie sądów administracyjnych dominujący jest pogląd, iż w stosunku do bezczynności w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie przysługuje żaden środek prawny na drodze administracyjnej, w tym zażalenie, bowiem środków takich nie przewiduje ustawa o dostępie do informacji publicznej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 października 2007 r. sygn. akt I OSK 1382/07 niepubl., postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 2006 r. sygn. akt I OSK 243/06 niepubl, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 maja 2006 r. sygn. akt I OSK 601/05 Lex nr 236545). Wprawdzie Kodeks postępowania administracyjnego ma zastosowanie do ustawy o dostępie do informacji publicznej, ale tylko w ograniczonym zakresie. Ustawodawca jedynie w art. 16 ust. 2 ww. ustawy dopuścił możliwość odpowiedniego zastosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego tj. w odniesieniu do decyzji odmawiających udzielenia informacji i umarzających postępowanie o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2. Nie dokonał takiego odesłania w stosunku do bezczynności polegającej na nieudzieleniu informacji publicznej, co w konsekwencji prowadzi do wniosku, iż nie jest możliwe wniesienie zażalenia z art. 37 Kpa w odniesieniu do bezczynności organu. W związku z powyższym, jeżeli na bezczynność organu administracji publicznej w przedmiocie udzielenia informacji publicznej nie służy zażalenie, zatem nie jest dopuszczalna skarga na bezczynność organu w przedmiocie nierozpoznania takiego zażalenia, bowiem strona skarżąca nie ma podstaw prawnych do żądania od organu rozpatrzenia ww. środka zaskarżenia. W myśl z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn niż wskazane w pkt 1-5 przedmiotowego przepisu wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W tej sytuacji, Sąd uznając skargę P. J. za niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.